Pakkende teksten

June Singer

    door Trudy, 13/11/2007 10:53. #18677. 28 reacties, laatste

Is it sufficient that you have learned to drive the car, or shall we look and see what is under the hood? Most people go through life without ever knowing.

June Singer


What's under the hood..?
:-)


The engine !
I do not know how it works but i do know why it works and that is sufficient enough for me i guess !!
Best regards


That's different for everybody, for me at this moment?

The story of Job.
:-)


Really..?!
Thank you verry much Johan, you make me verry happy :-))
My car just had its APK.


You mean: Job had an APK too,
Trudi? ;-)


Okè ..... en nu in 't chinees!

:-)


D'r zitten geen Chinese letters op mijn toetsenbord, jammer!
:-)


Chinees...?? oei!!! Leest dat van rechts naar links.....???
Dat doe ik mezelf maar niet aan.

Sinds ik weet zelf achter 't stuur te zitten, is er een wereld voor me open gegaan:))
Laat maar gewoon draaien die motor!
Ben er iedere dag zeer content mee;)



'Jen hsin nan ts'e.

'Het menselijk hart is moeilijk te peilen.



Chih, betekent wijsheid,

en wat jij zegt Gea, zijn woorden van wijsheid!
:-)


Ohja? Goh!


Sorry Lé, vergat een verbazende smile te plaatsen :)))


Trudy, voor jou speelt 't verhaal van Job momenteel een rol in je leven, als ik je goed begrijp.
Wil je daar wat meer over vertellen? :)


Gea,

Ik wil dat graag doen. Job blijkt onbewust, en ik niet wetende van het bestaan van het verhaal van Job, al langer een grote rol in mijn leven te zijn.

Graag wil ik hier later op terugkomen.

:-)


"heeft iemand ooit beweerd dat het leven eerlijk is?" of ........... "Zouden wij het goede van God ontvangen, en het kwade niet ontvangen?" Deze laatste zin komt uit het verhaal van Job.

Om een gevoel te kunnen omschrijven neem ik vaak een voorbeeld uit de praktijk. Voor mij makkelijk en voor de hand liggend. Zo ook nu.

Een aantal jaren geleden ben ik bij een Poolse bruiloft geweest. In een klein dorpje in Polen. De bruid was een dochter van een schoonzus van mijn vriendin. Die dochter was geboren uit een eerder huwelijk.

Een Poolse bruiloft duurt 3 dagen. De 1e dag is het wettelijke huwelijk en daarna veel wodka. De 2e dag is het kerkelijk huwelijk en weer veel wodka. De 3e dag is de laaste feestdag met heeeel veel wodka.

De 2e dag gingen wij naar de kerk, het bruidspaar in vol ornaat zo ook stiefvader en moeder. Eenmaal in de kerk plaatsgenomen miste ik de moeder van de bruid. De ouders van de bruidegom zaten voor in de kerk. Eenmaal zoekend ontdekte ik de moeder helemaal achter in de kerk, alleen. Bij het te communie gaan zag ik dat ze bleef zitten.

Na de mis vroeg ik haar waarom dat zij achterin was blijven zitten, ze is immers een goed katholiek. Haar antwoord gaf mij een enorm ongeloof.

"Ik ben een gescheiden vrouw, een gescheiden vrouw wordt als zondig beschouwd. Ik mag alleen nog maar achterin de kerk zitten en niet meer deelnemen aan de communie"."
Deze vrouw kent haar eigen verhaal, en kent haar eigen waarheid, zij kent haar intentie.

Een voorbeeld waar mogelijk iets minder begrip voor op te brengen is:

Ik was 19 toen ik mijn eerste nachtdienst draaide in het gevang. Die 1e nacht zal ik nooit meer vergeten. We werkte met inluister apparatuur. Laat in de middag was er nog een nieuwe gedetineerde binnengekomen vanuit het politieburo. Ons was gevraagd om een "oogje in het zeil" te houden. Dat deden we dus ook. We begonnen onze dienst met z'n 2en. We schakelde de apparatuur in en ik hoorde en zag een oudere man smeken: " J.... vergeef 't mij! J.... vergeef 't mij!". Dit duurde de hele nacht door. Een continue aan smeekbede.

