Pakkende teksten

betoverende liefde

    door Nij, 07/02/2008 00:27. #22909. 18 reacties, laatste

De Amerikaanse auteur Marianne Williamson publiceerde eerder een aantal spiritueel getinte boeken over het thema relaties in brede zin ('In vrouwelijkheid', 1994*; 'Illuminata', 1995**). In deze bundel essays, bespiegelingen en meditaties staat de liefde in al haar aspecten centraal. De auteur verkent de romantische liefde als spiritueel werkterrein, waarbij ze concepten als romantiek, verliefdheid en intimiteit een nieuwe, diepere invulling geeft. Zo begint wezenlijke intimiteit volgens Williamson met het besef, bij twee mensen, dat het doel van hun relatie niet materieel maar spiritueel is. De innerlijke vaardigheden en eigenschappen die hierbij een rol spelen, worden beschreven in dit boek, dat bovendien vol staat met verwijzingen naar klassieke mythen en legenden, bijbelse symboliek en gebeden. Een verzorgd en poëtisch boek voor lezers die spiritualiteit en religie een duidelijke plaats geven in hun leven. Pocketeuitgave. - Redactie

Over schaduwkanten schrijft zij:

Jij en ik weten allebei dat we schaduwkanten hebben. We hebben onze scherpe kantjes, mijn liefste, en weerstanden tegen de liefde. Als we daar primitief en onzorgvuldig mee omgaan, kwetsen we elkaar en doen we elkaar alleen maar verdriet. Die aspecten kunnen onze relatie kapotmaken. Laten we daar goed bij stilstaan, voordat we eraan beginnen.
in feite zijn we bij elkaar gebracht om te kunnen genezen. Jij hebt karaktertrekken die vast en zeker dingen in mij oproepen die nog niet genezen zijn, en ik raak jou in je tere punten.
Maar we kunnen deze relatie ook anders bekijken. Ze kan door Gods genade ook heilzaam en genezend worden in plaats van een emotionele martelkamer. In dat geval, denk ik, kan ik iets doen aan die delen in mij en jij kunt iets doen aan die delen in jou. We kunnen er zelfs bovenuit groeien. Ik wil alleen dat jij weet dat ik mijn best doe. Wees alsjeblieft open tegen me, maar probeer me niet aan te vallen of te veroordelen om de wonden die ik met me meedraag. En ik zal mijn uiterste best doen om zo ook met jou om te gaan. Dan wordt het heilig en heilzaam en kan de relatie zich verdiepen.
Vergeef me, als je kunt, dan beloof ik plechtig dat ik zal proberen jou te vergeven.



Jij hebt karaktertrekken die vast en zeker dingen in mij oproepen die nog niet genezen zijn, en ik raak jou in je tere punten.

Om even bij stil te staan.....Nij.

Dit bewust worden .......oh hoe mooi zouden alle relaties kunnen zijn.
In welke vorm je het woord relatie dan ook ziet.

" Delf mijn gezicht op, maak mij mooi....."
Zo zing ik soms met de woorden van Huub Oosterhuis.

Dat het waarheid moge worden.


Ja...in welke vorm je het woord relatie ook ziet!

Wat mooi Carla dat je hierbij denkt aan dit prachtige gedicht van Huub Oosterhuis.
Dit raakt, raakt aan!

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Wie mij ontmaskert zal mij vinden.
Ik heb gezichten, meer dan twee,
ogen die tasten in den blinde,
harten aan angst voor angst ten prooi.
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.

Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.
Wie wordt ontmaskerd word gevonden
en zal zichzelf opnieuw verstaan
en leven bloot en onomwonden,
aan niets en niemand meer ten prooi.
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi.

Huub Oosterhuis



Ach Nij, wat mooi dat je hier de hele tekst neer zet.
Wanneer ik het zing en dan met velen, vaak meest onbekenden, komt het nog ergens dieper vandaan.
Het kan mij ontroeren als ik dan om mij heen kijk en een ieder die tekst zie zingen als een roep aan elkaar.

Ja, tot het waarheid wordt.


Hi,

Eerst maar eens ZELF mijn eigen maskers wat transpanter zien te krijgen, dat valt al niet mee!

