Pakkende teksten

Keuzes

    door Ricardo, 07/09/2007 03:28. #12708. 84 reacties, laatste

Een jaar terug maakte ik voor het eerst kennis met de term “gnostiek” en begon te lezen. Het lezen voelde als thuiskomen, maar het thuiskomen voelde dubbel. Flarden jeugdherinneringen dwalen door me heen. Gebeurtenissen als symbool voor aangedaan onrecht. Natuurlijk waren er mooie momenten, maar die waren alleen, meestal eenzaam. Ondanks dat ik weet dat de intentie immer goed was, heeft die tijd me wel gevormd, of misvormd. Ik voelde me onbegrepen, ongezien en onbemind. Totdat ik de keuze maakte om dan maar sterk alleen te zijn en de wereld om mij heen te trotseren met opgeheven blik. Maar daarmee verbande ik het gekwetste en gevoelige in mij tot een langdurige en eenzame opsluiting. Maar zonder die kun je ook prima functioneren... Toch?

Tot het moment dat je beseft dat je blik op de wereld om je heen niet strookt met de realiteit. En je zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis instort. En de immense leegte bezit van je neemt. Daar waar de ene deur zich sluit, opent zich een andere.

En zo ging dat ook. Ik bezwoer op een nacht niet te rusten voordat ik mijzelf ten volle zou kennen. Niet wat ik van mijzelf had gemaakt, maar hoe ik bedoeld was om te zijn. En ging op pad. De reis die nu zo’n zes jaar duurt, voert naar binnen. Daar waar zich voor mij het meest waardevolle bevindt. De onbewuste keuze voor de materie heb ik verruild voor de bewuste keuze naar de echtheid en de volheid in mijzelf. Het stukje bron, oneindigheid of God in jezelf. Wat er altijd al was.

Als gevolg van mijn keuze destijds krijg ik onophoudend en in een snel tempo situaties en uitdagingen aangeboden die mijn richting lijken te beproeven, maar die mij eigenlijk alleen maar liefdevol willen helpen om mijn pad te vervolgen. Het duurde lang voordat ik dat kon zien. Nu oordeel ik niet meer, althans ik doe mijn best om dat niet meer te doen, en probeer te begrijpen waarom dingen mij overkomen. Maar om de een of andere reden blijft de eenzaamheid mij vergezellen. Is dat mijn keuze of mijn onkunde? Je krijgt niet wat je wilt, maar wel wat je nodig hebt. Waarmee alles om mij heen nu exact dat is wat ik nodig heb. Zou mijn eenzaamheid niet eigenlijk mijn volheid kunnen zijn? Zoals de vol-ledigheid? Is dat wat ik probeer te ontwijken dan niet eigenlijk dat wat ik zoek? Zelfs met de beste intenties blijven keuzes moeilijk. En dat vonden mijn ouders waarschijnlijk ook.

Ik vervolg mijn reis. Elke nieuwe morgen weer. Deels samen met de gnostiek, met name de Nag Hammadi. Als een kind dat probeert te lopen, maar soms voel ik mij een blinde die probeert te zien. Is dat ook mijn keuze??



Wat een mooi (en herkenbaar) stuk is dit.



@Als gevolg van mijn keuze destijds krijg ik onophoudend en in een snel tempo situaties en uitdagingen aangeboden die mijn richting lijken te beproeven,

Hoe meer wij naar het licht zoeken, hoe meer het duister ons lijkt op te zoeken.

Maar eigenlijk is dat logisch want licht en donker zijn elkaars tegenpolen.

Het contrast tussen licht en donker wordt
dan alleen maar duidelijker zichtbaar.

Andersom dus ook: Hoe meer wij het duister opzoeken hoe meer het licht ons
tegemoet komt.Donkere zielen komen pas
op het laatste moment tot inkeer.


Dag Ricardo
Er is veel in jouw verhaal waarin ik als het ware stukken van mezelf lees.
Later vandaag kom ik graag even weer bij je terug, heb nu weinig tijd, ga zo naar m'n werk.
Dank je wel voor je verhaal, Ricardo.
Groetjes, Gea.


Wat een inspirerende tocht.

:-) Trudy


Welkom Ricardo en dank voor het inkijkje welke je durft geven in jouw leven.

Je plaatst je verhaal in de rubriek 'Pakkende teksten.'
Mooi is dat, want het pakt me inderdaad.

Je bent op reis, zeg je. Hopelijk vind je hier medereizigers die een stukje met je mee op willen lopen.

Want mijn ervaring is dat een ander soms even mijn benen zijn en een andere keer mijn ogen.

Zo kom ik en hopelijk ook jij steeds weer een stukje verder.

Je stelt ook vragen Ricardo. Die liggen voor mij niet ergens pasklaar.
Maar ze zullen zich ontvouwen.......gaandeweg

In verbondenheid,


Dank je Ricardo voor het mooie en herkenbare....fijn dat je dit met ons wilt delen..


“Maar om de een of andere reden blijft de eenzaamheid mij vergezellen. Is dat mijn keuze of mijn onkunde?”