De volgende dag hoorde ik dat deze man van 85 jaar pas bij binnenkomst in het huis van bewaring besefte wat hij had gedaan, hij had al enkele dagen daarvoor op het politieburo doorgebracht.
Ook hoorde ik wat er was gebeurd. Hij en zijn vrouw hadden ruzie gehad, het was een zomerse avond. Bij deze ruzie heeft de man zijn vrouw van het balkon geduwd.

Verschrikkelijk inderdaad, maar het gesmeek om vergiffenis door deze man aan zijn dode vrouw ben ik nooit meer vergeten.
Deze man kent zijn eigen verhaal, deze man kent zijn eigen waarheid, hij kent zijn intentie.

Zelf heb ik hier op het forum zo'n beetje mijn hele levensverhaal verteld en nog......
Verhalen over pijn, verdriet, geluk. Verhalen waar men een oordeel over kan vellen of kan veroordelen. Toch heeft mij dit niet doen weerhouden om het hier neer te schrijven. Waarom?

Ik ken mijn verhaal en ik ken mijn waarheid, ik ken mijn intentie.


p.s.
de oudere man is overigens ontslagen van rechtsvervolging en nadien overgebracht naar een instelling voor psychische hulp.

:-)


Trudy,

Je schreef "Ik ken mijn verhaal en ik ken mijn waarheid, ik ken mijn intentie." Dat klinkt als verleden, heden en toekomst. Maar om de een of andere reden mis ik iets in hetgeen je schrijft. Nu heb ik lang niet alle verhalen in het forum gelezen, maar afgaande van het korte moment dat ik je heb gezien en de paar dingen die ik wel heb gelezen, komt het op mij over alsof je gevoelsmatig na die zin een komma had willen plaatsen en er een "maar" achter had willen zetten. Misschien klets ik onzin, maar als dat nu wel zo zou zijn, want volgt er dan achter die maar?


Wat jammer Ricardo dat je je reactie op Trudy beschrijft alsof je een gemis ervaart in haar bericht en alsof dat gemis een tekort zou zijn van het bericht van Trudy.
Waarom hou je het niet gewoon bij jezelf?
Volgens mij volgt er helemaal niets op de door jou geciteerde zin en hoeft er ook niets op te volgen. Het was mij helemaal duidelijk en het was af.
Als jij echter zelf iets aan het bericht van Trudy wilt toevoegen, doe dan dan vanuit jezelf, niet vanuit een vermeend gemis van die ander.
Of stel gewoon een vraag. Maar zeg niet: 'Ik mis iets...'


Ha die Ricardo,

Mag ik je vragen wat jij mist? En achter het woordje "maar" mag jij de verdere invulling geven.

Jouw waarheid, jouw verhaal met jou eigen intentie.

:-) Liefs Trudy


Overigens ...... het woordje "maar" zie ik als een ontkenning. Dat is natuurlijk mijn persoonlijke visie
.
Jammer van het hele verhaal als ik zou eindigen met "maar". Ik ga mijn eigen verhaal, mijn eigen waarheid en mijn eigen intentie toch niet ontkennen.

;-) Liefs Trudy


Neem toch een motorfiets. Kan je gelijk zien waar het eigenlijk om draait.


Bram, Trudy,

Soms krijg ik een gevoel bij hetgeen ik lees. En dat heb ik verwoord, daarbij rekening houdend met het feit dat ik er naast zou kunnen zitten. Dan heb ik het blijkbaar gewoon verkeerd geinterpreteerd. Het is geenszins mijn intentie (geweest) om afbreuk te doen aan hetgeen is geschreven of dat te ontkennen. Als dat zo is overgekomen, vind ik dat spijtig. Mea Culpa.


Ricardo,

Ik lees je graag, het is jou gevoel, jou verhaal. Ik ben blij dat ik je "ken".

Liefs Trudy

...... nu weet ik alleen nog niet wat je miste? Zou je mij dat willen vertellen?

;-)


Trudy,

Zoals ik al zei, soms komt er intuïtief een gevoel bij mij naar boven als ik iets lees. Soms kan ik dat onder woorden brengen en soms niet. Dan resteert een soort van onbestemd, (nog) niet te duiden gevoel. Soms komt het antwoord later vanzelf en soms kan een aanvullende vraag (voor mij) helderheid scheppen.

Toen ik de reactie van Bram en jou las, dacht ik aanvankelijk dat dat gevoel werd veroorzaakt doordat ik je laatste stukje blijkbaar verkeerd las. Je laatste regel is een antwoord op je vraag en niet, zoals ik het aanvankelijk las, een soort van open einde. En als ik dan op de ‘juiste’ manier las, dan dacht ik dat er (ook) voor mij geen maar (meer) was.

