Gnosis en gnostiek, het boek van Bram Moerland

verklaring lijden nodig?

    door Martine, 16/10/2010 22:42. #39194. 8 reacties, laatste

Beste Bram,

Helaas heb ik net je boek Schatgraven in Nag Hammadi uit. Tegen het einde ging ik steeds langzamer lezen, dan duurt het langer voor je het uit hebt. Maar nu is het dan toch zover.
Er staat dat je het op prijs stelt als de lezer zijn bevinding over het boek laat weten. Ik vind het een geweldig boek !
Het is prettig te lezen en het werkt bij mij bevrijdend.
In de loop van de jaren had ik, door eerst kerk en opvoeding en later spiritualiteit, een soort eigen dogma ontwikkeld. Daar was ik me niet echt bewust van, maar er leefde wel altijd een soort schuldgevoel op de achtergrond.
'Mag ik dit wel vinden. Had ik dit wel mogen denken. Nee, nu eerst positief denken.' etc etc. En dan daarbij nog het gevoel dat als ik het 'niet goed' deed, ik een flinke bijdrage leverde aan het feit dat de wereld nooit een mooie plaats zou worden. Een betere wereld begint bij jezelf, dus ik moest toch maar wel zorgen dat ik alles goed deed.
Ik kan er nog niet de vinger op leggen, maar dit boek draagt eraan bij dat ik me vrijer voel.
Het beeld van verhaal-landschap spreekt me daarbij erg aan.
En een zin in de geest van als je nu al weet wat morgen je antwoord zal zijn is dat een spirituele gevangenis.

Over een paar dingen heb ik nog wat vragen.
Je schrijft dat je de liefde buitensluit door het lijden te proberen te verklaren.
In de spirituele omgeving waar ik een poosje heb vertoefd, om het zo maar te zeggen, heerst het idee dat je zorgt voor je eigen lijden. En als je dus (nog) last van het een of ander hebt, ben je nog niet zo ver in je ontwikkeling.
Nou kun je dat zien als liefdeloos, maar op zich kan ik het wel zien als dat dat nou eenmaal zo is. Je kunt ook liefdevol naar je eigen ontwikkeling kijken dacht ik.
Dat je weet dat je nog niet volleerd bent en dat dat niet erg is. Wie weet in een volgend leven...
(terwijl ik dit typ vind ik het op een bepaald niveau onzin, maar ik ben erg benieuwd naar jouw uitleg hieroer)
En het idee van aarde als leerschool geeft me ergens ook wel een soort van troost. Dat het in ieder geval wel ergens goed voor is.
Maar tegelijkertijd vraag ik mezelf af waar heb ik die troost voor nodig en is dat vluchtgedrag?

Goed, ik ga op naar het volgende boek.

Hartelijke groet,
Martine


Dag Martine,
Je schrijft dat je in een spirituele omgeving hebt vertoefd waar de opvatting heerst dat je zelf de oorzaak bent van het lijden. En ook dat je nog niet 'zo ver' bent als je 'nog' lijdt.

Ja, ik herken dat.
Er bestaat een hele waslijst van opvattingen die er op neer komen dat het lijden je eigen schuld is:
•Straf op de zonde
•Karma uit een vorig leven
•negatief denken
•zelf voor gekozen in een voorgeboortelijk leven
•enzovoort
En dan vind je ook nog de opvatting dat het lijden op een verborgen manier goed voor je is: een les om van te leren bijvoorbeeld. En vooral dit: als je 'nog' lijdt, dan heb je 'nog' wat te leren.
Dat zijn alle mentale oordelen. Het zijn bedenksels over de oorzaken en het waarom van het lijden. Het zijn louter gedachten.

En ja, die vind ik liefdeloos, onbarmhartig. Dat vind ik allereerst zelf, los van welke spirituele stroming dan ook. Ik heb daar als jongeman al afscheid van genomen.
In mijn jeugd verloor een zus van mij twee kinderen. Een ouderling van de kerk waartoe ons gezin behoorde noemde dat een straf op de zonde. Voor mij is dat een reden geweest om de kerk te verlaten. Ik vond het een liefdeloze, gemene trap na en koos voor mijn zus, ondanks de dreiging met hel en verdoemenis van diezelfde ouderling.

Voor mij is die gebeurtenis voor mijn hele leven een morele toetssteen gebleven. Dat is waar ik mijn eigen gedrag jegens mijn medemensen aan afweeg.
Mijn antwoord op het lijden van een medemens is eenvoudigweg: kan ik daarbij oordeelloos aanwezig zijn in liefdevolle nabijheid? Zo wil ik daarmee omgaan. Ik heb dat toegepast in de levensgesprekken die ik jarenlang in mijn eigen praktijk voerde.
In die praktijk heb ik ook gemerkt hoe eenzaam mensen kunnen worden door opbeurende opmerkingen, goede raad en ‘spirituele’ verklaringen als ze door echt verdriet of een groot verlies getroffen zijn. Nagenoeg alle hierboven genoemde zogenaamd spirituele antwoorden op het lijden zijn daarbij langs gekomen.
Ik heb ook gemerkt hoe helend het kan zijn voor een medemens als je bereid bent liefdevol aanwezig te zijn bij het lijden van die medemens. Misschien is het best wel lastig om oordeelloos naar iemands ellende te luisteren, want ik denk dat we allemaal geneigd zijn ellende ver van ons te houden, ook die van een medemens. Maar al is het lastig, het kan wel. Je moet het allereerst willen. En je moet alle oordelen over het lijden loslaten, ook al die zogenaamd spirituele verklaringen. Alleen dan kun je iemand nabij zijn.

