Pakkende teksten

Uitspraken van Eck(e)hart........

    door Carla, 10/09/2007 11:17. #13062. 41 reacties, laatste

......." Gij hoeft Hem niet van verre te roepen. Het valt Hem zwaarder te wachten, dan u, dat gij open doet.
Hij verlangt duizendmaal vuriger naar u dan gij naar Hem.
Het is slechts één en hetzelfde moment:
het open doen en het ingaan......"

Hier spreekt Eckhart over God.


Toen God de mens maakte, maakte Hij de vrouw uit de zijde van de man, opdat zij zijn gelijke zou zijn. Hij maakte haar niet uit het hoofd van de man, noch uit diens voeten, zodat zij noch vrouw noch man voor hem zou zijn, maar Hij maakte haar zo dat zij zijn gelijke was. Zo moet de rechtvaardige ziel als gelijke bij God zijn en als naaste bij Hem zijn, precies terzelfder hoogte, niet lager of hoger.” (Over God wil ik zwijgen, II Preken, Meister Eckhart, p. 160, Hist. Uitg. Groningen, 2001)


Mijn boek over Thomas dat binnenkort verschijnt opent met de volgende uitspraak van Eckehart:

De mens in wie Gods Rijk aan de dag treedt en die het als nabij erkent, heeft niet langer prediking of onderricht nodig: hij weet genoeg uit innerlijke ervaring.


:-)


:-)


Prachtige opening van je nieuwe boek, Bram.

Wanneer Eckehart om een hoekje zou kunnen kijken.....b.v. op deze site....het zou hem verheugen denk ik zomaar.....om zovelen die die bereidheid in elk geval reeds hebben.

Voor mijzelf lijkt me een beetje onderricht niet verkeerd.
Wacht daarom met spanning op je nieuwe boek.


Mag ik er ook eentje toevoegen?
:-)

Over het eeuwige Nu schrijft Eckehart:

.." Daar zal men verkrijgen de voleinding, in de rust der eeuwigheid.
Want daar is tijd noch ruimte, noch voor noch na, maar alles tegenwoordig, vervat in één jong bloeiend Nu, waarbij duizend jaren zo kort en zo snel zijn als één ogenblik...

Het NU, waarin God de wereld heeft geschapen, is het Nu waarop ik spreek, even nabij als de dag van gisteren.
En ook de jongste dag is daar even nabij als de dag van gisteren.
Zoo zegt dan ook een der Meesters:
'God is iets, dat ongedeeld werkzaam is in de eeuwigheid, dat niemands hulp noch bemiddeling behoeft, maar waaraan alle dingen behoefte hebben en waarnaar alle dingen heen streven als naar hun einddoel.
Dit einddoel heeft geenerlei bepaaldheid, het ontstijgt alle bepaaldheid en verliest zich in onbegrensdheid."


Nog eentje...,

Eckehart zegt:

.."Alle dingen die zijn, zijn niet uit zichzelf, maar ze zijn in eeuwigheid ontsprongen aan één Oerbron, die uit zichzelf opwelt.
En in de Tijd zijn ze uit Niets geschapen door de heilige Drievuldigheid.
Der dingen eeuwige Oerbron is de Vader; der dingen Oerbeeld in hem is de Zoon en zijn Liefde tot dit oerbeeld is de Heilige geest."


Is dit niet volkomen 'ketters' voor de tijd waarin hij leefde?

Hij is ook diverse malen aangeklaagd wegens ketterij, maar wist dit telkens weer te weerleggen.
Vlak na zijn dood hebben ze hem toch nog in de ban gedaan. ('Ketters' verklaard)


Citaten van Eckehart leiden vaak een eigen leven zonder bronvermelding, maar als je het beschikbaar hebt, zou ik graag de bron bij het citaat vermeld zien.


In 1326 uitte de aartsbisschop van Keulen een beschuldiging tegen Eckehart wegens verspreiding van een gevaarlijke leer. De inquisitie werd ingeschakeld.

Kort daarop stierf Eckehart. Na zijn dood vaardigde paus Johannes XXII nog een bul tegen hem uit, met achtentwintig punten waarop hij beschuldigd werd van ketterij.



Leo,13080....

Hoe het verkeren in de geschiedenis.....Eckehart was lid van de orde der Dominicanen.
En juist deze orde werdt in de tijd van de inquisitie door de Paus opgeroepen mee te doen met dit drama.
Kijk je nu naar vandaag.....leden van diezelfde orde komen met rondzendbrieven
over het Ambt in de R.K. kerk.
"De bestaande structuur komt voort uit puur kerkelijke machtsdenken".....zeggen ze nu.
Eckehart is niet zelf veroordeeld maar wel zijn manier van denken en schrijven.
Ook hij is dus het slachtoffer geworden van dat machtsdenken.


