Gnosis en gnostiek, het boek van Bram Moerland

Wie?

    door a.van dijk, 09/02/2011 16:21. #40675. 35 reacties, laatste

geacht heer
Hoe meer ik in uw boek lees schatgraven in nag hammadi,begin ik te twijfelen voor wie ik eigenlijk bidt.De god in het oude testament is een beetje een egoistische god die in mijn ogen nogal wat af straft,en jezus is voor mij een leidraad door mijn leven,daar bedoel ik mee zijn parabels zijn nu nog te hanteren in mijn leven.Maar ik kan niets vinden van zijn goddelijkheid bij de thomas geschriften. Ik vraag me af is er nu eigelijk wel een opperwezen een schepper,een licht?Wat heb ik nu eigenlijk geleerd in mijn leven over oprecht leven, normen en waarden voor mijn medemens?
Mischien had ik beter "los"kunnen leven en meer aan mezelf kunnen denken als er hiena eigelijk toch niets is?Ik moet denken aan de proloog van jezus waarin hij zegt"laat hem die zoekt niet stoppen met zoeken.en als hij vind zal hij verbaast zijn en door zijn verbazing verontrust zijn".Ik ben inderdaad verbaast dat ik niets vind,en verondrust dat ik eigenlijk alles voorniets heb gedaan.Wat nu?


Beste van Dijk,
Wat bijzonder dat u mijn boek zo intens ervaart.

U schrijft: 'Jezus is voor mij een leidraad door mijn leven (...) maar ik kan niets vinden over zijn goddelijkheid bij de thomas geschriften'.

Weet u wat voor mij het wezenlijke verschil is tussen Jezus als God en Jezus als mens? Als Jezus een mens is, dan is de navolging van Jezus voor mij een keus die ik in vrijheid kan maken, waarvoor ik dan ook zelf de verantwoordelijkheid draag. Ik doe dat niet in gehoorzaamheid aan een opperwezen, maar in gehoorzaamheid aan iets in mijzelf.
U schrijft: 'Wat heb ik nu eigenlijk geleerd in mijn leven over oprecht leven, normen en waarden voor mijn medemens?'
Misschien ervaart u het tot nu toe zo dat u die normen en waarden in gehoorzaamheid aan Jezus als God heeft nagevolgd. En misschien is het wel heel goed dat u dat aanvankelijk zo geleerd hebt. Zo heeft u die normen en waarden in elk geval leren kennen. Hoe had u ze anders kunnen kennen? U bent er kennelijk door Jezus toe opgeroepen en uw antwoord was 'ja'.

Maar nu ontstaat er bij u onzekerheid. Is het wel waar? Moet het wel zo? En waarom dan? Ik kan me dat heel goed voorstellen. En ik begrijp ook dat dan de vraag oprijst 'Had ik misschien beter los kunnen leven.'
Maar die vraag gaat over het verleden, Dat kunt u niet meer veranderen. Een veel belangrijker vraag lijkt me of u nu nog, nadat u via Jezus een bepaalde levenswijze hebt leren kennen, nog 'los' kunt leven. Kunt u dat, denkt u?
Misschien kunt u elke notie van een opperwezen, en dan vooral van een straffend opperwezen, loslaten. Maar kunt u, of wilt u, de Jezus-waarden die zo belangrijk voor u geworden zijn in uw leven ook loslaten? Misschien kunt u dat niet eens meer, omdat ze allang van uzelf zijn.

Nu vermoed ik dat niet alleen mijn boek de oorzaak is van uw twijfels. Was u al onzeker over uw geloof voor u mijn boek las?
Zo'n fase kan heel verwarrend zijn. Wellicht heeft mijn boek vooral de functie voor u dat het uw twijfels bevestigt.
De uitkomst daarvan zou kunnen zijn dat u in dankbaarheid beseft dat u via Jezus levensnormen hebt leren kennen waarvan u nu pas de echte waarde beseft, en dat u daar nu zelf voor kunt kiezen of dat u daar zelfs altijd al zelf voor hebt gekozen.
Misschien is die vrijheid wel de goddelijke kern in uzelf, samen met de liefde die in de boodschap van Jezus centraal staat.



geachte heer
Dank u voor uw antwoord, dit is voor mij stof om over na te denken.
Groetjes anka


Anka,
Ik zou het heel fijn vinden als je je overdenkingen met ons zou willen delen.


