Pakkende teksten

werkelijk zien

    door Nij, 29/09/2007 15:04. #14744. 22 reacties, laatste

Als je staat aan het begin van je kennen,
sta je aan het begin van je voelen.
Wie alleen kan zien wat het licht onthult
en alleen kan horen wat het geluid verkondigt
ziet en hoort eigenlijk niets.

De werkelijkheid van iemand anders
is niet gelegen in het feit wat hij je onthult
maar in wat hij je niet kan onthullen.
Als je hem dus wilt begrijpen
luister dan niet naar wat hij zegt
maar veel meer naar wat hij niet zegt.

Jij en ik blijven vreemden voor het leven,
voor elkaar en voor onszelf,
tot de dag waarop jij spreekt en ik luister
omdat ik meen dat jouw stem mijn eigen stem is
en ik, wanneer ik voor je sta
meen dat ik mezelf zie staan voor een spiegel

Kahlil Gibran


Ontroerend, Nij!


Heel mooi Nij. Het is maar al te waar..

Maar als je heel goed luistert naar wat de ander zegt, zonder oordeel of eigen mening, dan weet je ook wat hij/zij niet zegt, en dan raakt zijn stem jouw hart, en je eigen stem resoneert in harmonie mee..
En dan, in dat moment verenigt het Leven Zelf (de Bron), de twee tot één!

(Mijn visie op dit prachtige gedicht van Kahlil Gibran.:)

Waarom komt dit maar zo zelden voor?
Zijn we soms een beetje bang voor onze eigen gedachten, die de stilte en het heilige van dit eeuwig moment verstoren?

X,


ha leo

Ik kwam toen ik dit gedicht van Kahlil Gibran tegenkwam opmerkelijk genoeg ook een ander gedicht tegen, ook over woorden...
Hieronder het gedicht. Ben benieuwd Leo hoe je het vindt..
X

"Onderstaand gedicht gaat erover dat we de werkelijkheid nooit zullen kennen, dat ze zich alleen aan de oppervlakte laat kennen. En hoe vruchteloos onze pogingen zijn om het toch te weten.... "

Ik klop op de deur van een steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik wil in je binnenste gaan,
overal rondkijken,
met jou mijn longen vullen.’

‘Ga weg,’ zegt de steen.
Ik ben hermetisch gesloten.
Zelfs aan stukken geslagen
zullen we hermetisch gesloten blijven.
Zelfs fijngewreven tot zand
zullen we niemand binnenlaten.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik kom uit louter nieuwsgierigheid
die alleen het leven kan bevredigen.
Ik ben van plan door je paleis te wandelen
en daarna nog blad en waterdruppel te bezoeken.
Ik heb niet veel tijd voor al die dingen.
Mijn sterfelijkheid hoort je te ontroeren.’

‘Ik ben van steen,’ zegt de steen,
‘en moet daarom mijn ernst beslist bewaren.
Ga weg vanhier.
Ik heb geen lachspieren.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik heb gehoord dat binnen grote lege zalen zijn,
onbezichtigd en vruchteloos mooi,
verlaten en zonder echo van enige voetstap.
Geef toe dat je er zelf niet veel van weet.’

‘Ja, grote en lege zalen,’ zegt de steen,
‘daar is alleen geen plaats.
Mooi, wellicht, maar dat gaat de smaak
van jouw gebrekkige zintuigen te buiten.
Je kunt me leren kennen, maar ervaren nooit.
Mijn hele oppervlak keer ik jou toe,
met mijn hele binnenste lig ik afgewend.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik zoek in jou geen toevlucht voor altijd.
Ik ben niet ongelukkig.
Ik ben niet dakloos.
Mijn wereld is een terugkeer waard.
Ik kom en ga met lege handen.
En als bewijs dat ik er werkelijk ben geweest,
kan ik niets anders laten zien dan woorden
die niemand zal geloven.’

‘Je komt er niet in,’ zegt de steen.
‘Je mist de zin om deel te nemen.
En er is niets wat dat vervangen kan.
Zelfs een tot alziendheid aangescherpte blik
zal je zonder deze eigenschap niets baten.
Je komt er niet in, weet niets van de zin om deel te nemen,
bezit daarvan hoogstens een kiem, de verbeelding.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik kan niet tweeduizend eeuwen wachten
voor ik in jouw huis mag komen.’

‘Als je mij niet gelooft,’ zegt de steen,
‘vraag dan het blad, je zult hetzelfde horen.
Vraag het de waterdruppel, zijn antwoord luidt net zo.
Vraag het ten slotte een haar op je eigen hoofd.
Een lach zwelt in me aan, een reusachtige lach,
maar ik weet niet hoe ik hem moet lachen.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.’

‘Ik heb geen deur,’ zegt de steen.

Wislawa Szymborska (vert. Gerard Rasch)




Prachtig Nij. Heel mooi.

Ik voel er echter iets anders bij als beschreven in je aanhef:
Hoe vruchteloos onze pogingen zijn om toch te weten......

Misschien zit ik er volkomen naast, maar ik zie dat degene die aanklopt bij de steen, alleen maar aanklopt voor eigen gewin.
En geen wezenlijke belangstelling heeft voor wie of wat de steen zelf is.







Zou het zo uitzichtloos zijn Nij, voor mensen om elkaar echt te leren kennen?

Dit roept bij mij een enorm beeld van eenzaamheid op.


De steen gaf hem wel het antwoord! Maar hij heeft het niet gehoord...

Het antwoord:

‘Je mist de zin om deel te nemen.'

Als je de de steen wilt binnengaan: wordt steen.
Als je de druppel wilt binnengaan: wordt druppel.
En zo voort,
Als je niet deelneemt aan de werkelijkheid die je wilt binnengaan, zul je altijd buiten blijven staan.