Ik herken eenzaamheid. Een diepe verlatenheid die me droef stemt. Die passief maakt en laat verzinken in somber gepeins.
Zoals soms op een lege zondagmiddag. Niets te doen. Geen rol te spelen, geen dienst te verlenen. De kinderen elders. Niets om handen, oftewel: open tijd.
De valkuil voor mijn open tijd is vervallen in passiviteit. Gedachtespinsels zoals: als ik nu eens…., ja maar ……

Ieder zijn eigen beleefde eenzaamheid.

Moet je je eenzaamheid:
1. problemiseren,
2. koesteren,
3. liefhebben,
4. accepteren,
5. negeren,
6. misbruiken.

Als je twijfelt hoe je er vandaag mee wilt omgaan, gooi dan de dobbelsteen.


Herkenbaar Wil.

Bedankt voor de tip.
Ik moest er om lachen en vind het super.



Ik moet er ook om lachen (herkenbaar)en vind het ook super!


Ik wil graag een stukje over eenzaamheid, aloneness en delen delen..
voor mij een balanceren...

“Pogingen om te delen of te vluchten
in vormen van afleidingen
hebben een slecht resultaat.
Deel nu niet,
laat het zich verzamelen
laat het een wolk zijn
zwanger van regen;
dan zal het delen
vanuit zichzelf gebeuren
dan zal er geen enkele poging
meer zijn om te delen.
Als je nu begint te delen
dan zal dat opnieuw alleen maar
een manier zijn om de ander
te vinden in naam van delen.
Dat zal een vlucht zijn.
Delen moet men toestaan
Vanuit zichzelf te gebeuren.
Jij gaat gewoon verder
om deze aloneness te verzamelen
en op een dag zul je zien
dat de geur zich verspreidt
met de wind
Op een dag zul je zien
dat het delen begonnen is.
Je zult er getuige van zijn;
je zult geen doener zijn
maar alleen een getuige.”
Bron: onbekend



Heerlijk Wil,

Ik lach met de rest mee :-)


Prachtig Nij. Dank.

Gaandeweg......ja.


eenzaamheid......

maar om de een of andere reden blijft de eenzaamheid mij vergezellen. Is dat mijn keuze of mijn onkunde? Je krijgt niet wat je wilt maar wel wat je nodig hebt.

Dank voor je verhaal Ricardo....dat was net wat ik nodig had deze ochtend.
Ik ben wakker geworden met dezelfde vragen vandaag. Wat is mijn eigen aandeel in dit gevoel van eenzaamheid?
Wat een tegenstellingen kun je tegenkomen, wetend dat ik verbonden bent met al wat is....maar door inzichten verwijdering voelen met de wereld waarin ik leef, waarin ik me eenzaam voel. Misschien bedoel jij het wel anders in je verhaal...maar dit is wat het bij mij oproept.
Ik voel me je medereiziger...en ben ook op zoek binnen in mezelf.


Eenzaamheid

Logion 6:
Angst voor de eenzaamheid, die dikwijls een reden vormt om niet aan de roep van het innerlijk verlangen te beantwoorden (...)
Als je die eenzaamheid durft binnengaan wacht er helemaal geen eenzaamheid. In plaats daarvan zal er juist dan een ervaring van verbondenheid tevoorschijn komen, met al wat is.

Logion 31:
Dan kun je nog wel alleen zijn, maar niet meer eenzaam

Logion 64
De eenzaamheid voorbij
Maar als je de moed hebt om die eenzaamheid in te gaan, je er aan over te geven, verandert er iets. In de geaccepteerde eenzaamheid kan er een heel nieuwe ervaring zomaar als vanzelf tevoorschijn komen, die van de verbondenheid met al wat is.

Logion 79
De verstoting kan het begin zijn van de weg naar een illusieloze staat van verbondenheid met de werkelijkheid 79



Dank je wel Bram, dit was ook voor mij heel herkenbaar.
Wat jij hier nu zegt had ik juist even nodig!
:-)
Leo


Dank je Bram.

Leo :-)

Liefs Trudy


'Op naar de illusieloze werkelijkheid'..
Welk een een zegen!

Wat niet wegneemt dat eenzaamheid soms toch een sterke drijfveer blijft voor illusies...


....... 'Op naar de illusieloze werkelijkheid'.. ......

Maar wel in verbondenheid, toch Leo? ;-)




Nou, omdat jij 't bent, Carla :-))


Fijn van je te lezen, Ricardo!
Van je zoektocht, je gevoel van eenzaamheid; deuren die sluiten en anderen die zich openen, oh, zo herkenbaar!
De beproevingen die je als een uitdaging ziet.
Ricardo, fijn om even deelgenoot te zijn van jouw beleving op je reis, onderweg.

Bram, fijn de logions er bij. Ik kijk uit naar je boek. Om op mijn geliefde plekje te kunnen lezen en overwegen.

Zelf was ik vanmorgen druk met opruimen en schoonmaken. En al doende bedacht ik dat ik 'ruimte' een heel mooi woord vind.

Ruimte kan ik ook, ja juist in eenzaamheid ervaren. Een heerlijke ruimte omdat anderen me dan niet naar zich toetrekken, niet bezig zijn me aan te passen, in te passen en af te knellen.
Ik zoek de eenzaamheid op om de ruimte te ervaren en in die ruimte mezelf te vinden.


