Pakkende teksten

verhaal over maskers

    door Nij, 21/01/2008 17:51. #22125. 249 reacties, laatste


Je vraagt hoe ik een gek ben geworden.
Dat kwam zo.
Op een dag, lang voordat vele goden geboren waren, ontwaakte ik uit een diepe sluimer en kwam tot de ontdekking dat al mijn maskers waren gestolen - de zeven maskers die ik zeven levens wrochtte en droeg.
Ik rende zonder masker door de overvolle straten, roepend, "dieven, vervloekte dieven."
Mannen en vrouwen lachten om me en sommigen renden dodelijk verschrikt naar huis.
Toen ik op de markt kwam riep een jongen vanaf het dak van een huis "hij is gek".
Ik wierp een blik omhoog.

Voor het eerst kuste de zon mijn onbedekte gezicht, mijn ziel ontvlamde in liefde voor de zon en ik wilde mijn maskers niet meer.
Als in een droom riep ik uit: "Gezegend de dieven die mijn maskers stalen."
Zo werd ik een gek. En mijn krankzinnigheid bood mij zowel vrijheid als veiligheid.
De vrijheid der eenzaamheid en de veiligheid die besloten ligt in het niet begrepen worden, want als iemand je begrijpt, maakt hij iets in je tot slaaf.
Maar laat ik niet al te prat gaan op mijn veiligheid; immers ook een dief in de gevangenis is veilig voor een andere dief.
Jouw vreugde is jouw verdriet zonder masker.
Kahlil Gibran


want als iemand je begrijpt, maakt hij iets in je tot slaaf.

Deze zin komt bij me aan!


Namaste,
Maria


Dag Nij.


Heel mooi èn veelbetekenend verhaal Nij!
:-)



Je weet wel Nij, dat heel de wereld steeds gekker wordt.


Namaste Maria,
dag Bram, Leo en Harry!


Wat een mooie diepzinnige tekst heb je geplaatst Nij. Dit is er een om lekker lang over na te denken... wat als ik mezelf begin te begrijpen?


... wat als ik mezelf begin te begrijpen?
Hans, 21/01/2008 19:33. #22144

Hans, ik heb al zo'n moeite om dat zinnetje te begrijpen dat ik citeerde, maar jij maakt er helemaal stroop van :)


Namaste, Maria


Ja, dat is een goede vraag Hans.
Mysterieus...

Ik geloof zelfs dat je voordat je jezelf begrijpt, je ook een ander nooit geheel kunt begrijpen.

En als je geheel jezelf BENT, dan pas kan je de ander ook begrijpen, zonder "slaaf" te worden, noch de ander tot slaaf te maken.

Trouwens het Zelf-Zijn is niet te begrijpen door dat arme breintje, dat we dagelijks afpeigeren met een hoop onbenulligheden.

'To be or not to be... is the question.'
en dènken is: 'not to be!'




Ik meen goed te verstaan wat Kahlil Gibran wil zeggen. Ik verwijs daarmee naar mijn eigen verhaal over de roodborstjes. (Je vindt dat in mijn boek Schatgraven in Thomas, of anders op de website onder teksten>verhalen).
Begrijpen is ook 'vastgrijpen', de ander een plek geven in je eigen denkwereld. Je kunt bijvoorbeeld een bewoner van Papoea-Nieuw-Guinea zien als een heiden, en dan 'begrijp' je waarom hij zich, als heiden, zo gedraagt. Maar door te begrijpen dat hij een heiden is, maak je hem tot slaaf van je eigen christelijke denkwereld. Hij wordt dan onderworpen aan je denksysteem.

Maar wat dan? In plaats van begrijpen in deze betekenis, kun je ook luisteren, aanhoren en meevoelen. Dat is van een andere categorie dan begrijpen.
Ik vind zelf het woord 'aanhoren' mooi. Omdat het niet alleen 'horen' is maar ook 'aan', ofwel 'nabij'.



@:
"In plaats van begrijpen in deze betekenis, kun je ook luisteren, aanhoren en meevoelen. Dat is van een andere categorie dan begrijpen."

Ja Bram, die manier van luisteren is volgens mij alleen mogelijk, als je eigen brein tot zwijgen is gekomen.



# 22150

Bram, hier heb ik mijn twijfels bij.
Wanneer ik tegen iemand zeg: "Ik begrijp je ", dan komt het niet in mij op dat ik iets vast zou willen grijpen en zeker niet dit t.a.v. mijn eigen denkwereld.
Juist wanneer ik heb geluisterd, heb aangehoord, heb meegevoeld, dan begrijp ik die ander in zijn/haar zijn.
Pas wanneer ik zou zeggen, ja maar......dan ligt het op de loer om die ander te grijpen in mijn denkwereld.
Begrijpen is toch niet de ander jouw systeem opleggen.
Volgens mij heb ik dan juist niets begrepen en dus naar alle waarschijnlijkheid ook niet goed geluisterd.


Maar door te begrijpen maak je hem tot slaaf van je eigen denkwereld. Hij wordt dan onderworpen aan je denksysteem.
Bram, 21/01/2008 20:43. #22150


Ik heb even dat woordje 'heiden' en 'christelijke denkwereld' achterwege gelaten. Zo blijft het wat algemener. (ik ben net blij dat ik mijn gereformeerde achtergrond heb losgelaten), maar:

is het dan maar beter, Bram, om niet persé iemand te willen begrijpen, maar gewoon te luisteren oftewel aan te horen?


Namaste, Maria


'Begrijpen' is ook maar een woord waar je alle kanten mee op kan. Ik heb aan dat woord een bepaalde betekenis gegeven in mijn verhaal over de roodborstjes. Ik kan het alleen zo goed uitleggen wat ik bedoel, dus als je mij wilt begrijpen, en ik denk dat ook Gibran het ook zo bedoelt, lees dan dat verhaal.
Als jij het woord 'begrijpen' gebruikt, Carla, bedoel je vast en zeker iets heel anders dan ik. En daar lijkt me niets verkeerds mee.



Deze wereld is vaak eenzaam en vol onbegrip.Tenminste dat is wat wij ervan maken.Het zit in onze hoofden.

Terwijl het opheffen van eenzaamheid en
onbegrip in een vingerknip is gebeurd.

Je hoeft alleen maar te zien dat de andere mens hetzelfde is als jij.

Tevens is hiermee vrijheid geinstalleerd.Want zou je jezelf willen beknotten?

Onveiligheid is slechts een gedachte.
Wanneer je op iedere vermeend onveilige
situatie angstig reageert...Tja dan vraag je
om problemen.



Hi,

Taal/woorden kunnen nooit helemaal duidelijk maken wat iemand precies bedoelt met en/of voelt bij.
Het enige wat we kunnen proberen is ons te realiseren dat iedereen een ander 'beeld' heeft bij een woord.
Als ik het woord 'ruzie' gebruik, zal iedereen ongeveer weten waar ik het over heb, maar toch heeft het voor iedereen een andere lading. Pff......en met hoeveel andere woorden is dat ook het geval??
Duizenden......
Dus elkaar écht begrijpen??? Een onmogelijke opgave, lijkt me....

Groet,
Doriene


Voor mijn voelen kan er een flinke angel zitten in het willen begrijpen en het begrepen willen worden.
Deze drive kan je denk ik afhouden van de leegte/eenzaamheid, dat wat je bent in de ogen te zien.
Laten...los laten werpt je immers op jezelf terug
Laten is ook horen en zien..


Ha die Nij :-)

Ik heb je gemist, fijn je weer te mogen lezen.

Alhoewel ....... ik begrijp er niets van.

Liefs Trudy


:-)) Trudy...heerlijk niet begrijpen...gewoon lekker laten zitten! en laten voor wat het is of niet is..;-)
truste
liefs


Ja, laten.., loslaten werpt je terug op jezelf!

En het is heerlijk als je dat kunt :)

Want alleen door al het storende en beperkende los te laten: alle oordeel, alle boosheid, alle wrevel en ergernis, laat maar gaan.
Wat overblijft is de stralende kern, jouw Eenheid met de Goddelijke Bron, je oereigen 'Ik Ben die ik Ben'.

Laat dat prikkelbare, piekerende, snel geërgerde kleine ikje maa los.

Dán eerst beleef je wat VRIJHEID is!

Liefs,
Leo


truste Leo
liefs



Het woord "slaaf" uit de tekst van Nij is een
woord dat mij ernstig tegen de borst stuit.

Niemand wil dat zijn volgens mij.

Gibran veronderstelt dat wanneer je géén
slaaf wilt zijn van het gedachtengoed van een ander,dat je dan al je maskers moet afwerpen en volledig tot jezelf moet komen.
Alleen dan ben je vrij en veilig, zo zegt hij in
eerste instantie.

Alleen de prijs die daarvoor betaald moet worden is eenzaamheid.

Mensen die in goede relatie tot elkaar staan,
vullen elkaar aan en gaan elkaar steeds meer begrijpen.Gaandeweg worden zij wederzijds afhankelijk.Allebei een onvrije slaaf dus.

Je zult dus een stukje van jezelf moeten opgeven om een relatie in stand te houden.

Wanneer op een bepaald moment de druk
van onvrijheid te groot wordt,verbreekt de
relatie en het alternatief is eenzaamheid.

De vraag is, is dat dan leuk?

Wanneer op een bepaald moment de druk
van eenzaamheid te groot wordt gaan we
weer zoeken naar verbintenissen.

En zo schommelen we maar een beetje heen en weer.

Ter illustratie:

youtube.com/watch?v=7hDoPCiC3RQ




Met eigen woorden vind ik moeilijk te verwoorden...
probeer het met tekst van Krishnamurti,
tekst die me erg aanspreekt
tekst ook waar ik uit put als inspiratie

In onze geest, innerlijk moeten we in staat zijn het woord los te maken van de beleving en moeten we ten enenmale vermijden dat het woord zich mengt in, en een rol speelt in de rechtstreekse beleving van het gevoel; het gevoel dat feitelijk voorhanden is. Als je eenmaal zover bent gegaan en zo diep hierin bent doorgedrongen, zul je ontdekken dat in het onbewuste, in de duistere uithoeken van de geest een gevoel begraven ligt van volslagen eenzaamheid, van isolement, en dat is de fundamentele oorzaak van angst. Maar hier kom je nooit aan voorbij als je het uit de weg gaat, als je het ontloopt, als je er niet in afdaalt zonder er een naam aan te geven. Onze geest moet oog in oog komen te staan met het feit van volkomen innerlijke eenzaamheid en zichzelf niet toestaan iets aan dat feit te veranderen. Dat uitzonderlijke iets dat eenzaamheid heet is het diepste wezen van het zelf, het “ik”, met al zijn pesterijtjes, al zijn slimmigheden, zijn plaatsvervangende trucs, met zijn sluier van woorden waarin de geest gevangen raakt. Pas wanneer de menselijke geest in staat is aan die uiteindelijke eenzaamheid te ontstijgen meldt zich de vrijheid- de absolute vrijheid van angst. Alleen dan kom je zelfstandig te weten wat werkelijkheid is, die onmetelijke energiebron die geen begin kent en geen einde. Zolang de geest echter in termen van tijd zijn eigen angsten verwekt, is hij niet in staat tot inzicht in datgene wat tijdloos is.
Krishnamurti


Moet je je maskers kwijt? Dat geloof ik niet. Ik denk ook niet dat het kan. Zodra je in relatie treedt met iemand, draag je een masker, het masker van de ontmoeting.
Wat dan?
Het probleem schuilt niet in de maskers, maar in het geloof in de maskers. Zodra je jezelf identificeert met een masker, als je dus gelooft dat je dat masker bent, ben je afgesneden van je ware zelf.
De kunst is om je maskers te leren kennen en er soms speels, soms serieus, mee om te gaan. Dan zijn je maskers transparant en een expressie, afhankelijk van de situatie, van je ware zelf.


....maakt hij iets in je tot slaaf t.a.v. zijn/haar eigen denkwereld.