Geachte heer
Ik heb een paar dagen na moeten denken voor ik een antwoord voor mezelf heb kunnen vinden.Ten eerste heb ik nog nooit een boek gelezen die voor mijn de doorslag heeft gegeven dat jezus in de goddelijke zin of in menselijke zin dat hij niet heeft bestaan.Het is moeilijker om bewijs te vinden dat hij niet heeft bestaan.Maar een twijfel is iets heel menselijks en ik denk dat iedereen dat wel heeft.Heeft u wel eens getwijfeld?Het is ook heel erg moeilijk om niet dualistisch door het leven te gaan zoals jezus dit ons eigen wil maken.Dit is in deze tijd niet te doen.Ik probeer het wel eens maar ik ga al de mist in als ik alleen al de krant open sla smorgens,probeer dan maar een geen mening te vormen,of niet te oordelen.Dus ik bedoel hiermee te zeggen dat vertwijfeling eigenlijk heel normaal is en ik denk dat iedereen wel zn twijfels heeft.Ik heb het boek van jacob slavenburg ook eens doorgespit valsheid in geschrifte,dan ben je al helemaal vertwijfeld.
Ik heb een beroep waarbij ik veel mensen ontmoet en de laatste jaren merk ik dat de mensen allemaal vertwijfeld zijn,want ook eigenlijk niemand heeft eens over die muur mogen kijken,dat neemt niet weg dat ik toch veel van jezus probeer na te leven.
Maar dan kom je tot de ontdekking dat je eigelijk maar een eenzaam mens bent met je geloof.Die weg moet je zelf volgen,maar je moet je leven ook leren te leven.en die les heb ik in het thomas evangelie gevonden.Ik ben nu 46 jaar en ik heb nog een lange weg hoop ik en ik moet nog veel zoeken,en tijdens die weg kom je wel eens twijfel tegen.Ik heb nog veel vragen maar ik hoop tijdens mijn weg antwoorden te vinden.die kun je niet vinden in boeken maar wel tijdens je leven.En thomas kan daarbij je hulp zijn.
Groetjes
Anka


Voor mij is het tegenovergestelde van vertwijfeling overgave. Vertwijfeling is er m.i. alleen wanneer je denkt dat het ook anders had gekund. Maar het leven geeft ons telkens dingen waarop we geen antwoord hebben en waardoor we op onszelf worden teruggeworpen.

Momenteel is mijn partner herstellende van een hernia en het bedrijf waarvoor hij werkt gaat failliet…… heel vervelend, maar ik geloof niet dat hier een bedoeling (van God?) achter zit, of dat het anders had gekund. Dit gebeurt gewoon. De dingen gaan zoals ze gaan. Wij proberen ons hieraan over te geven, en wie weet wat er uit deze situatie mag komen. Het kan ook een zegen zijn.


Wat een nare situatie voor je partner en jou Yvonne. Wens jullie veel wijsheid en vertrouwen voor de dag van morgen.

Ik begrijp heel goed dat binnen jullie gegeven situatie het woord overgave een plekje krijgt.

Toch ook, wanneer ik Anka van Dijk lees, meen ik iets anders te lezen over twijfel.

Ik herken die twijfel wel, uit eigen ervaring.
Wanneer je, zoals ik meen te mogen lezen bij Anka, de nodige jaren bent uitgegaan van zekerheden en je kennis neemt van andere/nieuwe visies, dan komt de roep: ' Wat nu?' # 40675.

En in die roep klinkt a.h.w. een verlangen naar ( wellicht weer....) een zekerheid.

Zó herkenbaar. De twijfel staat in deze m.i. tegenover zekerheid.
En de vraag is dan, hoe ga je er mee om?

Laat je je erdoor verlammen, waardoor er geen beweging meer is, je jezelf buiten sluit. Of.....sta je op en ga je verder op zoek naar dat wat je raakt?
Op zoek naar je eigen waarheid?

Soms zal je i.d.d over moeten geven aan een situatie waarop je geen invloed uit hebt kunnen oefenen.

Maar bij twijfel heb je een keuze.

