Pakkende teksten

We zijn het plezier

    door puck, 15/10/2006 14:45. #2092. 130 reacties, laatste

Als ieder mens heb je je dromen, maar als ze niet uitkomen. is dat een ramp? Waarom voel je je soms depri en een andere dag onder dezelfde omstandigheden gelukkig? Je bent pas echt gelukkig als je gelukkig ben met jezelf dan pas ruik je hoe heerlijk het bos geurt, de paddestoelen, herfstbloemen, wordt je hart verwarmd door een glimlach enz. wat je niet ervaart als je niet "lekker in je vel zit" Zie onderstaand citaat, de schrijver hiervan ben ik vergeten.

We denken dat we plezier of verrukking ervaren
als we een zeker plan volbrengen,
als een bepaalde droom uitkomt,
als iemand die ons aan het hart ligt ons aardig vindt,
als we een fantastische reis maken.
Dit is een belediging aan wie we werkelijk zijn.
We zijn het plezier, we zijn de vreugde!
Waarom zou je je geluk willen laten afhangen
van iets anders dan je eigen natuur?


Hear, hear!!

Fijn Puck!


Jan Wolkers heb ik wel eens horen zeggen: "Geluk is niet vrolijk", die uitspraak heeft toen mijn leven veranderd. Geluk is van niets afhankelijk, hier en nu in het leven staan is geluk. Het leven nemen zoals het komt is geluk.
Natuurlijk hebben we dromen, maar het is geen ramp als ze niet uitkomen.


Welkom terug, Ronald!

De uitspraak van Wolkers wordt pas moeilijk als we met het tegenovergestelde proberen te werken: "Ongeluk is niet verdrietig."
Hiertoe een welbekend verhaal uit de Taoïstische traditie:

Op een dag liep van een boer diens enigste paard weg. De buren van deze boer waren diep bewogen door dit verlies en gingen naar hem toe om hem te troosten. Op hun medelijden antwoordde de boer slechts: "We zien wel...."
En inderdaad, de volgende dag kwam het paard vanzelf terug en had nog zes andere wilde paarden bij zich. Verheugd over deze aanwinst feliciteerden de buren de boer hartelijk. De boer zei hen: "We zullen zien...."
En jawel, bij het temmen van één van de wilde paarden brak de enigste zoon van de boer een been en werd daardoor werkeloos. Uit medelijden hiermee probeerden de buren de boer te troosten. Deze antwoordden slechts: "Wie weet...?"
De volgende dag brak er oorlog uit in het land en alle jonge mannen die de geschikte leeftijd bereikt hadden, werden opgeroepen om te vechten. In het dorp van de boer werden alle jonge mannen geronseld, behalve eentje: de zoon van de boer. Die werd ongeschikt bevonden.
Verheugd over dit feit gingen de buren weer naar de boer om hem te feliciteren. En de boer reageerde met: "Wie zal het zeggen.......?"


Mooi verhaal voorbijganger, volgens mij heb ik iets dergelijks gelezen in "Chickensoup for the soul".

Groeten,

Elles


Nah, tis dus een kwestie van afwachten elke keer dat je iets overkomt: wie weet brengt het geluk met zich mee, wie zal het zeggen....? That's life?
't Is een geluk als je afwachtend kan zijn op je geluk ongeacht wat en wanneer.


Het is een kwestie van gelijkmoedigheid en de innerlijke vrede bewaren. En het is een kwestie van niet-beoordelen.
Helemaal in het NU blijven is je bewust zijn van het unieke van elk moment en elke gebeurtenis.
Je voelt wel vreugde en verdriet, maar verbindt daar geen verwachtingen en afwachtingen aan. Je houdt alles gewoon open en graaft je niet in in deze kortstondige vreugde en dit kortstondig verdriet. Geluk ligt dieper.


Juist, een voorbijganger, afwachtend zijn is toch een kwestie van gelijkmoedigheid en de innerlijke vrede bewaren en van niet-beoordelen? En helemaal in het NU blijven en je bewust zijn van het unieke moment en elke gebeurtenis?
Dus daarom zei ik: 't Is een geluk als je afwachtend kan zijn op je geluk ongeacht wat en wanneer.


Ja, geluk zit in jezelf en is niet afhankelijk van omstandigheden buitenaf.


Een prachtig verhaal Voorbijganger. Het komt uit het prachtige boek van Tswang Tze "Rijdend op een wolk", ik kan dat iedereen van harte aanbevelen!


Het verhaal staat in vele boeken. Ik las het ooit in "The world's religions" van Huston Smith. Sindsdien staat het op de harde schijf van mijn geheugen, omdat het me toen zo aansprak.


Fijne vakantie gehad Ronald?


Ja, Henk, dank je, ik heb een zeer fijne vakantie in Noord Spanje gehad. En wat mij opvalt is dat de mensen daar alles met elkaar delen! Mijn vriendin Anne woont in het dorp La puebla de Fantova en ze wordt overladen met de opbrengst van het land, op haar beurt rijdt ze als dat nodig is dorpsgenoten naar de dichtbij zijnde stad of verderop naar het ziekenhuis. Een zondag met z'n allen samen paddestoelen zoeken en samen eten en feestvieren!
Wat een groot verschil hier met het leven in een grote stad!
Wat hebben die mensen een liefde voor elkaar, de deuren staan open.
Een zeer fijne ervaring.
Wij hebben het hier op het forum nog al eens over een 'verlicht leven', of hoe we het ook maar benoemen en dan kom je als stadsjongen ineens in een samenleving waarin het volkomen vanzelfsprekend is dat je alles met elkaar deelt.
Wat een spirituele ervaring!


Wij hebben het hier op het forum nog al eens over een 'verlicht leven', of hoe we het ook maar benoemen en dan kom je als stadsjongen ineens in een samenleving waarin het volkomen vanzelfsprekend is dat je alles met elkaar deelt.
Wat een spirituele ervaring!

Inderdaad, samen delen, het zou wel eens de oplossing van alle wereldproblematiek kunnen zijn. Bijna alle kommer en kwel ontstaat door een slechte verdeling van aardse goederen. Wat moet het een heerlijke ervaring voor je geweest zijn.



"...Inderdaad, samen delen, het zou wel eens de oplossing van alle wereldproblematiek kunnen zijn...."

Dat dachten de communisten ook puck,
maar voordat dat systeem er kwam werden er wel eerst een paar miljoen mensen omgebracht.

Als dit delen niet voortvloeit uit de liefde van een enkel hart, is ook dit idee, in mijn ogen dan, een illusie en gedoemd te mislukken.





Als dit delen niet voortvloeit uit de liefde van een enkel hart, is ook dit idee, in mijn ogen dan, een illusie en gedoemd te mislukken.

Ja, van bovenaf opgelegde saamhorigheid werkt niet, dat ben ik met je eens.


Zoveel mooie woorden, ik blijf me verwonderen. Zoals jouw stukje Puck "wij zijn het plezier"; iets waar ik me helemaal in kan vinden.
Maar toch blijft het vaak met al die goede voornemens en gevoelens moeilijk om ook in kleine kring die saamhorigheid te krijgen waar je zo naar streeft. De intense vreugde van een moment, waarom duurt dat vaak zo kort?
Waarom staat iedereen zo op zijn eigen strepen? En is toenadering tot hen die je liefhebt soms al een hele toer? Zoals jij Puck het moeilijk hebt met de wereldproblematiek, zo zie ikzelf in het klein steeds dingen verkeerd gaan. Waar ik me dan schuldig en verdrietig over voel...


Ja Francis, ook in het klein zie je soms aardige mensen nare dingen doen, zeggen uit tegen anderen uit woede en frustratie. Het is moeilijk om je balans te vinden in deze hectische roerige tijd.


Toch is dat niet belangrijk, Puck, hoe andere mensen zich gedragen. De enige zinvolle vraag is: wat voor mens wil jij zijn?
Ik ben ervan overtuigd dat je alleen levensvreugde kunt ervaren als je voor jezelf besluit liefdevol te zijn, ongeacht wat anderen doen.
Allerlei tegenwerpingen over de onmogelijkheid van de liefde vanwege 'de wereld' zijn geen geldig excuus om zelf te kiezen voor de liefde.
Zolang je 'de wereld' als negatieve norm stelt, zul je zelf even ongelukkig zijn als het beeld dat je van de wereld uitdraagt.


Daar heb je natuurlijk gelijk in Henk, maar ik ga hierin helemaal met Francis mee dat het soms al een hele toer is om die saamhorigheid te krijgen waar wij allen naar streven zoals Francis zegt.


"dat het soms al een hele toer is om die saamhorigheid te krijgen waar wij allen naar streven zoals Francis zegt."


Zo binnen, zo buiten.

Zoek je saamhorigheid? Breng eerst alle aspecten in jezelf in saamhorigheid.

Henk spreekt in deze zin, denk ik, ware woorden over lief omgaan met jezelf.

Als je de mening bent toegedaan dat er saamhorigheid moet zijn/behoort te zijn, dan verbind je jezelf met een overtuiging. Het is zelfs een overtuiging waar je van een ander iets verwacht.
Dan loop je het risico dat je altijd teleurgesteld zal worden. En misschien naar de ander zal blijven wijzen. En roepen: ik doe zo mijn best, maar die ander(en)!

Overtuigingen moet je, mijns inziens, loslaten.




Misschien ten overvloedde: Die laatste zin is ook een overtuiging!


Dus... overgave aan wat er is, zonder verwachting (?)