Een ander kan dat nooit voor mij doen, hoewel ik (en een heleboel andere mensen ook, denk ik) daar wel naar verlang.
Dat romantische idee van je soul-mate vinden; wederhelften die elkaar helemaal snappen en aanvoelen, zonder woorden.....* zwijmel *

Maar ja, die ander zal het ook ZELF moeten doen: in zijn eigen tempo, zijn eigen weggetje, door vallen en opstaan.......

Kortom:
Niemand is in staat een ander te ontmaskeren, denk ik.

Groet,
Doriene


Ja leuk Doriene.. *zwijmel,.zwijmel :)

Het is misschien niet zooo moeilijk, als je allebei zèlf je eigen masker afzet..,
en dat doe je, als er elkaar wederzijds durft te vertrouwen.
Er is dus moed voor nodig om jezelf te ontmaskeren, maar als er sprake is van liefde, dan gaat het veel gemakkelijker.
:-)



......Kortom:
Niemand is in staat een ander te ontmaskeren, denk ik. @ 22940

Doriene,

Zelf ervaar ik in die mooie tekst, het verlangen elkaar werkelijk te kunnen zien, elk naar zijn/haar eigen aard.

Ik geloof en ervaar ook, dat mensen in staat zijn, zo liefdevol aanwezig te zijn, dat het ontmaskeren als vanzelf gaat.

Ik laat het graag aan mij gebeuren en hoop op mijn beste momenten er zó voor de ander te mogen zijn.

Je begrijpt dat ik het woord ontmaskeren in een andere dimensie zet dan dat het doorgaans wordt gebruikt en begrepen.










Dan heb ik best een zwijmelrelatie, die steeds hechter wordt en romantischer. Het voelt steeds beter. Net of wij een omgekeerd proces hebben. De meeste stelletjes beginnen toch altijd heel romantisch? Ik hield toen helemaal niet van dat romantische gedoe. Maar dat zal wel komen door bepaalde blokkades.

Zo is er 1 kant van mij waar hij me niet kan raken. Misschien dat dat ooit nog komt, maar tot die tijd heb ik een manier gevonden om die plek in mij te onderzoeken. Omdat ik hem niet wil buitensluiten heb ik het idee dat het wat langer duurt voor ik het helemaal goed heb kunnen uitvinden wat het is. Maar dat heb ik er voor over. Ben toch eindelijk wat minder ongeduldig geworden.

Ben trouwens het boek van Annemiek weer aan het lezen. Er vallen me nu veel meer dingen op en ik herken nog meer. Als ik hem uit heb kom ik erop terug.

X


Ik ontmoet weleens mensen die me met hun blik zomaar ontmaskeren. Maar dan wordt ik nerveus, want die kant van mij, daar ben ik niet zo vertrouwt mee. Ofzo. Of ik vertrouw het niet. Dat komt bij mij in kleine stapjes en als iemand ineens die deur wagenwijd openzet dan raak ik in de war.


'Maar ja, die ander zal het ook ZELF moeten doen: in zijn eigen tempo, zijn eigen weggetje, door vallen en opstaan....... '

Hoe herkenbaar Doriene, voor mijzelf en voor die ander.

Dank je :-)


Hi,

Om nog even terug te komen op mijn eerdere bericht:

Ik heb heel sterk het gevoel dat ik mezelf altijd heel erg open heb gesteld en me helemaal aan iemand geef én dat dan ook van een ander verlang.... herkennen jullie dat?
Ai........en dat doet dan vaak zeer, hoor...want je kunt een ander daar niet in "dwingen"....

Groet,
Doriene


Hallo Doriene,


Jij zit in mij,
heel diep.

Je gaat met
mij mee
overal.

Je deelt met mij
pijn, verdriet en
geluk.
Je bent kritisch
doch oordeelt niet.

Ik geef jou aan
wie het wilt.
Ongeacht wie,
wat of waar.

Aan de ander
de keuze.

Ik draag jou
koester jou.
Ik heb jou lief.

Herken jij er iets in terug?



Doriene, je zegt dat het zeer doet.

Ervaar je dit dan omdat je door je openheid tevens ook kwetsbaar bent?

