Pakkende teksten

vriendschap voorbij willen, weten en moeten

    door Nij, 27/04/2008 08:09. #24514. 9 reacties, laatste

De vriendschap speelt zich af in het spanningsveld tussen de onhoudbaarheid van de vriendschap zelf - en daarmee de vrijheid aan de ene kant en de wil om de vriendschap te behouden en daarmee de gebondenheid aan de andere kant. De gehechtheid binnen de vriendschap doet zich voor als pijn. Die pijn zit in het ons hechten aan iets wat fundamenteel ongrijpbaar is. Wanneer we vat op de vriendschap proberen te krijgen ontglipt ze ons.
Toch is loskomen van de gehechtheid niet alleen geen oplossing, het is onmogelijk. Ons leven is gehechtheid. Vrijheid in de zin van totale ongebondenheid en onafhankelijkheid is een illusie. Als we goed kijken naar ons eigen bestaan is het niet zo moeilijk om te zien dat we met handen en voeten aan al het aardse gebonden zijn. We zijn volkomen afhankelijk van alles wat is, om eenvoudigweg te kunnen leven. Om te ademen hebben we lucht nodig. Om te eten hebben we voedsel nodig. Om op te groeien hebben we onze ouders nodig. Voor de vriendschap hebben we een vriend nodig. Tegelijkertijd bestaan we ook onafhankelijk. We moeten ons leven zelf leven. Dat kan niemand anders voor ons doen. Ademen zal ik zelf moeten doen. Eten zal ik zelf moeten doen. Lopen zal ik zelf moeten doen. Ik zal zelf keuzes moeten maken. Ik draag alleen de verantwoordelijkheid voor mijn bestaan. En de pijn.
De vraag is of het wel om afhankelijkheid en onafhankelijkheid gaat. Is het eigenlijk niet om ongeschondenheid te doen? Wanneer we spreken van vrijheid , bedoelen we dan niet vrijheid van pijn? We willen graag intimiteit met de ander, de gebeurtenis waarin we echt vrij zijn, los van onszelf. Maar we willen niet de blootstelling aan de ander, die de voorwaarde is voor deze vrijheid. Dat is onmogelijk. We kunnen ons niet blijven beschermen en ons door de ander laten raken. We kunnen onszelf niet behouden en ons laten gaan. Als we de vriendschap aangaan, en dat weten wij, zijn we kwetsbaar. Als we onszelf helemaal weggeven in de gave die vriendschap is, ontstaat er een kier in ons harnas. Het moment dat we sterven aan de pijn die de onmogelijke gehechtheid dan met zich meebrengt, is niet meer buiten te sluiten.
Vriendschap is dus de permanente oefening in het genieten van de intense vreugde en de intense pijn van de vriendschap. In deze zin is de vriendschap een oefening in onthechting.
Maar onthechting betekent niet vrijheid van. Vrijheid van gehechtheid. Vrijheid van een band. Vrijheid van angst. Vrijheid van pijn. Onthechting is een vrijheid om. Een vrijheid om gehecht te zijn, een band aan te gaan en de angst en de pijn die zo’n band met zich meebrengt te voelen. Onthechting is willens en wetens jezelf blootstellen aan het onoplosbare probleem dat de vriendschap is. Ze is de bereidheid je door de ander te laten raken, jezelf weg te geven
In de intieme gebeurtenis en daarin naakt en onnozel te zijn, niet wetend wat zich voordoet. En ze is de bereidheid jezelf te zijn, je te hechten aan deze intimiteit en de pijn te voelen die de gehechtheid met zich meebrengt.
Onthechting is van het eindeloze moment van de vriendschap totaal genieten. Zonder reserve. Zonder voorbehoud. Maar ze is niet minder het missen van de vriend, het smachten en hunkeren naar de intimiteit. De onmacht, de onzekerheid en de angst. En het peilloze verdriet als we de intimiteit met die onvervangbare ander verliezen. Hiermee is onthechting de ongehinderde uitdrukking van het mysterie dat werkt in ons bestaan. Iets gaat zijn gang. Er vindt iets plaats dat vriendschap heet. Ongrijpbaar. Onkenbaar. Er vindt iets plaats dat gehechtheid heet. Ongrijpbaar. Onkenbaar. Er vindt iets plaats dat missen heet. Ongrijpbaar. Onkenbaar. Wat doet zich voor op dit moment? Wat is het? Kun je het uitdrukken precies zoals het is? Kun je het waarderen zoals het is? Kun je het spanningsveld tussen gehechtheid en ongrijpbaarheid vrijelijk genieten? Kun je deze verscheurdheid met heel je wezen, lichaam en geest, beamen en belichamen? Kun je eraan sterven? Kun je erom lachen?