"Dus... overgave aan wat er is, zonder verwachting (?)"

Ja, dat is al heel wat. En dan graag ook nog zonder oordeel!


O.k. Dus: "Overgave aan wat er is, zonder verwachting en zonder oordeel".
En ook maar zonder vraagteken. Elders heeft Boompje het zo mooi onder woorden gebracht. Met als toevoeging: "oefening van de Allerhoogste". Ja, dit vergt heel veel oefening. Ik ben maar een gewoon mens, weet je.


Zeker, Francis, je bent ook maar een gewoon mens. Maar zoals iedereen, ook een kind van God. Daar mag je best op vertrouwen.


Das mooi gezegd Henk.
Ik denk trouwens dat alle “oefeningen van de allerhoogste” juist eenvoudig zijn.
Juist omdat ze altijd het normale en natuurlijke van ons vragen.
Juist ons vluchten van wat is , in de ijdele hoop, buiten het licht te vinden,
is moeilijk en zwaar.
“Mijn juk is zacht en mijn last is licht”
Is niet meer dan een volstrekt logische uitspraak.

Maar we zijn denk ik zo gewent geraakt aan de krankzinnige vluchtpoging voor de werkelijkheid.
Aan onze poging te vluchten voor God, het leven zelf, en ons te verbergen in armoede.
Dat het krankzinnige in onze ogen zinnig geworden is.
Het makkelijke moeilijk.
En het moeilijke makkelijk.
Het is de wereld op zijn kop.
Het is het leven in de leugen, daar waar de waarheid vrij maakt.

Wat is er makkelijker om niets te doen, en het leven te nemen zoals het is ?!
Wat in mij heeft de illusie dat ik de werkelijkheid kan omvormen en mij zo te verstoppen in een droom?
Juist dit is moeilijk, onmogelijk.


“29

Jezus zei:
Als het lichaam ontstond omwille van de geest,
is het een wonder.
Maar als de geest ontstond omwille van het lichaam,
is het een wonder boven wonder.
Werkelijk, ik ben verwonderd hoe deze grote rijkdom
zich een woonplaats heeft gemaakt
te midden van de armoede.”


Maar er zit een 'wil' in mijzelf die aandrijft tot weet ik wat allemaal niet. En om die stil te leggen en te leven bij het moment, dat is een enorme opgave; niet eenvoudig dus. Is dat vluchten? Is het niet zo dat je ratio anders in elkaar zit dan je gevoel? Twee uitersten die met elkaar strijden om de eerste plaats? Hoe is het om je denkwereld stil te leggen en je alleen nog maar te verwonderen om wat er is?
Zo mooi en zo moeilijk.


“Maar er zit een 'wil' in mijzelf die aandrijft tot weet ik wat allemaal niet. En om die stil te leggen en te leven bij het moment, dat is een enorme opgave; niet eenvoudig dus. Is dat vluchten?”

Ik denk dat de “drive” / die “wil” inderdaad een poging genoemd kan worden om te vluchten voor de enige werkelijkheid en voor de werkelijkheid wie jij en ik in wezen zijn.
Een feit is, is dat die wil in ons allemaal werkzaam is.
[ wij allen hebben gezondigd/ (missen ons doel) zoals het in de bijbel staat. ]

Deze geheel menselijke en totaal onpersoonlijke patronen zijn inderdaad werkzaam in ons.
Ik denk dat we alleen niet in de val moeten trappen om te proberen die stil te leggen.

Als je dat doet dan is het alsof je met je platte hand, bewegend water tot stilstand probeert te krijgen.

Ik denk dat alleen het zien van die patronen en het observeren ervan al voldoende is om het tot stilstand te laten komen aangezien je jezelf er zo uit haalt [ je kijkt er immers naar]
Jij spettert zelf niet meer in het water, maar je klimt op de kant en kijkt hoe het water nog nakabbelt.
Accepteer dus ook die wil die je in jezelf ziet.
En kijk er slechts naar.
[ het is je vlees ]
Jij bent het niet.

Kijk er naar en…
[ de God van alle vrede zal de satan onder uw voeten brengen ]

(Ik hoop trouwens niet dat ik evangeliserend overkom. Ik probeer slecht, ook voor mezelf, het licht van de aloude traditie te hervinden.
Daarom koppel ik, [ ook vooral voor mezelf ] wat ik vindt terug naar die teksten.
Juist omdat ze vaak zo beladen zijn van schuld een oordeel.)

Je vroeg ook:
“Hoe is het om je denkwereld stil te leggen en je alleen nog maar te verwonderen om wat er is? “

Ik moest gelijk denken aan bergbeklimmers die wel eens terug komen met diep religieuze ervaringen.
Ik denk dat ze deze ervaringen hebben omdat ze al hun concentratie en heel hun “aanwezigheid” nodig hebben in ieder moment.
Ze gaan volkomen op in het moment.
Ze hebben de luxe niet om na te denken.
Ze gaan hun eigen gedachten voorbij, en “verliezen” zichzelf volkomen in de oneindige diepte van Nu.

Misschien verlangen ze bij thuiskomst terug naar deze ervaring en willen weer een berg beklimmen.
Waarheid is natuurlijk dat niet het klimmen of de berg deze ervaring gaf.
Maar het feit dat ze voorbij gingen aan hun beperkte denkwereld en daadwerkelijk leefde in het NU.
Ze leefde daadwerkelijk, ze waren even wakker.
Je hoort ook wel eens dat mensen die 1 of 2 seconde voordat ze een ernstig ongeluk krijgen in een totale serene rust toestand komen.
Een volkomen helder moment van totale wakkere aanwezigheid. Waarin het leven in zijn volheid ervaren wordt.
Dit komt volgens mij alleen doordat ze voorbijgaan aan hun eigen beperkte denkwereldje, wat vaak niet meer dan een nachtmerrie is, en het leven instappen.

Nu meen ik dat, voor dit kwaliteits leven, geen ongeluk of klimpartij voor nodig is.
Dit is het leven in overvloed waar Jezus het, in mijn ogen, over heeft.
De bron van leven water dat uit je binnenste stroomt.
Het koninkrijk van God.


op je andere vragen/opmerkingen reageer ik misschien later nog, want ik merk dat ik wel errrrrug veel schrijf. ;o)


Overgave en wil/drive. Hiermee reageer ik op Francis en Boompje.
Hoe staan overgave en wil in verhouding tot elkaar? Ik concludeer op grond van wat ik bij jullie lees dat de wil aanzet tot vlucht voor overgave. Dat is niet zo verwonderlijk, als je bedenkt hoe diep we gevallen zijn en dat we onze ogen meestal moeten dichtknijpen voor het Licht. Onze ogen vinden het moeilijk om in het Licht te kijken. We zijn meer gewend aan het duister om ons heen en in ons.
Waarheen brengt onze vluchtwil ons? Het is geen vlucht in het wilde weg, maar een terugtocht naar schijnveilige plekken, waar stemmen ons influisteren: je bent best wel een tof iemand, wat ben je knap of wat kan jij veel (jij bent de beste, de allerliefste, de meest geweldige mens die er bestaat!)
Hoeveel moeten we nog eten van die boom van kennis van goed en kwaad voordat we onze slotsom maken en zeggen: God, ik wil het niet meer, ik wil alleen nog maar verblijven waar U bent. U bent in mij, vorm mijn wil zodat die mij niet meer op dwaalwegen brengt maar de rechte paden wijst om die te gaan.
Het klinkt vreselijk hoogdravend wat ik hier allemaal zeg, denk ik als ik het teruglees. Maar ik schrijf het op met de ervaring van deze dag. Het wil vandaag niet zo goed met me. Ik lach niet meer en voel me rot. En dat terwijl ik weet (nog van gisteren!!!) dat nabij mij de vreugde te vinden is, zeg maar in het kamertje naast dat waar ik zit. Ik hoef alleen maar de deur door en het te pakken. Maar ik doe het niet. Ik wil het niet. Ik wil niet blij zijn, ik wil niet gelukkig zijn.
Wat is dat, deze WIL? Een doder! Maar stem ik dan met zo'n zich kwaadaardig voordoende wil in? Spant die wil (ìs dat mìjn eigen wil wel?) met mijn denkkracht samen tegen mijn bestaan?
Ik kan er alleen maar tegen optreden als ik binnen in mij de Bron weervind die ik weet in mij te werken, om me aan Haar tegoed te doen. Ik zal mij aanzetten tot meditatie - iets wat mij nu te binnen schiet - en zo goed voor mijzelf zijn. Ik merk dat ik anders eindig dan ik verwacht had.


Mijn werkelijke wil is natuurlijk volkomen in overeenstemming met Gods wil.
Ik ben immers een deel van Hem.
Maar toch is er die andere “wil” die de werkelijkheid niet onder ogen wil komen.
Er lijken 2 stemmen in mij te zijn.
Het bekende engeltje en het duiveltje op schouders van Donald Duck.

Wanneer ik me down voel, angstig, en zwaar weet ik dat ik, blijkbaar, naar het duiveltje geluisterd heb en, ….dit is belangrijk…..,
Gelooft heb wat hij mij vertelde over mezelf en de werkelijkheid.

Ik was uit het water geklommen en nu ben ik, zonder dat ik me ervan bewust was, weer in het water gesprongen.

Wat kan ik doen?

Ik kan weer uit het water klimmen door "simpel"mijn gedachten en mijn zware gevoelens te observeren.
Maar… denk ik dan…..
Ik voel ze nog steeds, dit werkt niet, ik doe iets verkeerds!!!

