Pakkende teksten

De veroordeelde en de kittycat.........

    door Carla, 19/09/2007 16:07. #13844. 3 reacties, laatste


Er was eens een gedetineerde - een héél gemene, harde, nare verbitterde gedetineerde die alles en iedereen haatte.

Nou.....eigenlijk was er één ding in de wereld dat hij niet haatte, een klein grappig uitziend zwart-wit katje dat leefde in de gevangenis.

Maar natuurlijk had de gemene, harde, nare verbitterde kerel een reputatie hoog te houden en dus moest hij zijn gevoelens voor de kleine kittycat verbergen.
Dat lukte hem heel goed want hij was knap in het verbergen van zijn gevoelens.

De kittycat wist helemaal niets van reputaties of van het verbergen van gevoelens. Sterker nog, ze wist niet eens dat ze in een gevangenis woonde. Dus wandelde ze elke dag rond en ze voelde zich helemaal vrij en op haar gemak, vol vriendelijkheid en vertrouwen naar iedereen. ( behalve bij een paar zieke types, die haar probeerden te mishandelen of rare dingen met haar wilden doen.)

En op een dag liep dit grappige uitziende, zwart-witte katje naar de bank op de luchtplaats waar onze gemene, harde, nare verbitterde man elke dag zijn verschrikkelijke gedachten zat te denken.
Ze wreef tegen zijn schoenen en begon heel hard te spinnen.

Ze keek in het gezicht van de gedetineerde met haar licht groene ogen waaruit meer onschuld sprak dan hij ooit gezien had. Ze had twee witte wangetjes, en haar ogen leken op die van een wasbeertje, ze had een een klein beetje zwart haar op haar kin, als een dwaas klein sikje op haar witte hals.

Nou is het nogal moeilijk om je gemeen, hard, naar en verbitterd te voelen als je in zo'n klein gezichtje kijkt, dat zo vol vertrouwen is. Hij had het wel gekund ( want hij was daar heel goed in) als dat kleine sikje op haar witte hals er niet geweest was. Dat zag er zo dwaas uit dat hij er niks aan kon doen en breeduit moest grinniken.

De gemene, harde, nare verbitterde gedetineerde bukte zich, en pakte het katje op en zette het op zijn schoot. Hij aaide haar grappige kleine kop terwijl zij zich installeerde op zijn schoot ( zoals katten dat doen ) en de hele tijd bleef spinnen.

En alle andere gedetineerden die in de schaduw stonden te kijken, glimlachten en voelden nieuwe hoop voor zichzelf, ook al durfde niemand dat te bekennen.

Uit: Wij zitten allemaal vast. Bo Lozoff.


Dat de brieven van Nij en Francis mogen worden ervaren door de ontvangers, als dit kleine lieve gevangeniskatje.


Carla wat ben je toch een lieverd!

Dank je voor dit hele mooie verhaaltje!


Carla, wat een hártverwarmend en 'poes-lief' verhaaltje zet je hier neer.
Voor mij zó herkenbaar in de zin van onschuldige ogen en vol vertrouwen zijnde en zichzelf gevend zoals ze zijn, helemaal zonder poespas.
Mooi!!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.