Ja, het is het Eenling zijn, Francis...
Als je nog eens kijkt naar logion 49, en de reacties, erop, dan zal je jouw beleving daarin ook wel bevestigd kunnen vinden.
liefs,
Leo


Ik vluchtte voor de eenzaamheid, vluchtte voor mezelf. Nu ik niet meer voor mezelf vlucht, maar naar en vanuit mezelf wil leven, heb ik af en toe eenzaamheid nodig om mezelf niet kwijt te raken. Ik raak mezelf kwijt als ik me in beslag laat nemen door mijn idee van wat ik wil of wat andere mensen willen. Ik wordt daar gestressed van.

Als ik me opgejaagd voel vertrouw ik niet in mijn basis en in paniek schakel ik dan over op een oud systeem. Het kost dan weer tijd en moeite om tot mezelf te komen.

Ik voel me nu gezegend met niets. Blijkbaar heb ik dan niets nodig. Om tot inzichten te komen bijvoorbeeld. Als er dan weer iets leuks gebeurd kan ik het meer waarderen, omdat ik de situatie niet zelf met wilskracht heb gecreëerd. Ik heb namelijk geleerd dat ik met wilskracht situaties kan creëren, maar dat die situaties niet altijd goed voor me zijn. Het is te planmatig, te bedacht. Dat wil ik niet meer. Ik geef me over.


Die herkenbaarheid hier is zo'n verademing.


Ha Linda,
Met de wilskracht die jij beschrijft jaag je denkbeelden en situaties na die je inderdaad vaak in je eigen fantasie creëert.
Je wil is dan gebonden, onvrij.
In de overgave laat je los, de wil is dan vrij en dat geeft een heerlijk bevrijdend gevoel.

Je Wil is dan niet meer gevangen in het plan of denkbeeld en je kunt hem nu vrijelijk gebruiken om te reageren zoals het ogenblik, het moment van nu, van je vraagt.

Voel je lekker gezegend met 'Niets' :-)
Als de Wil aan niets gebonden is, is 'ie VRIJ.


Een dag gingen we vanuit het werk naar mijn ouders en namen we ze mee naar huis voor een spontane BBQ en we hadden ook vrienden uitgenodigd. Ik raakte helemaal in de stress omdat ik eerst het aanrecht wilde opruimen terwijl iedereen wat van me wilde. Ik kreeg geen tijd tot mezelf te komen. Pas aan het einde van de avond kwam ik een beetje tot rust. Ik voelde me niet echt gezellig voor de gasten.

Vanochtend een bruidje opgemaakt, was super! Bob is naar een evenement en ik zou ook daar naartoe gaan, maar Bob heeft een groep uitgenodigd bij ons te BBQ-en, dus ik ben maar thuis gebleven om het voor te bereiden, anders ben ik bang dat ik weer helemaal in de stress schiet. Ben wel blij met mijn keuze. Het evenement is ook leuk, maar ik ken mezelf, dan mis ik de ruimte voor mezelf en raak ik weer in de stress. Wel leuk dat een aantal mensen naar me gevraagd hebben, of ik ook nog kwam, vertelde Bob me over de telefoon.

XX


Ik wens je veel vrijheid en blijheid om er een gezellige BBQ van te maken!
Liefs,
Leo


#12754
Nou ja Linda:)) heb net in de Herberg zitten vertellen...hihi...;)
Wat heerlijk voor je meid, dat je je nu gezegend mag voelen met niets.
Je schreef nog meer,
k'ga even lezen nu



Mooi te lezen dat je jezelf nu de ruimte geeft...
't zal je best bevallen vermoed ik.
Ik wens je een fijne bbq vanavond Linda.
Geniet met volle teugen ;))


Ik hoop dat het lukt hihi. Niet stressen!!


Gea, leuk he, die synchroniteit op het forum :)


Hallo Ricardo, ik zou nog even bij je langs komen na m'n werk.
Er is al zoveel moois gezegd hier, daar kan ik me helemaal bij aansluiten.
Hoop van harte voor je dat je hier medereizigers mag treffen!( zoals eerder al werd gezegd door anderen)

En voor als je 't nog niet wist,
in de Herberg Lach en Traan komen mensen ook regelmatig even gezellig binnen wippen.
Voel je vooral welkom, Ricardo.


Linda, gewoon doorademen...;))


Oh ja, adem in adem uit

Ik ga nog wat boodschappen doen en dan heb ik gedaan wat ik belangrijk vond, voor de rest zie ik wel hoever ik kom.

X


Linda......blijf bij je mooie afspraak met jezelf......Ik geef me over.
Fijne avond.


ha Gea....ik had een vraagje voor je....plaats ik het zelf per abuis in de herberg.

Komt ie:

Ha Gea,

Ik las je stuk in de herberg.
Was dat een bewuste keuze het daar te plaatsen?

Zo ja....lekker laten staan, was immers jouw keuze,
Zo nee....misschien kan je het dan even plakken naar het forum
Zou jammer zijn als het in de herberg blijft hangen, ook al staan daar deuren open...;-)
Niet iedereen leest immers ook de herberg.
( na NU misschien wel....haha).


