Pakkende teksten

openstellen

    door Nij, 26/02/2008 18:58. #23516. 28 reacties, laatste

Soms stelt de populaire psychologie aan een relatie onmogelijke verwachtingen en eisen. We krijgen te horen dat we duidelijk en open moeten zijn in de manier waarop we onze gevoelens uiten. Er wordt van ons verwacht dat we met onze partner communiceren. Er wordt van ons verwacht dat we goed kunnen luisteren en een maximum aan geduld en inlevingsvermogen kunnen opbrengen. De illusie wordt gewekt dat het mogelijk is onszelf en de ander te begrijpen. Maar het lijkt erop dat die verwachtingen voorbijgaan aan de ziel. De ziel is altijd gecompliceerd. Het grootste deel van haar gedachten en emoties laat zich niet in onomwonden bewoordingen tot uitdrukking brengen. Ook al hebben we het geduld van Job, we zullen onze partner nooit helemaal begrijpen, omdat de ziel zich van nature niet leent voor begrip en onomwonden bewoordingen.
Wanneer we ons in een relatie zielvol willen opstellen, zullen we die verwachtingen die in strijd zijn met de ziel op moeten geven. Misschien moeten we de verwarring van de ziel van de ander opzoeken, zonder hoop dat het ooit tot opheldering komt, zonder te eisen dat de ander haar gevoelens duidelijk onder woorden brengt, en zonder de hoop dat ze ooit definitief volwassen of beter wordt of zichzelf duidelijker kan uiten.
De ziel heeft een groot aantal aspecten die in de loop van de tijd nauwelijks veranderen. Veel dingen zullen altijd blijven steken in een dikke, verwarde streng van herinneringen, angsten, onduidelijkheden en complicaties. Zielvolle intimiteit vraagt van ons dat we die dikke brij, die veelkleurige caleidoscoop van de persoonlijkheid opzoeken, dat we haar rijkdom op waarde schatten en geen verwachtingen koesteren die irreële en in psychologisch opzicht moralistisch zijn. Misschien denken we dat het alleen maar goed is dat iemand haar manier van doen verandert en dat haar ziel anders wordt dan ze is, maar door zo te denken drijven we weg van iemands werkelijke aard. Soms lijkt de psychologie zelfs moralistischer te zijn dan de religie.
Het is niet eenvoudig je ziel aan iemand anders bloot te geven en zoveel kwetsbaarheid te riskeren, in de hoop dat de ander in staat zal zijn je irrationele kanten te verdragen. Misschien is het, hoe ruimdenkend je ook bent, niet minder moeilijk je open en ontvankelijk op te stellen wanneer iemand anders haar ziel voor je onthult. Toch is die wederzijdse kwetsbaarheid een van de grootste geschenken van de liefde: de ander zoveel emotionele ruimte geven dat ze daarin kan leven en haar ziel tot uitdrukking kan brengen, met al haar redelijke en onredelijke kanten, om vervolgens je te wagen aan de blootlegging van je eigen ziel met al haar dwaasheden.
Wanneer we het irrationele en extreme aspect van de ziel respecteren zullen we minder geneigd zijn van onszelf en van anderen perfectie te verwachten - een van de verlammendste elementen in welke relatie dan ook. Die vorm van zelfliefde breidt zich uit tot een liefde voor anderen die verdraagzaam is en weet dat de ziel geneigd is nieuwe, positieve gebieden op te zoeken via ogenschijnlijk vreemd en negatief gedrag. Een werkelijk zielvol mens zal zich misschien verbazen, maar zich niet van zijn stuk laten brengen door onverwachte ontwikkelingen in degene van wie hij houdt.

(Thomas Moore)


Hi,

Een wijs man, die Thomas! (haha, ligt vast aan de naam!)

Groet,
Doriene


Mooie bijdrage Nij.

Ook hier lees ik weer over die emotionele openheid.