Toch zijn die gedachten en gevoelens niet meer dan het water dat nog nakabbelt van jou gespartel in het water.
Nu je uit de sloot gekropen bent, door je gedachten en gevoelens "simpelweg" te observeren, zonder er tegen te vechten, zal het water op den duur weer tot rust komen.
En wordt je weer bewust van het geluk en de liefde die uit je binnenste opborrelen.


Verder denk ik dat het een ontdekkingstocht is, om te beseffen dat je af en toe weer het water in gesprongen bent en weer opnieuw vecht om niet te stikken.
Je komt weer tot je zelf, klimt op de kade, voelt de nagolven nog wat, en je komt tot jezelf.

Uiteindelijk luister je steeds minder en minder naar de stem van het duiveltje. En kom je steeds minder in de sloot terecht.
Je krijgt steeds meer en meer vertouwen in de stem van het engeltje, zodat je meer en meer geniet langs van het leven langs de kant van het water.
Want alleen jou geloof in de nare stem, brengt je daar waar je niet wil zijn.
Je geloof in de werkelijkheid brengt je er.


[ trouwens dit zijn natuurlijk alleen maar pogingen van mij om dat wat niet te vangen is in woorden toch over te brengen.
Neem wat ik zeg alsjeblieft niet letterlijk,
ik klungel ook maar wat aan ;-p ]



"Je geloof in de werkelijkheid brengt je er. "
moet zijn
"Je geloof in de werkelijkheid brengt je aan de waterkant [grond onder je voeten] "

[dit voor de duidelijkheid]


Boompje, wat je schrijft over je werkelijke wil, beaam ik. En het is inderdaad een ontdekkingstocht. Begrijpelijk dat het water nog even nagolft. Ik voel me na jouw woorden gelezen te hebben een stuk lichter. Wauw, wat ben ik een geluksvogel met mensen als jij om me heen! Bedankt, Boompje!


Als deze woorden je al verlichten dan ben je een gelukkig mens want dit het werkende deel.
Jij die Gods zoon bent, stralend in eeuwigheid.
De hemel kijkt op je neer en straalt in heerlijkheid en trots om jou en het werk wat je hier verricht.
Vergis je niet zoeker, in de heerlijkheid die wij zijn.


Henk schrijft: Toch is dat niet belangrijk, Puck, hoe andere mensen zich gedragen. De enige zinvolle vraag is: wat voor mens wil jij zijn?

Beste Henk, vandaag werden bovenstaande woorden onderstreept door het volgende waargebeurde verhaal. 10 jaar geleden vertrok Jolanda van de Berg naar Peru en liet een goede baan en vriend achter om daar een straatkinderen op te vangen. Ze bood 12 jongens een tehuis en haar Nederlandse vriend voegde zich bij haar in Peru. Een goede Nederlandse gever schonk haar een kapitaal. Van dat geld kocht ze een hotel en gaf zo de plaatselijke bevolking een baan. Een kinderrestaurant (gaarkeuken) gaf kinderen niet alleen te eten maar ook tandheelkundige zorg, een bad ed. Er werd ook een meisjeshuis opgezet. Maar het leven had zeker erg harde kanten voor Jolanda, haar oudste dochtertje blijkt autistisch, haar man vertrekt naar Nederland en de 12 jongens die zijn liefdevol opgevangen had, bleken haar te bestelen, te beliegen inmiddels woont ze alleen met haar dochtertjes in Peru, maar ondanks alle tegenslag vind zij de moed om een vakantiepark op te starten. Haar motto was AL HELP IK ER MAAR 1, daar is zij ruimschoots in geslaagd. Haar liefde en geloof in de mensheid is zij niet verloren, zij bleef haar missie trouw.


Francis, je schreef:
'Maar er zit een 'wil' in mijzelf die aandrijft tot weet ik wat allemaal niet. En om die stil te leggen en te leven bij het moment, dat is een enorme opgave; niet eenvoudig dus.'

Ik heb zeker weten niet gezegd dat je je wil zou moeten stilleggen. We hadden het daarvoor over oordelen en nu spring je ineens naar willen, alsof dat hetzelfde zou zijn. Maar dat is natuurlijk niet zo.
Natuurlijk heb jij een wil. Gelukkig maar. Je bent toch geen robot?
En al zou je die wil willen stilleggen, geloof me, dat gaat je niet lukken.

Laten we nu dus even aannemen dat jij een wil hebt. Dan is nu de vraag: wat doe jij daarmee?
Als je hoofd vol zit van oordelen, zul je die wil in dienst stellen van die oordelen.
Maar als je die oordelen zou kunnen loslaten en bereid bent geraakt te worden in je hart door wat je meemaakt, dan zou je wil in dienst kunnen komen te staan van de liefde. Niet de liefde als een 'gij zult', als een gebod dus, maar als een uiting van jouw wezenlijk menszijn.
Het is dus, wat mij betreft, niet verkeerd om een wil te hebben. De vraag is: wat doe je ermee?





"Ik heb zeker weten niet gezegd dat je je wil zou moeten stilleggen. We hadden het daarvoor over oordelen en nu spring je ineens naar willen, alsof dat hetzelfde zou zijn."

Ik volg je even niet Henk.
Francis was vooral bezig met het 'item' ; "leven in het moment".
En reageerde indirect ook op mijn post uit een ander topic.
En de "wil" sloeg op de "neiging" om buiten de overgave aan dit moment om, dingen te doen of te bedenken.
Tenminste dit is wat ik lees en begreep.






Toen Jezus op de olijfberg bad: 'Ik smeek u, Vader, neem deze beker van mij weg! Maar niet wat ik wil, maar wat u wilt, moet gebeuren.' (Lucas 22:42), maakte hij zichzelf daardoor tot robot, Henk?
Of lag in de complete overgave van zijn (en onze) egoïstische wil niet juist zijn (onze) glorie en redding?


Wat een mooi voorbeeld voorbijganger.
Het gaat inderdaad om de wil van het Ik/zuchtige verstand ofwel het ego of wel het duiveltje op de schouder, die zich niet over wil geven aan het eeuwige Nu en er zelf niet in kan overleven.
Het eeuwige Nu dat de volheid van het leven in zich zelf draagt is puur licht en de enigste werkelijkheid.
Illusies en dromen, wat mijn valse Zelf ofwel zijn ego ofwel mijn vlees is, kan daarin niet blijven bestaan.
Het zou oplossen tot niets want het is niets.
Daarom is er die drive, die impuls, die wil om je maar niet over tegen aan de rust, de liefde, de vrede en de vreugde die opborrelen vanuit de overgave aan de werkelijkheid wie jij bent in een eeuwig Nu.
De nachtmerrie voor de illusie die zich voordoet als ik.
Mijn valse identiteit.
Dat is ook de angst en de weerstand om naar dat licht te gaan en je eraan over te geven.
Die angst is dus niet van mij.
Het is slechts een leugen een vergissing.
De waarheid maakt je vrij.


Maar de wil die mijn ware zelf volkomen deelt met de bron van het leven zelf.
Hunkert naar overgave aan het leven zelf.
Het is zijn bron en zijn thuis.
Het is mijn wil in waarheid.
De verloren zoon die beseft dat hij in armoede leeft en beslist om terug te gaan vanwaar hij kwam.
Nog steeds besmet door illusies, bang dat het licht boos is.
Maar vader wacht met openarmen om zijn zoon direct in ere te herstellen naar wie hij in werkelijkheid is.


Wauw Boompje, die ervaring van de bergbeklimmer is mij ook overkomen! Gaande langs steile afgronden kon ik alleen maar denken aan het 'gaan', waar zet je je voet neer, waar grijp je houvast. Wat een concentratieoefening. Even leeg van al het andere. Alleen het NU telde!

En ja Henk, het is zoals boompje aangaf dat ik het leven in het moment bedoel.


Is dit herkenbaar voor jullie? Je verdiept je in het goede, de liefde, enz. en het volgende moment ben jij hetzelf die het allemaal verpest door die ene rotopmerking. Gevolg: een gigantisch schuldgevoel. Je gaat in een spagaat, door het stof, om het weer goed te maken. En dan blijft de vraag je nog tarten waarom je deed zoals je deed. Nee, het kwaad in de wereld is er niet alleen bij de ander...


[“Is dit herkenbaar voor….
….. kwaad in de wereld is er niet alleen bij de ander...”]

Heel herkenbaar Francis.
Toch is het juist ook wel een goede oefening voor mij om “niet” in de val van schuld te trappen.
Want als ik in schuld val, dan identificeer ik me met patronen die niets met mij te maken hebben.

Even een technisch verhaaltje;

Deze “rotopmerkingen” die jij in je voorbeeld geeft, komen voort uit geconditioneerde patronen van mijn ik zuchtige verstand, gevoed en in stand gehouden door geconditioneerde pijnen.

Deze ‘ik’ in mij [ mijn ego/ vlees/demonen ] zit in een chronische verzet, vlucht, angst, verdediging en aanval modus.

Het zijn menselijke patronen die in wezen geheel onpersoonlijk zijn.
Ze hebben niets met mij te maken, maar zijn wel in mij werkzaam en ik ben er ook verantwoordelijk voor.

Schuldgevoel is juist wat het wil, want het leeft en bestaat in en uit pijn.
Het is VOLKOMEN afhankelijk van mijn identificatie ermee.
Schuldgevoel is het bewijs dat ik me met deze patronen identificeer als zijnde deel van mijn werkelijke wezen.