Carla, 07/09/2007 15:41. #12769


Linda@ Ik voel me nu gezegend met niets. Blijkbaar heb ik dan niets nodig. Om tot inzichten te komen bijvoorbeeld. Als er dan weer iets leuks gebeurd kan ik het meer waarderen, omdat ik de situatie niet zelf met wilskracht heb gecreëerd

Linda..heel graag wil ik deze woorden van jou herhalen.
In het "niets"...niet moeten...ervaar ik alle vrijheid...ervaar ik liefde..
Dank je voor je prachtige bijdrage!
X


Haha wat grappig Carla.
Het staat nu in 't forum, dank je wel:)


Wat leuk dat je het een afspraak noemt, Carla. Ik raadpleeg nog steeds af en toe mijn zigeunerkaarten en dan trek ik regelmatig de kaart "De handdruk" die over het houden aan je afspraak gaat. Dan denk ik steeds "oh ja, wat was ook alweer die afspraak" Dat was het aannemen van het aanbod van het licht, vol vertrouwen, vol overgave.

Ik heb af en toe een geheugensteuntje nodig. Daarom ben ik zo blij met dit forum.....met jullie!

XX


Goed knip- en plakwerk Gea!


Of Carla!


aha....super Gea. Bedankt.
Wist je al hoe of dat plakken e.d. moest?

Ik niet....heb het van Hans geleerd......dus Mijn dank gaat naar hem uit, Linda.





Linda,

Herken je helemaal in jou.
Veel ruimte en tijd nodig gehad om me zelf te kunnen zijn

Wil
Wat betreft de dobbelsteen.

Hoe wil je eenzaamheid...... dobel de dobbel: misbruiken ?

Eenzaamheid ik ken 'm maar al te goed.
En " alleen " maar met mijn partner.
Alle truken dozen de afgelopen 25 jaar opengetrokken.

Dat wordt dus scheiden.

De mooist verliezers van Blof.

Je zoekt zelden wat je vindt
Maar je weet dat er iets is.
In een zwak en ander licht
Je gaat op weg
Je weet niet half hoe ver het is
Je bent hier nieuw, een jong en schoon gezicht

Het is olke
Je bent niet alleen
Want ik wach op je vanavond
Je zult me zien, ik zal er zijn
De mooiste verliezers
Dat zijn wij.
Dat je achterblijft met niets
Is een harde zekerheid
En de grond verandert nooit
Een koude steen
Licht hier te glimmen in de zon
Hij is al oud maar nog steeds mooi

Het is oke
Je bent niet alleen ref.

Terwijl de maan maar klimt en jij in zilver baadt.(?)
Beschijnt het licht het licht op straat
Jij hebt jou tot jou gemaakt
Je kijk nog achterom, maar ach het is al laat
Je weet nog steeds niet wat je zocht
Maar wel wat je bent 'kwijtgeraakt'.

Het is oke ref,
De mooiste verliezers dat zijn wij.
Dat zijn wij.

x
Margreet.
Ik noem het maar winnaars!









@Jij hebt jou tot jou gemaakt

...als er geen truckendozen meer zijn..is er enkel winst..
Ik wens je Liefde en Licht Marleen
X


Wil
Wat betreft de dobbelsteen.

Hoe wil je eenzaamheid...... dobel de dobbel: misbruiken ?

Misbruiken naar anderen:
Kijk eens hoe zo zielig, ongelukkig en hulpeloos ik ben. Niemand kijkt naar me om. Maar je hoeft niet langs te komen hoor, ik red me wel, zucht, zucht!!

Naar jezelf:
Ik ben zo zielig, ongelukkig en hulpeloos. Het is mijn eigen schuld, ik ben ook zo naar mens, ik ben voor het ongeluk geboren, eenzaamheid is mijn terechte straf, het wordt nooit wat met me, enz. enz.
Verzin het maar…


Ha...lekker vernieuwend Wil! In het licht zetten en de draak er mee steken :-)))



Nou Ricardo je ziet het wel...je bent niet
de enige hè...


Och jee..
Ach en wee,
Zullen we nog n's
wandelen langs de zee...
Dan spoelt en waait
alles weg, het 'ach' en het 'wee'..
Dan ben je weer thuis bij jeZelf, hoezee!

:-) , Lé



Nee..want jij woont in Kijkduin en ik in
Zoetermeer...



...geintje..


Dat kwam zo maar in me op, na het lezen van #12789 van Wil.
'Had het ook direct daana willen zetten. maar jullie waren me te snel af. Maakt ook niet uit.
Ook niet waar je woont.. ;-)


Het meer is in elk geval zoeter dan de zee, hi,hi ha, Harry, (...ook een geintje)
:)


Herkenning

In een redelijk ver verleden zat ik aan boord van een onderzeeboot van de Nederlandse Marine. Voor de scheepskrant schreef ik een stukje over de pogingen van onze “ziekenpa” om de bemanning wat af te laten vallen. Dat kwam neer op minder eten want bewegen kon je toch al niet. Ik leverde het na mijn nachtdienst in. In de daaropvolgende ochtend kreeg ik veel reacties op mijn stukje. En was ik verbaasd.

