Pakkende teksten

the mountain dreamer

    door Nij, 01/02/2008 09:44. #22733. 30 reacties, laatste

Ik hoef niet te weten hoe jij in je levensonderhoud voorziet.
Wat ik graag wil weten, is waar jij voor gaat en of jij het
aandurft oog in oog te staan met de verlangens van je hart.

Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Maar wel of je het aandurft voor gek te staan omwille van de liefde,
omwille van je dromen, omwille van het avontuur dat leven heet.

Het maakt me niet uit welke planeten jouw horoscoop beïnvloeden.
Waar het mij om gaat, is of je ooit tot in de kern van je eigen verdriet bent doorgedrongen
En of de verraderlijkheden en de beproevingen van het leven
je juist ontvankelijk hebben gemaakt,
of dat deze je hebben doen terugdeinzen en afsluiten uit angst voor nog meer pijn.

Wat ik wil weten, is of jij pijn, die van mij of die van jezelf,
kunt laten zijn voor wat het is, zonder een vinger te verroeren,
zonder het te verbergen, te laten verdwijnen of vast te houden.

Ik wil weten of je vreugde kunt zijn, de mijne of de jouwe,
of je durft te dansen vanuit je oerkracht, in totale extase,
van top tot teen, zonder je in te houden door op je hoede te zijn,
realistisch of rationeel te zijn, zonder je te laten afremmen door herinnering

aan beperkingen vanuit je menselijk bestaan. Het kan me niet schelen of je verhaal waar is of niet.
Wat ik zou willen weten, is of je anderen durft af te wijzen
om trouw te kunnen zijn aan jezelf,
of jij het aankunt voor verrader te worden uitgemaakt
om verschoond te blijven van verraad vanuit je eigen ziel.

Geef me een bewijs van je trouw, opdat ik zal weten
dat je vertrouwen waardig bent.
Ben je in staat schoonheid te zien ook al is niet iedere dag even mooi.
En is het leven zelf voor jou de bron waaruit jij je levenskracht kunt putten.

Kun jij leven met fouten, zwakheden en kwetsbaarheid,
die van jou en mij, en toch aan de rand van een meer staan
en luidkeels tegen het zilver van de volle maan roepen:?Ja.?

Ik hoef niet te weten waar je woont en hoeveel geld je hebt.
Wat ik graag wil weten is of jij het kunt opbrengen
om na een nacht vol wanhoop, tot in het diepst van je ziel gekwetst,
op te staan, en datgene te doen wat gedaan moet worden voor de kinderen.

Ik hoef niet te weten wie je bent of hoe je hier gekomen bent.
Wat ik wil weten is of jij zonder terughoudendheid bereid bent met mij door het vuur te gaan.

Het gaat er voor mij niet om waar, wat en met wie je hebt gestudeerd.
Voor mij is het van groot belang van jou te horen welke innerlijke kracht
jouw steun en toeverlaat is als al het andere om je heen is weggevallen.
Of jij alleen kunt zijn met jezelf en of je het werkelijk goed hebt bij jezelf
wanneer het stil wordt, in eenzaamheid.

Oriah Mountain Dreamer, from the book The Invitation



Prachtig Nij.

Ja, ZIE de mens.

Ik ga de vragen bezien en hoop de antwoorden te leven.


zie voorbij de mens,
zou ik zeggen,
hoe mooi het daar NU is


Kan het ook allebei Jan?
De mens ZIEN en voorbij de mens Zien?
Misschien wel allebei mooi :-)


van mij mag het,
als je de liefde herkent is het heel mooi,
toch ......


ja....toch?
vertel..als je wilt


Dat is een hele mooie vragenlijst Nij, die de vraagsteller ( jij of ik of wie dat dan ook is..) eigenlijk in de eerste plaats aan zichzelf zou moeten stellen, en kijken in hoeverre hij daar bevestigend op kan antwoorden.
Dan is het een mooie test tot zelfkennis.

Daarna kan hij hem aan een ander voorleggen, niet als een lijst met eisen die hij aan de ander stelt, maar voor zelfonderzoek..
:-)


Mooi ja Leo het vice versa
het mes weer dat van twee kanten snijdt :-)


Ja, dat mes..., oppassen dat je niet jezelf in de vingers snijdt.
:))


Ik bedoel de wederkerigheid Leo :-)
In liefde is geven en ontvangen één en hetzelfde...zo zie ik het tenminste


re #22738
vertel..als je wilt?

hoe vertel je over iets wat niet vast te stellen is met woorden
...............
< 'stilte' >
...............
;-)


okee Jan ...ik laat de stilte toe..


wat prachtig, Nij...
In stilte mijmer ik verder, beetje vervuld van die mooie woorden die bij me binnenkomen...


#22743
Dat snap ik Nij, 't was ook eigenlijk een geintje hoor :-)
't is dus een lief mes;
hi, hi (ik kan het niet laten)
vergeef me!


:-))


Nij?

WAUW!