Zoals ik 't zie heb ik absoluut geen zeggenschap over wie wat dan ook over mij denkt te willen begrijpen.
In die zin kan ik dus een 'slaaf' zijn van vele denkwerelden.





De maskers ‘losjes’ op (dus accepteren dat ze er zijn, zonder te veel waarde er aan te hechten) en je kwetsbaar opstellen. Niet kwetsbaar naar de buitenwereld, denk ik, maar vooral naar jezelf.
Die kwetsbaarheid veroorzaakt angst.
Door de angst heengaan en dan heb je het antwoord op de vraag:
Wie ben ik?


Namaste, Maria



@Zolang de geest echter in termen van tijd zijn eigen angsten verwekt, is hij niet in staat tot inzicht in datgene wat tijdloos is.

Angst is dus een produkt van de geest.
Neem afstand,doe een stap terug en zie
dat "hetzelf" het veroorzaakt.

Zie ook dat eenmaal geproduceerde angst
alleen maar meer van hetzelfde veroorzaakt.De kosmos gooit dan alleen maar meer angstwekkende zaken op je bordje.

Doe die stap terug.Kijk naar "hetzelf" en zie dat het zo gebeurd.

Maak dan een andere keuze.


Wij, (de mensen i.h.a.) zijn vaak 'slaaf' van onze eigen beelden, denkwijzen, opvattingen en oordelen over de dingen en over anderen.
Als wij vrij zouden kunnen worden, - ons bevrijden-, van deze 'beelden', dan pas is er werkelijke vrijheid.

Krishnamurti zegt ergens: "..zolang je het beeld liefhebt van de geliefde persoon, dan heb je haar of hem niet werkelijk lief en dan zal de relatie vroeg of laat toch stuklopen.."



De bevrijding bestaat niet in het wegwerken van de angst, maar in het moedig en onverbloemd durven aanzien daarvan. Het is het zien dat de verlossing brengt. Dus, inderdaad Harry: afstand nemen, laten zijn, kijken.



De bevrijding bestaat niet in het wegwerken van de angst, maar in het moedig en onverbloemd durven aanzien daarvan. Bram, 22/01/2008 10:57. #22179

Betekent dat, dat je constant in een cocon van angst leeft zonder je tegen te laten houden van wat je aan het doen bent?

Namaste, Maria


Er is 'iets' waartegen angst beslist niet bestand is..
en dat is Liefde.


Nee, Maria, dat bedoel ik niet. Het is zoals Krishnamurti zegt, voorbij de angst is er iets anders. Daar is geen angst meer. Maar je kunt die angst niet strijdend voorbijgaan; je moet 'm in het gelaat durven kijken. Door het moedig en onverbloemd durven aankijken heft de angst zichzelf op. Je hoeft 'm ook niet op te zoeken, overigens. Hij dient zichzelf wel aan.
Alle spirituele groei begint met kijken. Stapje terug, kijken, stapje terug, kijken, stapje terug, kijken. En proberen datgene wat je ziet in jezelf niet te vangen in oordelen en gedachten, alleen maar observeren. Als je dat kunt valt er nog wel een weggetje te gaan, en ooit zal de angst zich dan heus wel aandienen.
Voorbij de angst is de liefde, niet als gedachte of als norm, maar als inhoud van je ziel.


Bram, 22/01/2008 11:37. #22182

Fijn Bram, hier geef je me iets om lange tijd over na te denken. Ik heb dus heel wat te doen. Ik zit namelijk midden in allerlei -niet te benoemen- angsten en weet niet precies hoe ik dat aan moet pakken.

Namaste,
Maria


"Angst voelen wil nog niet zeggen dat je daar bang voor moet zijn."
:-)


Maria, je zegt: ik zit in onbenoemde angsten. Laat dat maar zo, ik bedoel ga niet proberen die angsten ergens aan te koppelen, aan gebeurtenissen uit het verleden bijvoorbeeld. Accepteer dat die angsten er zijn en doe gewoon je dagelijkse dingen. Hoe vreemd het ook moge klinken: geef ze toestemming er te zijn. Maar doe er niets mee.
En vertel hier hoe het verder gaat, als je wilt.
En Leo heeft gelijk, wees er niet bang voor, dus vlucht er niet voor.


Hi,

Bram, ik snap wel wat je bedoelt, denk ik...iets wat je probeert weg te duwen, wordt alleen maar erger toch? Dus laat maar komen en op een afstandje proberen te kijken naar die emotie die met je op de loop probeert te gaan.

Maar van de andere kant is het vaak zo eng om die angsten zomaar over je heen te laten komen!! Ik vind dat ook moeilijk, hoor! Ik wil dat niet voelen, weg ermee!

Ik 'weet' het wel, maar nu ook nog 'doen'! Pfff....
Heeft iemand de 'gouden tip'?
Nee, hè? Als dat eens zou kunnen........ :-

Groet,
Doriene


35 jaar geleden, zo rond mijn 30ste jaar kreeg ik voor het eerst te maken
met angst. Zomaar, zonder reden. En ook, inderdaad Leo, angst voor de angst.
Zodat ik in een vicieuze cirkel terecht kwam.
Van de arts kreeg ik toen tranquillizers waar ik –hoe kon het ook anders- aan verslaafd raakte.
Een aantal jaren geleden ben ik gaan minderen en afgelopen 22 oktober was de laatste dag
dat ik tranquillizers innam. De angst kwam terug –natuurlijk- maar van die pillen ben ik af!!
Ben trots op mezelf, want makkelijk was dat niet. Het was een keuze. Óf als een zombie doorgaan met mijn leven, óf eindelijk wakker worden en dan maar met angst leven, maar er dan wél achter komen wie ik ben. Ik koos voor het laatste. Ik kan die angst ook niet benoemen omdat het voor alles is. Niet voor speciale dingen ofzo. Maar het komt zomaar onverwachts.
En zo krijg je dan angst voor de angst, omdat het zomaar ineens toeslaat. Tja, en dat is dan mijn verhaal. Ik wacht het allemaal af en blijf jullie op de hoogte houden.

Namaste, Maria


#22186
Hoi Doriene,

Nog heel erg bedankt voor jouw tip gisteren. Volgens mij was het 'n voltreffer.

:-)


Hi,

Graag gedaan! :-)
Ik werk met (buitenlandse) kinderen, dus ben wel een een beetje getraind in het 'ontcijferen' , zeg maar.

Groet,
Doriene


Ja Maria, wat jij schrijft is herkenbaar.
Een onbestemde angst kan zomaar bij je komen binnenwaaien.
Het is zoals Bram al zei, doe er helemaal niks mee, die angst wil graag aandacht, maar hij kan je niets doen...
Hij maakt gebruik van momenten waarop je niet geheel jezelf bent; waarop je niet volledig aanwezig bent in het Hier en Nu!

Ik Ben die Ik Ben, is de geestkracht die in ieder mens verborgen ligt


..Sorry, ik moet op de verkeerde toets hebben gedrukt, want m'n verhaal was nog niet af.
Maar misschien kan je hier alvast wat mee.
:-)


Leo, 22/01/2008 18:16. #22192

Ik ben hier al heel blij mee, Leo. Want het is natuurlijk fijn om te merken, dat niet iedereen het ziet als "aandachttrekkerij" zoals mij vaak is verweten. (waarvan ik wel wist dat het dát niet was)
Je schrijft: "Hij maakt gebruik van momenten waarop je niet geheel jezelf bent" en dat is iets wat ik al meende te hebben opgemerkt.
Verder zal ik zeker de raad van Bram opvolgen, ook daar ben ik zeer blij mee.

Namaste, Maria


Fijn Maria!
'To be or not to be..'
Zou dat dan tòch 'the question' zijn?!
:-)


Leo,

Ik heb ooit van iemand deze "gekregen".

Tobbe of niet tobbe? Vond het wel toepasselijk op 'to be or not to be'.

;-)


Tobbe of niet tobbe?
Leuk gevonden!! :-)


Namaste, Maria


De was-tobbe?
of de denk-tobbe..?
:-))


Volgens de verhalen van mijn grootmoeder
'was wassen met de Was-tobbe tobben.'

;-)


Hoe dan ook, het blijft tobben, merk ik wel.


Ach, zolang je d'r maar om lachen kunt..
en er geen probleem van maakt.


Humor is ook iets waarvoor angst op de vlucht slaat.
Echte humor bedoel ik, die met de Goddelijke Lach.


#22202Humor is ook iets waarvoor angst op de vlucht slaat.

Nou, dan hoef ik niet meer te tobbe, want dan krijgt die angst het bij mij niet gezellig. Ik lach nogal graag :-)

Namaste, Maria





Mag ik met je meelachen Maria?

Is ook een van mijn favoriete "tobberijen".

:-)


Natuurlijk Trudy, lach gezellig mee!!! :-))


Nou even alle gekheid op een stokje... wat mij opviel, Leo, is het volgende..

#22192
Hij (de angst) maakt gebruik van momenten waarop je niet geheel jezelf bent

Dát vind ik opmerkelijk, want als je dus geheel jezelf bent.... oh ik snap het al! Dát is dus waar we naar toe moeten...Jezelf zijn!!!!

Namaste, Maria



Het spijt me maar ik ben het er niet mee eens dat de angst zich aandient als je niet jezelf bent.
De angst zal zich niet aandienen als je vol concentratie ergens mee bezig bent. Dan is je aandacht als het ware gesloten, gericht op je bezigheid. Die angst is er dan nog wel maar je ervaart die niet.
Maar als je ontspant en niet ergens op geconcentreerd bent, als je dus je bewustzijn openstelt, dan zal die angst weer ervaren worden.
Daarom is de gebruikelijke vlucht van de angst om je ergens in te verliezen: werk, seks, sport of wat dan ook. Dat slorpt dan je hele aandacht op zodat je de angst niet meer waarneemt.
En de gebruikelijke spirituele techniek om de angst te ontmoeten is stilte-meditatie, de ultieme vorm van openheid van bewustzijn. Maar je kunt ook gewoon stil op een bank gaan zitten en niks doen tussen je alledaagse bezigheden door.




#22207

Herkenbaar Bram.

:-)


#22207

Bram, hoe hoe gaat dat, die stilte meditatie? Is dat een speciale techniek?
Ik heb nog nooit gemediteerd. Kan ik dat zomaar doen of moet je dat ergens leren?

Namaste, Maria


Je hoeft het niet moeilijker te maken dan het is Maria. Simpelweg een paar keer per dag momenten van rust scheppen, zomaar stil zitten en een beetje mijmeren is al heel wat. Je kunt dat ook uitbreiden door met een gezellig ritueeltje te beginnen.
Wil je het nog iets beter doen, ga dan stil zitten ga met je aandacht langs je hele lijf en probeer je lijf te voelen. Begin bij je voeten tot aan je kruin. Ik noem dat altijd: je lijf erbij halen. Jezelf bewust worden van je lichaam is heel belangrijk. Ontspan dan
en heb het een tijdje goed met jezelf. Hou het leuk.


heb het een tijdje goed met jezelf. Hou het leuk. Bram, 22/01/2008 21:01. #22210

Heel erg bedankt, Bram en welterusten allemaal!

Namaste, Maria


In de stilte meditatie, ontwaar ik absoluut geen angst, maar eerder grote vreugde. Het denken is dan ook stil en je ervaart harmonie en verbondenheid met je Bron.


#22212
............

:-)

Welterusten Maria.


Het is wel heel frappant Bram, de wijze van meditatie die je aangeeft in #22210,
waarbij je de aandacht door het gehele lichaam laat gaan, van voeten naar het kruin en van het kruin naar de voeten; het hele lichaam a.h.w. vullen met aandacht;
- is dezelfde als die Barend van der Meer vroeger in zijn meditatie lessen aangaf.

Ben erg blij dat hier ook weer te vinden!
:-)


Wat leuk, Leo. Voor mij is het fundamenteel om je lichaam erbij te halen. Lichaamsbewustzijn is voor mij bij meditatie van wezenlijk belang.