En dat ben ik nu eigenlijk weer. Verbaasd over de lieve, mooie en wijze reacties. Verbaasd over het gedeelde gevoel en verbaasd over de kracht van de woorden. Nog los van de erkenning en herkenning, kan ik wat met de aangeboden inzichten. Dus Harry, Gea, Trudy, Carla, Nij, Wil, Jolanda, Bram, Leo, Francis, Linda en Margreet…. een wat onwennig dankjewel! Jullie reactie nodigen mij uit om vaker een deel van mijzelf aan het forum toe te vertrouwen. Maar eerst ga ik die van jullie nog eens rustig overlezen.

Je leven is een schilderij waarvan jij de kleuren en composities bepaalt. Het is alleen zo zonde dat we niet beseffen hoe mooi en krachtig we zijn. Eenvoudigweg omdat niemand ons dat ooit heeft verteld. Dus dromen we voorgeschreven dromen en leven we voorgeschreven levens met voorgeschreven wetten en moralen. We schilderen met andermans kleuren. Gezegend zij het moment (trauma, depressie of anderszins) dat ons doet ontwaken. En we besluiten om de wereld om ons heen als spiegel voor onze onvolkomenheden te gebruiken. En we dankbaar zijn voor al wat ons overkomt. Omdat het een doel heeft. En natuurlijk mogen we bang, bedroefd, boos en blij zijn. We blijven tenslotte mensen, in onze nietigheid en grootsheid. Maar het gevoel van verbondenheid wordt bij mij in ieder geval wel steeds sterker.

Nogmaals dank, voor de gezamenlijke wandeling.

Ricardo



Dat is heel kernachtig.


Ja, 'gezegend zij het moment dat ons doet ontwaken', Ricardo, wàt voor moment het ook zijn mag!

Dank je wel voor deze prachtige reactie.
We hopen je nog vaak te ontnoeten op het forum!




....Jij ook bedankt..Ricardo


Ricardo......ik geniet van je mooie reactie.
Fijn voor je dat je je zo welkom voelt.

Vannacht! eindigde je post met dat je je soms een blinde voelt die probeert te zien.......en zie.......hoe mooi je ziet, getuige je bijdrage over het schilderij.

Een mooi beeld.


Ja Ricardo...ook bedankt voor deze kleurrijke wandeling!


Wat een prachtig beeld deel je.
.....echt mooi.......


Fijn Ricardo dat 't goed voelt voor je.
Ben blij met jou!


Het is een goede keuze geweest.
Bedankt Ricardo.
x Margreet

Een onderzeeboot Poeh. Heftig lijkt me dat!!


Ric,

Wat ben ik blij dat ik mijn inzichten, vragen, onzekerheden in gevoel en het ontwaken zovaak met jou mag delen.

In je eerste stuk heb je het over de eenzaamheid die je blijft vergezellen. Dat lijkt soms ons beider lot te zijn, maar tegelijkertijd heb ik in eenzaamheid me nog nooit zo verbonden gevoeld,met mezelf, met jou. Beiden lopen we ons pad en voor beiden lijken dingen soms opvallend synchroom te lopen net alsof het bestemd is zo te zijn. Ieder ons eigen pad met levens die op een aantal gebieden zo met elkaar verweven zijn.

Je bent een bijzonder inspirerend mens en de meest waardevolle vriend die er maar kan zijn. Jij en ik maken onze reis ieder voor zich en hebben ondanks onze verschillen zoveel gemeen in gevoel, eenzaamheid, ruimte, bewustwoording en liefde voor de mensen die ons na staan in vol-ledigheid.

Jij en ik zijn niet alleen, alleen ervaren we dit soms vanuit gedachten wanneer het pad dat we gaan onduidelijk lijkt en in eerste instantie vol vragen zonder antwoord lijken te zijn. De antwoorden komen...vanuit de leegte, de stilte, vanuit de grootsheid...op een daartoe bestemd moment in tijd.

Maak je reis, ontdek de grootsheid van het geheel en weet dat ik me me jou en jouw dierbaren vanuit m'n diepste wezen verbonden voel...voor altijd !

Bedankt voor jou en je mooie inzichten, ook op dit forum
Maak je reis vriend, ontdek de grootsheid van het universum en weet dat jij uiteindelijk met geopende ogen zult lopen en anderen naar hetzelfde pad op weg kan helpen.


Als ik het juist zie, ontmoeten hier 2 vrienden elkaar in een zo'n warme verbondenheid dat ik even niets anders kan dan te zeggen: Voel me tevens verbonden, ook al ken ik jou René en Ricardo niet persoonlijk.
Mooi om even mee te mogen lezen.



Een mooier blijk van vriendschap kun je een vriend toch niet geven.


René,

Slik. Thanks.

Ricardo


Dag Allen en Ricardo,

Ook ik ga telkens weer met mijn aandacht naar binnen. Telkens weer terug naar mijn essentie en doorvoelen wat ik meemaak, mijn verlangens en angsten etc. Ik voel mij snel overprikkeld in de maatschappij. Ik ben erg benieuwd hoe jullie deze fijnbesnaardheid die ik tenminste ontwikkel door zo bij mijzelf stil te staan koppelen aan een leven en werk. Een full-time baan trek ik niet, maar ik wil wel deelnemen. Kan iemand reageren?