[ wie in Christus is, is zonder zonde ]

Wijst voor mij naar de waarheid dat mijn werkelijke wezen schuldeloos en volmaakt is.

Toch ben ik verantwoordelijk voor deze patronen.

Daarom kan ik, wanneer ze weer in mij opspelen, en daar is het weer…
Deze patronen observeren als zijnde een feit
Door ze te observeren en mijn Zelf eruit te halen, kunnen ze niet blijven bestaan.
Juist door mijn identificatie er mee worden ze gevoed en instant gehouden.
Schuldgevoel is dus niet het antwoord.

Ik kan zelfs deze patronen ook in mijn voordeel gebruiken.
Steeds als ik aanvallend reageer, kan ik juist ook mij werkelijke zelf vinden door bewust te worden dat ik het ben die de aanvallende patronen zie.

Zo kunnen die patronen fungeren als weeën die het kind baren.
Of als wind onder mijn vleugels.

Belangrijkste is te beseffen dat al die narigheid niets, maar dan ook helemaal niet te maken heeft met wie ik ben en kunnen ook niet toevoegen of af doen aan mijn heiligheid.
het goud wordt slechts gelouterd
de bokken van de schapen gescheiden.

Ik ben volmaakt geborgen in God.
Ik ben een deel van hem.
Hoe kan ik zondigen?



Het is voor mij vooral een uitdaging, om als andere naar doen en mij aanvallen, dit ook slechts als patronen te zien.
En dan ook door de modder heen de zoon van God te zien in de ‘ander’,
hoe krankzinnig mensen ook kunnen zijn.


.... en dan voel ik me heel nederig en er borrelt een prachtig lied op:

.............
God of a world that's lost
God of the lonely cross
God who has come to us
I come to You.


"Deze ‘ik’ in mij [ mijn ego/ vlees/demonen ] zit in een chronische verzet, vlucht, angst, verdediging en aanval modus".

Helemaal mee eens, behalve..het woord demonen. Ik kan daar niets mee en wil daar ook niets mee kunnen.
Net als engelen eigenlijk....want dan heb je ook demonen (gevallen engelen).

Ik houd het liever bij het goddelijke (de werkelijkheid) en de wereld (de onwerkelijkheid) voor mij.

Verzet, vlucht, angst en verdediging is iets wat ik mezelf aandoe, door buitenaf misschien, maar heeft niets met demonen te maken, m.i.


Aanvulling.

Ik weiger gewoon te geloven dat demonen bestaan en mij wat kunnen laten geloven of aandoen.

Maar dat kan ook aan mijn opvoeding liggen, omdat daar een duidelijk verschil in God en duivel was, zodanig, dat ik er te bang voor werd en er dus afstand van heb genomen omdat ik niet geloof dat een duivel mij iets verkeerd kan laten denken/doen: dat doe ik zelf. En het goede wat ik doe, komt ook uit mezelf.
Hmm, misschien is dit gewoon mijn probleem alleen......


"
Helemaal mee eens, behalve..het woord demonen. Ik kan daar niets mee en wil daar ook niets mee kunnen. "

als jij dat een vervelend woord vindt dan gebruik je toch gewoon een ander woord?
het is immers maar een woord dat naar iets verwijst.
als demonen bij jou bepaalde associaties oproept [ behaarde beesten met horentjes of zo ]
dan noem je het gewoon anders.
Prima toch?!


"...en dan voel ik me heel nederig..."
dit was voor mij een vervolg op mijn mail ervoor. Ik worstelde met mezelf en voelde me met deze prachtige song weer omhoog getild. Jouw postings, boompje, kwamen daarna binnen. Fijn als je verhaal herkenbaar is. Zelf heb ik moeite om jouw "technisch verhaal" goed te begrijpen. Ik neem er even de tijd voor.


Hoi Francis,

Je trekt het je aan als er in jouw kleine kring steeds dingen verkeerd gaan en je zegt dat als je een rotopmerking maakt je daarover een gigantisch schuldgevoel heb. Mag ik hier iets naast zetten?
Wat eis je van jezelf? Dat het altijd mee zit en dat je zelf nooit een uitglijder maakt?
Ik noem dit omdat ik het heel goed herken bij mezelf. Bij mij is het perfectionisme. Dat ligt op de loer en kan op bepaalde momenten actief in mij worden. Dan heb ik het niet goed gedaan, heb ik niet de goede dingen gezegd, heb ik mezelf teveel op de voorgrond geplaatst enzovoorts. Alles wat fout is gegaan - niet vlekkeloos was - reken ik mezelf dan aan, en bovendien breid ik het oordeel dat ik vel ook nog uit naar anderen. In mij bonken de woorden 'Mene mene tekel ufarsim', gewogen en te licht bevonden.
Maar het is niet terecht en niet eerlijk om jezelf op zo'n weegschaal te leggen. Ben jij niet gewoon op weg om te worden wie je bent, en mag het in dat proces niet de ene keer wat meer tegenzitten dan de andere keer? Je doet het gewoon heel goed, want je weet wat je wil en dat verlangen dat in je is, is GOED.


Fijn dit te lezen, zoeker!


"Overgave; wil/drive; schuld...".
Ik heb het gevoel dat ik jullie overlaad met mijn vragen. Maar weet je, het is allemaal zo nieuw voor mij. Gnostiek: 3 weken terug wist ik er nog niets van. Ik sla een nieuwe weg in. Voorzichtig, ik wil niet zomaar van alles loslaten. Ik wil ook niet krampachtig van alles vasthouden....
Ik krijg zulke mooie antwoorden. En die roepen weer nieuwe vragen op. Zo zoek ik mijn weg...
Er staat ergens in de bijbel een prachtige zin:
"Zie Ik ga iets nieuws beginnen, het is al ontloken; kent gij het niet?"
Ik zie het als een belofte: ga maar op zoek, dan zal je vinden...


"Zie Ik ga iets nieuws beginnen, het is al ontloken; kent gij het niet?"

Ach, wat mooi. Ontroerend. Dank je wel Francis.


Het is Jesaja 43:19

'Zie, ik ga iets nieuws verrichten,
nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt?
Ik baan een weg door de woestijn,
maak rivieren in de wildernis.'

Zo staat het in de Nieuwe Bijbel Vertaling.
Jouw citaat, Francis, met dat 'het is al ontloken, kent gij het niet', is zoveel mooier en diepzinniger vind ik, maar ik heb geen idee in welke vertaling dat staat. Jij wel?


Nee, ik ben op zoek gegaan, maar kan hem zo ook niet terugvinden.
Ik kreeg eens een kaart. Hierop stond een foto van een tak die uitbotte en eronder stond die tekst. Misschien was het wel de artistieke vrijheid van de ontwerper van die kaart.


Nog even ter aanvulling: het staat niet in de vertaling van het Nederlands Bijbelgenootschap, niet in de Willibrordvertaling en niet in de vertaling van de gereformeerde Bijbelstichting.
Maar ik wil het nog wel verder navragen.


De Naardense Bijbel (Pieter Oussoren) heeft:
Zie, ik ga iets nieuws doen, het ontluikt nú, hebt ge het nog niet onderkend?


In de vertaling van 1951 staat:
"Denkt niet aan hetgeen vroeger gebeurde en let niet op wat oudtijds is geschied; zie, Ik maak iets nieuws, nu zal het ontspruiten;zult gij er geen acht op slaan? Ja, Ik zal een weg in de woestijn maken, rivieren in de wildernis.
Jesaja 43:18 en 19

Heel interessant ook trouwens: "Denkt niet aan hetgeen vroeger gebeurde en let niet op wat oudtijds is geschied".......


Boompje, ik kom nog even terug op jouw 'technisch verhaal'. Zou je het zo simpel samen kunnen vatten: ik ben verantwoordelijk voor mijn handelen, maar ik hoef me hier niet mee te identificeren. Uiteindelijk gaat het om wie ik ten diepste ben. Wat ik doe/zeg is slechts de buitenste laag. Door er naar te kijken, kan ik er lering uit trekken, zonder veroordeling, schuldgevoel, pijn. ?
En zoeker, dat perfectionisme is ook heel herkenbaar voor mij. Maar als ik er zo naar kan kijken als boompje zegt, dan wordt het allemaal veel lichter. Ik mag door die buitenste schil heen naar binnen kijken, daar waar geborgenheid is in God, prachtig.


Dat lijkt me een prima samenvatting van mijn “technisch verhaaltje” francis.
Maar het gaat erom dat je in woorden van andere iets herkent wat al in je is.
De herkenning geeft de werkelijke betekenis die nooit in woorden te vangen is.
zonder jou herkenning is mijn verhaaltje betekenisloos.
Dus uiteindelijk bepaal jij wat de samenvatting is.




Aan de vruchten kent men de boom, hier valt niets meer aan toe te voegen, dit is zuivere gnosis!


Heerlijk, hier doe ik het weer even mee.
Want natuurlijk is er herkenning!!!


ik zie mezelf in een lichter perspectief en hoop dit vast te kunnen houden.


Als je loslaat wordt je nog lichter ;o)
maar in ieder geval prachtig dat je jezelf nu zo mag zien.
Ik wordt daar erg blij van.
Op naar de volle vreugde die voor iedereen Nu gegeven is.


Lieve Francis, Ik wil je niet ontmoedigen hoor, maar het lijkt me wijzer als je dat nu juist niet wilt vasthouden. Laat het zijn zoals het is, steeds weer opnieuw. Ga dat nu eens oefenen.
Ik zei eerder dat je niet zou moeten hopen. Nu zeg je dat je hoopt dat je dit kunt vasthouden. Dat is dus wat ik bedoelde. Niet doen dus. Laat los die controle. Durf je dat?


