Pakkende teksten

red mij niet

    door Nij, 07/08/2008 20:11. #26015. 80 reacties, laatste

Red mij niet...
Een paar woorden die blijven
doorklinken sinds ik van de week luisterde naar een lied van Maarten van Roozendaal op de site Rachab van Annemiek Schrijver.
Ik zag haarscherp mijn eigen gedrag in het verleden in het willen redden en het gered willen worden :-)

red mij niet
Leg een steen onder je kussen
Brand voor mijn part een kaars
Slacht een lam
Maar red mij niet

Zet een rare muts op
Duw briefjes in een muur
Voorspel de toekomst
Maar red mij niet

Laat je baard staan
Ach man, laat je baard staan
Red mij niet

Trek een jurk aan
Ach man, trek een mooie lange jurk aan
Maar red mij niet

Restaureer je kerk
Stuur je kinderen ten oorlog
Lees handen tot je blind bent
Maar red mij niet

Slik vitaminen tegen kanker
Was je handen in vuur
Versier je voorhoofd met een stip
Maar red mij niet

Jouw hemel
is voor mij de hel
Een hemel met jou
Is de hel voor mij

Richt je billen naar het westen
Zeg dagenlang hetzelfde woord
Laat je bevrijden door een UFO
Maar red mij niet

Loop met fakkels door de straten
Zeg dat het lukt als je maar wil
Ga op je knieën tot ze blauw zien
Maar red mij niet

Laat mij in mijn zeven sloten
Laat mij de draad volslagen kwijt
Aan gezelligheid ten onder
Richting eindeloze tijd

Uit volle borst op weg naar nergens
Zonder reden zonder doel
Met m'n zeden en m'n zonden
En mijn angstig voorgevoel
Laat mij mijn kont tegen de krib
Laat mij dit goddeloze lied
Hef jij je handen maar ten hemel
Maar red mij niet

Maarten van Roozendael






Lieve Nij,

Ik weet niet waarom waarom dit je raakt, mij geeft het een onbehagelijk gevoel en weet ook waarom.
Een van dierbaren zei twee weken terug het volgende: Als ik na mijn dood in de Hemel kom hoop ik daar niet iedereen te treffen wie ik ooit ontmoet heb.
Dit slaat oa. op een andere dierbare van mij.
Ze heeft een moeilijk leven, door omstandigheden maar ook hoe ze het ervaart en er mee om gaat.
Deskundig advies weigert ze,en handreikingen en advies neemt ze niet aan.
Nee anders gezegd het lijkt niet aan te komen.
Nij, jij bent behulpzaam en je geeft veel wijze raad en hierdoor rijk jij stukjes hemel aan.
Mijn idee van hemel is dat we er voor en met elkaar mogen en kunnen zijn.
Ik hoop dan ook dat jij veel stukjes hemel aangereikt mag krijgen.
In mijn hemel is plaats voor jou.
Veel liefs,
Linda


Mogelijk Linda dat willen redden en gered willen worden voor ons beiden gevoelsmatig een andere betekenis heeft?
Redden heeft voor mij niets te maken met zijn er willen zijn voor elkaar, met elkaar oplopen, de ander willen kennen en gekend willen worden en elkaar bemoedigen te zijn wie je bent.
Niet willen redden en gered willen worden is dat ik me vrij wil voelen en verantwoordelijkheid wil nemen voor mijn eigen leven en eenzelfde verantwoordelijkheid voel naar de ander.
Het wil eigenlijk niet meer zeggen dat ik niet wil vluchten in de ander.
Wil niet zeggen dat ik dat nooit doe :-)

Linda je zegt:
@Ze heeft een moeilijk leven, door omstandigheden maar ook hoe ze het ervaart en er mee om gaat.
Deskundig advies weigert ze,en handreikingen en advies neemt ze niet aan. Nee anders gezegd het lijkt niet aan te komen

Ja dit lijkt me moeilijk voor de ander.
Toch zoals je zegt kan ze er niets mee.
Misschien er zijn, gewoon er alleen maar zijn, met lege handen..

Ja Linda ik krijg veel stukjes hemel aangereikt.
Wat een schat ben jij dat er voor mij plaats is in jouw hemel.
Dat is dan vice versa Linda!
liefs


Hallo Nij,

Het redden begrijp ik, zo zie ik dat ook.
Het niet redden heb ik wat moeite mee.
Ik wil ook niet dat anderen bepalen wat ik moet doen of laten maar hoop wel dat anderen mij helpen als ik het niet weet.
Dit zie ik niet als afhankelijkheid maar weet hier geen andere term voor.

Over de persoon waar ik het over had:
ja we proberen er voor te zijn maar wij weten niet hoe.
liefs


Je zegt Linda@maar hoop wel dat anderen mij helpen als ik het niet weet.

Ik vertrouw er op Linda dat ik geleid word als ik het niet meer weet.
Ik heb het vaak niet geweten..
en weet dat ik het kan laten gebeuren.

Je zegt Linda
@Dit zie ik niet als afhankelijkheid maar weet hier geen andere term voor.