Laat de prikkels van de buitenwereld voor wat ze zijn.

Ga uit van de prikkels van je binnenwereld.


Sinds ik 4 dagen per week werk ipv 5 gaat het stukken beter met me. Je hoeft toch niet full-time te werken om deel te nemen? Ik herken dat wel, het overgeprikkeld worden. Ik ben ook erg gevoelig. Gelukkig niet overgevoelig. Dat lijkt me erg vervelend. Ik overweeg weer naar een haptonoom te gaan. Die heeft me een aantal jaren geleden erg geholpen toen ik met spanningen en lichte depressiviteit kampte. Misschien ook iets voor jou.


Marloes@Ik voel mij snel overprikkeld in de maatschappij. Ik ben erg benieuwd hoe jullie deze fijnbesnaardheid die ik tenminste ontwikkel door zo bij mijzelf stil te staan koppelen aan een leven en werk.

hallo Marloes

Ik herken de overprikkeling waar je het over hebt.
Ik werk inmiddels niet meer, tenminste niet meer als betaalde kracht.
Belangrijk voor mij was en is me terug te trekken en te leren een tevreden leven te leiden met m'n eigen gezelschap. Het bevrijd me voor een groot deel van manupilatie.
Van hieruit vind ik de rust en de ruimte me open te stellen.
Ik ervaar het niet als iets statisch meer als een dynamisch proces.



Mooi Nij, zo ervaar ik mijn bestaan ook momenteel.


Dag Marloes,

Je vraagt te reageren.
Je ziet, dat wordt gedaan.
En ik sluit me daar graag bij aan.

Ik vind het mooi dat je bij jezelf een fijnbesnaardheid ervaar.
Ik lees echter ook dat je met je aandacht naar binnen gaat en doorvoelen wil wat je meemaak, o.a. je verlangens en angsten, zeg je.
Mag ik je vragen Marloes, kom je bij dat naar binnen gaan bij jezelf ook gevoelens van b.v. blijdschap, dankbaarheid en vreugde tegen?

Je geeft aan de wens te hebben deel te kunnen nemen aan leven en werk.
Heb je nu wel werk, Marloes?

Ik denk zelf n.l. dat jij met je fijnbesnaardheid een prachtige deelneemster kan zijn in leven en werk.
Misschien niet full-time.
Maar wellcht wel op die momenten dat je vanuit jezelf en je ontwikkelde fijngevoeligheid je kan verbinden met hetgeen er op je pad komt in leven en werk.

Misschien is het wat zoeken voor je om de balans te vinden in het tot je laten komen van de prikkels en de keus te kunnen maken deze al of niet bij je binnen te laten komen en zelfs misschien met je aan de haal gaan.

Voel je welkom.







Eenzaamheid, ruimte en gemis……..

Dit mooie lijntje komt zo ineens weer aan het licht. Met dank aan jou, Marloes.
Hopelijk lees je hier woorden die jou kunnen inspireren.
Teruglezende zie ik de eenzaamheid en de herkenning.
De eenzaamheid ingaan is voor mij, besef ik weer, ruimte ingaan, me los gaan voelen van verwachtingen, ook die ik van mezelf had, leeg worden, me kwetsbaar en sterk tegelijk voelen. Want het zit niet meer in de vorm waarin ik leef, de essentie is daaraan voorbij, ervaar ik. In die vorm ben ik kwetsbaar, daar ergens diep binnen is alleen nog: ik ben. Zoals ik ben is het goed.
Maar tegelijk, de ruimte ingaan, me los voelen, hierin ervaar ook een andere kant: de kant van het gemis. Al weet ik me verbonden, als ik die ruimte opzoek komen anderen me minder nabij…
Er lost iets op dat toch heel waardevol is, er ontglipt me iets. De nabijheid. En zo ga ik van eenzaamheid - ja, juist door het aanvaarden van die eenzaamheid - naar nabijheid en verbondenheid. Ik duikel. Van ruimte naar nabijheid, van eenzaamheid naar betrokkenheid. Leven lijkt soms op een spel. Met mijn eigen mogelijkheden als inzet. Met af en toe die prachtige glimp, dat kosmische cadeautje als baken. Met een portie humor om bevrijdend te kunnen lachen, met velen om mij heen, en ik weer om velen heen, om lief te hebben. Waartoe anders?


Dank je Francis.
Jouw woorden over eenzaamheid, gemis en ruimte zetten bij mij iets in trilling.
Vooral die eenzaamheid is de laatste tijd een soort metgezel van mij.
En weet je, ergens verwijt ik mezelf dat en dat voelt best wel benauwd. (Het doet me dan ook goed te lezen over je 'geduikel':))
Me los gaan voelen van verwachtingen omtrent mezelf, is me dus zeker even niet nabij in dit opzicht;)
Kwetsbaar en sterk tegelijkertijd, ja.
Al moet ik eerlijk toegeven dat ik wel een beetje 't gevoel heb mezelf te forceren door sterker te wíllen zijn dan ik me momenteel voel.
Of anders gezegd, de weegschaal is even uit balans en ik duikel tussen mezelf wel/niet nabij te zijn.
Jouw stukje zal me nog wel even bezig houden. Dank je, Francis voor 't aanreiken hietvan!