Beste francis,
Ik moet nogmaals zeggen dat ik mij verheug om te zien hoe de vader van al het leven,
knoppen in jou heeft doen ontloken en iets nieuws in jou is begonnen.
En vooral dat jij nu de vraag;
“kent gij het niet?”
Met Ja kan beantwoorden.
Prachtig!
Laat dan nu ook de knoppen in hun tijd rijpen en forceer niets!!!
Vader doet het.
Wat zal hij trots zijn op zijn dochter in wie zijn licht straalt.
Het licht wat ik herkenen mag door jou woorden heen.
Alles heeft zijn tijd en zijn ritme.
Het is goed zoals het is.


Nog even over dat loslaten….
Ook ik geloof dat loslaten, door overgave aan wat is, ruimte geeft waardoor het water vrijelijk zijn weg kan vinden en overlopen kan.
Ik kan van mijzelf echter niet zeggen dat ik alle controle losgelaten heb.
Ik sta hierin nog volkomen in mijn kinderschoenen.
Toch heb ik wel iets ervaring in het proberen lost te laten.
Wat ik daarin bemerkt heb, is dat waneer ik probeer los te laten het mij niet lukt.
Als ik iets ‘Niet’ probeer te doen, probeer ik “Juist” controle te krijgen over het los laten van controle.
Hierin zit een tegenspraak wat mij in een kramp doet komen.
Ik bemerk dat slechts het bewust worden van mijn opstoppingen in de rivier die ik ben, voldoende is.
De bewust wording is al loslaten op zich.
Wat ik al eerder las en proef door heel je post heen,Francis , is dat jij al lang “oefent” in het loslaten.
En dat vindt ik juist zo mooi te zien.
Mooi te zien dat wat de bron van leven in mij bewerkt ook in de ander aan het bewerken is.
Alsof we in een tijd leven waar vele vruchten rijp zijn en rijp worden om geplukt te worden.
Ik vindt dit zeer hoopvol en bemoedigend.


Er staat mooie diepzinnige uitspraak van Paulus in de Efeziërs brief ;

“Maar alles wat door het licht ontmaskerd wordt, wordt openbaar,
en alles wat openbaar wordt, is zelf licht.
Daarom staat er:
‘Ontwaak uit uw slaap,
sta op uit de dood,
en Christus zal over u stralen.’ “


Het is het licht van jou bewustzijn dat de opstoppingen wegstralen.
En laat schijnen wat werkelijk in jou is.
Wat niet werkelijk is lost op, omdat het niets is.
Want alleen de waarheid bestaat. En daarom maakt de waarheid vrij.
En de waarheid is dat wij vrij zijn.
Het is het wakker worden/ bewust worden, wat dit alles bewerkstelligt.
Wakker worden doet de dromen verdwijnen.
Het licht wat de werkelijkheid over wie wij zijn openbaart.
En wie wij zijn is licht wat in licht bestaat.
In volmaakte vrede en vreugde die ons verstand ver te boven gaat.
In welk een zee van liefde is ons zelf vervloeit ?!
waar is de angst? waar is de onrust?
dood waar is uw prikkel?!
Al dit blijkt een droom.

‘Ontwaak uit uw slaap,
sta op uit de dood,
en Christus zal over u stralen.’


o.k. Loslaten dus.
Maar ik voel me gewoon gelukkig nu. Een heerlijk gevoel. En verder, ja, ik ben er nog lang niet, dat begrijp ik wel.
Ik ben heel blij dat ik jullie hier op dit forum heb leren kennen. Blij om jullie hulp en mooie inzichten.


Wat fijn voor je Francis!
Ook ik ben gelukkig, en dit geluk is de enigste toetssteen voor het tempo van onze reis.
Natuurlijk ben je er nog niet, niemand op dit forum naar ik meen.
toch zijn we er allemaal al, en dromen we slechts van onze reis in dit vreemde land.
Laten we in alle rust en vrede wakker worden.
De zachte stem van vader die ons niet angstig en abrupt wakker wil schudden.
Maar met zijn vriendelijke stem ons in al zijn liefde en diepe rust vredig wekt uit onze nachtmerrie.
Met liefkozingen geborgen in zijn armen worden wij zo wakker in de werkelijkheid die wij nooit verlaten hebben.



Ik vond het wel moeilijk om me zo kwetsbaar op te stellen. Maar wat kan daar dan veel moois uit ontstaan!


Natuurlijk ben je er nog niet, niemand op dit forum naar ik meen.
Wat mij betreft heb je daar zeer zeker gelijk in. We weten natuurlijk heel goed waarover het gaat, maar ons systeem luistert nogal eens naar ons ego(ïsme).
Hier over een mooi stuk in het evangelie van Judas. (Editie van Oort)

[Laat] ieder van jullie
die[sterk genoeg] is onder de menselijke schepselen
de volmaakte mens voortbrengen
en (laat deze volmaakte mens)
voor Mijn aangezicht komen staan.

Zij allen zeiden:
Wij hebben de kracht (om dat te doen)!

Maar hun geest (=hun ware, innerlijke wezen)
was niet in staat om het te wagen
voor Hem te gaan staan.

Alleen die van Judas Iskariot (durfde dat wel).
Hij was in staat voor Hem te gaan staan.
Maar hij kon Hem niet in de ogen zien
en wende zijn gelaad af.

Ik citeer het commentaar van Van Oort:

Judas staat nog aan het begin van zijn inwijdingsweg. Het volmaakte is gekomen, wanneer men God geestelijk schouwt 'van aangezicht tot aangezicht'. Zo zegt Paulus in zijn befaamde hooglied van de liefde:
'Nu kijken we nog in een wazige spiegel, straks zien we van aangezicht tot aangezicht' (Eerste Brief aan de Korinthiërs 13:12).

We kijken dus blijkbaar nog in een wazige spiegel, maar niet zonder hoop op een helder zicht als we blijven kijken naar ons Ware Zelf.


"Maar hij kon Hem niet in de ogen zien
en wende zijn gelaad af. "

Ik moet dan denken aan een helder licht.
en zolang je je nog identificeert met een beeld van jezelf dat je niet bent,
kan dat beeld niet in het licht blijven bestaan omdat het beeld niet werkelijk is.
Dat beeld kan alleen in een illusie bestaan omdat het zelf een illusie is,
en trekt zich daarom terug in het duister.
[Dat gevoel heb ik er een beetje bij.]


Henk, je schreef: laat los die controle, durf je dat?
Ja, ik durf wel,want er groeit vertrouwen. Maar zoveel en zolang aangeleerde gedachtenpatronen schud je niet zomaar van je af.
Ik zocht altijd tussen gelijkgestemden. Geloof het nu maar, was hun antwoord. Ik dacht dat ik beter mijn best moest doen.
Ik zie nu iets nieuws. En het is zoveel lichter. Ik hoef niet op zoek te gaan naar God, want Hij is er al. Hij is in wie ik ben.
Het is een gevoel van thuiskomen. Waarom zou ik niet durven?


jeetje wat mooi, ik kan het niet laten dit te zeggen.
Ik herken de echte vreugde die uit je binnenste opborrelt.
het is echt.

Ik heb een keer een mooi beeld gelezen ergens;

Het is alsof je water zoekt in een woestijn.
Je begint ergens te graven en opeens voel je dat het zand wat harder wordt.
Je veegt het droge zand weg en er borrelt water omhoog.
Nu kunnen we doorgraven zodat de bron in ons overloopt en ons volkomen vervult.
Ja, wat een thuiskomst.


En het is de glimlach die je van binnen voelt in plaats van dat oordeel...
Ja, het is echt.


Dag Francis,
Knap hoor van je, dat je dat durft. Want dat is niet niks als je anders bent opgevoed.
En wat doe je met die aangegroeide gedachtenpatronen? Ga daar nu niet tegen strijden als ze zich aandienen. Glimlach erom als je ze weer bespeurt. Blijf vriendelijk tegen jezelf als je er weer in verzeild bent geraakt. Veroordeel jezelf er dus niet om. Want strijd schept hechting. Vriendelijkheid maakt vrij.


Ja Henk, zei je al niet eeder: forceer niets. Alles heeft zijn tijd en ritme.
En geen strijd dus. Nee, daar heb ik ook helemaal geen zin in. Maar dit goede moment, waarop ik me heel zeker voel, gaat weer over. Ik zal loslaten en zien wat er dan weer ontstaat. Ik vind het allemaal ook heel boeiend!


Ja Francis, het is echt, dat gevoel van thuiskomen. En ik ben (op een goede manier) best wel een beetje jaloers op je dat jij dat gevoel van thuiskomen, het eerste gevoel daarvan, nu hebt. Ik dacht dat ik alles aankon opeens en dat ik alles gevonden had wat ik zocht, eindelijk. Een heerlijk gevoel!
Daarna werd dat gevoel iets wat bij mij hoorde (gewenning) en zakte de euforie. Maar dat is niet erg, want het gaat verder, het groeiproces, met vallen en opstaan, dat wel, maar het groeit door!
Deze site is een hulpmiddel voor me als ik eens twijfel. Dan krijg je van alle kanten "hulp" aangeboden. En voor de groei is het zeker goed, om hier te blijven lezen van anderen die hun pad vertellen in de gnostiek.


Ok, Francis, geniet ervan. Dank voor het gesprek.