Krishnamurti over meditatie:

Meditatie is geen vlucht uit de wereld; het is geen proces van isolement of jezelf van de wereld afsluiten, maar juist het begrijpen van de wereld en haar wegen.
De wereld heeft weinig anders te bieden dan voedsel, kleding, onderdak en genot dat altijd verbonden is met grote smart.

Meditatie is wegzwerven van deze wereld; men moet een volslagen buitenstaander worden. Dan heeft de wereld een betekenis en is de schoonheid van hemel en aarde onveranderlijk.
Dan is Liefde niet langer genot.
Hieruit ontstaat een handelen dat niet de uitkomst is van spanning, tegenstelling, de drang jezelf waar te maken of machtswaanzin
en
Als de geest volslagen rustig is, niet gestoord wordt door enige gedachte, als de waarnemer volledig afwezig is - dan is er eenheid.
Deze toestand, zonder het woord, zonder het denken, is de uitbreiding van de geest die geen grenzen kent, waarin het ik en het niet-ik kunnen bestaan.
Het leven begint waar het denken eindigt.
Weten is zoeken,
is zien, is voelen,
is evenwaardigen,
is beleven,
is relativeren,
is liefhebben,
is confronteren,
is onderkennen,
is verkennen,
is zoeken, is zien, is……..





Ik ben een groot bewonderaar van Krishnamurti. En wat is dit ook weer een mooie tekst. Dank Nij.


Mooi Nij!
Hier is nog een kleintje van Krishnamurti.
:)

Mediteren kan niet zonder het fundament van orde, van deugdzaamheid.
Dat heeft niets te maken met fatsoensnormen, de sociale moraal die helemaal geen moraal is,
maar alles met de orde die ontstaat, als je inziet wat wanorde is. Dat is dus iets geheel anders. Zolang er conflicten bestaan, zowel innerlijk als uiterlijk, zal aan wanorde geen einde komen.

Nog eentje, ik kan het ook niet laten :)

Meditatie is een geestesgesteldheid van waaruit je alles met volledige aandacht observeert, zonder ook maar iets buiten te sluiten.
Niemand kan je leren hoe je aandachtig kunt zijn. Als je een methode volgt om aandachtig te zijn, heb je slechts aandacht voor de methode en dat heeft niets te maken met aandachtig zijn.



Over het fundament van deugdzaamheid zegt Krishnamurti nog:

Om te begrijpen wat meditatie is, is een fundament van deugdzaamheid nodig.
Zonder dat fundament is mediteren niets anders dan een vorm van zelfhypnose.
Als je niet vrij bent van boosheid, jaloezie, afgunst, hebzucht, haat, wedijver, hang naar succes - van alle dingen die je als moreel juist en niet juist bestempelt - als dat fundament niet is gelegd en je niet op elk moment van de dag vrij bent van angsten, opwinding, hebzucht enzovoort, heeft meditatie maar heel weinig nut.


Daarin vind ik Krishnamurti veel te streng en te absoluut. Als je al zo zou zijn, waarom zou je dan nog mediteren?


Steken we elkaar aan Leo? ;-)
Ik hield me al in voordat ik me liet gaan!

het fundament van orde heeft alles te maken met de orde die ontstaat als je inziet wat wanorde is
en
Niemand kan je leren hoe je aandachtig kunt zijn. Als je een methode volgt om aandachtig te zijn, heb je slechts aandacht voor de methode en dat heeft niets te maken met aandachtig zijn.

K herhaalt ik ook! :-)
Hoe waar ..het is enkel waar te nemen , je kunt het niet leren.


Leuk hè dat zoiets zo aanstekelijk werkt.
;-)


Nou, Bram wat die strengheid betreft,
daarin moet ik je wel gelijk geven!


Hoewel..,

"Als je niet vrij bent van boosheid, jaloezie, afgunst, hebzucht, haat, wedijver, hang naar succes enz."...
en eerzucht en ambitie niet te vergeten,
- dat zijn toch wel enorme hinderpalen op
de weg om tot een harmonische eenheid in jezelf te komen.
Zolang je blijft zitten met die eigenschappen kun je mediteren wat je wilt, maar dan heeft het inderdaad weinig nut.
Als ik eerlijk ben, dan moet ik wel tot die conclusie komen.
:-)


:-)
Ik weet niet of ik er ooit vrij van kan komen..van die eigenschappen.
Maar steeds minder vind ik er iets van, het zijn net wolkjes die komen en gaan..


Heel mooi: 'maar steeds minder vind ik ervan, het zijn net wolkjes die komen en gaan.."

Helemaal vrij ervan..., zal niet zo eenvoudig zijn, we zullen in ons menszijn altijd wel de invloed van sommige van die eigenschappen ondervinden, maar we hoeven ons er niet aan over te geven; en dat scheelt :))
Liefs,
Leo


Goedemorgen,

Mag ik iets vragen?

Als je vrij bent van bovenstaande eigenschappen ....... wie ben je dan?

Zijn deze eigenschappen mogelijk wegwijzers?

Liefs Trudy


Ik ben niet zo van dat wereldverzakende. Het evangelie van Thomas sprak mij zo aan omdat het oproept tot het verbinden, om van de twee één te maken. Dus ik neem ook die gevoelens serieus. Er is echter een groot verschil tussen 'vrij ervan zijn' en 'erdoor gevangen genomen worden'. Maar je kunt er alleen vrij van worden als je ze respecteert. En dan, precies Trudy, worden het gerespecteerde boodschappers, wiens raad je in vrijheid wel of niet kunt opvolgen.


meditatie of gebed is net als oefenen/trainen als bijv van een prof-muzikant of profsporter, je 'moet' blijven oefenen ook al denk je vrij van alles van deze wereld te zijn ( je hoeft de wereld niet eens te verzaken)

Wanneer maak ik iets tot slaaf? Alleen als ik dat denk, niet om dat hij/zij mij begrijpt.


Daar kan ik me wel mee verenigen Bram en zo bedoelde ik het ook:

"Er is een groot verschil tussen vrij ervan zijn en erdoor gevangen nomenworden."

Veel van die eigenschappen, zoals jaloezie, hebzucht, haat , die zorgen toch wel voor een hoop ellende in de wereld.
Je zou ze als wegwijzers kunnen zien voor hoe het niet moet!

En wereldverzaking, acetisme endat soort zaken sta ik ook beslist niet voor.

Ken je de humoristische uitspraak:

"Een asceet is iemand die van de deugd een nood maakt."



asceet = iemand die zich aan gods-dienstige praktijken en boetedoeningen
wijdt en zeer sober leeft.
Ieder zijn vrijheid, denk ik maar.

De wereldverzaking wat versta je daaronder?


In mijn optiek. Leo, bestaan er geen negatieve emoties, hoe vreemd dat misschien ook moge klinken. Maar als je sommige emoties zoals jaloezie, hebzucht en haat oordelend als negatief bestempelt en probeert ze te onderdrukken, zullen ze je leven verpesten. Zie de prediking van alleen maar liefde binnen het christendom en de afschuwelijke vervolgingen van andersdenkende die daaruit voortkwamen.

Ik citeer mijn toelichting bij logion 54:
De innerlijke waarnemer kan nog wel angst, of welke andere emotie dan ook, bespeuren in je gemoed, maar is daar geen deelnemer in. Misschien anders dan je zou verwachten staat dat vertrouwen je zelfs toe elke emotionele aandoening ongecensureerd in jezelf te laten gebeuren en waar te nemen, ook angst, maar dus zonder daaraan gehecht te zijn. De innerlijke waarnemer zelf is angstloos, vrij van elke gemoedsbeweging.

Die vrijheid van de innerlijke waarnemer tot de eigen gemoedsbewegingen schept de keuzevrijheid om daar wel of niet naar te handelen. Men wordt dan niet willoos meegesleept door allerlei emoties, maar kan in alle vrijheid, de emotionele gesteldheid van je gemoed beziend, besluiten om zich soms wel, soms niet met zo’n emotie te verbinden en daarnaar te handelen.

Zie ook 58 en vooral ook 69.


Wereldverzaking Jan, komt voort uit de overtuiging dat het lichaam en de hele stoffelijke werkelijkheid slecht is en dat alleen het geestelijke goed is. Het celibaat van de Rooms-katholieke priesters is er op gebaseerd.


Volgens mij ligt de RK kerk wat (ietwat)gevoelig als ik dat zo lees, maar dat is mijn gedachte.
ben zelf RK opgevoed werd er bepaald niet vrolijk van (maar dat heb ik wel met meer kerken cq overtuigingen e.d. ),
ik moest ook naar de kerk en als ergens dwang is ga je je op eoa manier verzetten.

Maar wat is goed wat is slecht?

Ik ben van mening dat onze gedachten, al spreek je ze niet uit, bepalend zijn voor alles wat er gebeurd.


@
De vrijheid der eenzaamheid en de veiligheid die besloten ligt in het niet begrepen worden, want als iemand je begrijpt, maakt hij iets in je tot slaaf.

Een zin die ook mij blijft intrigeren omdat ik voel dat het voor mij zo was.
De ontzettend diepe behoefte me gezien en gehoord te voelen/weten omdat de bodem drijfzand was.
Hierin schuilde een diepe afhankelijkheid en ook machteloosheid ten opzichte van mezelf. Ik veroordeelde deze afhankelijkheid.
Ik ben volledig onzeker geweest omtrent mezelf. Ik herinner me situaties waarin ik stijf stond van de twijfel en onzekerheid aan mezelf.
Nu, inmiddels 60 jaar, weet ik dat er geen innerlijk, psychologische zekerheid bestaat, ook dat er niets is om aan vast te houden ook al erken ik die neiging dat wel te willen, toch met het erkennen verdwijnt iedere keer weer de neiging.
Het is misschien dat ik in die zin niet meer zo bang ben voor het leven, ik mag afhankelijk zijn en ik mag onafhankelijk zijn tegelijk beseffend dat dit bij benadering enkel woorden zijn.
Zo ook zijn er mensen bij wie ik niets hoef uit te leggen en bij wie ik me begrepen voele, zo ook zijn er mensen bij wie ik me niet begrepen voel. Soms is dat even au..en dan is het helemaal goed en hoef ik niet begrepen te worden.
Ik merk dat beide kanten voor mij even waardevol zijn. Juist wanneer ik me niet begrepen voel haalt dat de angel oftewel de slaaf weg :-)

K Als je de angst wil begrijpen en daar vrij van wilt zijn, zul je ook het genot moeten doorzien.
Ze zijn dooreengeweven.


Trudi,
"als je vrij bent van die eigenschappen, wie ben je dan?' vraag jij.

Observeer eens in de wereld en zie wat dergelijke eigenschappen, als haat, afgunst, jaloezie, machtzucht enz. teweeg gebracht hebben aan oorlog en ellende.

Lijkt het je niet heerlijk om daar vrij van te zijn? Je hoeft daarom beslist niet de wereld - en wat deze ons aan goede dingen te bieden heeft -, te verzaken!

En zonder die 'eigenschappen' kun je (volgens mij) ook veel beter helpend werken in de wereld om de ellende te verzachten.

Maar dat hoef ik jou eigenlijk niet te vertellen, toch?


Nee, Leo, niet haat, afgunst, jaloezie, machtzucht enz. hebben ellende veroorzaak maar de slavernij daaraan.
Het is mooi dat Nij zegt dat angst en genot verweven zijn.
Op dezelfde manier blijken bij nader inzien allerlei 'foute' emoties verkrampingen te zijn van hele mooie natuurlijke zieletoestanden.
Alles wat je onderdrukt wordt demonisch, zegt Jung. 'Foute' emoties zijn meestal demonische vormen van heel mooie menselijke eigenschappen.


Bram e.a.,
vraagje,
je hebt het over zieletoestanden en over stoffelijke werkelijkheid (lichaam/wereld/e.d.).
Als het lichaam overlijdt verlaat de ziel het lichaam toch?
Maar, is mijn vraag, als de ziel het lichaam verlaat waar gaat dat dan heen? Wat is het dan op dat moment, zonder lichaam?


#22240

Ik ben het hier helemaal mee eens Bram!