En je niet van je stuk laten brengen.......nee zeker niet wanneer je van heel veel mensen houdt. ;-)








'n Paar jaar geleden kwam ik deze tekst tegen, hij is altijd bij me blijven hangen.
Vandaag zocht ik hem weer op voor helderheid in mezelf omdat ik ergens bleef steken :-)

De ziel heeft een groot aantal aspecten die in de loop van de tijd nauwelijks veranderen.
Veel dingen zullen altijd blijven steken in een dikke, verwarde streng van herinneringen, angsten, onduidelijkheden en complicaties. Zielvolle intimiteit vraagt van ons dat we die dikke brij, die veelkleurige caleidoscoop van de persoonlijkheid opzoeken....


Door het lezen van deze tekst kon ik waarnemer worden




Een leerzaam stukje psychologie van Thomas Moore..

Gaat het er niet om, dat ik in de eerste plaats die 'dikke brij' (zoals Moore het noemt) in mij zelf leer waarnemen, gadeslaan, en zodoende hopelijk grotendeels oplos?
Ik vraag dit maar, omdat Moore het telkens heeft over de ziel van de ander, maar wanneer ik dit voor mijzelf nog niet kan, heeft het weinig zin om de verwarring bij de ander op te zoeken, want dan krijg je dubbele verwarring.
Om over de 'verwachtingen' maar te zwijgen.
:-)


Ik haal nog twee zinnetjes uit Moore's stukje aan:

@'Wanneer we ons in een relatie zielvol willen opstellen, zullen we die verwachtingen die in strijd zijn met de ziel op moeten geven.
@'Misschien moeten we de verwarring van de ziel van de ander opzoeken...'

Hierbij moet je wel bedenken dat diezelfde verwarring bij beide partners aanwezig is, (of kan zijn..) en als je de verwarring laat varen (opgeeft, loslaat) bij je zelf, dat hetzelfde dan bij de ander ook gebeurt. Net als bij het loslaten van 'verwachtingen'.
Het is altijd een wederzijds gebeuren waarbij je eigen ziels-, of gemoedstoestand in wisselwerking staat met die van de ander.
Werkelijke liefde koestert geen verwachtingen en daardoor zal er ook geen, - of in elk geval weinig-, verwarring in de ziel plaatsvinden.
Dit werkt heilzaam en verhelderend voor beide partners.

Gevolg:
Met tranen van ontroering vallen beiden elkaar wederom in de armen...
:-))
Dit is een lach door de tranen heen hoor..


Het hoe en wat dat weet ik niet Leo
ik praat hier eigenlijk vanuit een gebeuren bij mij momenteel
Daar waar in het stuk de ander staat
vertaal ik in ik
door het lezen van de tekst herken ik wat er bij mij gebeurt en kan ik naar de brij kijken en er iets van begrijpen zeg maar


Dan doet dat toch wel wat met die 'brij', als je er naar kijken kunt, zonder je emotioneel mee te laten slepen..
Worden die roerselen dan niet transparanter of lossen soms zelfs helemaal op?
Ik geloof zeker dat jij dat wel kunt.



PS.
Moet je af en toe ook niet eens hartelijk lachen om die 'brij' ?
-dat is ook een heel goed oplosmiddel.
:-)


#23531Leo@ Worden die roerselen dan niet transparanter of lossen soms zelfs helemaal op?

Ik heb hier geen antwoord op. Ik kan het niet uitdrukken.



Hoeft ook niet, Nij. Het is ook maar een omschrijving van hoe ik het zelf ervaar.
Het zijn maar wereldse woorden....
X,


X


Dat is ook weer "toevallig". Ik lees dit nu pas en gisteravond vertelde ik mijn man hoe blij ik ben dat hij me zo goed kent. Blij dat hij ook mijn irrationele kant kent. We hadden het er even over dat we zoveel met elkaar kunnen delen en dat was een heel fijn en intiem moment.

Ik twijfel weleens aan mijn liefde, maar na zo'n moment en na dit gelezen te hebben, weet ik weer dat het goed is.


In Leo's postings komt voor mijn gevoel meer naar voren dat je verwarring perse moet laten varen. Maar dat zou naar mijn mening niet je doel moeten zijn, want dan ben je daar meer mee bezig dan dat je het kan laten zijn. Dan ga je eraan voorbij denk ik. Ben je juist bezig met morele psychologie. Net of je dan pas tevreden zou zijn.