Dit lijkt me de boodschap van dit gedicht.




En zo is het ook met mensen die elkaar echt willen leren kennen;

Neem deel aan de ander!


Je komt er niet in,’ zegt de steen.
‘Je mist de zin om deel te nemen.


Ik vind dit een ongeloofelijk leerzaam gedicht.
Het bevat het geheim van het Leven!!

Dank je wel Nij!
XX,
Leo


Fijn om te lezen wat het gedicht met jullie doet...
Als het voor jou zo voelt Carla kun je er niet naast zitten.... ?

Ik voel er de ontoereikenheid in...'n werkelijkheidsbesef door de illusies heen..
daar waar geen woorden meer zijn...

Leo@Als je niet deelneemt aan de werkelijkheid die je wilt binnengaan, zul je altijd buiten blijven staan.

Bedoel je hiermee Leo de werkelijkheid die je zelf bent? of anders?

Ja Harry het roept bij mij ook eenzaamheid op , toch een zoete...


Je bent natuurlijk zelf ook deel van de werkelijkheid Nij,
maar wat ik bedoelde was dat het gedicht zelf het antwoord geeft op de HELE wekelijkheid. Ook op de ontmoeting met de medemens, neem deel aan de ander, wat hij is, wat hij/zij je wil zeggen!

"Deelnemen aan..." wil zeggen : "mededogen hebben met.."

De steen zegt: omdat je me niet begrijpt, zul je mijn wezen, mijn werkelijkheid, nooit kunnen vatten.

Maar zo is het ook met de andere mens, die je ontmoet; als je niet deelneemt aan wat zij IS zal ze je nooit 'binnenlatën'.

Is Liefde het antwoord? Ja! Zelfs de 'steen' smelt voor je als je haar liefhebt.





Mooi Leo wat je zegt en hoe je het gedicht beleeft.
Mooi ook voor mij om er zo óók naar te kijken!
Ja zeker, liefde is het antwoord!
Dank je Leo


De steen is natuur.
De hele natuur is alleen maar aanwezig. Thuis.
Zonder woorden, zonder gedachten.
Perfect.

En degene die aanklopt 'denkt' dat hij nog moet wachten voor hij in zijn thuis mag komen.....bovendien blijft hij maar kloppen op een deur die er helemaal niet is...;)
Zoiets.
Weet even niet hoe hier woorden aan te geven:)





@@@
"Leo@Als je niet deelneemt aan de werkelijkheid die je wilt binnengaan, zul je altijd buiten blijven staan.

Bedoel je hiermee Leo de werkelijkheid die je zelf bent? of anders?

Hierboven (#14795) nogmaals een poging gedaan om me duidelijk te maken.
(maaralsjenietdeelneemtaanwatikwilzeggenzaljehetwelnooitbegrijpen)

Neeeeee Nij ik bedoel dus de werkelijkheid waar wij allemaal deel van uitmaken.
Of hebben we soms allemaal muurtjes om ons eigen werkelijkheidje opgetrokken?

Die muurtjes probeer ik nu juist af te breken.


#14804, Hia, ha dank je Nij. vergeet maar wat ik hierboven schreef. Want bij nader inzien heb je me dus toch begrepen, dat doet me erg goed, dank je!
X, Lé


ha Gea en leo

Logion 48 sluit voor mijn gevoel ook wel aan.
Misschien bij jullie ook?

Jezus zei:
Als twee vrede sluiten met elkaar in één huis,
zullen ze tegen de berg zeggen: ga weg,
en hij zal gaan.
en verder:
Als je je bevrijdt van alle beelden, als je ziel maagdelijk is geworden, en je de berg hebt uitgekleed van alle betekenissen, zodat de berg naakt is geworden, pas dan zie je de berg als berg, zoals hij is.
Dan heb je de berg verplaatst.
En dan kun je in vrijheid elke betekenis geven aan de berg die je maar wilt. Die vrijheid is onbegrensd. In die vrijheid kun je alles verplaatsen, niet alleen bergen, maar zelfs de hele wereld.








Da's ook een hele mooie Nij!

"Als twee vrede maken in één huis.."

Dat is je eigen huis! Dat ben je zelf.
Als je de tegenstellingen, de dualiteit (de twee) in je eigen binnenste in harmonie (in vrede) kunt brengen, wat valt er dan nog te 'verplaatsen' :-)


Zijn we het toch nog eens geworden! :-)
Welterusten Leo slaaplekker



Wanneer je uitreikt naar een ander, de ander probeert te begrijpen, dan is het ook zaak dat je de ander,vanuit liefde, in zijn waarde laat.Niet dus de ander vanuit
gewonnen begrip, naar eigen standpunt probeert bij te buigen.

Dat¨aspect is hier nog niet uit naar voren gekomen.


Prachtig Nij wat een herkenning ook van die steen. Mooi stukje. Dankjewel


Harry@Dat aspect is hier nog niet uit naar voren gekomen.

Fijn dat je dit aspect aanhaalt Harry.
Ik zie dat Leo het eerder heeft aangehaald in een eerdere posting #14774 in reactie op het gedicht van Kahlil Gibran.
Hij raakt hier denk ik wel de kern mee dat het moeilijk is zonder oordeel te kijken.
Moeilijk om eigen mening op te schorten ...willen we de ander echt zien..
tenminst als ik voor mezelf praat vraagt dit oefening...
Toch juist dan merk ik als ik de ander werkelijk in zijn waarde probeer te laten...ik mezelf het meest in mijn waarde laat...


Ook jij dank je wel Desiree.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.