Bij de vorige postings moet ik denken aan volgend gedicht:

Alleen een eenzaam hart kan weten
van het stil dat steeds zal rijpen.
Alleen die het eenzaam heeft bezeten
slechts die kan het eenzaam hart begrijpen.

Alleen een eenzaam hart kan dragen
van het vele stil erin verborgen.
Alleen die het eenzaam heeft verslagen
slechts die kan het eenzaam hart verzorgen.

Alleen een eenzaam hart kan geven
van 't stil uit eigen wonden
Alleen die het eenzaam moest beleven
slechts die kan eenzaamheid doorgronden.
Ton Rijkers


Dag Gea,

fijn even in gesprek te zijn……
Ik denk dat aanvaarding voor mij bepaalt of ik mee kan gaan in de intense stroom die ik voel of niet. Aanvaarding waardoor ik van mezelf mag duikelen. Want ik weet mijn middelpunt wel. In die aanvaarding spelen verwachtingen geen rol meer. Het moment bepaalt mij dan. En dat moment wil ik be-leven. En hoe sterk ben ik dan? Ach, het is dan zoals het is. Ik ben. Nee, forceren, zoals jij schrijft, werkt niet, he. Forceren, vergt zoveel energie. Forceren geeft immers al aan dat ik niet aanvaard.
Lieve Gea, ik heb jou even van heel nabij gekend, je bent een prachtmens. Ook in je zoeken zie ik het en ik zoek net zo. Naast je. Voel me maar een beetje nabij.
Maar ik weet ook, op dit moment en gister en de dag ervoor: ik heb het leven lief! In alles, de pijn de ruimte, de eenzaamheid, de vreugde, het verdriet en de verbondenheid.
Ik heb het leven lief; en dat geef ik graag door, en jij bent een schat! Ik meen het!




Ha Nij,

alleen een eenzaam hart kan weten
van het stil dat steeds zal rijpen......

zo mooi!

ik zoek nu de stilte op.


Francis, wat mooi om zo op dit forum even te mogen leunen....ja, dit doet me goed.
Iets in mij wil(de) 't liefst heel ver weglopen van 't eenzame gevoel... even helemaal niet meer wetende wat en hoe...
En dan...?
Dan lees ik over aanvaarding...:) Achja...dan pas komt er een soort van verschuiving waarin er ruimte wordt aangeboden...
Jaaha! 't er gewoon weer helemaal laten zijn!
Er komt voelbaar weer meer leven in de brouwerij:))
Fijn dat je een stukje met me wilde lopen!








Dag Gea,
Sluit dit niet mooi aan bij jou ervaring?

"Angst voor de eenzaamheid is een grote barrière.
Maar als je de moed hebt om die eenzaamheid in te gaan, je er aan over te geven, verandert er iets. In de geaccepteerde eenzaamheid kan er een heel nieuwe ervaring zomaar als vanzelf ontstaan, die van de verbondenheid met al wat is.
Dan is er geen eenzaamheid meer. En terugblikkend kun je zien dat de echte barrière niet de eenzaamheid was, maar jouw eigen angst voor de eenzaamheid.
En dan zul je, verder gaand op het spirituele pad, jouw angst voor de eenzaamheid voorbij, de wegen langs, soms een prachtige ontmoeting meemaken met iemand die zomaar begrijpt wat je hebt meegemaakt en wat dat voor je betekent. Dan is er een vreugdevolle herkenning die geen uitleg nodig heeft."
(Toelichting bij logion 64)



Hi,


Het gedicht wat Nij plaatste, komt op mij over als een geforceerde houding om de eenzaamheid kost wat kost te accepteren....? Zo zal het misschien niet bedoeld zijn, maar zo komt het op mij over op dit moment.
Sinds ik besef dat in mij (en alles en iedereen om mij heen) die goddelijke vonk van liefde zit, ben ik nooit meer 'eenzaam'.

Groet,
Doriene


Zo zie je maar Doriene dat er geen waarheden bestaan.
Fijn als jij het zo ervaart en de goddelijke vonk voor jou dit betekent.

Eigenlijk, zelf zou ik de eenzaamheid: dan weer in het een-en-saam voelen, dan weer duikelen en afzien in het eigen gemis niet meer willen missen, en hoe paradoxaal ook, ik kom er stille verloren pareltjes in tegen.