Dag Bram,

Dit zijn teksten uit het Tijdschrift 'Mens en Kosmos', maandblad voor Geestelijke stromingen uit 1939.
Het was een uitgebreid artikel over Meester Eckehart, van J.A. Blok.

Dat tijdschrift bestaat dus waarscijnlijk niet meer. Maar mijn vader had een enkele jaargangen, die in boekvorm ooit zijn uitgegeven.
Hoop dat dit voldoende is als bronvermelding.

Ja, Eckhart is ook een van mijn favorieten.
:-)

Hartelijke groet,
Leo



Het blijft voor mij een diep triest gebeuren, te zien dat wat werkelijk waardevol is,
bevonden werd/wordt als een gevaarlijke leer.


Ja Carla, hoe dat allemaal gegaan is heb ik ook gelezen..
Afgunst, haat en nijd, ook onder de "broeders" van de grote 'Kerk'.


Wie gelooft dat hij in geestelijke verzonkenheid, vrome wijding, smeltende
gevoeligheid en uitzonderlijke overgave God meer nabij is dan bij het haardvuur of in de stal-die doet niets anders dan God vastgrijpen, een mantel om zijn hoofd wikkelen en hem onder een bank verstoppen. Want wie God zoekt onder een bepaalde vorm en gestalte, die grijpt wel naar die vorm, maar God die daarin verborgen is, ontglipt hem. Enkel wie God onder geen enkele vorm of gestalte zoekt, grijpt hem vast zoals hij in en uit zichzelf bestaat.


Uit Meester Eckehart, een keur uit zijn werken. K.E.Proost ( red.)
Vertaald door Dr. W.G.Reddingius.
Arbeiderspers 1962-Scriptoriumreeks.




Wat heeft Eck(e)hart toch een heerlijke en verlichtende uitspraken gedaan. en dat in die tijd van verduistering en inquisitie!

Hier nog enkele, uit:

"Meester Eckhart,
Waar God Naamloos is."
(ingeleid en gedirigeerd door Hans Stolp. Uitgeverij Mirananda)

"Waarlijk, de mens kan God niets aanbieden dat hem liever zou zijn dan rust.
Vasten, waken, bidden en allerlei kastijding waardeert God niet en heeft hij niet nodig; wel waardeert hij en heeft hij behoefte aan rust."

"Dat een mens een rustig leven heeft is goed; dat een mens een moeitevol leven met geduld aanvaard is beter; maar dat men rust ervaart in een moeitevol leven dat is het allerbeste."

"De Heilige Schrift zegt: 'Niemand kent de Vader dan alleen de Zoon'(Matth.11:27).
Dat wil zeggen: wil je de God kennen, dan moet je niet alleen gelijk zijn aan de zoon, je moet de zoon zelf zijn."

"Wie God in alle dingen op dezelfde manier kent, kent Hem goed!"

"De mensen zeggen vaak tegen mij: 'bid voor mij '; dan denk ik: Waarom begeef je je buiten jezelf? Waarom blijf je niet in jezelf en spreek je je eigen voorraad niet aan?
Jullie hebben toch in wezen allen de waarheid in je!"

En zo staan er in dit wondermooie boekje zo'n 165 uitspraken.
(Waarschijnlijk alleen nog bij De Slechte te verkrijgen)





Wat hier boven staat Leo, spreekt mij bijzonder aan.

Je zegt terecht ook dat het een mooie uitspraak is uit een tijd van verduistering.

Maar denk je niet dat het vermoeiend is
in een tijd van verduistering het vlammetje brandend te houden?

Ik denk dat Eckehart het bovenstaande heeft geschreven vanuit de ervaring van
vermoeidheid het vlammetje tegen de verduistering in brandend te houden.

En dat hij, net zoals wijzelf bij tijd en wijle, een enorme behoefte aan rust heeft gehad.Rust en herorientatie. Om opnieuw
energiek de boog te spannen en tegen de verdrukking en verduistering in, tot lichtend voorbeeld te zijn.


Ja Harry, ik denk ook wel dat hij, als geen ander, die behoefte aan rust zal hebben gehad.
Vooral omdat hij zich daarnaast ook nog moest verdedigen tegen de aanvallen en veroordelingen van de hogere kerkelijke 'Geestelijkheid' , die hem vanwege zijn uitspraken graag in de ban zou hebben gedaan.

Wat dacht je; die eerste uitspraak over de behoeftr aan rust, van God, die kwam toch uit zijn eigen binnenste..