Makkelijker gezegd dan gedaan hoor. ;-))

Voor jou dus bovenstaande wens.

En voor Anka van Dijk.....zie je twijfel met het volste vertrouwen aan.
En leef je leven ten volle.

De Engelse schrijver Charles Caleb Colton zegt:" Twijfel is het vóórportaal van de tempel der wijsheid."

Laat het maar hardstikke druk worden in dat vóórportaal!;-)






het is ook niet de bedoeling van god om ons tegenspoed te geven,maar ik denk hoe ga je met tegenspoed om en welke positieve dingen haal je er uit.Ik heb in mijn leven veel tegenspoed gehad maar ik ben er beresterk uitgekomen.Zoals thomas zegt je moet eerst verdriet hebben om de liefde te leren kennen.
goeten anka


Dank je Carla, voor jouw wens.

De twijfel waarover jij spreekt, ken ik niet uit eigen ervaring.
De vraag hoe daarmee om te gaan is idd lastig omdat het lijkt alsof je in een angstige leegte zonder houvast, zonder geborgenheid terecht zou komen. Dat kan dus een hele worsteling zijn, net als wanneer andere gemeende zekerheden je ontvallen.

En dat er ook veel moed voor nodig is om die leegte leeg te laten. Een sprong in het niets.

Maar misschien dat in het langzame proces van acceptatie van de leegte dit samengaat met de opkomst van mededogen, kracht en vertrouwen (overgave)?

mooi :" Twijfel is het vóórportaal van de tempel der wijsheid."


goedemorgen,
dank u wel, mevrouw van dijk dat u uw twijfels en overdenkingen met ons deelt.
Dat gevoel van dat ik niet kan zijn zoals Jezus dat voorleefde heb ik heel lang gehad. Dat gevoel niet te 'weten' of hij nu wel of niet bestaan heeft herken ik ook. En dat dat belangrijk ist.
Maar langzaam heb ik het kunnen loslaten, ik twijfel niet meer echt, maar misschien geloof ik ook niet echt meer.
Het heeft wel met overgave te maken, met loslaten, met jezelf liefhebben zoals je bent. Niet ondanks maar omdat.
En meer de vrijheid te zien, en niet alleen de verantwoordelijkheid.

Ik heb in de laatste 3 jaar zoveel angsten losgelaten. (behalve die voor de tandarts ;-) )

Yvonne, ik wens jou en je partner veel sterkte, jullie leven op het moment in veel onzekerheid en dat is niet makkelijk.




#40697Yvonne@Voor mij is het tegenovergestelde van vertwijfeling overgave. Vertwijfeling is er m.i. alleen wanneer je denkt dat het ook anders had gekund
en
#40698Carla@De twijfel staat in deze m.i. tegenover zekerheid.

hallo Yvonne en Carla

De woorden vertwijfeling en twijfel
en de interpretatie van beide lieten mij hierbij stilstaan.

Ik twijfel! :-) en meteen besef ik dat ik daarmee afstand neem.

Ben ik vertwijfeld dan is er wanhoop.


Wat ik zelf heb gemerkt is dat wanneer ik mij overgeef aan dat wat is, dus geen strijd meer voer tegen mijn eigen gemoed, dat er dan vrijheid ontstaat. Dat geaccepteerde onzekerheid vrijheid betekent voor mij.

Dan doemt voor mij de vraag op; wat dan? en hierop mag ik zelf een antwoord gever als schepper van mijn eigen leven.
Het lijkt misschien wel zo dat je in de overgave je eigen autonomie opgeeft, maar dat voelt voor mij juist niet zo.
Dat juist dan mijn persoonlijke autonomie en vrijheid geheel samen gaan met 'uw wil geschiede'.

En het is alsof die overgave mij beloont, en dat kan ik niet goed uitleggen.
In ieder geval is er geen angst, maar voel ik vertrouwen en innerlijke rust, ondanks en misschien wel dankzij de omstandigheden. Misschien is het liefde, die je ervaart in de omarming van al wat is?

Ik noemde eerder de leegte en God hetzelfde. Waarbij God een naam is voor de overgave aan dat wat is?




Is het niet windstil in het midden van de orkaan?