Alleen het woord 'onderdrukken', in deze zin, zul je mij nooit ergens hebben horen gebruiken. :-)


#22237
Wat een mooi stuk is dit Nij!
Dank je voor het delen.

(en voel je nou niet tot 'slaaf'gemaakt, omdat ik het begrijp.. :-)))
X


:-)))

Nou.. toch nog eentje!
Hij staat wel al in de Herberg,
toch past het wellicht hier ook.
Immers als er geen plaats meer is voor angst, dwz de angst de angst te laten,
worden dan maskers ook niet overbodig?
of op zijn minst minder nodig?

om radicaal vrij te zijn van angst
moet je je bewust zijn van angst
en deze met rust laten,
zonder enig oordeel,
zonder te proberen er iets aan te doen.
juist het weten dat daar angst is
en stil te zijn
brengt een fundamentele revolutie
te weeg
waarin angst geen enkele plaats meer heeft.






Ja, een hele mooie en heldere uitspraak van Krishnamurti!
Deze heft alle twijfel en onduidelijkheid t,a.v. angst en ook van andere emoties op!

Heerlijk Nij, dank je !


O ja, :-))) vergat ik nog


In feite is dit toch precies wat de
'Waarnemer' doet?


Die 'waarnemer' is niet iets of iemand anders.., die zij we Zelf.
Tenminste, die kunnen we zelf zijn als we willen.


Dat is wat de waarnemer doet. (22247)
Maar de waarnemer is niet het zelf. De waarnemer is niets. Zodra de waarnemer iets zou zijn is het niet meer de waarnemer.

Je bevinden in de positie van de waarnemer kan alleen als we elke identificatie waarmee dan ook loslaten.

Het gaat hier ook een beetje om woorden, besef ik, maar ik wil graag duidelijk zijn over hoe ik het zie:
De waarnemer is egoloos. Dat is de toestand van de zogenaamde egoloosheid waarover zoveel, naar mijn opvatting verkeerde, morele oordelen bestaan. Er is nies mis met het ego, maar het zich bevinden in de positie van de waarnemer vereist op dat moment egoloosheid. Net zoals je bij het piano-spelen op een krukje gaat zitten. Het is niet de bedoeling dat je je hele leven op een krukje zit om soms piano te kunnen spelen. Maar als je piano wilt spelen is op dat moment een krukje wel handig.
Zo hoef je ook niet je hele leven egoloos te zijn - als dat al zou kunnen. Maar om in de positie van de waarnemer te verkeren moet je op dat moment alles wat ego is, ook het zogenaamde zelf, loslaten.



is mijn vraag (#22241) niet uit te leggen?


Hi allemaal,

Bram schreef:
Alles wat je onderdrukt wordt demonisch, zegt Jung. 'Foute' emoties zijn meestal demonische vormen van heel mooie menselijke eigenschappen.

Oké....kan ik me wat bij voorstellen, maar ik ben me nog steeds aan het afvragen welke mooie menselijke eigenschap er in godsnaam ten grondslag ligt aan een vervelende emotie die mij nog al eens overvalt: angst om "het" niet in de hand te houden... ! (controle-freak)
Ik word er niet goed van..hoe kom ik dat te weten? Ik wil daar vanaf! Ik wil rust!
;- Iemand een tip?

Groet,
Doriene



Leo # 22248

Misschien Leo moet er eerst begrepen worden om te kunnen waarnemen..
misschien dan pas kunnen we het willen begrijpen los laten en laten gaan..
misschien dan pas kunnen we ons zelf laten en ook de ander, en ook de wereld..
Ik praat over we, ik bedoel ik.

De waarnemer blijft voor mij een mysterie,
niet te benoemen ook niet in een Zelf, ook niet in een Bron.

Is het Zelf voor jou concreet?


Doriene, eenzaamheid is niet aanvaarde vrijheid. Angst voor de eenzaamheid is hetzelfde als angst voor de vrijheid.
Het citaat van Nij (22244) geeft je een perfect antwoord op je vraag.


#22251

weest voorbijganger


Je vraagt een tip Doriene

Als je echt rust wilt,
dan gebeurt er wat er moet gebeuren
Overgave...is het sleutelwoord
Bereidheid...ook
zelfonderzoek...ook
durven voelen ook
controle loslaten
laten gebeuren
Bij mij was dit huiveringwekkend
Toch ik leef nu ipv overleven



Hi Bram, Nij,

Ik probeer het...heel hard! Maar grrrrr......het werkt nog steeds niet! Ik weet het, snap het, heb het even gevoeld......wow, dat was geweldig!!.........en ik ben het kwijt! Het is door mijn handen "geglipt"....Ik moet mezelf nu steeds forceren om 'los te laten'. Het gaat niet meer vanzelf!

Groet,
Doriene


Doriene, probeer is een helende reis bij iemand met ervaring met een helende reis, vaak krijg je wel inzichten waarom je zo gedreven bent en kun je er wat mee doen


Wegglippen is al loslaten toch?
Als het niet vanzelf gaat is het dat waar je naar mag kijken.
Een kans ook om dat te doen zonder er een oordeel aan te verbinden..
Vertrouwen dat wat terug moet komen wel terugkomt... is controle loslaten
is durven voelen..dat wat is..
Als je zand in je hand open naar boven gericht houdt krijgt alles ruimte
geopend naar beneden gericht verdwijnt het


#22252

"Is het Zelf voor jou concreet?"

Nee, niet als denkbeeld of gedachte, maar

als 'Zijn' als Ik Ben.., - niet 'iets'-

Het zijn inderdaad maar woorden. Maar hoe moet je anders iets op papier duidelijk maken.

Het Tao dat je kunt zeggen, verwoorden, is niet het ware Tao.



Dank je Leo
..................
X


#22259
Misschien is het in dit verband wel aardig om mijn korte verhaaltje:

- Gesprek met 'God'-
dd.07 - 07 - 2007 op het Forum:
'Gnosis en gnostiek algemeen,

nog eens te lezen...
:-)


Ik begrijp best wel wat je bedoelt, hoor Leo. En dat is zeker niet verkeerd. Zie mijn opmerkingen als toevoeging, niet als kritiek.


Leo @
God is een louter niets,
Hij kent noch hier noch nu,
Hoe meer gij naar Hem grijpt,
Hoe meer ontglipt Hij u.

Heel mooi Leo!


kennelijk is er geen antwoord op mijn vraag, of niemand weet het dan kan ook


Dag Jan, je vraag heeft me enige tijd bezig gehouden.
Een algemeen geldend antwoord bezit ik niet. Wel een ervaring:
Na 't overlijden van m'n vader vroeg ik mezelf s'nachts hardop af: 'waar ben je papa?'.
Een antwoord van binnenuit was, waar niet?! Overal!
Maar dit was alleen maar mijn ervaring, Jan.


#22238

Nee Leo, dat hoef je me niet te vertellen.

Je schrijft: Observeer eens in de wereld en zie wat dergelijke eigenschappen, als haat, afgunst, jaloezie, machtzucht enz. teweeg gebracht hebben aan oorlog en ellende.

Lijkt het je niet heerlijk om daar vrij van te zijn?

Jawel .... het lijkt me fijn om daar van bevrijd te zijn. Toch heb ik moeite naar naar "die ander" te verwijzen. Begint die bevrijding niet eerst bij ons zelf?

:-)



Jan, misschien kan je hier iets mee ?

Waarheen gaan wij na onze dood ?

Ofschoon uw lichamen door Ruimte en Tijd begrensd zijn, zijn zij geformeerd uit alles wat in Ruimte en tijd omsloten is.
Datgene in u wat van de Zon afkomstig is, leeft op de Zon.
Datgene in u wat van de Aarde stamt, leeft op Aarde !
En zo is het met alle andere hemellichamen en de onbetreden ruimte ertussen.
Alleen de dwazen scheppen er behagen in te denken dat de aarde's mensen enige verblijfplaats is, en dat de myriaden lichamen die zich in de Ruimte bewegen slechts dienen tot versiering van's mensen verblijfplaats en tot een afleiding voor zijn ogen.
De Morgenster, de Melkweg, de Pleiaden zijn niet minder tehuizen voor de Mens dan deze aarde.
Telkens wanneer een hunner stralen zijn oog binnendringt, heffen zij hem tot zich op.
Telkens wanneer hij onder hen doorgaat, trekt hij hen tot zich.
Alles is in de Mens belichaamd, en de Mens is op zijn beurt belichaamd in alles.
Het universum is slechts één enkel lichaam.
Verbonden te zijn met het kleinste deeltje ervan, is verbonden te zijn met het geheel.
En zoals ge voortdurend sterft wanneer ge leeft, zo leeft ge voortdurend wanneer ge dood zijt; is het al niet in dit lichaam, dan toch in een lichaam van een andere vorm.
Maar ge blijft in een lichaam leven tot ge u opgelost hebt in God; of anders gezegd; tot ge aan alle verandering zijt ontstegen.
De wet van tijd is herhaling.
Wat eens in de Tijd is verschenen moet onvermijdelijk telkens weer verschijnen; de tussenpozen kunnen bij de Mens lang zijn of kort, al naar de intensiteit waarmede de mens de herhaling begeert of wil.
Wanneer ge uit de kringloop die als leven bekend staat, overgaat in de kringloop die bekend is als de dood, en vervuld zijt van een onlesbare dorst naar de Aarde en een onstilbare honger naar haar hartstochten, zal de magneet der Aarde u opnieuw tot haar boezem trekken.
En leven na leven en dood na dood zal de Aarde u zogen en de Tijd u spenen, tot ge u, geheel uit eigen beweging, eens en voor altijd vrijmaakt door de Aarde en al haar kinderen lief te hebben.
Wanneer ge alles liefhebt, zijt ge aan niets gebonden.
De Tijd kan, wanneer Liefde uw énige overblijfsel is, slechts liefde voor u herhalen.
Wanneer slechts één ding wordt herhaald, op iedere plaats en op elk moment, zo gaat het blijvend de ganse Ruimte en Tijd vervullen en doet zo beide teniet.
Mirdad



Wat mooi Gea, je antwoord aan Jan en wat passend ook in de discussie over de waarnemer. De waarnemer is niet 'iets'. Je vader is niet 'ergens'. Dat is toch hetzelfde?


Lieve Doriene,

Mag ik zo vrij zijn?

Je zegt:Ik word er niet goed van..hoe kom ik dat te weten?

Zou hier mogelijk het antwoord op jou vraag in te vinden zijn?

Liefs


Wat is het dan op dat moment, zonder lichaam?

Jan,

Mag ik proberen deze vraag te beantwoorden naar mijn inzien?

Ik denk dat het daar is waar het NU is.

:-)


#22266

Welke 'ander' bedoel je Trudy?
Ik heb naar de 'wereld' verwezen,
en 'de wereld, dat zijn WIJ!'

:-)
liefs


Ha Leo,

Neem mij niet kwalijk, dan heb ik jou niet goed begrepen.

:-) X


Correctie ....

ik heb gelezen met mijn ogen en daar zelf een gedachten bij gevoegd.

hahahahahaha .....
#22272


Hi Trudy,

Dank je voor je reactie.
Ik ga het op me in laten werken wat je schreef. Het duizelt nu zo in mijn hoofd dat ik eerst maar eens ga beginnen met NIET nadenken en het allemaal proberen te analyseren....maar juist gewoon maar op me af te laten komen. Dat helpt hopelijk....

Groet,
Doriene




Doriene, het begin van alle verandering is verwarring. Gefeliciteerd dus.


dank voor al jullie reactie's,
als ik het probeer te omschrijven:
is het lichamelijke/ het tijdelijke waar de ziel zich uiteindelijk los zal maken en niet terug zal keren, het is dan Nu, ben ikoveral.
Dan ben ik geen vaste vorm, geest dus, neem ik maar aan, geen vaste vorm dus.
Is dat dan werkelijkheid .......??
Heb ik daarvoor de tijd, ruimte ed. voor nodig om dat te vinden?


Hallo Leo,

Mag ik nog even terugkomen op #22271?