Afhankelijkheid en onafhankelijkheid , ze hebben elkaar nodig :-)







Misschien Linda, zit het verschil er precies in zoals je zelf ook zegt.
Jij zou het fijn vinden wanneer iemand je helpt als jij het niet meer weet.
Je staat er dus voor open en een gevraagd advies zal eerder een ingang vinden dan ongevraagd. Hoe goed de bedoeling ook kan zijn.
Misschien kan het je helpen om de persoon waar het over gaat te gunnen om haar weg te gaan zoals zij meent die te moeten gaan. Dit woord 'gunnen' kwam gisteren ook al langs in een reactie van Bram ik vond het een hele mooie zienswijze.

Er zijn voor iemand hoeft niet altijd in een vorm gegoten te worden waarbij je een manier aan kan wijzen of benoemen.
Er alleen maar zijn, luisterend, met liefdevolle aandacht, zonder directe adviezen kan voor iemand al de weg openen tot zelfreflectie.
Misschien heb je er wat aan Linda.
Toi toi toi.


Hallo Carla,

Ik denk dat jij verwoord wat ik bedoel.
De persoon waar het over gaat gun ik haar weg.
Ze ervaart veel verdriet, we willen er allemaal voor haar zijn.
Maar het verdriet waar zij mee kampt wordt alleen maar erger, terwijl er geen nieuwe nare ervaringen zijn.
Ook zoals jij zegt er alleen maar te zijn passen we toe.
Wat wij eigenlijk willen, dat er iets wat dan ook haar kunnen aanreiken waardoor haar verdriet minder wordt.


........Wat wij eigenlijk willen, dat er iets wat dan ook haar kunnen aanreiken waardoor haar verdriet minder wordt.....

Ach Linda, ik begrijp dat helemaal.
Ik voel bijna je machteloosheid in deze.
Een dierbare mens die je zo graag wat minder verdrietig zou willen zien. En dan ook nog dat verdriet te zien groeien, terwijl je er geen aanleiding toe ziet.
Dit zegt veel over je geraaktheid.

Toch ook lieve Linda, soms kan het dat verdriet tot in zijn diepe diepste doorleeft moet worden. Tranen soms veel, totdat ze op zijn. Gaan tot op de bodem.
Laat haar weten dat je er wilt zijn op het moment dat zij je nodig heeft.
Dat zij dat zelf aan kan geven en zo niet, dat je evengoed van haar houdt, ook in haar verdriet.
Laat haar maar de ruimte zien in jouw liefdevolle hemel.
Dat is wat je haar aan kan reiken, liefdevolle acceptatie in haar zijn van dit moment.
Wens jou en je dierbare veel sterkte en wat vertrouwen dat het ook weer licht wordt na deze donkere periode in haar leven.



Deze tekst roept 2 heel verschillende reacties bij me op die ik graag met jullie deel.

De 1e is dat ik inderdaad niet gered wil worden.Niet door iemand die mij wil redden met iets wat zijn waarheid is.Ik wil niet gered worden door regels die me een hemel beloven.Mijn hemel is hier en nu en in mezelf.

De andere gedachte die bij me opkomt is dat het ooit zo belangrijk was dat ik gered werd.
Ik vertelde eerder al over mijn gesprek met een leraar.Enkele jaren later was de noodzaak gered te worden nog veel groter.

Mijn moeder was na een intensief ziekbed overleden.Ik had haar mogen verzorgen.Ik mocht met haar haar laatste weg gaan en vond daar de moeder die ik zo vaak had gemist.
Na haar dood was ik erg alleen.Mijn vader had geen oog voor mijn verdriet, de wereld draaide door en ik raakte de weg kwijt.
Na een jaar thuis de boel draaiende gehouden te hebben, klapte de situatie en vertrok ik.
Ik kwam in een neerwaardse spiraal.Stond er alleen voor.Ik ging op zoek naar hulp, maar wel hulp op mijn voorwaarden om zelf de regie te houden.
Mijn huisarts stond naast en achter me.Was er letterlijk dag en nacht.En als weer een hulpverlener me liet vallen omdat ik weigerde opgenomen te worden dan was hij er weer.
Bij hem mocht schelden, schuilen, weglopen en weer terugkomen.
Mensen vonden het eng hoe slecht het met me ging. Liepen weg om geen verantwoordelijkheid te hoeven dragen.Mijn wereld werd steeds kleiner.
Nachten lang lag ik tegen de verwarming om de warmte te voelen die in me niet meer zat.
En toen was het op.Het was koud, het was leeg.Er was niets of niemand meer om voor te blijven.Ik wilde maar 1 ding; niets meer voelen, dood.
Ik werd toch weer wakker, en weer was hij daar, mijn huisarts.
En weer nam hij me bij de hand, naar hulpverlener nummer zoveel.Net zo lang tot er iemand was die mij zág.Die geoofde dat ik het zelf in de hand kon houden, dat ik de regie over ijn eigen leven mocht houden.
Die huisarts heeft mij gered.Niet met regels, met beloften, maar met vertrouwen.
En wat ben ik blij dat ik gered werd.....