Yvonne, wat je hier zegt over overgave, vrijheid en autonomie vind ik wonderlijk mooi.


yvonne;
Dat juist dan mijn persoonlijke autonomie en vrijheid geheel samen gaan met 'uw wil geschiede'.

En het is alsof die overgave mij beloont, en dat kan ik niet goed uitleggen.

en toch begrijp ik je, yvonne


dat is nu juist wat het het thomas bedoeld denk ik,je eigen verhaal vertellen in je leven,je eigen ramen van je hart openen,en proberen met een open blik door het leven te gaan,zonder beoordelen of veroordelen,juist zijn wie je bent.
ik kan nu gerust zeggen ik ben wie ik ben
vrij in het leven.
groet
anka


Yvonne, jouw letters werden woorden, jouw woorden vormden zinnen, jouw zinnen geven mij een richting aan,
wonderlijk en heel mooi.
Vooral het "wat dan?", na de overgave, heb je voor mij heel duidelijk beschreven.
"Hierop mag ik zelf een antwoord geven als schepper van mijn eigen leven" zeg je.
Vele malen stelde ik mij ook die vraag, wat dan?, wat nu?
Jouw antwoord zet me op een spoor dat me vertrouwen geeft.
"Overgave, Vrijheid, Zelf scheppen zonder angst met innerlijke rust en Liefde in de omarming met al wat is."
Jouw woorden vatten het Thomas Evangelie op een voor mij heel doeltreffende en bijzondere manier samen.
Deze reisgids is mij ook zeer lief dat begrijp je vast wel.
Heel fijn dat je dit met ons deelde.


#40741@"Overgave, Vrijheid, Zelf scheppen zonder angst met innerlijke rust en Liefde in de omarming met al wat is.

Wim maar wel zonder angst?
Wat is er mis met angst als die er is?


Dank jullie wel.

Gisterenavond was de baas van mijn partner bij ons, wat niet mogelijk leek gaat toch doorgang hebben; een doorstart, en hij mag ook mee!

lieve groet,


Fijn Yvonne!


Je begrijpt Nij dat ik hier de woorden van Yvonne aanhaal (#40724) en dat vanuit haar overgave aan 'dat wat is' vrijheid ontstaat, mijn reactie is ontstaan.
Voor mij hoort angst dan bij 'dat wat is' en zoals Yvonne dan zegt:
"geaccepteerde onzekerheid vrijheid voor mij betekent" dat sprak mij enorm aan Nij.
Zeker, ik ken angst en daar is niks mis mee natuurlijk, maar voor deze richtingaanwijzer doe ik mijn ogen niet dicht, zeker als ik het gevoel heb dat angst plaats moet maken voor vrijheid door overgave aan 'dat wat is'.
Yvonne was voor mij heel duidelijk en heb geprobeerd dat onder 'woorden' te brengen.




#40746

Dank je wel Wim voor het onder woorden brengen zoals je bedoelde.
Een mooie richtingaanwijzer zeker!

@zeker als ik het gevoel heb dat angst plaats moet maken voor vrijheid door overgave aan 'dat wat is'.

ze blijven hangen deze woorden...

bij mij giert het soms
:-)


#40744......mooi bericht Yvonne.
Heel fijn voor jullie beiden.




geacht heer moerland
Alweer ben ik aan het schatgraven in de nag hammadi alleen dit keer bij uw collega schrijver Jacob slavenburg. Nu zit ik met het volgende, hij zegt het ego is de sleutel van de persoonlijkheid,die heeft je persoonlijkheid gevormd,daaronder zit je individualisme,het is de bedoeling dat je volgens de geschriften je ego los laten om je individualisme naar boven te krijgen.Hoe moet dat in godsnaam,ik ben hier fover gaan denken maar we zijn allen gevormd hoe we gevormd zijn door invloeden van buitenaf,je moeder je vader enz.Is dit wel mogelijk om dat los te laten.
zware nadenk stof voor mij
groeten
a.van dijk


geacht heer moerland
Alweer ben ik aan het schatgraven in de nag hammadi alleen dit keer bij uw collega schrijver Jacob slavenburg. Nu zit ik met het volgende, hij zegt het ego is de sleutel van de persoonlijkheid,die heeft je persoonlijkheid gevormd,daaronder zit je individualisme,het is de bedoeling dat je volgens de geschriften je ego los laten om je individualisme naar boven te krijgen.Hoe moet dat in godsnaam,ik ben hier fover gaan denken maar we zijn allen gevormd hoe we gevormd zijn door invloeden van buitenaf,je moeder je vader enz.Is dit wel mogelijk om dat los te laten.
zware nadenk stof voor mij
groeten
a.van dijk