Ik heb enige moeite met "wij".

Wil je mij proberen uit te leggen wat jij met "wij" bedoeld in relatie tot mijn vraag: wie ben je dan?

:-)



#22278,
Trudy, dat mag :-))

Wat wij in wezen Zijn, onze oorspronkelijkheid, onze goddelijke vonk, hebben we met iedereen gemeen, daar is geen mens van uitgesloten.
(wel kan een mens zich ervan afgezonderd wanen.., of het gewoon volslagen onzin vinden, totdat hij ooit eens tot inzicht komt, hopelijk)

Verder hebben we ook ons aardse lichaam en onze aarde als woonplaats met elkaar gemeen. En alle eigenschappen die ik en jij hebben, hebben alle mensen, in allelei verschillende combinaties en uitingsvormen.
De aarde, met alles wat erop leeft, de mensen: WIJ dus,
..die bedoel ik met betrekking tot jouw vraag: 'wie ben je dan?'






N,B.Van Krishnamuti is ook een boek verschenen met de titel:
'De Wedreld, dat ben jij'.
Heel leerzaam dat boek. Zo'n beetje alle menselijke vragen en problemen worden erin behandeld.
Iets voor jou Trudi?
(ISBN 90 6271 510.9
uitgeverij: Mirananda)


sorry, 'wedreld' moet natuurlijk wereld zijn!


Ja Bram dat is hetzelfde :) #22268


Goed boek Leo.


Heb ik daarvoor de tijd, ruimte ed. voor nodig om dat te vinden?


Zoals ik het zie Jan,
Ja,
Zo nu en dan zijn er momenten dat ik, meestal door ontroering zeer bewust aanwezig ben ( in de natuur bijvoorbeeld )op dat exacte moment is er totaal, maar dan ook echt, totaal geen gedachte in mijn hoofd, ik zie, ben, en ervaar, tijd en ruimte bestaan niet op dat moment het houdt altijd op op het moment dat ik weer gaat denken en een etiket op de situatie plak met een gedachte op dat moment eindigt de ervaring.
Groetjes


re#22285
wat zo in me opkomt: is dat een heilig moment .......
wel hele mooie momenten lijkt mij .....


#22286



Ja, dat zijn ze zeker Jan begrijp nu ook waarom Jezus zegt: het koningkrijk is uitgespreid over de Aarde.
Het is hier, nu aanwezig, en altijd al aanwezig geweest en op je meest ontroerende ingrijpende momenten ontvang je een glimp van iets wat niet in woorden is vast te leggen want op het moment dat je dat doet tijdens de ervaring plaats je jezelf erweer buiten geeft niet overigens denk ik koester het laat los en ga verder naar de volgende ervaring.
Groetjes


Jan, mogelijk een interessant boek voor je dat handelt de grens tussen leven en dood...

Eindeloos Bewustzijn
Een wetenschappelijke visie op de BDE
(BDE = Bijna Dood Ervaring)
Pim van Lommel
ISBN 978 90 259 5778 0

Het boek behandelt achtereenvolgens:
-de resultaten van diverse onderzoeken naar BDE’s en hoe dit mensen blijvend beinvloed
- de werking van de hersenen
- kwantumfysica en bewustzijn
- vergelijking met oude tradities…

Er is weinig nieuws onder de zon zoals zal blijken dus je kunt ook de oude tradities bestuderen. In die tradities wordt ook veelvuldig op dit onderwerp ingegaan. Soms heel poetisch verwoord zoals bijvoorbeeld in de Oepanisjads.

Het Thomas evangelie begint eenvoudigweg met te stellen dat Iedereen die de betekenis van deze woorden vindt, de dood niet zal smaken

Het antwoord op de vraag van je.. waar gaat de ziel dan heen... in #22241 is niet met zekerheid te geven maar na het lezen van het genoemde boek zal zich vast en zeker een idee hebben gevormd.


#22279
Ik ben jou in een andere vorm.

Dank je Leo.

X


Precies Trudy, dat idee kun je ook teruglezen in Eindeloos Bewustzijn.


Ja hoe bestáát het hè, Leo!
eh.., Trudy bedoel ik.
:-))


:-))


Hans,
bedankt voor je info, ik ben zoekende (wie niet? ;-) ) zoals je misschien weet, ook op zoek naar bevestigingen ook andere of gelijke meningen e.d
Ik ben ook doende met Een cursus in wonderen (ook een boek van Jezus), daarin staat ook zoiets: van iedereen die de betekenis van deze woorden vindt, de dood niet zal smaken. Het 'leven' hier op deze wereld is niet het werkelijke, het werkelijke of het eeuwige is wat wij zijn, wij zijn geen lichaam, we zijn leven .....
We zijn excact gelijken alleen zien (met onze ogen) we dat anders, het is niet te vatten, niet te zien niet te horen.
Tja en dan wordt het voor mij als techneut moeilijk, als je voor een machiene staat die hapert kun je met behulp met het technische schema wat inzicht de storing meestal wel oplossen, draait ie weer.
Maar ja als de mens hapert wat dan? We gaan naar de dokter e.d toe, soms lost men dat dan op. Maar later komt er iets ("anders")weer, zo blijf je aan de gang, iedere keer komt er iets weer. Dan vraag je af wat is dit allemaal, ga je op zoek wat bij je past. Dan wordt heel je denken op de kop gegooid, tjeeees is het toch anders. Had ik al niet van die gevoelens hier klopt wat niet. Wie ben ik dan? Ben ik lichaam? Is dat tijdelijk? Als het tijdelijk is dan zal dat ooit verdwijnen. Is dat errug? Wat is geest is dat eeuwig leven? Als iedereen gelijk is waarom doe ik of de ander dan (vaak) zo moeilijk tegenelkaar, als ik jou raak dan raak ik de ander ook, toch?
Is de dood dan een oplossing om hieraan te 'ontsnappen'? Denk ik ook niet, ik denk/vermoed dat hier op de wereld de 'sleutel' ligt naar de Werkelijkheid, maar we 'zien' het nog niet helemaal duidelijk, ze is dichtbij, zo dichtbij dat je ze daar helemaal niet vermoed. Net als mijn moeder zegt, je zit op het paard maar je kunt hem niet vinden.
Tja en als er al die vragen eens rust komt lijkt mij dat wel wat.
Vandaar al die vragen e.d.



Jan, het is hier niet mijn gewoonte om kritiek te leveren op andere spirituele stromingen, maar in dit geval wil ik je toch laten weten dat de Course of Miracles inhoudelijk ver van me af staat.
Ik beschouw de Course of Miracles als een spiritueel keurslijf. En daar zij er al zoveel van.
Het is veel oude wereldvreemdheid in nieuwe woorden.
De visie op het ego als iets slechts en verwerpelijks lijkt mij teveel op de Calvinistische erfzonde.
Bovendien is de nadruk op 'alleen maar liefde' het tegendeel van emotionele openheid.
En zo nog wat.
Ik zeg dat omdat je min of meer de indruk wekt alsof datgeen wat de CoM zegt hier op dit forum als een soort gemeengoed gedeeld zou worden. Nu, in elk geval niet door mij.



Bram,
ik wil geen enkele indruk wekken, in wat voor manier dan maar ook, ik heb daar ook de intensie ook niet voor, ik laat alleen zien dat ik daar o.a. mee bezig ben, niets anders. Ik wil niemand iets aanpraten dat dat de enige juiste weg is, het is een van de vele wegen.

Dat het jou ver van je afstaat, is jouw goed recht, niets mis, voel je vrij te reageren zoals jij erover denkt, ik kan dat zeker waarderen.

Er is in A course of Miracles of Een cursus in Wonderen geen enkele visie dat het ego slecht zou zijn, het is een gedachte niet meer dan dat, (er is geen zonde staat juist in Acim/Eciw).
Maar hieruit blijkt maar weer dat iets gauw verkeerd uitgelegd kan worden of worden begrepen (heeft de RK kerk dat ook niet gedaan???, maar dat terzijde), niet iedereen zal de cursus begrijpen.

Maar ik ben niet hier om Eciw/Acim te verdedigen. Of iemand die een andere mening hierover heeft hier iets van te zeggen of het te laten zien dat het anders is. Als je echt wilt weten wat Eciw/Acim is dan moet je het gewoon doen, het is niet in een paar regels uit te leggen (het is doen met een klein beetje bereidwilligheid).

Je zegt: 'alleen maar liefde' het tegendeel van emotionele openheid. Is dat echt echt zo? Liefde is gelijkheid ben je dan niet geheel open?
Liefde


Jan, ik ga geen discussie houden over CoM. Ik wilde alleen laten weten dat die ver van me af staat. Dat vind ik genoeg.
Je algemene vraag: Is 'alleen maar liefde' het tegendeel van emotionele openheid?' kan ik wat mij betreft inderdaad bevestigend beantwoorden. Wil je daar meer over weten: zie het Thomas-evangelie.


Bram je zegt: 'alleen maar liefde' het tegendeel van emotionele openheid.
Versta je dan onder emotionele is boosheid (wat zo staat dat in de Dikke van Dale)??
Dan is het inderdaad het tegendeel van Liefde.
Maar bedoel jij dat ook?


Sorry Jan, ik doe verder niet mee. Ik heb je vele malen naar een logion verwezen als een door mij bedoeld antwoord op je vragen. Ik heb niet de indruk dat je die hebt gelezen.


welk logion Bram?
Je wees op het Thomas-Evangelie,
niet op een bepaald logion.


Emotionele openheid is iets heel anders dan jezelf onderwerpen aan allerlei dwangmatige gedachten over liefde, zoals van de CoM. Dat noem ik een emotioneel keurslijf.


Wat betreft emotionele openheid: 54, 58, 59, 69


Jan, je moet de meester gehoorzamen hoor. Het begrip openheid is hier heilig. Dat heb je wel gemerkt. De Cursus in Wonderen is door de meester blijkbaar uitgebreid bestudeerd en te licht bevonden. Maar ga vooral naar zijn logions. Dan vindt je al zijn antwoorden. Vergeet niet te onderstrepen dat je het daar van harte mee eens bent.


#22360
Ik hou het er op dat die 'meester' een gezond gevoel voor humor heeft!


Namaste, Maria


Hoi Marian,
ben nu voor het 3e jaar bezig met die lichte cursus, en kan je zeggen dat het niet gemakkelijk is, maar dat ligt niet aan de cursus maar dat ik anders moet/mag/wil denken, vrijheid.
Ja ik merk het sommige dingen liggen gevoelig, maar dat is niet erg, als je wil kun je er veel van leren.
Ik stel me regelmatig de vraag, (als er iemand een 'andere' mening/gedachte op nahoud en het prikkelt mij enigzins) zou het toch anders kunnen zijn dan datgene waar ik mee bezig ben ........ wie weet het echt?



#22360

Welke 'meester'?



O Jan je doet ook nog zijn cursus. Fly baby. Zoek een ruimhartig heenkomen.


ik heb het boek van Jos Stollmans Zenmeester Jezus en de Logions gelezen, (en ook wat hier op site staat)
dan staat er volgens mij (en wie ben ik) in 54 als ik niets meer heb, alles kan loslaten ben ik in de Hemel ......
58 door de pijn heen die ik hier ervaar kan ik vinden wie ik werkelijk ben ....
59 "Het is er al, maar je ziet het niet" het is dus door al het lijden dat je gaat zoeken, als je gelukkig bent wat zou je dan gaan zoeken ......
69 vervolging geeft ook aanleding tot die zoektocht je verlangt ergens anders naar ...

Mijn conclusie: als al het emotionele geen enkele waarde meer heeft, dan is er alleen Liefde, dat is wat je alle lessen (vervolging/lijden/ed.) en logions kunt opmaken ,wij zijn kennelijk niet wat we denken te zijn, of wat we zijn door wat ons is aangedaan, we zijn Liefde. Dat is wat we kunnen leren.
Maar zo denk ik erover zoals ik dat lees .................. ik weet dus niet of dat de Waarheid is ........


Kijk, dat is nou weer eens prettig verhelderend over het gedrag van gelovigen. Dank marian.