Jullie (iedereen die hier reageert, ik noem maar geen namen) betrokkenheid is hartverwarmend!


Leuk idee dat zo'n forum misschien een nieuw soort kerk is.


Al is dit niet de enige site die ik bezoek waar ik mij thuis voel het is wel de enige over alleen de Gnosis en ook ik begin me steeds meer thuis te voelen. Ik wou jullie alleen iets voorleggen (misschien hebben vrouwen daar meer last van dan mannen) maar ik blijf mij soms verbazen over mijn wisselende stemmingen. De ene dag voel ik mij top kan ik de hele wereld aan, loop ik in de vakantie lekker over het strand met man en hondjes en de volgende dag onder exact dezelfde omstandigheden voel ik mij depri, ben ik bang om blind te worden, ben ik het liefst alleen en vind ik alles waardeloos zou ik het liefst zo de zee inlopen. mijn man weet het al en vat deze zwaarmoedigheid gelukkig niet persoonlijk op. Gelukkig weet ik dat het nooit lang duurt. Op zo'n moment besef je dat geluk inderdaad het meest in jezelf zit. Maar voelen jullie dat ook zo? Soms heb ik het idee het voor anderen moeilijk te vatten is waarom je je op het ene moment waardeloos en op het andere moment top voelt, het is ook niet zo goed te begrijpen.


Ik ben een jonge man Puck en ben in mijn leven getormenteerd door diepe depressie, angsten en wanhoop.
Stemming wisselingen zijn mij dus verre van onbekend.
En nog steeds komen de golven van pijn met hun periodes in mij op.
Toch begin ik te leren dat die golven mij niet alleen onder water kunnen sleuren, maar mij ook kunnen opliften als een surfer die de golven gebruikt.
Ik heb zelf veel gehad aan de wijze hoe Eckhart tolle deze pijn benaderd.
Ik heb een stukje op het net gezet. Als je geïnteresseerd bent kan je dat downloaden door onderstaande link aan te klikken [het is alleen wel in het engels]

klik hier

Ik heb geen idee hoelang deze link werkt dus als je het luisteren wil zou ik het wel deze week even downloaden.
Dat geldt voor iedereen trouwens.


hoi Puck,
ik geloof dat jij een heel leuke, boeiende vrouw bent. Iemand met pieken en dalen is iemand die intens leeft. Geen sleur. Maar wel lastig, he. Dat wij vrouwen onderhevig zijn aan onze hormoonwerking, ach dat wist je natuurlijk wel. Veel pure chocola eten schijnt te helpen.
Maar als het echt een probleem is zou je je bloedspiegel kunnen laten meten. Misschien ben je gebaat bij lithium.
(ik ben geen arts of zo, maar ik ken mensen die hiermee geholpen zijn)


Een nieuwe kerk, Henk? God bewaar me!


Ik bedoel dus voorbijganger, dat het internet de nieuwe vorm is waarin mensen met elkaar communiceren, ook over religieuze en spirtuele zaken. Dus in plaats van stenen gebouwen en instituten krijgen we open praatplaatsen. Ach, het schoot me zomaar te binnen.
Maar ik opteer niet voor de functie van bisschop.


boompje, ik heb even geklikt, maar snap er niets van. Wil je dat we gaan pokeren?!?


Henk, het blijft toch ook wel weer beperkt, communiceren via internet. Als iemand je weet te raken, zou je wel meer willen weten. Wie is hij/zij? Je wordt nieuwsgierig naar de persoon in zijn geheel. En ja, de namen spreken al voor zich, de meesten blijven toch graag anoniem.


Al goed, Henk. Ik schrok even van het woord kerk. Als gnost, weet je. Ik had even een visioen van een brandstapel.
Internet biedt inderdaad ongekende mogelijkheden wat het open netwerken van ideeen betreft. Het gevaar van het ontstaan van een kerk is daardoor zelfs geringer. Uiteindelijk bewandelen we toch allemaal een individueel innerlijk pad. We kunnen elkaar wel inspireren. En dat kan best anoniem. Of kent iemand Jezus of Gautama persoonlijk?


Je hebt helemaal gelijk Francis. Het was maar een losse flodder. Laten we het internet maar zien als een mooie aanvulling op het persoonlijk contact, niet als een vervanging, lijkt me inderdaad prettiger.


Je krijgt dus reclame te zien Francis?
Nou ja, nix aan te doen.
Ik krijg gewoon een optie om het mp3 bestand te downloaden.
[verder is het maar een kort fragment van een hele lange ‘talk’, die misschien buiten zijn context niet geheel helder is. Voor mij is het bekende kost dus valt me dat niet zo op]
Maakt niet uit verder.

Je zei:
Je wordt nieuwsgierig naar de persoon in zijn geheel.
En ja, de namen spreken al voor zich, de meesten blijven toch graag anoniem.”


Soms zie ik er voordelen in om anoniem te reageren en andere keren denk ik, kan ik die of die maar gewoon in de ogen kijken.
Vooral als je voelt dat er irritatie of zo tussen de regels door schemeren.
Of juist als je een betrokkenheid voelt.
Ik ben begonnen met een gebruikersnaam omdat het voor mij eigenlijk vanzelfsprekend is op het internet.
Ik vul ook niet mijn gewone emailadres in, al was het maar voor alle spam die je dan onvermijdelijk in verloop van tijd tegemoet kan zien door de zoekmachines die vooral forums afkolven.
Ik voel me toch wat veiliger om onder zo’n gebruikersnaam te reageren aangezien het internet nu eenmaal andere wetten heeft dan het normale leven.
Soms schrijf je dingen die anders overkomen dan je intenties zijn en de reactie is daar dan ook naar.
Reacties en consequenties die in het normale leven anders zouden zijn.
Ik vind dat naast de voordelen ook een echt nadeel.


Hoi Boompje en Francis, bedankt voor de reactie. Het heeft denk ik alles met mijn hormoonspiegel te maken Francis en Boompje ik heb ook De kracht van het Nu gelezen. Het moeilijke vind ik tijdens die sombere periode (duurt gelukkig bij mij nooit erg lang) om in het nu te leven. Ieder heeft natuurlijk fysiek zijn eigen problemen, bij mij is het mijn gezichtsvermogen. 3 operaties en 2 laserbehandelingen hebben eerder slecht dan goed gedaan en ik ben blind aan mijn rechteroog en heb er regelmatig pijn aan. Omdat ik ook dezelfde problemen met mijn linkeroog heb en daar dus onophoudelijk mee wordt geconfronteerd is dat soms tijdens die sombere momenten moeilijk los te laten. Tijdens goede momenten tel ik mijn zegeningen, maar tijdens die sombere momenten niet. Hoe gaan jullie om met dingen die onvermijdelijk op je af komen?


Soms schrijf je dingen die anders overkomen dan je intenties zijn en de reactie is daar dan ook naar.
Reacties en consequenties die in het normale leven anders zouden zijn.

Zo ervaar ik dat ook Boompje, als je iemand aankijkt kun je met je intonatie en je blik veel duidelijk maken, dat mis je met geschreven tekst, dat ervaar ik ook.


"Hoe gaan jullie om met dingen die onvermijdelijk op je af komen?"
voor mij is de oefening om alles wat op me afkomt te omarmen.

blaast de storm me om.
of
spreid ik mijn vleugels en laat ik me door de storm optillen.

er is een wet die ik ontdekt heb;

"volkomen acceptatie geeft diepe vrede.
en dan maakt het niet uit wat het is.
alles maar dan ook werkelijk alles, niets uitgezonderd."

soms laat ik me omblazen, vanavond heb ik daar wel wat last van.
maar ieder moment kan ik dat beseffen en mijn vleugels uitslaan.
meer hoef ik niet te doen.
slecht te kijken en te accepteren naar wat zich aan mij voordoet. zowel innerlijk als uiterlijk.
zo kan ik juist gebruik maken van deze dingen als een spirituele oefening om zo mijn Zelf als het ware geboorte te geven
ook al is dit natuurlijk slechts een beeld



"Hoe gaan jullie om met dingen die onvermijdelijk op je afkomen?"
Boompje geeft hierop al een prachtige spirituele handreiking.
Ik zou er vanuit mijn eigen ervaring nog wat aan toe willen voegen.
Hou je van muziek? Van zingen? Het samengaan van een prachtige melodie met veelzeggende woorden; op momenten van verdriet, zorg maar ook vreugde heb ik hier veel aan. Ik laat me dan gewoon even overstromen.
En verder, je hebt een lieve man, lees ik tussen de regels door. Niet loslaten (!), maar ik hoop ook dat je fijne vriendinnnen hebt om af en toe wat leuks mee te doen. Voor mij zijn die contacten ook heel belangrijk.
En dan heb ik nog mijn dagboekje waarin ik schrijf als ik me erg bewogen voel. Ook dat geeft steun.
Misschien Puck, kan je hier ook wat mee.


boompje en francis, bedankt voor jullie adviezen, hartverwarmend adviezen.


Boompje, je zei:"soms zie ik er de voordelen van in om anoniem te reageren...."
Dat ik mijn naam gebruik komt doordat ik hiervoor nog niet eerder actief op internet geweest ben (en het ook bij de forum wil laten). Ik dacht er bij mijn eerste stap op dit forum verder niet bij na. Je bent eerlijk in wat je schrijft, dus, so what. Maar gaandeweg ga je de anderen veel toevertrouwen; ik voelde dat dat met al jullie begrip kon. Maar wie leest er verder allemaal mee??? Had ik dan toch niet beter eh... struikje of zo kunnen heten? Het is niet terug te draaien.