Beste Anka,
Voor ik antwoordt geef op je vraag wil ik graag weten wat je bedoelt met dat je 'volgens de geschriften je ego los moet laten'.
Zegt Jacob Slavenburg dat?


beste heer moerland
Ikciteer letterlijk uit zijn boek:Juist omdat het ego ons gereedschap is,en de persoonlijkheid het matriaal is lijkt het me in deze tijd niet zinvol meer om te vluchten in een rigoureuze ascese.Ascese is volgens het woordenboek.strengvrome levenswijze.Maar ik heb altijd gedacht dat ego bijna hetzelfde is als persoonlijkheid.En als jeje persoonlijkheid toond toon je meestal ook je individualisme.Hoe kun je dan een stuk ego loslaten en toch persoonlijkheid zijn,want ik denk dat als je geen ego hebt ,waar sta je dan nu in de maatschappij,ik denk helemaal niets.Je moet denk ik een stukje ego hebben om je een soort verdedigings linie te hebben,anders trek je het niet in deze tijd.
Ik probeer wel eens een dag zonder ego te leven,dit is mij nog nooit gelukt en zal waarschijnlijk ook nooit lukken,dit begint al met het ochtendblad openslaan dan ben ik gelijk al vol oordelen en veroordelen die passen bij mijn persoonlijkheid.Probeer het maar slechts een dag. Ik probeer mijn ego weg te cijferen dan merk ik dat mensen een loopje met je nemen dan ben je een softie om het zo maar eens te zeggen.Ik denk ook vaak stel jezus komt terug op de aarde dan red hij het niet ,dan weent hij echt hevig zoals mensen wel eens zeggen,want de wereld draaid alleen om ego en egoisme,zo is het altijd geweest duizende jaren geleden en zo zal het waarschijnlijk ook altijd blijven.
Wij hebben nu eenmaal die overlevings instinct die we nu meer dan ooit nodig hebben in de wereld om te kunnen overleven,dus mijn vraag is kun je nu het ego wel los laten?
groeten anka

p.s ik vind het boek van jacob slavenburg ook moeilijk te lezen,dus het kan zijn dat ik sommige paginas niet begrijp.ik ga ook opnieuw beginnen met lezen om het goed te kunnen begrijpen.


Dank Anka, voor je toelichting.

Het verbaasde me al dat Jacob zou hebben gezegd dat we ons ego kwijt moeten. Ik waardeer in hem dat hij die wijdverbreide opvatting toetst aan zijn eigen ervaring en dan tot de conclusie komt dat we niet zouden moeten vluchten in ascese.

In het Oude Testament wordt de mens verboden om kennis te hebben van goed en kwaad. In een brontekst van het boeddhisme wordt ons verteld dat we zelfloos zouden moeten worden.
Ik zie beide opvattingen als de zogenaamd spirituele rechtvaardiging van een onderdrukkingsmechanisme vanuit de sociale omgeving tegen het zelfstandige morele oordeel en tegen persoonlijke eigenheid. Jij mag, volgens die teksten, niet zelf oordelen, en je mag ook niet denken dat jij met je eigenheid iets voorstelt wat de moeite waard is.

In het Thomas-evangelie wordt verteld hoe een schaap de kudde verlaat en dan geprezen wordt door de herder omdat hij verkiest zijn eigen weg te gaan, los van de kudde. Dat is de verbeelding van een opvatting die haaks staat op het verbod van kennis van goed en kwaad uit het Oude Testament en op de verplichte zelfloosheid van het boeddhisme.