Eckehart behoefte aan rust......??

Ik lees dat hij een enorme behoefte had aan praten, vertellen.
Hij kon niet zwijgen.

'Zelfs als er niemand in de kerk was geweest, dan had ik voor dat offerblok daar moeten preken'. zei hij eens na een van zijn preken.
Ophouden met spreken, hij kon het niet.
Zijn drijfveer om mensen te bevrijden van de toenmalige Godsdienstige praktijken , was groot.


Dat klopt ook Carla, ik las ergens dat hij werkelijk eens in een lege kerk had gepredikt. En toen ze hem daarover aanspraken, zei hij: 'ach, zielen waren er vele, voor hen heb ik gesproken'.

En de innerlijke rust, zal hij in zichzelf zeker wel gehad hebben.
Maar zou zijn lichaam niet wel eens die behoefte aan rust gevoeld hebben?


Het ging Eckhart om innerlijke rust temidden van de woelige baren: 'Saevis tranquillus in undis', ook de lijfspreuk van Willem van Oranje. Het ging hem dus niet om rust in zijn uiterlijke leven.


Dat klopt ook Carla, ik las ergens dat hij werkelijk eens in een lege kerk had gepredikt. En toen ze hem daarover aanspraken, zei hij: 'ach, zielen waren er vele, voor hen heb ik gesproken'.

En de innerlijke rust, zal hij in zichzelf zeker wel gehad hebben.
Maar zou zijn lichaam niet wel eens die behoefte aan rust gevoeld hebben?


Sorry dat was 2x ik dacht dat de eerste keer misging


Twee zielen één gedachte Bram?


"Ach, zielen waren er vele,
voor hen heb ik gesproken".

Preken voor een 'lege' kerk!
Mooi!


Ik herken dat wel, die vurige wens om anderen te bevrijden.
Aan reacties om mij heen zou je denken dat mijn “zijn” ook anderen inspireert.
En volgens mijn ega, kan ik ook niet ophouden met praten.
Maar het ironische is dat ik (nog) niet eens in staat ben om mijzelf te bevrijden.

Mijn leven om me heen is momenteel een chaos.
Soms lukt het me om daar rustig en stil in te zijn en soms ben ik woest.
Woest om het vermeende onrecht en woest om het feit dat anderen op dit moment mijn dagelijkse leven in grote mate beïnvloeden. En daarmee zowel voor mij als mijn gezin.

Ik probeer desondanks in het NU te leven en het nut van alles om mij heen te zien en voelen, Maar soms is dat uiterst vermoeiend en lijkt het weinig hoopgevend.
Ondanks de momenten van innige verbondenheid.
De huidige situatie zal mij best iets willen leren, maar toch...

Des te zwaarder de situatie (duisternis) des te groter de schat (het licht)?

Als je alleen God kunt leert kennen als je gelijk de Zoon bent..
Dan weet ik wel wat mijn uitdaging en leermoment is.
Maar ik weet niet of ik (ooit) in staat zal zijn om mijzelf gelijk de Zoon te voelen.
Ik vind de weg daarheen in ieder geval al bar moeizaam.

Ik vraag me ook af of innerlijke rust uiteindelijk een blijvende situatie is.
Of elke keer weer opnieuw gevonden moet worden.
Nu hebben anderen nog steeds invloed op mijn innerlijke rust.
Als ze aan je stam hakken om te proberen je wortels te bereiken…

Het valt voor mij niet mee om de innerlijke rust in woelige baren te vinden
Al was het alleen maar omdat ik mijzelf staande moet houden tussen (voor)oordelen
En het gevoel heb dat ik mijzelf moet verdedigen tegen het onbegrip
En twijfel of ik het goede pad wel loop…
Zoals ik aan zoveel twijfel…


Mag ik je danken Ricardo voor deze woorden zo rechtstreeks uit het hart..!


@Des te zwaarder de situatie (duisternis) des te groter de schat (het licht)?

Hoi Ricardo,

ik merk dat ik juist door geworstel ergens mee, de waarde ervan juist ga inzien.
Dat je zonder duisternis toch eigenlijk het licht niet echt waardeert.
Het mag er voor me zijn, al is het op het moment wel slikken. Maar, tegelijk geeft het me een duw in de rug om verder te komen. Niet te blijven hangen, zoiets.
Innerlijke rust.... voor mij iets wat komt en gaat en wat ik ook steeds opnieuw moet vinden, beter, wil vinden.
Maar ik zoek hiervoor ook echt mijn plekje op, los en even weg van anderen. Dat doet me goed.
En in die rust ligt geen twijfel, voor mij.
Ik schrijf dit, in reactie op jouw stukje, om even te delen. Ben net als jij op zoek. herkenning op dit forum vind ik fijn en bemoedigend.