Zo'n struikje dat ineens zomaar kan veranderen in een brandende braambos?


Ik kom nog even terug op mijn fantasie van een forum als dit als ideale kerk. Waarom dacht ik dat nou, vroeg ik mezelf ook af. Wel hierom:
Iedereen is welkom.
Je kunt komen en gaan wanneer je wilt.
Er is geen geloofsdwang.
Er is geen instituut ter behoeding van de waarheid.
Niemand kan hier macht uitoefenen over anderen.
Er is geen geloofsbelijdenis; ieder mag geloven wat hij of zij wil.
Je wordt hier geacht respectvol met elkaar om te gaan.
Wat wil je nog meer?
Ja, persoonlijk contact, inderdaad. Maar je kunt ook niet alles hebben. Het bovenstaande is toch ook al veel.
Maar anderzijds, waarom zou je het een kerk noemen? Er verandert door die naam niets (behalve dan dat sommigen ineens schrikken). Dus we houden het maar gewoon op forum. What's in a name?


Een braambos ja, dat is wel wat. Al die takken kriskras door elkaar. Maar uiteindelijk reiken ze wel naar het licht. Zijn er braambossen zonder dorens? Ik verwond niet graag.
Maar de brandende braambos! Nee zeg, dat gaat toch veel te ver. Hooguit een knopje; het is al ontloken....


Had ik dan toch niet beter eh... struikje of zo kunnen heten?

Mijn keuze voor een gebruikersnaam komt slechts voort uit een gevoel van naaktheid.
Dit gevoel is er alleen om dat ik me nog steeds identificeer met illusies.

Ik vind trouwens het beeld van Henk van een brandend braambos best wel passend bij jou Francis.

Jezus zei:
Ik heb vuur geworpen op de wereld,
en zie, ik bewaak het,
totdat het opvlamt.


Wat anders is de glimlach die je in je binnenste voelt dan dit vuur?


"omdat ik me nog steeds identificeer met illusies". Hoe bedoel je dat, boompje?


De waarheid is dat ik volkomen geborgen ben in God.
Ik ben deel van alles wat is en alles is deel van mij.
Er is geen ander.
Wat is naaktheid dan?
Wat kan mij kwetsen?
Ik wordt gekleed door God zelf.
God is alles in allen.

Ieder ander idee is een illusie wat angst opwekt.
En in de waarheid is geen angst,
omdat het onbekende niet bestaat in de volheid van wie ik ben,
en kent geen grens, want het is al wat is zonder omtrek.
Als ik 1 ben met Al wat is en alles is 1 met mij,
wat kan mij kwetsten, anders dan illusies.

Dit is voor mij de betekenis van de vreugde kreet;
”Hij is opgestaan, de dood is overwonnen”

Dit is het licht wat alle duisternis weg schijnt.
Dit is de waarheid die iedere leugen corrigeert.


"ik vind (...)een brandende braambos wel bij jou passen"
Nee echt niet. Ik wil gekend worden door mensen die naar mij op zoek gaan; die door de takken dat knopje willen zien. Net zoals dat ik in de ander die mooie kern wil zien, ontdekken. Ik durf open te zijn tegen mensen die open naar mij toe zijn. Ik vind het prachtig te zien wat er dan groeit. Het ontroert mij. Maar ik wil niet zijn als iemand die van veraf al als een lichtend voorbeeld te zien is. Geen brandende braamstruik! Maar wat vind je boompje, wordt het toch niet tijd om mij ook maar in een andere naam onder te dompelen? Ik twijfel...het voelt als mezelf verloochenen.

En jouw verhaal hiervoor... daar kom ik straks nog op terug. Het gaat zo diep dat ik even tijd nodig heb.


Francis, alleen jij wist tot nu toe dat Francis je eigen naam was. Er zijn een hele boel Francissen in Nederland. De kans dat ik je ooit tegenkom en dan meteen weet dat jij die ene braambos bent (brandend of niet), lijkt me heel erg klein.
Wat vind je van Francis als schuilnaam? Lijkt me wel passend. Ik heb er al goede herinneringen aan.


Dat is een goeie, Henk! Want daar gaat het om, ik heb helemaal geen zin om opnieuw te beginnen, met al die mooie herinneringen die ik met jou/jullie deel.


Maar ik wil niet zijn als iemand die van veraf al als een lichtend voorbeeld te zien is.

ik weet niet wat voor een beeld jij daar van hebt Francis, maar dat vuur zal echt niet door iedereen direct herkent worden.

Ik denk trouwens ook dat Francis een goede schuilnaam voor je is, als je het mij vraagt dan.
maar ja, waar hebben we het over.


Boompje, je voelt je geborgen in God en je voelt je naakt. 2 Uitersten. Jouw illusie van naaktheid wekt angst op en fluistert jou in dus anoniem te willen blijven. Ook al weet je dat het een illusie is, want je voelt de geborgenheid in God. Begrijp ik je zo goed?


Boompje, je voelt je geborgen in God en je voelt je naakt. 2 Uitersten. Jouw illusie van naaktheid wekt angst op en fluistert jou in dus anoniem te willen blijven. Ook al weet je dat het een illusie is, want je voelt de geborgenheid in God. Begrijp ik je zo goed?

Dat zo komt aardig schizofreen over inderdaad. [lol]
Het is onmogelijk om me En geborgen En te gelijkertijd naakt te voelen.
Maar deze twee uiterste wisselen zich inderdaad wel af in mij,
en lopen soms zelf nog gedeeltelijk in elkaar.
Maar dan spreek je niet meer over naakt voelen.

Beeldend zou ik het zo kunnen weergeven;

Soms denk ik dat ik op zee drijf in een enorme storm.
Om mij heen zie ik allemaal mensen op wrakhout drijven vechtend om te overleven.
Ik denk te verdrinken, want de golven sleuren mij onderwater,
dan weer daar en dan weer daar naar toe.

Dan besef ik opeens weer dat ik droom.
Ik wordt plots weer wakker.
En besef dat ik de zee zelf ben en dat de gevoelens van angst slechts rimpels op de oppervlakte van het water zijn.
Ik kan niet verdrinken, want ik ben volkomen 1 met al wat is.
Ik ben 1 met de zee.
Ik ben de zee.

Deze zee is mijn Zelf.
Het is mijn Zijnstoestand
Toch kan ik beseffen dat ik volmaakt geborgen ben,
en toch ergens nog een vrees hebben dat de droom werkelijkheid bevat.
Dat is denk ik de dominante toestand waarin ik me begeef.

Soms kan ik dus volkomen in de illusie zijn dat ik verdrink.
Soms besef ik dat ik ‘rust in God’ terwijl ik de rimpels op het wateroppervlak gade sla.
In die rust is geen bodem.
En hoe meer ik besef dat ik niet ben wat ik dacht dat ik was,
hoe dieper ik in deze vrede verdwijn, die overloopt van liefde en vreugde.

En als ik dit terugkoppel naar de aloude beeldspraken,
is dit besef van Zijn, Christus die in mij gestalte krijgt.



Met Christus ben ik gekruisigd, en toch leef ik, (dat is), niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij. En voor zover ik nu (nog) in het vlees leef, leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en Zich voor mij heeft overgegeven.

mijn kinderen, ter wille van wie ik opnieuw weeën doorsta, totdat Christus in u gestalte verkregen heeft



"lol"
Heerlijk toch, om ook lol te hebben!
Die opmerking over dat pokeren was ook maar een grap! Al heb ik er te weinig verstand van om in zo'n bestand te komen.


Henk,

"Leuk idee dat zo'n forum misschien een nieuw soort kerk is".
En je post: Henk, 24/10/2006 11:06. #2352


Misschien had het te maken (ook) met wat ik schreef in:
Leni, 23/10/2006 17:03. #2293

Ik voelde dat namelijk ook zo aan toen: een (vrijwillige) samenkomst van allen hier die vragen hebben en antwoorden krijgen.
Een soort van "kerk" dus, al staat mij dat woord (ook) niet helemaal aan. Maar swah.





Jezelf gelukkig voelen is ook zoiets als aan een kosmisch infuus liggen. Je wordt er sterker van. Je ontvangt er kracht van.
En vaak is het dan zo, dat je daarna, juist omdat je sterker bent geworden, weer op een laag van pijn stoot, die je eerst nog niet aankon, maar nu wel. Zo ga je stap voor stap verder, van euforie naar depri, op weg naar de volledige omarming van de werkelijkheid, naar totale overgave.
Het eind van dat groeitraject is niet dat er dan geen pijn of verdriet meer zou zijn. Je wordt je zelfs veel sterker bewust van alle pijn en leed in de wereld. Maar dan is het antwoord daarop geen verzet of agressie meer, maar liefde, troostende liefde. En dan is er ook, tegelijk met de afwezigheid van alle verzet tegen je eigen ervaring van pijn, een daarmee samengaand gevoel van goedheid, hoe vreemd dat ook moge lijken.




Henk,

Ok, ik begrijp het


Van euforie naar depri, dat herken ik Henk. Maar omdat ik nogal geneigd ben tot zorgelijkheid, zit ik tussen de bedrijven door ook nog te piekeren. Mag ik je daar iets van vertellen, Henk. Ik denk soms: waar eindigt dit alles? Wat jij beschrijft, ontroert me en is goed. Maar wat als mijn zintuigelijke vermogens om waar te nemen en alert en helder afgestemd te zijn, afnemen gedurende het proces. En wat kan een fysiek aftakeliingsproces met een mens doen? Met zijn zuiverheid en met zijn gerichtheid op het Hogere? Ik heb het soms zo nodig om weer wat moed te vatten. En tegelijk is van een Goed Woord maar zo weinig nodig! Ik hoop, Henk, dat ik duidelijk genoeg ben geweest.