Ik heb dus gemerkt hoe eenzaam mensen kunnen worden als ze beleerd woorden met spirituele verklaringen of goede raad, als het lijden echt heeft toegeslagen. Ik kan me de eenzaamheid van mijn zus bijvoorbeeld goed voorstellen als ik probeer me in te leven hoe het is om te horen dat de dood van je kinderen je eigen schuld is.
Maar er zit ook een andere kant aan, namelijk die van de oordelende mens. Waarom doet die dat, en waarom zijn 'spirituele' verklaringen van het lijden zo populair? Ik geloof dat de verborgen drijfveer daarachter is dat je daarmee afstand kunt nemen tot het lijden van je medemens. Door het lijden te 'verklaren' hoef je er niet door geraakt te worden, kun je een veilige afstand bewaren. Het is die afstand die de lijdende medemens eenzaam in de kou zet.

Nogmaals: dit zijn mijn eigen diepgewortelde overtuigingen, los van welke spirituele traditie dan ook.
Zoals ik al zei, heb ik in mijn jeugd afscheid genomen van het christendom zoals ik dat heb leren kennen.
Via wat kronkelwegen in mijn leven, via de katharen en de gnostische teksten bij Nag Hammadi, heb ik tot mijn grote verrassing ontdekt, dat ik mijn eigen levenshouding tegenover het lijden kon terugvinden in de verhalen van ene Jezus van Nazareth. En ik ben gaan inzien hoe bijzonder die Jezus in dat opzicht was, vooral in vergelijking met andere tradities. Tegelijkertijd is me ook duidelijk geworden hoe ver de christelijke kerkelijke traditie daarvan afgeweken is.
In mijn boeken streef ik ernaar die oorspronkelijke boodschap van Jezus weer helder te maken, niet omdat Jezus een zoon van God was, zelf ook God, of zoiets, maar omdat ik zijn antwoord op het lijden uniek en nog steeds hoogst actueel vind.


#39275
Maar er zit ook een andere kant aan, namelijk die van de oordelende mens. Waarom doet die dat, en waarom zijn 'spirituele' verklaringen van het lijden zo populair? Ik geloof dat de ver-borgen drijfveer daarachter is dat je daarmee afstand kunt nemen tot het lijden van je mede-mens. Door het lijden te 'verklaren' hoef je er niet door geraakt te worden, kun je een veilige afstand bewaren. Het is die afstand die de lijdende medemens eenzaam in de kou zet.

Als ik kijk naar vooral mijn vroegere neiging tot uitleggeen en verklaren vanuit een diepe behoefte gehoord te worden, herken ik zeker de verborgen drijfveren die Bram hier beschrijft,
Ik bewaarde hiermee idd ook afstand tot de ander en tegelijk zette ik mezelf hiermee centraal ipv de ander.
Ik herinner me dat dit een zeer pijnlijke eyeopener was.


#39278 Ik bewaarde hiermee idd ook afstand tot de ander en tegelijk zette ik mezelf hiermee centraal ipv de ander.

Dank je Nij.


#39275
@"Ik vond het een liefdeloze, gemene trap na en koos voor mijn zus, ondanks de dreiging met hel en verdoemenis van diezelfde ouderling."

Prachtig! ( = oordeel maar toch)
:-)



:-)


Beste Bram,
Ik kan je gedachtegang helemaal volgen. Ik merk dat je het hebt over jouw omgang met anderen. Tegenover anderen denk en dacht ik er ook zo over, mijn moeder heeft bijvoorbeeld kanker en ik zal daar echt niet over oordelen of 'makkelijke' antwoorden geven. Dat vind ik inderdaad liefdeloos en onbarmhartig.

Maar tegenover mezelf is het een ander verhaal, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt.. Het gaat mij meer om hoe ik tegenover mezelf met lijden om moet gaan, mijn eigen lijden.
Ik heb het gevoel dat ik dat lijden makkelijker kan accepteren als ik bedenk dat het ergens goed voor is.
Ik bedoel: ik vind het hele leven al vaak zo nutteloos, als dan mijn eigen lijden ook nog eens nergens voor dient is het helemaal zo onzinnig.

Groet,
Martine


Hallo Bram,

Door wat rond te googlen op het woord esoterisch christendom ben ik op deze site terecht gekomen.
Onlangs heb ik een lezing van Hans Stolp beluisterd wat weer opnieuw mijn belangstelling heeft gewekt. Ik ben verbaasd over hoe weinig er op het internet over is te vinden. Er is veel onkunde , esoterisch christendom wordt op een hoop gegooid met new age en vrijmetselarij en antroposofie waardoor het in de hocus pocus geplaatst wordt.
De spirituele ontwikkeling van de mens is ernstige schade toegebracht door de vernietiging van de esoterische leer. Niet alleen werden – in naam van Jezus – vele miljoenen (vreedzame) gnostische christenen vermoord, maar ook: de (westerse) mens werd meer en meer beroofd van zijn spiritualiteit; van zijn geest, van God zélf… Tot op de dag van vandaag zijn de gevolgen hiervan duidelijk zichtbaar, maar voor sommigen toch moeilijk te (h)erkennen, omdat alles zo sluipend (gedurende 20 eeuwen), bijna ongemerkt heeft plaatsgevonden. De beroving van de geest is een belangrijke oorzaak dat veel mensen ófwel een zeer afwijkend godsbeeld hebben ontwikkelt, ófwel totaal geen godsbeeld hébben (atheïsme). Dat de beroving van de geest (en later ook de ziel) verantwoordelijk is voor de ‘spirituele aftakeling’ van de mens, komt in deze tijd tot uiting.
Ik zal met belangstelling jou boek lezen.


Dag Videmus, ik ben erg benieuwd wat je van mijn boek gaat vinden. Ik verneem het tzt hier graag.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.