Ja Bram, ik ben het van harte met je eens. Amen ja amen.


Marian, #22365

soms vlieg ik ook,
soms schrik ik ook van reacties van mensen die ook naar die Ene Liefde zoeken,
maar ik kan er alleen maar van leren,
want wie heeft de wijsheid in pacht,
alleen met elkaar, denk ik, dat we het echt weten: Gelijkheid en Liefde
ik lees en maak dat ook uit als ik het T. E. lees, maar anderen zullen het weer anders lezen, maar ik kan me natuurlijk ook vergissen en lezen we uiteindelijk toch hetzelfde,
mooi toch


Hallo Jan.

Vandaag heb ik iets van jou mogen leren.

Dank je :-)


#22360 Welke 'meester'?


De 'meester' die we Zelf zijn!



meester/leerling en leerling/meester ;-)



@marian: ??
Ik zie het nut niet in van jouw opmerkingen hier, maar goed...als jij daar blij van wordt....doe vooral wat je niet laten kunt.

@bram:
Thnx Bram! Die logions die je noemde, hielpen mij om weer met beide beentjes op de grond te komen; het leven is gewoon niet altijd leuk en gezellig, klaar.
Ik ben weer in staat om me daar aan over te geven...........en wat nou zó gek is? Nu is het ineens veel leuker en makkelijker en voel ik me rustig.

Groet,
Doriene


Ik ben nooit zo met wonderen bezig, ik geloof eerlijk gezegd dat ze helemaal niet bestaan. Als er wonderen zouden bestaan betekent dat er dus iemand is die wonderen verricht en daar kan ik niets mee. Dat zou dan misschien ook wel eens dezelfde kunnen zijn die lijden verricht.

Ik ben wel vaak bezig met het kijken, bestuderen en vooral genieten van de enorme veelzijdigheid, complexiteit en schoonheid van de wereld waarin wij leven. Dat iets een wonder wordt genoemd is een eufemisme voor ik snap niet hoe dat mogelijk is

99,99% van het universum bestaat uit leegte, vacuum. Dus ook ons lichaam met al haar miljarden cellen. Dan is het toch geen wonder dat we er geen bal van snappen hoe dat nu allemaal kan. Van mij mag je dát een wonder noemen.


dag Hans

En toch vind ik het leven een wonder, steeds meer sinds ik het niet meer hoef te begrijpen.
Ha..maar nu ik het zo schrijf ervaar ik meer verwondering dan wonderen :-)


Zag twee beren, broodjes smeren,
oh, dat was een wonder......
't was een wonder, een bovenwonder......

Sorry, dit moest er even uit.

Wat een prachtig lijntje is dit, lieve mensen. En dat allemaal n.a.v. de schitterende bijdrage van Nij, over maskers.

Zelf ben ik opgegroeid met de wonderverhalen in de bijbel. Prachtige verhalen die ik gelukkig, door het steeds weer tegenkomen van mooie mensen die mij geholpen hebben door deze verhalen in een ander perspectief te zetten, ben gaan zien als beeldend voor wat ook ik aan wonderen zou kunnen verrichten.

Hans je inspireerde mij zojuist tot deze uitspraak.

En misschien door deze ervaringen, spreek ik uit dat wonderen voor mij bestaan. Ik zie ze anderen doen en hoop ze zelf zo af en toe te verrichten.

Of.......zou het te maken kunnen hebben, met een verwonderde blik in het leven te kunnen staan? Waardoor je je porieën open hebt staan om wonderen te ervaren?

Zo kom ik ook bij je laatste uitspraak Hans.......dat universum......ja, wonderlijk.

En zo zijn er voor mij wel meer dingen, waarbij mij de adem benomen kan worden, mijn ogen vochtig worden, mijn hart sneller gaat slaan of bijna stil valt.....wonderen......laat ze maar gebeuren.

......ik stond er bij en ik keek ernaar.





Verwondering Nij, ja dat vindt ik mooi gezegd!

Kan het zijn Carla, dat door wonderen te zien het niet goed mogelijk is de werkelijkheid zoals die zich aandient te zien?

... je stond erbij en keek erna. Ook dit vind ik mooi want meer dan ernaar kijken is naar mijn mening ook niet nodig.

Wonderen zijn overbodig zoals ik het zie.


Ja, Hans gewone wonderen zien wij niet.
Maar ze zijn overal waar je kijkt, maar we zien ze niet...

Net zo min als het 'Koninkrijk' dat voor onze neus is uitgestrekt over de aarde..!

Zien 'we' het nou nog steeds niet?!
:-)



Ja Nij, hoe minder je begrijpt, hoe groter het wonder,èn de verwondering..
Heerlijk toch?
:-)


Wonderlijk...hoe je leven jarenlang een doolhof kan zijn...
en dan trekt de mist op...en zie je dat alles precies goed is...
overgevend aan Uw wil geschiedde


Grappig Hans, zoals je speelt met het woord kijken en zien.

Voor mij zit daar misschien wel de kneep.

Kijken......heeft voor mij te maken met de buitenkant en als ik goed kijk, dan kan ik misschien door de buitenkant heen kijken en iets gaan zien.

Werkelijk zien heeft voor mij ook alles te maken met de ander.
Ziende in het leven staan. Oef.



Leo #22490
en ook Leo...hoe meer je vergeet :-)
X


Een van mijn oefeningen in de cursus gnostiek noem ik de treinoefening. Stel, je zit in een trein. Er komt een onbekend iemand tegenover je zitten. Ontspan dan en probeer na te gaan welke beelden je automatisch over die persoon uit je geheugen hebt gehaald en op die persoon hebt geplakt. Dat kan wel eens heel verhelderend zijn.
Maar het mooie is dat er vrijwel onmiddellijk een soort mildheid tevoorschijn komt als je die beeldvorming doorziet.
Probeer zelf maar.


Klopt, ooit las ik dit van Henk!
Pas het zeer regelmatig toe.
Het werkt zeker.
Goed voor mijzelf en de ander.
De beeldvorming verdwijnt en de glimlach komt vanzelf.


:-) Niet stel...maar ik zat laatst in een trein en er kwam een onbekend persoon naast me zitten.
Er was geen tijd voor beeldvorming...dit heeft ertoe geleid dat we nu devijfritmes dansen, drie uur aan een stuk!
De beeldvorming van mezelf dat dit te vermoeiend zou zijn klopte helemaal niet! :-)
Ha...het is juist zeer verfrissend!


Hallo,

Met belangstelling volg ik dit onderwerp.

Graag wil ik jullie de volgende vraag voorleggen.

Zoals ik begrepen heb uit het bovenstaande, corrigeer me als ik het niet goed begrepen heb, bekijk ik de ander volgens de geconditoneerde geheugenpatronen. Opgedaan uit wat ik heb geleerd en heb opgedaan uit ervaringen.

Kan het tegenovergestelde ook? Niet zien, omdat ik het niet hebt ervaren of nooit eerder heb gezien?

:-)


Da's heel mooi Nij,

Jullie masker even af.
Niet kijken, maar zien.
Beeldvorming weg.
Ruimte voor de ziel.

20 jaar geleden, tijdens een Pastorale training, kreeg ik de volgende tekst hier over aangereikt.

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
't lijzigste gefluister
ook een taal en teeken heeft:
blâren van de boomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stroomen
klappen luide en welgezind,
wind en wee en wolken,
wegelen van God's heilige voet,
talen en vertolken
't diep gedoken woord zoo zoet....
als de ziele luistert!


Guido Gezelle.

Dans Nij, de ziele luistert.


Als de ziele luistert
Wat prachtig Carla!
Ja ik dans! :-)

Dank je en dikke kus


Jullie masker even af.
Niet kijken, maar zien.
Beeldvorming weg.
Ruimte voor de ziel.

Dank je Carla,

Liefs Trudy


Leuk, die treinoefening...
Een oefening om zachtheid te baren.
Ja, in wezen voelt dat als een schenking van liefde. Wat kunnen we toch veel 'doen zonder te doen'!
Prachtig Carla...
... ruimte voor de ziel :))


Wat een leuke vraag Trudy: 'Kan het tegenovergestelde ook? Niet zien, omdat ik het niet hebt ervaren of nooit eerder heb gezien?'
Er zijn een paar voorbeelden uit de geschiedenis. Zo vertelde admiraal Blake in de 17de eeuw dat hij op een eiland in de buurt van Australië was geland en daar inboorlingen had ontmoet. Hij wees hen op het grote schip dat op een kleine afstand van de kust lag. Maar zij zagen niets. Er was in hun brein niets dat hen in staat stelde zo'n nog nooit ervaren schip te zien.
Een tweede voorbeeld betreft papoea's uit Nieuw Guinea die werkten in een kopermijn. Regelmatig vlogen er vliegtuigen laag over van een naburig vliegveld. Maar de papoea's waren niet in staat dat vliegtuig te zien. Ze hoorden het, meenden dat het een grommend wild dier was, maar konden het in de lucht boven hen niet zien.
Curieus, niet?



Heel curieus Bram,


...even gleed mijn aandacht tussen deze berichten en kwam in mijn gedachten het vers terug in mijn hoofd dat ik ergens had gevonden: eerst zien en dan geloven, maar evenzeer : eerst geloven om te kunnen zien...

Francis B


Ik liep gisteren door Utrecht en ineens zag ik schuin uit mijn ooghoeken in een etalage een klein olifantje keihard rennend een scherpe bocht nemen. Hij hing helemaal schuin.
Natuurlijk corrigeerde ik die interpretatie van wat ik had gezien meteen. Het was het beeldje van een olifant dat geheel bewegingloos in die etalage schuin ergens tegen aan lag.
Ik moest meteen aan dit lijntje denken.
Want zo werk ons brein: razendsnel interpreteert het de waarneming en schotelt ons dan de interpretatie voor ogen. We 'zien' de interpretatie en niet de werkelijkheid.

Krishnamurti beschrijft volgens mij de ideale toestand van beeldloos waarnemen. Zo zou het moeten zijn, helemaal mee eens. Maar het is wijsheid om verdacht te zijn op een mogelijke misleiding van ons brein dat ons soms razendsnel een rad voor ogen draait.




Hallo Francis B.

Op een ander "lijntje" schreef jij over het programma wat je had gezien.
Sluit mogelijk mooi aan op dit "lijntje".

Citaat uit bovenstaande wat je schreef:
'eerst zien en dan geloven, maar evenzeer : eerst geloven om te kunnen zien...'

Een van de laatste woorden die werd gesproken in deze film:
We worden steeds meer verwijderd van onze oorsprong, het helaal, door de lichtvervuiling. We zien niet meer waar we vandaan komen.

't Is natuurlijk maar net waar ik of jij in wil / kan geloven. Of wat mijn / jouw brein wil geloven.

Groet, Trudy


beste Trudy, heeft het te maken met het "brein", of met onze diepste identificatie? In het televisieprogramma hadden ze het over onze oudste levensbron: nevelstof. Misschien komt daar ons verlangen vandaan om de Sterrenwereld te onderzoeken.

Staand aan de oever van de sterrenzee,
kijkend met verwondering naar de
eindeloze ruimte.
Omarm een oneindige stilte


Francis B



@ Carla #22492
----------------
In de Brihadaranyaka Oepanisjad (ca 750 - 500 vChr) staat geschreven Hem verlaat alles, die alles in iets anders ziet dan de Atman

Vrij vertaald... als je niet alles in het licht van de eeeuwige ziet, maar enkel zijn tijdelijkheid, dan vergaat voor jou ook alles in zijn tijdelijkheid Atman is in dit citaat te verstaan als Bewustzijn, het Zelf, de Wereldziel, enz.

Het wezenlijke verschil tussen kijken en zien is denk ik het verschil tussen waarnemen van de tijdelijkheid en de eeuwigheid.

Vergelijk Logion 77, 82, 113,


Oef Hans......bedankt voor je reactie. Ik ga er straks eens even voor zitten om de logions weer even te lezen in het licht van
de Brihadaranyaka Oepanisjad.