Of omdat je een verwachtingspatroon hebt naar de ander, waar niet aan wordt voldaan?

Bij het eerste denk ik dat je vooral jezelf moet blijven, zeker als een mooi open en gevend mens.
Zeker , je maakt daarmee jezelf ook kwetsbaar. Een feit waar je voor jezelf steeds opnieuw een keuze kan maken. Hoe ver ga je en wat kan je hebben.
Dat zal misschien ook op het ene moment heftiger kunnen zijn dan op een ander moment.

Heeft het te maken met verwachtingen...
kijk dan nog eens naar het door jouzelf geplaatste zinnetje, ieder op het eigen tempo.
Als je dat de ander kan toestaan, dan komt er ook ruimte om je eigen verwachtingen zachter te laten worden.

Groet,


Hi Trudy,

Dankjewel voor je reactie('s)

Maar weet je wat ik hierbij voel op het moment? Verdriet en onmacht.

Ik heb steeds het gevoel dat de liefde die ik iemand geef (in intieme relatie's bedoel ik), dat ik die nooit met dezelfde intensiteit terug ontvang. Stel ik te hoge eisen aan die ander? Benauw ik die ander?
Ik zal moeten leren dat ik die ander niet kan 'dwingen' mij te geven waar ik naar verlang.
Het enige dat erop zit is meer bij mezelf te blijven en mijn hartje niet zomaar voor iemand's voeten op straat te gooien. Want dan kan er heeeeel erg op getrapt worden......

Snap je het nog? :-

Groet,
Doriene


Carla, ook bedankt voor je reactie!


Hoi Doriene,

Je vraagt of ik het nog snap. Ik weet het niet.

Mag ik een vraag stellen? Mogelijk dat ik het dan beter in kan voelen.

Je schrijft:Ik heb steeds het gevoel dat de liefde die ik iemand geef (in intieme relatie's bedoel ik), dat ik die nooit met dezelfde intensiteit terug ontvang.

Wat bedoel jij met 'dezelfde intensiteit'?

Groetjes Trudy :-)



Hi Trudy,

Lief van je om mee te denken.
Met dezelfde intensiteit bedoel ik ongeveer dat je elkaar vaak de liefde die je voor elkaar voelt, laat merken. Gewoon door hele kleine dingen; b.v. even zomaar een kus, een knipoogje naar elkaar als je allebei tijdens een feestje aan de andere kant van de kamer staat, een gek lief briefje in je broodtrommel, dicht bij elkaar slapen, enz. enz.

Ik vind het prettig om hartelijk en liefdevol met mijn partner om te gaan. Grote vraag is natuurlijk waarom ik dat op die manier doe?
Doe ik dat omdat ik dat gedrag bij die ander dan ook wil zien omdat ik me onzeker voel en steeds die bevestiging nodig heb? Of is dit gewoon mijn aard en is dat helemaal niet raar dat ik dat zoek in een relatie? Voor mij voelt dat als een stuk diepgang en échtheid. (liefde?)
Moet ik daar gewoon naar blijven zoeken of moet ik dat veel meer loslaten en een ander zijn manier gunnen?
Ik denk zelf dat laatste...
Dat probeer ik nu en zie wel hoe dat gaat uitpakken.

Groet,
Doriene



Hallo Doriene,

;-)


Ik vind het prettig om hartelijk en liefdevol met mijn partner om te gaan. Grote vraag is natuurlijk waarom ik dat op die manier doe?
Doe ik dat omdat ik dat gedrag bij die ander dan ook wil zien omdat ik me onzeker voel en steeds die bevestiging nodig heb? Of is dit gewoon mijn aard en is dat helemaal niet raar dat ik dat zoek in een relatie? Voor mij voelt dat als een stuk diepgang en échtheid. (liefde?) Doriene, 08/02/2008 12:39. #22955


Het antwoord ligt in jezelf. Doe wat goed voelt voor jou en ik zou er niet zoveel achter zoeken, anders raak je misschien de weg kwijt. Die intensiteit hoort bij jou en wees onvoorwaardelijk jezelf. Dus niet omdat je hetzelfde van de ander wil.
Kort gezegd: wees jezelf, dan geef je de ander de kans dat ook te zijn.

Namasté, Maria


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.