Francis@Ik schrijf dit, in reactie op jouw stukje, om even te delen.

Thanks. Op de een of andere manier moet ik dit ook af en toe even kwijt. Inderdaad even delen. Ik wil je/jullie er niet mee belasten, maar posten op het forum voelt goed en de reacties geven mij ook weer moed en energie. En, het delen op zich haalt ook weer een stuk gewicht van het negatieve gevoel af. Dus, vanuit een egocentrisch oogpunt, door te delen, help ik mijzelf '-))



Ricardo mij belast je helemaal niet met je
gedachtengoed..integendeel..je beurt me op.

Juist omdat er zoveel herkenning in zit.

Ik zie ook geen kans om mezelf te bevrijden uit het donker, daar heb ik heus anderen voor nodig.

Duisternis en licht...

Rust en onrust..

Tja hoe scherper het contrast, hoe heviger de ervaring, hoe waardevoller de les.

Maar of ik ooit kom waar ik wezen wil ?...

God only knows..





Ricardo, met respect je verhaal gelezen.
Fijn dat je voelt dat je het hier even kwijt kan.
Ook dat kan al wat bevrijdend werken.Toch!
Maak je vooral niet nog meer zorgen door te denken dat je er iemand mee zal belasten.
Hier mag je zijn zoals je bent in de hoop dat je inderdaad wat moed en energie op mag doen om de onrust van dit moment aan te kunnen.
Accepteer maar even die onrust, die woede en soms de rust, als de getijden van de zee.
En lukt het even niet..... dat je hier mensen mag vinden die je bijstaan om op de been te blijven als de golven van de vloed te hoog worden.




De laatste bijdrage in deze topic over Eckhart is al weer van lang geleden.

Wonderlijk hoe vaak deze mens toch weer langs komt op mijn pad. Getroffen was ik vanmorgen bij het lezen van het volgende:
(geplukt van een site van de Dominicanen uit België, welke ondertekent was door,
Frater Marcel Braekers.


Maagd

De preek over het bezoek van Jezus aan Martha en Maria, begint als volgt:

Onze Heer Jezus ging op naar een burchtstadje en werd ontvangen door een maagd die vrouw was… Maagd betekend zoveel als: een mens die vrij is van alle aangeleerde voorstellingen, zo vrij en leeg als hij was toen hij nog niet was.


Als een echte middeleeuwer gaat Eckhart heel vrij met de bijbelse tekst om en past hij die aan aan wat hem fascineert. Jezus ging daarom op bezoek bij een vrouw, die maagd was. Daarmee wil hij zeggen dat Jezus op zoek is naar iedere gelovige die wil doorstoten naar zijn diepste centrum en zich daartoe leeg en vrij maakt (= maagdelijk). Want de ‘eigenlijke’ God kan zich enkel geven aan die mens die zich ontdoet van alle voorstellingen over God. Alles wat we via opvoeding, ervaring of studie menen te weten, zet ons voor een bepaalde tijd op weg, maar wordt geleidelijk een hinder. Op een bepaald ogenblik voldoet niet meer wat we ontdekten en blijven we met een fundamentele honger zitten. Het is een kritisch en tegelijk gunstig moment (kairos) waarop je dat alles moet durven loslaten om zo in een moment van deconstructie, van bijna hulpeloos en verdwalend zoeken aangeraakt of overrompeld te worden door God, die altijd al op zoek is naar de mens en die zich pas op dat ogenblik helemaal, nu vanuit zichzelf, kan geven. In het boeddhisme spreekt men over het moment van verlichting. Wij noemen het een genademoment waarop niet ik zoekende ben, maar door God gezocht en gevonden word. Wie dit één keer mag ervaren, kijkt voortaan anders naar het leven, gaat anders denken en doen.

Neemt men een vlieg in God, dan is die edeler in God dan de hoogste engel in zichzelf is. Alle dingen zijn in God gelijk en zijn God zelf.


Alles wat wij dus meestal over God zeggen werkt vanaf dan verduisterend, zegt Eckhart. God is dus niet goed, niet almachtig, niet liefdevol, God is zelfs geen persoon. Dat zijn allemaal woorden waarmee we de aardse werkelijkheid benoemen, maar die nooit in staat zijn Gods anderszijn te raken, ook niet als we er superlatieven van maken (God is eindeloos goed, eeuwig liefdevol, enz.). Het zijn doeken die we over God gooien, zegt hij. Vandaar de behoefte om tot negatie te komen en zo in het ontkennen ruimte te maken voor iets dat onbenoembaar is maar tegelijk doordrongen van positiviteit. De God waarover het dan gaat noemt Eckhart de Godheid. In een preek zegt hij: tussen God en Godheid is een afstand als tussen hemel en aarde.