Die andere opvatting vinden we al terug bij Zarathustra, die leefde lang voordat joodse priesters het genesis-verhaal schreven en lang voor de Boeddha. Ik citeer hier kort uit wat ik al eerder schreef in een Bramhartigheid:

"Het is algemeen bekend dat veel verhalen uit het Oude Testament ontleend zijn aan de omliggende culturen van het Joodse volk. Zo komt het zondvloedverhaal van Noach uit het Babylonische Gilgamesj-epos. De eerste vijf boeken van het OT, inclusief het zondvloedverhaal, werden geschreven rond 600 vC, na de terugkeer van Joodse priesters uit de Babylonische ballingschap. Het Gilgamesj-epos, met daarin nagenoeg hetzelfde zondvloedverhaal, dateert van vele eeuwen daarvoor.

Veel minder bekend is dat het verhaal over Mozes die op een berg klimt en daar God ontmoet ook een eerdere parallel heeft. En dat eerdere verhaal gaat over Zarathustra.
Net als Mozes klom Zarathustra op een berg en ontmoette daar God. Een engel die zich aan hem voorstelde als ‘Jouw bestemming’ nam hem mee de berg op. Daar wachtte God hem op. Die God vertelde hem dat Hij weliswaar de wereld geschapen had en dat Hij daar heel tevreden over was, maar dat er iets aan ontbrak, iets van Hemzelf, namelijk liefde. En daarom had hij de mens geschapen:

“Ik schiep de sterren, de maan, de zon en het roodgloeiende vuur, de honden, de vogels en de vijf soorten dieren; maar beter en grootser dan al deze schiep ik de rechtvaardige mens.” (Gathas Y31).

De God van Zarathustra legt uit dat Hij de mens geschapen heeft om de schepping te voltooien. Het woord voltooien dien je te verstaan als te voorzien van tooi, te versieren. De mens moet de schepping versieren met liefde.
Daartoe plant Hij kennis van goed en kwaad in de harten van de mensen. Hij schenkt elk mens bovendien kennis van zijn persoonlijke bestemming en de nodige talenten om aan die bestemming te kunnen voldoen. En God zegt tegen Zarathustra:

“Laat daarom een ieder voor zichzelf oordelen wat hij behoort te doen.” (Gathas Y30)

Het verhaal over Zarathustra werd al geschreven eeuwen voor de Babylonische ballingschap van de Joodse priesters. De eerste vijf boeken van het Oude Testament werden geschreven ná de Babylonische ballingschap. Tijdens de ballingschap hadden de Joodse priesters de leer van Zarathustra in Babel leren kennen. De Babylonische ballingschap speelt zich af ca 600 vC.

Maar wat een verschil tussen het verhaal over de profeet Zarathustra, die de opdracht krijgt de mensen op te roepen om te leven naar de kennis van goed en kwaad in henzelf, en het verbod op de kennis van goed en kwaad in het paradijsverhaal. Een groter tegenstelling is nauwelijks te bedenken.
Toeval? Ik geloof het niet. Het paradijsverhaal is geschreven door de Joodse priesters die na de ballingschap in Jeruzalem terugkeerden en die bijvoorbeeld in het Bijbelboek Daniël duidelijk laten weten hoe afschuwelijk verdorven ze het heidense geloof in Babel vonden. Het verbod op de kennis van goed en kwaad is nauwelijks anders te verstaan dan als een bedoelde ontkrachting van de prachtige boodschap van Zarathustra tot liefde in vrijheid. Het is bedoeld als herstel van de macht over het Joodse volk van de teruggekeerde priesterkaste, een macht die gebaseerd is op angst.

En dan is er 600 jaar na de Babylonische ballingschap ene Jezus. Zijn boodschap, zeker zoals die is opgetekend door de volgelingen die we tegenwoordig gnostici noemen, lijkt verbazingwekkend veel op de boodschap van Zarathustra die aan het Oude Testament voorafging.
Toeval? Ook dat geloof ik niet. De overeenkomst is te groot, zeker met de gnostische teksten uit Nag Hammadi.
Ook daardoor wordt het me nog duidelijker en vanzelfsprekender dat Jezus bewust heeft gebroken met het angstwekkende beeld van God zoals dat door de teruggekeerde joodse priesters was geschapen, een God die de macht van de priesters met angst moest bevestigen en die de invloed moest keren van de leer van Zarathustra. En daarmee heeft hij vooral gebroken met de macht van de Joodse priesters.
Jezus geeft de morele macht over het eigen leven weer terug gegeven aan de individuele mens. Precies zoals Zarathustra dat eerder geleerd had dat God het zo wilde en bedoeld had..