Verwarring hoort erbij is wat ik lees in het stuk van Thomas Moore. "Wanneer we het irrationele en extreme aspect van de ziel respecteren zullen we minder geneigd zijn van onszelf en van anderen perfectie te verwachten"

Maar misschien heb ik je verkeerd gelezen, Leo, en is het mijn eigen overtuiging die ik erin herken dat het beter is zonder verwarring en mijn worsteling met die verwarring. Die nu een beetje minder aan het worden is, schommelend van de ene naar de andere overtuiging.

X


Hallo Nij,

Bedankt voor bijdrage #23516. Het sprak mij aan. Bracht mij bij de volgende passage uit een boek wat ik ooit heb gelezen en veel indruk op mij maakte.

"Er zijn geen slachtoffers en daders meer, ook geen aanklagers en beschuldigden. Dat is ook het einde van alle wederzijdse afhankelijkheid, van het aangetrokken worden door de onbewuste patronen van een ander en dat daardoor laten voortduren.Je gaat dan - liefdevol- uit elkaar of je gaat samen nog dieper het NU in."

Voor mij destijds en nu DE belangrijkste passage uit "de kracht van het NU" van Tolle.

:-)


......

wat mij hierin aansprak was .....
-liefdevol-.

Liefde is niet afhankelijk van de ander ongeacht welke keuze ik maak. Liefde zit in mij ongeacht welke keuze ik maak.


Fixaties over de liefde, dus vaste overtuigingen over hoe liefde wel of niet zou moeten wezen, vormen de grootste struikelblokken in relaties. Want die worden maar al te makkelijk als toetssteen gebruikt voor de echt bestaande relatie. Jezelf, de ander, de relatie worden dan afgemeten naar het ideaalbeeld, en dus meestal afgekeurd of afgewezen.
Het opsporen en durven loslaten van die fixaties, is het begin van alle relatietherapie. Pas daarna kunnen er echte keuzes worden gemaakt. Want pas dan kan er sprake zijn van een ontmoeting - in openheid dus. Met alle mogelijke verwarring van dien.



#23559

Ik denk dat ik het kan ont-grijpen.
Of ik het ook daadwerkelijk kan ?????

:-)


#23550
Nee hoor Linda het is niet mijn doel de 'verwarring' persé te verminderen, die wordt vanzelf wel minder wanneer je er meer ruimte aan geeft en meer liefde geeft.
Dat zei je zelf trouwens ook al. :-)
X


N.B.
Met 'je' bedoel ik hier 'ik' !
x,


NNB. alleen niet in de laatste regel :-))

(Ja, dit schijnt allemaal nodig te zijn om misverstanden op dit forum te voorkomen)
pfffff..


Grappig, bedacht net om te posten, voordat ik de laatste postings gelezen had, dat het meer strevenswaardig is om overtuigingen los te laten. Dat is wat Bram ook zegt.

Inderdaad, Leo, de verwarring wordt steeds minder. Het is mijn eigen overtuiging dat ik ermee de strijd aan wil binden. Ik kan nu met liefde naar de verwarring kijken en ik zie de overtuiging. En en.


Haha, lees net vanaf #23565



Ik had het niet door hoor!


Dank je Dineke,

Die ???? voeld voor mij inderdaad aan als de sleutel tot ????
Voor mij een heerlijk gevoel.

:-)


Waar het vooral om gaat, Trudy, denk ik, is dat je je durft te laten ont-grijpen door de ander.
Fixaties over liefde (liefde is...) hebben bijna altijd de functie van een schild tegen kwetsbaarheid.
Jij zegt: "Of ik het ook daadwerkelijk kan ?????"
Ik denk dat die onbeantwoorde vraag de sleutel is van de poort van openheid.


Die ???? voeld voor mij inderdaad aan als de sleutel tot ????
Voor mij een heerlijk gevoel.


Liefde is ????
Zeker weten!


;-) !!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.