Ik geloof dat ik iets dichter bij huis bleef dan ca.500 vóór Christus. :-)

Het mogelijke verschil tussen kijken en zien stond meer in het teken van binnenkant/buitenkant, en wat dit doet met mij en/of de ander.

Voorbeeld:
" Sta niet zo te kijken....."
( bekijken/bekeken worden), dat kan beklemmend zijn. Een mens zou er nerveus van kunnen worden.

Iemand zien, dan telt die ander mee.
Daar gaat meer warmte/betrokkenheid vanuit dan bij kijken. Dan is de ander de moeite waard.

Dit deed me vorge week ook denken aan het verhaal van Jezus, ( Marcus )toen men Hem vroeg de blinde man te genezen.
Jezus nam hem mee naar buiten het dorp, buiten het dorpsgewoel. De stilte in. ( buitenkant/binnenkant ).

Jezus raakte hem aan, ( zag de man ) en de man keek, dacht mensen te zien, maar ze leken op bomen.
Jezus raakte de man weer aan en de man ziet.

Dit nu, is een wonderverhaal. ( daar hadden we het ook nog over...)
Voor mij niet letterlijk maar wel met de beweging van buiten naar binnen.
Van blind naar kijken naar zien.

Heel verhaal hè!






p.s.je.......veel wat hier geschreven wordt zet ik voor mijzelf in het licht, van wat kan ik er mee in mijn dagelijkse gang. Hoe bewust ben ik mij van mijn eigen houding.
( zo iets.....)!!


#22550

'Staand aan de oever van de sterrenzee,
kijkend met verwondering naar de
eindeloze ruimte.
Omarm een oneindige stilte'

Zucht ......... :-)


Bhagavad Gita

Als zijn zelf harmonisch is geworden door yoga, ziet hij het Zelf wonend in alle schepselen, en alle schepselen in het Zelf, overal ziet hij dit. (IV-29)



Mooi Bram, oefening baart kunst.......toch!
Ga maar, doe het, ervaar en......zie!
Niet de wereld verandert er door maar ik en jij en jij en jij.........


Dus je ziet nog hoop voor me Carla?


;-)........Tuurlijk.....!


Wel aan yoga blijven doen dan hè!



Je bent wel veeleisend hoor, Carla.



Het numineuze is door veel schrijvers van
alle tijden,getracht te omschrijven.

De overweldiging van de "zielehuiver",de verbondenheid met "al wat is", een geintegreerd bewustzijn,kan ons zomaar
op onverwachte momenten overvallen.

Daarvoor openstaan,is voor mijn persoon al heel wat.

Omschrijven kan ik het niet.Iedere poging
om de ervaring van "totaliteit"te omschrijven en in woorden vast te leggen,
ondermijnt de mystieke beleving ervan.



Justin Hayward(Moody Blues), bezingt,
naar mijn mening,hier het numineuze van
een willekeurige zonnige middag in het veld,
waarin hij zichzelf verliest.

youtube.com/watch?v=ms2jOVOT3pI


@22548
"Ik liep gisteren door Utrecht en ineens zag ik schuin uit mijn ooghoeken in een etalage een klein olifantje keihard rennend een scherpe bocht nemen. Hij hing helemaal schuin.
Natuurlijk corrigeerde ik die interpretatie van wat ik had gezien meteen. Het was het beeldje van een olifant dat geheel bewegingloos in die etalage schuin ergens tegen aan lag".

Dit bovenstaande doet me herinneren aan 't volgende:
Jaren geleden, schoffelend in m'n tuintje, zag ik verschillende malen in m'n ooghoek m'n kater liggen op z'n vertrouwde plekje onder de struiken.
Natuurlijk corrigeerde ik ook dat zicht elke keer weer daar m'n kater was overleden.
Dit is dus niets anders dan een interpretatie van een herinnering aan 't vertrouwde beeld:)?





#22557
"...met de beweging van buiten naar binnen".
Vanmorgen las ik 't volgende. Het is een Keltische spreuk:

Als je je omdraait,
is het altijd achter je.
Maar met je achterhoofd
kun je het duidelijk zien.



Wat een mooi voorbeeld, Gea. Je brein vindt dus dat die kater daar zou moeten leggen op grond van herinneringen, en 'ziet' hem dan dus ook.


Ach wat grappig, die Keltische tekst (22573). Ik moet daarbij namelijk denken aan Maria Magdalena die het graf van Jezus bezoekt. Eerst ziet ze iemand en denkt dat het de tuinman is. Daarna keert ze zich om, zo wordt verteld, en ziet dan dat het Jezus is. Feitelijk kan dat niet, omdat ze dan met haar rug naar hem toe staat. Ze ziet dus 'met haar achterhoofd'.


Vasthoudend brein blijkbaar:)


Zo binnen zo buiten...


De min of meer gnostische en symbolische uitleg van het 'zien' van Jezus door Maria Magdalena, nadat ze zich heeft omgedraaid, is dat ze zich van de zichtbare wereld afwendt en dan de innerlijke Christus waarneemt. Van buiten naar binnen dus.


Mooi Gea en Bram,

Wat zal Maria zich een "hoedje zijn geschrokken".

:-)


Leef als een kind van de wind en van de liefde
En herken de open blik in de ogen van een vreemde
Dans met de maan, sla je armen om
de sterren
Ga je dromen achterna op de maat van de seizoenen



Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang



Pluk elke vrucht die je aan de dag ziet hangen
En herken de open lach om de lippen van een vreemde
Vrij met de zon en verdrink in al zijn stralen
En omarm zijn spiegelbeeld in de rimpelloze vijver



Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang



Huil als het moet want je stikt in al je tranen
Maar ontwapen je verdriet met dezelfde overgave
Als waarmee je huilt, je kunt uit je as herrijzen
Het geluk van het moment zet een streep door het verleden



Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
En verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang

Het 't leven lief, Liesbeth List




Hihi, ik merk dat 't brein weer even de kop op wilde steken. De hele ochtend zoekt 't naar één of ander antwoord op een woord in me: 'verbeelding'.
Alles wat ik bekijk is misschien wel een verbeelding.
'k zou haast zeggen...laat maar aan mij voorbij gaan... temeer daar ik hier werkelijk helemaal niets van kan begrijpen.



Alles wat spreekt tot verbeelding zonder inmenging van 't brein is veel beter verstaanbaar voor me:)


# 22581, deze manier van zien, ;-) vind ik ook een hele mooie. Nadat zij zich heeft afgewend van de zichtbare wereld......

Dat er in een paar zinnetjes nog meer symboliek kan zitten ( voor mij dan ), is dat er in datzelfde verhaal van Johannes staat dat Maria Magdalena zich omdraaide, nadat Jezus haar bij haar naam riep.

Aanvankelijk ziet zij de tuinman, maar nadat zij werd gezien, zij bij haar naam werd genoemd, draaide zij zich om.

Roep mij, roep mij bij mijn naam, zie mij aan, en ik zie jou. Prachtig.





Mooi Carla. En dan zegt Jezus 'Raak mij niet aan'. Raadselachtig. Zie logion 112.


"Raak mij niet aan...'
Of zoals Johannes het zegt:
"Houdt Mij niet vast...."

Hierin wordt wel verwezen naar Mt. 28,9, waar Maria de voeten van Jezus omklemt.
De waarschijnlijke uitleg van dit stukje tekst is dat Christus wil zeggen dat Maria Hem niet moet vasthouden omdat de vroegere verhouding voorbij is.

Zelf ( maar wie ben ik ) heb daar mijn twijfels bij.

'Houdt Mij niet vast', heeft voor mij meer iets van........Je hebt genoeg geleerd, je weet het nu van binnen uit.
Ga er op uit. Vertel het de anderen. ( dat staat er zo ook ).
Meer iets van het volste vertrouwen hebben in de ander. Je kan het.

Dit ligt voor mij ook in de lijn van wat jij de gnostische benadering noemt: dat zij de Christus in haarzelf ontdekt.

Ja Bram, een prachtige symboliek. Misschien wel minder raadselachtig als gedacht.


Mooie bijdragen hier zeg! Ik merk altijd dat de lekkerste taart op tafel komt als ik even weg ben...

Prachtig al die "verborgen" betekenissen. Ik ben zelf ook altijd dol op woordspelingen. Misschien dat daarom de gnostiek zo bij me past.


Het is duidelijk dat ik ook de Bhagavad Gita een keer ga lezen. Prachtig zulke teksten Bram zoals in #22560.

Wat hier is, dat is daar.
Wat daar is, is wederom hier.
Hij smaakt dood na dood,
Die hier verschil meent te zien.


Kathaka Oepanisjad.


De woorden 'houdt mij niet vast' van Jezus aan Maria Magdalena, gaan voor mij over het thema van dit lijntje. Als je Jezus wilt 'begrijpen', dat wil zeggen: een mentaal beeld van hem snijden, vastpakken in dogma's, dan zal hij opnieuw sterven. Als de Christus in je opgestaan is, kun je dankbaar alle maskers en beelden loslaten die je tot die ervaring gebracht hebben.


#22587
Alles wat ik bekijk is misschien wel een verbeelding.
'k zou haast zeggen...laat maar aan mij voorbij gaan... temeer daar ik hier werkelijk helemaal niets van kan begrijpen.

Dank je Gea.

En soms kiezen voor niet willen begrijpen?

:-)


Bij kopje teksten kom ik een stuk van Ego, Schaduw en Zelf tegen volgens Jung.
De confrontatie met je Schaduw sluit aan bij dit lijntje.
Ik citeer:
Hoe ontstond ook weer Schaduw? Door delen van ons Zelf weg te stoppen. Hoe doen we dat? Door ze "slecht" te leren noemen. We leren bepaalde delen van ons Zelf negatief te etiketteren, en zo ontstaat de schijnbaar gerechtvaardige verdringing van die delen.
Voor die negatieve etikettering van de delen van ons Zelf schamen we ons ( Let wel: we schamen ons voor negatieve etiketten, niet voor ons Zelf). Maar we denken dat we werkelijk zo slecht zijn. Daarom menen we dat we er goed aan te doen om die kant van ons Zelf maar te blijven verstoppen.
Willen we die verstopte delen van ons Zelf terug halen, om weer "heel" te worden, dan kunnen we niet langs die negatieve etiketten heen. Achter die negatieve etiketten gaan vaak zeer mooie eigenschappen van ons Zelf schuil. We moeten dus de confrontatie aangaan met die negatieve etiketten. Dat is dikwijls een pijnlijk zaak, vol schaamte. Maar de uitkomst is niet dat we aanvaarden dat we "slecht" zijn. Als we bereid zijn onze negatieve etiketten onder ogen te zien is de uitkomst altijd (hier staat dus inderdaad: altijd!) dat er een bijna magische tranformatie plaatsvindt. Je vermeende slechte kant blijkt juist een heel mooie kant van jouw eigen wezen te zijn. Dat is de helende transformatie van de Jungiaanse therapie.
:-)



Waauw Nij, dat is weer even een wakkermakertje!
:-))



Stel je hebt op een gegeven moment jezelf gevonden.

Je hebt jezelf uitgevonden.Je weet je herkomst.Je weet je bestemming.Onwankelbaar en onwrikbaar.

Jouw eigen blauwdruk ligt vast.Rotsvast.Je bent er.

Jouw eigen blauwdruk komt met die van niemand anders overeen.

Je wordt geconfronteerd met rauwe eenzaamheid.Uitreiken naar een ander gaat niet meer.Er is geen contact en geen begrip.

Gefeliciteerd!.Wat een zelfoverwinning!

Zonder contact met een ander kan er ook geen groei zijn.De hele boel stagneert.

Beetje aangedikt natuurlijk allemaal maar wat ik wil zeggen is dat het,naar mijn mening,een natuurlijke noodzaak is voor mensen om niet alleen te zijn.

Jezelf vinden en bij jezelf blijven is èèn.Vanuit jezelf uitreiken naar anderen
is een menselijke opdracht.

De mens is niet geboren om alleen te zijn.