Wie was er eerst? Mozes ging vooraf aan Jezus, zeker. Maar voor Mozes was er Zarathustra.
De boodschap van Zarathustra was eerst. De vijf eerste boeken van het Oude Testament zijn een poging van Joodse priesters om de invloed van de nieuwe ideeën van Zarathustra te keren. En dat doen ze later opnieuw door Jezus te laten kruisigen.
Mensen kun je bang maken, maar we kunnen elkaar bemoedigen om die angst te overwinnen. Mensen kun je kruisigen, maar ideeën niet.
Nu de macht van de kerken over het geloof van de mensen taant, borrelen de ideeën van Zarathustra en Jezus zomaar weer vanzelf op. In alle vrijheid.''

En dus, beste Anka, zie ik, met Zarathustra en Jacob Slavenburg, helemaal niets in egoloosheid en zelfloosheid, en ik zie ook niets in het verbod op het eigen morele oordeel zoals dat bijvoorbeeld in de nu weer zo populaire mindfullnes beleden wordt. Het lijkt kennelijk erg prettig om zogenaamd spiritueel ontslagen te worden van elke verantwoordelijkheid.
De existentiële keus waarvoor we allemaal steeds weer gesteld worden is mijns inziens eenvoudigweg deze: wat voor schaap wil je zijn? Het schaap dat zich weer voegt in de kudde en zich laat verbieden een eigen oordeel te hebben? Of het schaap dat trouw is aan zichzelf en ook anderen de ruimte wil bieden tot zelfontplooiing?
We zijn, wat mij betreft, als mensheid toe aan een nieuwe vorm van spiritualiteit, die de eigen morele verantwoordelijkheid van elk mens erkent en die de schoonheid wil vieren van ieders eigen uniekheid.


A.v@dit begint al met het ochtendblad openslaan dan ben ik gelijk al vol oordelen en veroordeel, die passen bij mijn persoonlijkheid

Dit citaat trof mij in het lijntje Wie van A.v.Dijk.
Oordelen over.. hebben momenteel mijn aandacht.
In een paar vriendschappen ben ik me bewust van de raakvlakken van iets gemeen hebben en tevens de ander te laten zijn zoals die is zoals ik mezelf wil laten wie ik ben.
En hier ergens wringt de schoen daar waar mijn belangen van het hart in botsing komen met de belangen van de ander.
Door de oordelen heen is het mijn intentie de ander te willen blijven zien en als ik getriggerd word ervaar dit als een steeds terugkerend proces.
Persoonlijk vind ik niets mis met oordelen. Ben wel graag bewust zodat ik kan kiezen wat ik er wel of niet mee doe, zoiets..



geachte heer moerland
Wat is mindfullnes? En wat bedoeld u met spiritueel ontslagen worden van alle verantwoordelijkheid ?
Groeten
anka


Dag Anka,
Mindfullness is een moderne, erg populaire spirituele stroming, geïnspireerd door het boeddhisme, die je onder andere vertelt dat je oordeelloos dient te zijn.
Met 'ontslagen worden van alle verantwoordelijkheid' bedoel ik dat je geen kennis zou mogen hebben van goed en kwaad (Genesis), dat je niet zou mogen oordelen, en dat je eigenheid er niet toe doet (boeddhisme), dat je dus niet trouw hoeft te zijn aan jezelf.
Om het nog eens heel duidelijk te maken met een voorbeeld:
Een vrouw wordt verkracht en dan wordt ze gestenigd. Als je vindt dat je daarover niet mag oordelen, omdat je namelijk spiritueel bent, dan heb je jezelf ontslagen van alle verantwoordelijkheid voor het leven op aarde. Dan kun je lekker, onaangedaan, vanaf de zijlijn toekijken, zonder iets te hoeven vinden. Heel prettig.
Zie ook logion 58 en 59.


Geachte heer moerland
Nu is het voor mij duidelijk,dank u.
Alweer wat stof om na te denken.
Groetjes
anka


Anka, er is een Bramhartigheid over het ego. Die heet 'Het Ego'. Misschien wil je die ook eens lezen?
En ehhh... ik heet gewoon Bram.
'Geachte heer' past niet zo bij mijn eigen Bramse ego.