Voorbij de Godsvoorstellingen staat de Godheid. Daarover kunnen we niet spreken, van Hem bestaat geen voorstelling of enig weten. Contact krijg je er enkel mee door in stilte te wachten en je beschikbaar te houden. Daarom schrijft Eckhart dat "het mooiste dat een mens over God kan zeggen is zwijgen uit wijsheid en innerlijke rijkdom".



Carla, welke site was dat?


Bram, zó mooi. Ik vond het te lang om hier alles te plaatsen.

preaching.net78.net/eckhart.htm

Via maagd naar vrouw naar weduwe.
Geniet ervan.


Carla, dank je voor het aanhalen van Eckhart en het weergeven van de site.


Het valt voor mij niet mee om de innerlijke rust in woelige baren te vinden
Al was het alleen maar omdat ik mijzelf staande moet houden tussen (voor)oordelen
En het gevoel heb dat ik mijzelf moet verdedigen tegen het onbegrip
En twijfel of ik het goede pad wel loop…
Zoals ik aan zoveel twijfel…



Ricardo, 29/09/2007 13:40. #14722


Heel herkenbaar voor mij, bedankt voor je verhaal Ricardo, ik heb soms het gevoel dat je als mens met goddelijke afkomst je eigen schepping ervaart.
En je dat uiteindelijk steeds meer bewust wordt.


Groetjes


Johan, je haalt Ricardo aan, nu weet ik niet of jij chaos in je leven ervaart, of dat je het Goddelijke ervaart en dit wil uitdragen maar eigenlijk niet weet hoe.
Een andere gedachte van mij: je herkent je scheppingen, maar je bent je er niet altijd bewust van.
Wil je je verduidelijken?


Hoi Linda, sorry voor de wat late reactie, maar ik ervaar zowel chaos als éénheid echter welke van de twee ik ervaar hangt in sterke mate af van mijn gemoeds toestand op dat moment.


Een andere gedachte van mij: je herkent je scheppingen, maar je bent je er niet altijd bewust van.
Wil je je verduidelijken?

Nou ja, soms heb ik het gevoel als persoon op Aarde, het leven, de schepping te ervaren op een manier dat ik min of meer naar mezelf kijk, het is lastig te omschrijven.

Groetjes





Johan, bedoel je dat jezelf ervaart en je ontwikkeling vanaf je geboorte tot wie je nu bent? Of dat je inziet, voelt ervaart dat je van goddelijke afkomst bent?
Ik bedoel, je kan wel iets weten maar daarmee heb je het nog niet ervaren.


Hallo Johan, ondanks dat mijn beleving momenteel meer gericht is op eenheid en harmonie, ontkom ik er niet aan dat de chaos toch waarneembaar is.
Het is naar mijn idee oa. afhankelijk van mijn gemoedstoestand en ik denk dat het karakter ook meespeelt in de beleving en ervaring van chaos/ harmonie.
Dit gevoel van harmonie/ chaos kan zowel in mezelf als van buitenaf.
Zelf heb ik een ervaring van eenheid en harmonie meegemaakt en sindsdien probeer ik me meer te richten op harmonie.
Wat ik eerder als chaos ervoer, is in mijn beleving nu niet altijd chaos.

ik kan niet alles benoemen en benamen, een gevoel/ idee dat het overstijgt en overziet terwijl ik zelf dat overzicht niet hebt.

Zelf heb ik zoiets dat als ik naar de schepping kijk ik ongelofelijk geboeid kan zijn en besef dat ik net zo bijzonder ben als die mier, boom of wat dan ook maar niet alleen ik ook ieder ander mens.
In de schepping is alles van elkaar afhankelijk en is niets zonder doel.
Pijn, verdriet, ellende wat dan ook, is wat ik niet wil en niet begrijp maar het kan niet zo zijn dat dit zonder doel of reden is.

Zelf schep ik ook, omstandigheden situaties die ik meestal niet direct ervaar en het niet gelijk in verband breng met mijn persoon.
Als ik 'negatieve' creaties tegenkom dan probeer ik het als een leermoment te zien.

Johan, ik weet niet of je hier wat aan hebt, zelf weet ik het niet goed te verwoorden.


Hoi annette het voelt voor mij als een ervaren, van alles te weteen/zijn zonder logica.

Hoi Linda ik vind het goed verwoord en zeer duidelijk bedankt hoor.


groetjes


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.