De mens is ook niet geboren om gevangen te zitten. Weet je wat me pas tof lijkt Har...dat je in vrijheid kunt besluiten niet alleen te hoeven zijn. Wat denk jij?



niks.


#26114 Harry @Vanuit jezelf uitreiken naar anderen
is een menselijke opdracht.

Vanuit het uitreiken naar jezelf uitreiken naar de ander?
bedoel je dat zo Harry? of misschien anders?


Is Harry wel Harry? Of is Desi Harry? Heerlijk die symbiose!


Ik las net, (in m'n eigen woorden)
over symbiose,
een aanvulling welke voor beiden nut heeft.


Symbiose heeft me vaak geboeid.
Wat mooi wat jij erover zegt Gea.
Je zegt er eigenlijk mee dat het er mag zijn.
Heel mooi.


Nou Annemiek,
Desiree is gelukkig geen Harry. Ben jij jezelf of ben je Rachab. Ook niet mis. Ga jij maar met getrouwde mannen op stap in vertrouwen. Maar je hebt een vrij huwelijk wat betekent dat je ook niet getrouwd hoeft zijn. Als je dat al bent.


Nee Desiree ik ben niet getrouwd en ik heb met je man gegeten. Maar ik zal het nooit meer doen.


........Zonder contact met een ander kan er ook geen groei zijn.........
Voelt voor mij ook zó, Harry.

......De mens is niet geboren om alleen te zijn......wat mooi dat ' God een tegenover schiep.'

....De mens is ook niet geboren om gevangen te zitten.......
Ook dit onderschrijf ik van harte. Ooit die belofte: 'tot de dood ons .....'......welke dood?

......in vrijheid kunt besluiten niet alleen te hoeven zijn........of misschien juist wel?
Wat denk jij?


Wat mooi Carla wat je aanhaalt.
Ik onderschrijf ten volle wat je hierover zegt.


Of misschien juist wel natuurlijk. Uiteraard.


Precies Annemiek. Juist dan.
'In vrijheid besluiten niet alleen te hoeven zijn' is pas mogelijk, denk ik, als je eerst goed alleen kunt zijn.


Is 'alleen zijn' niet een subjectief gevoel? Want in wezen ben je natuurlijk nooit alleen. Je bent verbonden met het geheel der mensheid, of je dat nu ervaart, of niet.
Je kubt best alleen zijn zonder dat je je alleen (eenzaam) voelt.

...zomaar een paar gedachtens hierover..


Bedoel je Leo dat jij best alleen kunt zijn zonder je alleen(eenzaam) te voelen?


Lieve Desiree, het lijkt wel of ik een diep verdriet voel.
Vergeef me als ik er naast mocht zitten.
Ik wens je toe dat er veel helpers (gezien/ongezien) je pijn mogen kruisen en hoop dat je 't vertrouwen voelt, ongeacht hoe 't loopt.
Liefs,
Gea.


Ja Nij dat bedoel ik ook, maar ik weet tevens dat veel anderen dat ook kunnen.

Of jij dat zelf ook kunt weet ik niet, dat weet jij zelf alleen. Je bepaalt dus helemaat zelf of dat 'we' wat ik hier gebruik al of niet van toepassing is op jou, of op wie dan ook.
Ik zeg er dus niet mee dat het voor iedereen zo is, of zo zou moeten zijn. :)

Maar mijn vraag was, of 'alleen zijn' niet
een subjectief gevoel is?

Ik bedoel hier het gevoel van 'alleen zijn'.
Misschien ook eenzaam zijn, wat niet hetzelfde hoeft te zijn.


Bedankt voor je uitleg Leo.


Bram zegt al zeer juist:
'In vrijheid besluiten niet alleen te hoeven zijn' is pas mogelijk, denk ik, als je eerst goed alleen kunt zijn.

Kan ik onder 'Goed alleen kunnen zijn' verstaan:
a. dat ik me dan niet eenzaam voel. of:
b. dat ik me eenzaam voel maar daar goed tegen kan. of:
c. Dat ik me Al-Een voel, zoals 'het verloren schaap' ?
:)


Het leven bestaat uit meer dan multiple choice....toch ?!


Hoe bedoel je Gea?


Gezien de 3 keuzemogelijkheden in je posting, lees ik 'maar' 3 antwoorden om tussen te kiezen. Misschien zijn er wel legio antwoorden Leo. Deze 3 zijn voor mij beperkend.
Ze kunnen wat mij betreft alledrie náást elkaar staan.
Ben ik zo een beetje duidelijk Leo? :)


Ik had deze drie vragen ook achterelkaar in een zin kunnen zetten.
Voor de duidelijkheid dacht ik ze onder elkaar te mogen zetten, hoewel ze alle drie volgens mij in nauw verband met elkaar staan.

Sorry als mijn schrijfstijl je ergert, maar voor mij zijn het serieuze vragen, en het doet me pijn dat er slechts op de schrijftijl kritiek wordt uitgeoefend, inplaats van serieus op de vraag in te gaan.
Echt dat meen ik werkelijk.





Ach Leo, sorry dan heb ik niet goed gelezen misschien. Het spijt me.


....en voor mij staan ze alledrie in nauw verband met elkaar.
Ja Leo, zo zie ik 't ook:)


Dank je Gea. :)

Weet je het valt een beetje rauw op me, wanneer eerst Nij kritiek heeft omdat ik het woordje 'we' gebruik. Ik heb netjes uitgelegd waarom; maar aan de vraag wordt volkomen voorbij gegaan.
En dan ....'multple choice'....
:-)
In elk geval nogmaals bedankt voor je lieve antwoord.

Het zijn werkelijk vragen om eens dieper over na te denken volgens mij.
:)
Liefs, Leo


Leo, om nog even terug te keren....
ik wist werkelijk niet dat dit voor jou persoonlijk heel serieuze vragen zijn....
Inderdaad heb ik aan jou voorbij gelezen....




Oké Gé, ik snap het
:)


Lieve Lé,
in #26134 lees ik: Maar mijn vraag was, of 'alleen zijn' niet
een subjectief gevoel is?

....maakt 't voor jou zelf misschien verschil hoe je 't 'alleen zijn' kan ervaren?
Objectief dan wel subjectief?
:)


Leo, aan de hand van een ervaring bij mezelf probeer ik met je mee te denken wat nu eigenlijk "alleen" mogelijk zou kunnen betekenen, voor mij dan, natuurlijk.
Jaren geleden fietste ik door de duinen en genoot van de stilte en de natuur.
Mijn gedachten leken stil te staan, maar opeens bekroop mij de angst dat mijn broer 6 weken in India zat, mijn zus voor een langere periode in Spanje en mijn beide ouders waren kort na elkaar overleden. (Mobiele telefoontjes waren er toen nauwelijks).
Ik voelde me echt alleen.
Ik dacht na, waarom nu, mijn vrienden dan en vooral mijn vrouw en kinderen die veel voor me betekenen.
Nooit eerder een dergelijke ervaring meegemaakt en daarom misschien zag ik al fietsend weer de konijntejs en de fazanten en was de angst weer weg.
Fluitend kwam ik thuis.
Vertelde aan mijn vrouw mijn ervaring en dat ik het eigenlijk vreemd vond.
Welnee zei ze, dat is heel normaal, kan mij ook overkomen en daarmee was de kous af.
Een heel enkele keer duikt de ervaring weer op maar is weer snel verdwenen.
Bij het lezen van jouw posting kwam hij weer boven.

Voor mij is het "alleen" van toen dus een "gevoel" dat ik op een gegeven moment geen contact kan hebben, in dit geval, met mijn familie, en dat vind ik nu heel normaal, omdat ik begreep dat het een tijdelijke zaak was.
Mijn gevoel van "alleen" heb ik als het ware voor mezelf ingevuld en opgelost.
Ik denk dat jij dat ook moet doen. Een ander kan de oplossing voor je vragen niet geven. Alleen jij hebt dat "gevoe"l dat bij jouw "alleen" hoort.

Ik ben het trouwens met Gea eens dat er legio vormen en gevoelens van "alleen" zijn bestaan, laat staan de antwoorden hierop.

Je vraag is een interessante vraag en het boeit mij ook, mogelijk is mijn verhaaltje
een kleine handreiking Leo.


Ja Gea, voor mij is daar wel verschil in;
Soms als ik alleen ben, kan ik me eenzaam voelen.
Maar tevens is er dan een 'weten' in me dat ik dit gevoel eigenlijk zelf opwek, eigenlijk komt er dan volgens mij een tikje zelfmedelijden om de hoek kijken... En dat gevoel blijft dan ook meestal niet lang.

Maar ook kan ik me wanneer ik alleen ben vaak heel gelukkig voelen en me verbonden voelen met het grote geheel, met heel de mensheid. Maar dat kan dan alleen door in mijzelf het contact met de Bron op te zoeken.
Dat is wat ik bedoel met me 'Al Een' te voelen: Geheel aanwezig te zijn in het hier en nu.
Soms gebeurt dat haast vanzelf en soms moet ik er eens even voor gaan zitten

Ook naar buiten gaan, de natuur in, of juist op een terrasje gaan zitten en met deze of gene een praatje maken. Dat kan hier toevallig heel goed. Maar ja, dan ben ik niet meer alleen natuurlijk :)

Maar ik denk zo dat al deze dingen die ik hier opnoem jou ook niet geheel onbekend zullen voorkomen?

Liefs,




Dank je Wim!
Mooi jouw ervaring te lezen. Zo zie je maar weer op hoeveel verschillende wijzen je met het 'alleen zijn ' kunt omgaan.


Dank je Gea xx


Alleen/ eenzaam

Als je alleen bent hoef je je niet eenzaam te voelen.
Je kan een gevoel van verbondenheid ervaren maar ook als dit er niet is hoef je je niet eenzaam te voelen.
Eenzaam is naar mijn mening een gevoel dat ontstaat wanneer je ervaringen wil delen maar er niemand is om te delen.
Eenzaam kan je ook zijn als er wel mensen zijn die je aanhoren, maar je niet begrijpen of als je je gevoelens niet onder woorden kunt brengen.
Voor mijn gevoel is de laatste vorm vervelender.


Je kan je eenzaam voelen in een kamer vol met mensen


FF delen......

met de thema's: alleen zijn, de redder gered en missen, sluit de ervaring van vandaag mogelijk mooi aan op deze thema's.

Vanmorgen met volle moed naar een, voor mij onbekende, woonvoorziening.
Een groep van 9 jongeren, lichte verstandelijke handicap en met ernstige gedragsproblematiek. Maarrrr ....... mij was plechtig beloofd dat er van de 9 bewoners minder dan de 1/2 thuis zou zijn en ....... de huishoudelijk medewerkster zou ook aanwezig zijn.
Durfde die stap dus wel te maken.

Om 13.00 uur, het was daarvoor nog rustig en ....... er waren 7 bewoners thuis, escaleerde 6 jongens. Bloempotten gingen over en weer met de nodige scheldpartijen.

De huishoudelijk medewerkster stond op het punt om naar huis te gaan. Ik voelde me niet meer veilig.

Gelukkig kon ik een telefonisch beroep doen op een collega die mij wat tips aanreikte. Deze ook toegepast en na de hoofdraddraaier uit de club te hebben weg geloodst d.m.v. een babbel en verandering van gespreksonderwerp keerde de rust weder.

Om 15.00 uur kwam de avonddienst en trof een rustig clubje aan.

En ik ........ ik ging met een enorm bevredigend gevoel naar huis. De redder gered door om hulp te vragen, het gevoel van eenzaamheid bij de escalatie en het missen van de huishoudelijk medewerkster.
Het gevoel dat het mij gelukt was om, met hulp, de gemoederen weer te bedaren.

Enne ...... de bewoners vroegen of ik weer terugkom ....... mijn antwoord: met veel plezier :-)


Mooie ervaring voor je Trudy.

#26155......Zeer herkenbaar Desiree.

#25154......Ja Linda, gezien en erkent worden in wie jij, ik of wie dan ook is.


#26149. Dank je Leo, voor je antwoord:)




Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.