Dank je voor al die mooie vragen.

Het antwoord?

:-)


Een vriendin verwees me naar bovenstaande tekst en ja het komt momenteel heel dichtbij.

Carla@Ik ga de vragen bezien en hoop de antwoorden te leven.

Ik bezie de vragen dan ook maar weer opnieuw, de antwoorden ...ik weet het niet....
hoop ze ook te (kunnen)leven..


Ja Nij, ja zegt het: "..hoop ze te (kunnen) leven"..

Want de vragen houden het antwoord al in zich besloten...
De 'vragen' zijn ook niet in vragende vorm gesteld. Het zijn geen zinnen met een vraagteken, maar in de vorm van: "ik wil weten of..."
Het lijkt wel alsof het 'eisen' of voorwaarden zijn, die je aan je zelf kan stellen.
De 'Ik' die ze stelt is geen 'ander'.



Ja juist, Leo.


Ach Nij, 1 februari j.l plaatste je deze tekst en ik reageerde daarop, zoals te lezen valt.
Nu, brengt een vriendin je deze tekst in herinnering en ik lees wéér even met je mee.
Zomaar.......bijna een half jaar later en ik reageer weer.
Waarom? Omdat, zo blijkt, de tijd en omstandigheden van invloed kunnen zijn op een tekst.
In de tussenliggende tijd heb ik deze tekst een keer gebruikt in een dienst waar het accent lag op, omzien naar elkaar.
( uit het boekje: verlicht mijn nacht ).
En zó versta ik het vandaag nog of wéér.
Reageerde ik in januari met dat ik hoopte de antwoorden te leven, dan zeg ik dat eigenlijk nu nog. En dan in het kort samengevat: " het gaat me niet om je buitenkant, wat je hebt of wat je doet, maar om wie ben je, om wat je voelt en mag beleven aan het leven."
Zo mooi eigenlijk dat er onder ( in mijn boekje er boven ) staat: uit het boek De Uitnodiging. Een uitnodiging aan elkaar, om naar het antwoord op zoek te gaan. De antwoorden aan te zien en als het ff. niet gaat er voor elkaar te zijn om het met elkaar dan maar even uit te houden.


ha Carla

Toch, al met al.. slapende honden die wakker gemaakt worden...
Er wordt weer iets aangeraakt dat rustig was, daardoor raakt alles weer ff van zijn plaats!:-)


Dag Nij, als het oude pijn is die je weer zeer doet, of, beter gezegd, als de herinnering aan oude gebeurtenissen weer pijn doet, is het de kunst om enerzijds die pijn te laten zijn, zonder er teveel aandacht aan te schenken en tegelijkertijd gewoon met het leven door te gaan.
Merkwaardig genoeg, als die pijn er mag zijn, als je er dus niet duidend mee aan de slag gaat door naar de betekenis ervan te zoeken of jezelf en anderen verwijten te maken en zo, kun je merken dat je juist dan heel zacht en liefdevol kunt worden.
Herken je dat?


Het is juist dát Nij, waarom ik reageerde zoals hierboven.
Dat wat van zijn plaats kwam, dat wat rustig was.............ik voelde je aan, denk ik, hoop ik.


Ja dat herken ik Bram. Fijn deze herkenning!

Dank Carla!


Ik las deze discussie en opeens zonder aanleiding stroomden de tranen me over de wangen.
IK begrijp niet waar het vandaan komt en denk dat het niet met oud zeer te maken heeft.
De tranen waren er gewoon en bleven maar stromen.
Een idee hierover is dat ik iets overneem /waarneem van emoties van anderen.
De opmerkingen die gesteld worden aan het zelf geven mij aan wat van belang is. of ik ze altijd kan en durf toe te passen?


Linda, laat dat nu maar gewoon zijn en gebeuren.
Je zegt: 'Een idee hierover is....'
Niet doen. Laat het zijn, meer niet.
En als er toch allerlei gedachten over komen, glimlach er vriendelijk tegen en laat ze gaan.


Bram, Het gebeurde gisteravond en heb het laten gaan.
Toen waren er geen gedachten.
Het is wel een vreemde gewaarwording.


Ik kwam het gedicht van de Mountain Dreamer weer tegen.
Door de jaren heen kom ik het wel een keer tegen en iedere keer raakt het gedicht me en hoor ik mezelf Yes zeggen.
Ik wilde het gedicht plaatsen maar
bedacht dat ik het al eens geplaatst had.
Vandaar dat ik het nu even naar voren haal.


Mooi Nij ,
Het maakt stil, om je zo intuitief naar de werkelijkheid te wenden.



..Zo ontdaan van alle uiterlijkheden.Zo toegespitst op kernwaarden.Zo diep in het wezen van een mens...

Eigenlijk best ontroerend.Heel erg zelfs.




In mijn beleving voelde ik mijzelf ooit zo als in het gedicht. Onwetendheid, heeft mij laten verleiden om dat ergens onderweg kwijt te raken.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.