Los daarvan formuleerde ik mijn vraag blijkbaar op een ongelukkige manier. Dank je wel voor je reactie Bram.

Maar toch bleef het knagen.
Dus nogmaals overgelezen.
En nu weet ik wat (voor mij) de oorzaak voor mijn gevoel was

Je schrijft over de Poolse vrouw
"Ik ben een gescheiden vrouw, een gescheiden vrouw wordt als zondig beschouwd. Ik mag alleen nog maar achterin de kerk zitten en niet meer deelnemen aan de communie"." Deze vrouw kent haar eigen verhaal, en kent haar eigen waarheid, zij kent haar intentie.

Je schrift later over jezelf
Verhalen over pijn, verdriet, geluk. Verhalen waar men een oordeel over kan vellen of kan veroordelen. Toch heeft mij dit niet doen weerhouden om het hier neer te schrijven. Waarom?
Ik ken mijn verhaal en ik ken mijn waarheid, ik ken mijn intentie.

De Poolse vrouw kent haar verhaal, waarheid en intentie. Toch voelt het bij mij alsof deze vrouw onrecht wordt aangedaan. Ze wordt verbannen naar de achterste rij omdat ze gescheiden is. Schikt ze zich dan gelaten in haar opgedrongen rol of draagt ze die veroordelende rol van de anderen waardig of met liefde? Ik weet het niet. Ik weet niet eens of ik het goed onder woorden kan brengen.

Maar voor mij plaatst dit de laatste paar regels van jou in een ander daglicht. “Verhalen waar men een oordeel over kan vellen of veroordelen” En daarna “Ik ken mijn verhaal en ik ken mijn waarheid, ik ken mijn intentie.”

Dat deed bij mij de (nu duidelijkere) vraag rijzen of er mogelijk bij jou een gevoelsmatige gelijkenis zou zijn tussen de Poolse vrouw en jou. Schik je? Of draag je? Of iets anders? Of geen van dat alles? Vandaar mijn vraag over die “maar”. Ik kon dit toen nog niet onder woorden brengen

En nogmaals, misschien zie ik spoken, misschien formuleer ik verkeerd, misschien doe ik iemand op enigerlei wijze te kort, bij deze dan alvast mijn excuses. Maar dit was de oorzaak van mijn eerste reactie. En ik bedoel(de) het lief en oprecht.

Liefs
Ricardo


Hallo Ricardo,

"En ik bedoel(de) het lief en oprecht." Ik heb je gelezen en gezien.

Of de Poolse vrouw zich heeft geschikt weet ik niet. Zo weet ik ook niet of zij haar rol in het verhaal draagt al dan niet met liefde. Wel weet ik dat zij wist dat zij in deze positie geplaatst zou worden. Of zij het prettig vond? Ze was in ieder geval getuigen van de bruiloft van haar dochter.

Om op mijn verhaal terug te komen:
“Ik ken mijn verhaal en ik ken mijn waarheid, ik ken mijn intentie.”

Liefde. Liefde voor dat wat was, is en voor wat gaat komen. Volledige acceptatie voor dat was IS.
Verzetten tegen dat wat IS geeft pijn. Acceptatie geeft liefde.

Je sprak over het verleden, het heden en de toekomst? Ik kijk naar alle 3 met liefde.

Met het verhaal over de Poolse vrouw, de 85 jarige gedetineerde en de verhalen van mijzelf zie ik een overeenkomst en ik zag acceptatie ( of het smeken om acceptatie).

Liefde.

X Trudy



"Verzetten tegen dat wat IS geeft pijn. Acceptatie geeft liefde."

Kleine correctie: pijn mag vervangen worden door lijden.
't Is maar een woord maar heeft toch een andere betekenis.

:-)


Ik hoop ook eens in staat te zijn tot een volledige acceptatie van het nu. Zo ver ben ik nu nog niet. Maar dat is ook goed.
;-)

Liefs
Ricardo


HohO Ricardo,

Ik beweer niet dat het mij altijd lukt, maar het is me wel vaak gelukt. Eenmaal ervaren gaat het nadien steeds makkelijker.
Maar of het altijd lukt?
Tja ..... dat IS.

:-)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.