PS, ik ben nog niet oud of zo, maar ik worstel er wel mee.



Beste Zoeker, ik weet niet veel van je omstandigheden, dus is het moeilijk om zuiver te reageren op je depressiviteit en je neiging tot zorgelijkheid.
Toch vermoed ik dat jouw aanhoudende depressie mede veroorzaakt zou kunnen worden door je verzet tegen... ja inderdaad, je depressie zelf.
Maar daarmee beweer ik nogal wat en je moet zelf maar zien of het aansluit op jouw situatie.

Mensen zijn in staat om verdriet te voelen, en het leven is soms ook behoorlijk naar. Maar we hebben geleerd dat we vrolijk en opgewekt zouden moeten zijn omdat we anders... nu ja, vul maar in. Pijn mag niet. Dus, als er dan een wolk voor de zon verschijnt, raken we in paniek. We deugen niet. Want we passen niet in de mal van het Grote Geluk.
Zo kan er dus een hardnekkig verzet ontstaan tegen de gevoelens die we als negatief ervaren, maar die wel degelijk normaal menselijk zijn.
Als we pijn voelen, is dat eigenlijk een uiting van liefde. Dat lijkt een grote sprong, maar dat is het niet. Waarom doet het leven soms pijn? Omdat het ons pijn doet. En waarom doet het ons pijn? Omdat we gevoelige en liefdevolle mensen zijn, die verlangen naar vrede en geluk.

Maar, als we in de werkelijkheid van het leven stuiten op pijn, bestaat de kans dat we aan die pijn willen ontsnappen in een droom van geluk, soms in de vorm van een esoterische of spirituele droom van geluk. En dan gaan we onszelf verwiijten dat we nog niet ver genoeg zijn, omdat we lijden aan het leven. Dan ga je in je fantasie jezelf richten op het Hogere, om maar niet te voelen hoe het leven echt is.

Ik heb vele jaren mensen met depressies begeleid. Mijn strategie is er altijd op gericht geweest om die gevoelens van depressiviteit te accepteren als een uiting van menselijkheid. Dus niet als iets wat we zouden moeten bestrijden, waar we oorlog tegen moeten voeren met pillen en therapie, maar als een uiting van ons menszijn.
Vreemd genoeg kan een depressie verdwijnen door die te accepteren en de strijd daartegen te staken. Dat is geen gemakkelijk proces. Want het verzet kan groot zijn. Soms hebben mensen zichzelf al jaren veroordeeld vanwege hun 'negatieve' gevoelens. En het is niet makkelijk om dat los te laten.
Dus zoeker, staak de strijd. Aanvaard je negatieve gevoelens. Accepteer ze. Hoe vreemd dat misschien ook lijkt.


Zei een oester tegen een naburige oester: 'Ik heb heel erge pijn van binnen. Ze is zwaar en rond en ik verkeer in nood.'
De andere oester gaf met hautaine zelfingenomenheid ten antwoord: 'Geloofd en geprezen zijn de hemel en de zee, ik heb geen pijn van binnen. Ik ben gezond en wel van binnen en van buiten!'
Op dat ogenblik kwam er een krab voorbij. Hij hoorde de twee oesters en zei tegen de ene die gezond en wel was van binnen en van buiten: 'Ja, jij bent gezond en wel, maar de pijn die je buurvrouw te dragen heeft is een parel van buitengewone schoonheid.'

(Kahlil Gibran: De parel. In: De zwerver)


Beste Henk,

Je hebt me geholpen met wat je schrijft. Ik wil je woorden de komende tijd bij me houden en ermee bezig zijn. En bedank je hartelijk!


Beste Forumleden, bedankt voor jullie reactie ik heb zelf inmiddels ook antwoorden gevonden op mijn vragen. Zo ben ik tijdens mijn depridagen soms vol verwijt en kritiek naar mezelf, immers ik heb toch ook nog zoveel om wel dankbaar voor te zijn. Dat probeer ik zo veel mogelijk achter me te laten, ik zeg tegen mijn man dat ik een rot bui heb en dat ik er niets persoonlijks mee bedoel, het geeft al zo veel lucht dat ik me soms een paar uur later al beter voel. Hoe ingewikkeld en tegelijk hoe simpel zit een mens toch inelkaar niet waar?


Dat is mooi Puck. En je beschrijft ook heel prachtig hoe je met die negatieve emoties om kunt gaan. Door er niet tegen te strijden en jezelf er niet om te veroordelen, kun je naar je emoties kijken. En dan ontstaat er zomaar vanzelf een soort ruimte. Dan kun je je rot voelen en tegelijkertijd zelfs grinnekend om jezelf vaststellen dat je je rot voelt. Dan is de emotie er misschien nog wel, maar die is dan niet meer de baas.
Overigens Puck, ik begrijp best wel dat je niet de hele dag blij bent. Die problemen met je ogen lijken me heel bedreigend. Ik wens je daarmee alle goeds, voorzover dat nog mogelijk is.


Bedankt voor je warme reactie Henk.


"Het is onmogelijk om me tegelijkertijd en geborgen en naakt te voelen..."
Ik begrijp je boompje, bedankt voor je uitleg.


"Zie, Ik ga iets nieuws beginnen, het is al ontloken; kent gij het niet?"
Bram, ik ben nog verder op zoek gegaan, zelfs de Vlaamse bijbel geraadpleegd, maar het is in deze woorden niet terug te vinden in een bijbel.
Misschien ook wel mooi dat iemand een tekst door een kleine verandering zoveel spiritueler kan maken. Zoals ik hem in de bijbel lees, word ik niet zo geraakt.


ik vond nog wel een gedicht van K. Pannekoek en P. Bruggeman

Die hemel en aarde en mij

ten leven roept, Hij zegt:

Zie, Ik ga iets nieuws beginnen

het is al ontloken,

merk je het niet?



Klamp je niet vast aan wat gist'ren gewoon was

zweer niet bij paden die uitgesleten zijn.

Zie naar uw vaderen die alles verlieten

weg uit hun land, werd de weg hun tehuis.



In de woestijn leg Ik brede rivieren,

gras zal er groeien, geen mens lijdt meer dorst.

Sla Ik de rotsen, dan geven ze water

levend water, merk je het niet?



Harten die bang zijn en karig in liefde,

'Leven! Leven!' roep Ik hen toe.

Wie zich durft wijden en wagen aan mensen,

nieuw wordt zijn leven, Ik zelf maak het nieuw.


Het was vooral dat 'Kent gij het niet?' dat mij raakte.
Mij doet de tekst denken aan Guido Gezelle, een Vlaams dichter.
Ik heb er zelf ook een aantal bijbels op nageslagen, maar het niet zo gevonden, en ook vastgesteld dat geen enkele vertaling voor mij die direct treffende kwaliteit had als van die welke Francis had aangedragen.




Er is zoveel gebeurd. Ik wil er zo graag even over schrijven, het delen met jullie.
Het is of ik overstroom van emoties. Ik hou van mijzelf. Dit heb ik nooit eerder zo kunnen/durven zien. Ik was altijd mijn eigen strenge leermeester. En geluk zocht ik in de dingen die ik deed, de dingen buiten mij om. Ik vind het nu in mijzelf en het is overweldigend. Tegelijk zijn al die andere dingen waar ik tegen vocht zo onbelangrijk geworden. Ik merk mijn mildheid in mijn reacties naar anderen. Tegelijk gebeurt zo wat ik hiervoor altijd zo krampachtig probeerde te bereiken. De dingen gaan als vanzelf goed, ontspannen.
Meditatie is heerlijk om te doen. Vorige week schreef ik nog dat ik er zo'n moeite mee had om me te concentreren op het moment. Het gaat nu vanzelf. Ik neem er ook zo graag de tijd voor. Het is fijner dan tijd te vullen met teve-blabla.
Ik hoop dat jullie met begrijpen, ik moet dit even kwijt om verder te kunnen gaan met de dingen van de dag. Henk, Boompje, (...), ik ben jullie zo intens dankbaar!


Fijn Francis, jij ook zeer bedankt voor het zelfde licht wat je uitdraagt.
Dit is ook voor mij zeer bemoedigend om te zien en horen.
Dat vond ik ook zo mooi aan bovenstaande gedicht.
Dat die nieuw ingeslagen weg een thuis wordt…

Klamp je niet vast aan wat gist'ren gewoon was

zweer niet bij paden die uitgesleten zijn.

Zie naar uw vaderen die alles verlieten

weg uit hun land, werd de weg hun tehuis.





Ja, boompje, prachtig gedicht. Ik bewaar hem.


Fijn dat je dat ons liet weten Francis. Dank.


Ik heb de kaart teruggevonden. Er staat op: Zie ik ga iets nieuws beginnen, het is al ontloken, bemerkt gij het niet?
Het komt dan vast uit het gedicht van K. Pannekoek en P. Bruggeman dat Boompje hiervoor citeerde. En ik heb het zelf zonder het te weten wat veranderd.


Dan weet ik nu van wie de tekst was die je aanvankelijk instuurde: van jou, Francis. Ik vind: 'kent gij het niet' zoveel mooier dan al die andere vertalingen. Dus, die hou ik erin.


Lief van je!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.