Maurice Knegtel
Uit: Voorbij willen en weten moeten


Hi Nij,

Mooi stukje... erg herkenbaar...
Enne...ik kan er écht nog niet om lachen.
Door allerlei dingen heb ik nu het gevoel dat ik 1 stap vooruit en 2 achteruit ga. (i.p.v. omgekeerd)
Ik ga morgen eerst maar eens een paar dagen met de kinderen erop uit en wat uitwaaien en uitrusten in de Ardennen. Misschien volgende week een wat meer heldere kijk op de 'zaken'....en hopelijk wat 'antwoorden'...

Groet,
Doriene



Doriene, ik wens je een paar heerlijke dagen in de Ardennen.
Hoewel het mij beter lijkt daar ter plaatse rustig de ene stap na de andere te zetten,;-)
hoop ik voor jou toch ook dat je even een pas op de plaats kan maken, om te kunnen genieten van de schoonheid om je heen.
Wellicht tovert het je een glimlach om de mond. En vind je in het leven zelf je antwoorden.
Geniet er van, samen met de kinderen.



Nij, dank voor je bijdrage.
Ik vind het geen makkelijk te volgen stuk.
Ik krijg het gevoel dat de schrijver hier met zichzelf in gesprek is.
Dit mede misschien n.a.v. eigen ervaring?

Hij schrijft in de ik-vorm en stelt dan toch een achttal vragen. Aan zichzelf? Aan de lezer?
Moet je bekennen dat ik geen idee heb wat of hij aan wil reiken. :-)





Zo mooi, Nij!
De woorden die deze schrijver vindt; hoe hij ontrafelt wat zo verwarrend kan zijn in een intense vriendschap. Zo mooi!


ha Doriene, ik ben het met je eens, een stap terug is vaak helemaal niet leuk op het moment dat je hem doet
toch blijkbaar nodig...om...
Lekker zeg met je kinderen uitwaaien in de Ardennen met af en toen een stappendansje..
Ik wens jullie een fijne tijd!

Ja Carla deze schrijver praat vanuit eigen ervaring, onderzoek en inzicht.
Toen ik hem voor het eerst las zo'n 10 jaar geleden, gebeurde er iets met me.
Zijn boekje is een soort bijbeltje voor me geworden, een inspiratiebron zoals het evangelie van Thomas het nu ook is.
De vragen die Knegtel stelt zijn open vragen,
zonder het antwoord te weten,
de vraag is als het ware het antwoord, het niet-weten.

Francis.. zo waren vriendschappen voor mij ook vaak verwarrend.
Ik ben geen mens die naar lezingen gaat.
Tot nu toe ben ik er naar twee geweest, jaren geleden naar een lezing van Maurice Knegtel en vandaag naar een lezing van Bram Moerland :-) Beide toppie!


Leuk toch hoe er verschillend tegen een stukje aangekeken kan worden.
Vanuit onze eigen ervaringen…

Vriendschap: het proeven van intense vreugde en intense pijn.
Voor mij woorden met een gigantische lading.
De woorden die deze schrijver vindt voor het intens of intiem beleven van vriendschap, het ontdekken dat onthechting hier een sleutelfunctie heeft, ik zuig ze in me op......

Onthechting zien als de vrijheid voelen om je te hechten. Om van het eindeloze moment van de vriendschap totaal te kunnen genieten. Zonder reserve of voorbehoud. Naakt en onnozel, onwetend wat zich voordoet!
Onthechting zien als de vriendschapsband aangaan en daarmee ook de angst en de pijn te willen voelen!

Ik heb me verwonderd over mijn eigen verwarring, angst en pijn op momenten dat ik me door een intense vriendschap overspoeld voelde. Iets dat zijn gang ging, buiten willen, weten en moeten. Ongrijpbaar en onkenbaar.
Ja, wat doet zich dan voor? De schrijver vraagt het zich ten slotte af. Hij benoemt…
Ik denk: zijn dit niet alle uitingen van loskomen, los van alle controle… overgave aan wat is!
Prachtig deze ontrafeling!

Dan nog: fijne dagen in de Ardennen, Doriene!


Het ontroert me Francis dat deze tekst ook zoveel bij jou doet zoals het ooit met mij deed en nog doet.
Ik herken je verwarring, je angst en je pijn voor iets dat zijn gang gaat voor iets dat vriendschap heet
Zoals Knegtel ook zegt:
@Vriendschap is de beoefening bij uitstek van het mysterie dat plaatsvindt tussen mensen




@Vriendschap is de beoefening bij uitstek van het mysterie dat plaatsvindt tussen mensen

ja, tussen mensen die luisteren met hun hart....


Graag wil ik jullie wijzen op de website het Juwelenschip.

Voor degene die belangstelling hebben
staat hier ( in mijn beleving) een mooie en inspirerende uitwisselings dialoog van Maurice Knegtel en Hanneke Korteweg


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.