Dit is de schuldbekentenis van de vroegere Nederlands Hervormde Kerk:

'Almachtige en eeuwige God, wij belijden voor Uw heilig aangezicht, dat wij als schapen gedwaald hebben, kerende ons een ieglijk naar zijn eigen weg. Wij hebben de begeerten van ons eigen hart gevolgd en zijn Uw stem ongehoorzaam geweest.'

Dat je geacht wordt dat te geloven beschouw ik als een sociaal onderdrukkingsmechnisme van ieders persoonlijke eigenheid. Dat je egoloos zou moeten wezen en niet zou mogen oordelen is van het zelfde laken een pak.

Het Thomas-evangelie roept je daarentegen op je eigen hart te volgen en desnoods de kudde te verlaten, dus trouw te zijn aan je eigen morele oordeel. Zie logion 107.


Dag Bram,

Jouw reactie op de vraag over mindfullness herinnert mij aan een eerdere lijn over de rol van het ego in de gnostiek vs het boeddhisme. Wat mij opvalt is, dat stap 1 in de 7 zelfwerken in de praktijk sterk lijkt op mindfullness: het oordeelloos zien. Binnen de context van alles wat ik zo in de loop van de tijd op dit forum ben tegengekomen kom ik eigenlijk tot de conclusie dat veel van de praktijk van het boeddhisme gedeeld wordt met de werken van de gnostiek. Beiden zijn gericht op herverbinding met het ene. Daarin zijn in beide tradities oordeelloosheid en zelfloosheid belangrijke begrippen. Het ego heeft daarin geen intrinsieke waarde, maar is een voertuig of medium tussen de innerlijke wereld en de buitenwereld. Het ego vormt opinies, het ego beoordeelt op basis van de prikkels die het krijgt. Dat is de feitelijke waarde van het ego, het maakt het mogelijk om te handelen. Om contact te kunnen maken met de innerlijke gnosis, is het echter nodig om voorbij het door het ego op basis van nieuwe en oude prikkels ingestelde programma te gaan. Vandaar die oordeelloosheid. Bewust worden van wat is, niet van wat je interpreteert. Het grote verschil lijkt te bestaan in de intentie: het boeddhisme verbreekt de verbinding met het ego, terwijl de gnostiek het juist weer verbindt. Alsof je tijdelijk off-line gaat om een betere provider te vinden. Zie ik dit goed, of maak ik er nou echt een potje van?


Ik wil graag reageren op hetgeen de heer A. van Dijk schreef.
Het is waar, de God van het Oude Testament komt niet zo aardig en consistent over, maar probeert u nu niet uw eigen God te creëren c.q. de gepresenteerde God in iets anders te veranderen? U heeft vermoedelijk wel ergens gelezen dat God Liefde is en u concludeert dus dat u van die Liefde in de genoemde, narrige God niet veel terugvindt. Stel nu eens dat we het over twee goden hebben: de Elohim/Archonten die ons stoffelijk universum, inclusief de mens, hebben geschapen, aan de ene kant, en de Oneindige God die ALLES omvat aan de andere kant. Dan zien we duidelijk dat de God van het Oude Testament niet de Oneindige is en zelfs menselijke trekjes vertoont. Dat kan best wel kloppen, want hij heeft ons naar zijn beeld geschapen, staat er in de Bijbel.
Ons spirituele leven wordt een stuk makkelijker als we doordringen in het Thomas-evangelie. Het zal ons gaandeweg duidelijk worden dat de het Koninkrijk niet buiten ons moeten zoeken, maar IN ONS ZELF. Omdat we de Heilige Graal altijd buiten ons gezocht hebben, zijn we vergeten om naar binnen te kijken. Slaan we die weg naar binnen in, dan zal hetgeen we daar aantreffen ons verheugen, maar ook verontrusten, want wee kijken in de oneindigheid, we zien wie we Zelf ten diepste zijn! Wie zichzelf kent, kent alles (ik zeg niets nieuws).
Wat ik zelf een eyeopener vind is de website www.asktherealjesus.com.
Op die site wordt ons kristalhelder dat ons Zelf in feite het Christus-bewustzijn is. Dat bewustzijn is nooit weggeweest. Jezus heeft ons dat telkens weer proberen uit te leggen. Namasté!!!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.