In mijn boek Schatgraven in Nag Hammadi vertel ik het verhaal van Heinrich, een Duitse kindsoldaat die in 1944 opgeroepen wordt om te helpen het vaderland te verdedigen. Aangekomen in de kazerne krijgt hij niet alleen een soldatenuniform als kledij, ook zijn geest wordt geüniformeerd. In de gnostieke terminologie wordt ook zijn geest bekleed, maar dan met ideeën. Hem wordt verteld dat hij een Ariër is, een edelgermaan. Van andere mensen krijgt hij allerlei vijandbeelden toegediend.
Heinrich gelooft dat allemaal. Hij denkt nu dus dat hij een Ariër is met een nobele taak, namelijk om de mensheid te redden van de Untermenschen. Dat beeld van hemzelf als Ariër-met-nobele-taak is zijn ego.
Op precies dezelfde manier vormen wij ons allemaal tijdens onze opvoeding een beeld van onszelf. En we denken dat we dat beeld zijn. Als we ‘ik’ zeggen bedoelen we meestal dat beeld.
Met dat beeld van onszelf, met ons ego, staan we niet alleen. Met ons ego zijn we deelgenoot in een beeld van de hele wereld dat we delen met de leden van de groep waartoe we menen te behoren. Het ego als zelfbeeld is het lidmaatschap van de groep.
Heinrich deelt zijn zelfbeeld als Ariër met alle andere mensen die ook denken dat zij een Ariër zijn. En ook de vijandbeelden, van de niet-Ariërs, worden groepsgewijs gedeeld.

Het beeld dat iemand zo van zichzelf vormt is zijn ego, als deel van een collectiviteit.
Dat beeld maakt blind voor je eigen unieke zelf, maar ook voor het zelf van de ander.
Om die blindheid op te heffen is nodig dat je dat zelfbeeld durft los te laten, dat je dus egoloos wordt. In de afwezigheid van het ego zal het zelf zich 'vanzelf' aandienen.
Om egoloos te kunnen worden is nodig dat je een innerlijke 'plaats van rust' schept, een veilige plek in je bewustzijn, waar je samenvalt met je innerlijke toeschouwer.
Maar om egoloos te kunnen worden is vooral nodig dat je eenzaam durft te zijn, dat wil zeggen, je durft los te maken van de gedeelde concepten van 'de wereld' om je heen. Die fase van dat proces kan pijnlijk eenzaam voelen.
Aanvaarde eenzaamheid kan zo echter een doorgang zijn naar een alomvattende ruimte en verbondenheid, zelfs naar liefde. Wie nergens bij hoort hoort overal bij.


...me los durven te maken van die gedeelde concepten, ja Bram, 't besef dat juist die gedeelde concepten zo niets-zeggend blijken te zijn, haalt eenzaamheid naar boven. Het voelt als geen 'houvast' meer hebben.
En ja, hoe waardevol om dan onderweg mooie ontmoetingen te ervaren!




Hi Bram,

Je schreef:
....dat je dus egoloos wordt.

Bedoel je dit letterlijk? Is dat het ultieme 'doel" wat een gnosticus uiteindelijk 'bereikt"?
Of bedoel je dat je je ego de 'regie' niet laat overnemen?

Groet,
Doriene


Dag Doriene,
Het is niet dan met grote aarzeling dat ik het woord ego heb gebruikt. Daar zijn zoveel misverstanden over. Het egoloos worden komt als idee uit het Oosten. Het wordt in het christelijke westen meestal vertaald als niet-egoïstisch mogen zijn en zo is het weer een machtsmiddel tot de eis van zelfontkenning geworden.
Maar dat is helemaal niet de oorspronkelijke betekenis.
Ik zie het ego als een niet-bestaande illusie over jezelf, als het geloof in een beeld van wie je bent.
Dat beeld is nagenoeg altijd een deel van een collectiviteit, een kudde.
De kudde verlaten doe je door het zelfbeeld dat bij de kudde hoort los te laten. Alleen dan kan het ware zelf zich manifesteren.
Het gaat mij dus om de reis van het 'ik' van ego naar zelf.
Dat oosterse idee over ego en zelf trof ik tot mijn verrassing ook aan in de gnostiek, nadat ik dat in het boeddhisme had leren kennen, en dan met name in Thomas.

De beste manier om die reis van ego naar zelf aan te vangen is trouw aan jezelf en niet zelfontkenning. Zie logion 6. Maar reken er dan wel op dat je onderweg de angst voor eenzaamheid kunt tegenkomen.

Een mooi voorbeeld van egoloosheid is het volgende:
Een Joodse moeder en een Palestijnse moeder verloren elk op dezelfde dag een dochtertje van 12 jaar. Als Jodin en als Palestijnse waren deze twee vrouwen eerst elkaars vijanden. Ze zagen in elkaar alleen maar het beeld van de ander als een vijand. Dat oordeel was de blind makende balk in hun ogen. Maar door deze droevige gebeurtenis herkenden ze in de ander iets van zichzelf: het verdriet om het verlies van een kind. Ze bezochten elkaar en vielen elkaar in de armen. Als mens met mens konden ze elkaar tot troost zijn, elkaar zelfs liefhebben. Wat verdwenen was onder het vijandsbeeld was teruggekeerd: de mens in de ander. Het koninkrijk was nu ‘onder hen’. Zij konden hun vijand liefhebben, door achter het masker van de vijand de oorspronkelijke mens te zien, het oorspronkelijk gelaat van de medemens.
De joodse en de palestijnse moeder lieten dus hun ego (het beeld van zichzelf als joods of als palestijns) los en werden daardoor mens. Dat heet in de gnostiek de opstanding van de Christus in jou.




Hi Bram,

Duidelijk, dank je wel! ;-)

Groet,
Doriene


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.