Ik word stil van je verhaal Josephine.
Een zin raakt me in het bijzonder.
Een zin waarvan ik begrijp dat die alle verschil maakt.
@ Net zolang tot er iemand was die mij zág.
en
Die geoofde dat ik het zelf in de hand kon houden, dat ik de regie over mijn eigen leven mocht houden.

Hoe herkenbaar en hoe blij was ik hier ook mee!

Dank Josephine voor het delen.



#26029

Net zo lang tot er iemand was die mij zág.

Wat mooi en fijn en wat een zelfvertrouwen Josephine.


#26027
"Maar het verdriet waar zij mee kampt wordt alleen maar erger, terwijl er geen nieuwe nare ervaringen zijn."

Hallo Linda,

Bovenstaande zin viel mij op en riep bij mij de volgende vraag op: is dat zo?

Liefs Trudy :-)



#26029 ..laatste zin:
@...'En wat ben ik bij dat ik gered werd...'.

Josephine, ik ben ook blij met, - èn ontroerd door - , jouw verhaal!
Het raakt me zeer diep. Want op een bijna vergelijkbare wijze ben ik eens gered.

Op een moment in mijn leven, waarin ik toaal de 'weg' kwijt was en het 'niet meer zag zitten', ontmoette ik een spiritueel leraar, die mij liet zien wie ik werkelijk ben.
Als ik zeg dat ik 'het niet meer zag zitten' dan is dat nog maar zwakjes uitgedrukt, want ik dacht werkelijk dat het afgelopen was met mij.

En uit wat jij schijft, denk ik dat je wel begrijpt wat ik bedoel.
Weet je, hij liet me dat zien, waar jij je verhaal mee begint onder ten 1e...
..dat mijn weg, mijn 'hemel' en mijn waarheid, - én mijn verlossing- , hier en nu is en in mijzelf.
Ik ben nog eeuwig dankbaar voor die 'redding'.
:-)
Leo



Hallo Nij,

Wat een mooi lied. Red mij niet .....
En het lied: laat me ....

Herken mijzelf hier in en toch .....
vind ik het heerlijk om om er voor een ander te mogen zijn als daar een hulpvraag is.

:-)


dag Trudy

Fijn deze herkenning!

Ik kom uit en vind me in de woorden van Aleid Schilder:

‘Ik hoef die ander niet te redden en kan dat ook niet. Daarbij geloof ik dat mijn gesprekspartner in wezen zelf het beste ‘weet’ wat er moet gebeuren.’
Dat zou welhaast letterlijk zo door een oude gnosticus gezegd kunnen zijn.
De overtuiging dat de ander in wezen ‘goddelijk’ is, leidt tot respect voor het zijn van die ander. Als we al in een relatie van hulpverlening tot die ander staan, kan en mag die hulp niet verder gaan dan het wekken van die ander tot ‘zijn eigen weten’, opdat die ander ‘zichzelf kan verlossen’. Dat is precies de rol die aan Jezus wordt toegekend in de oude gnostische geschriften. Hij is daar de boodschapper die de mens helpt ‘zichzelf te herinneren.’
Als je in een levenscrisis zo’n wijs medemens treft, en dat hoeft helemaal geen professioneel hulpverlener te zijn, dan kan die je helpen om gesterkt uit je levenscrisis tevoorschijn te komen.



#26035
Citaat van Aleid Schilder komt uit logion 21


#26033,Ja Leo,
dat is bijna niet te omschrijven.Het innerlijke weten van zo'n moment/periode waarop je afgesloten bent van alles wat leven is en leven biedt.
De eenzaamheid die je doet geloven dat het niet meer uitmaakt of je er bent,sterker nog, de zekerheid dat de wereld mooier is zonder jou.

Ze zeggen wel eens dat zelfdoding een egoistische daad is, maar wie ooit daar geweest is, zal die woorden niet gebruiken.
Ik hoop ddat zwarte gat nooit meer in te duiken.


#26030/31 Lieve Nij en Trudy,
ja , dat gezien worden.Als ik terugkijk kan ik nog boos worden.
Ok, ik was de weg kwijt, ik had het moeilijk.Maar ik was nog steeds iemand.Er was een psychiater die dacht dat ik te reduceren was tot 1200 kruisjes (als antwoorden op zijn vragenlijsten).Alles wat ik daarvoor had verteld over wat ik wilde en niet wilde werd van tafel geveegd met die kruisjes.Daar ging ik weer.
Een andere therapeut was wel in staat het achterliggende probleem naar boven te halen, maar toen dat was gebeurd vond hij het te moeilijk worden en haakte af :-s.

En ik weet best dat ik geen makkelijke tante was (en ben ;-)),maar ik heb ook nooit gezegd dat mijn leven hún verantwoordelijkheid was.Juist dat wilde ik zelf houden.

Gelukkig was er die ene vriendin die me wees op nog een psychiater.Ze vroeg me het nog 1 keer te proberen, omdat ze zag waar mijn wanhoop vandaan kwam.
En daar was hij.De 1e keer aftasten, de 2e keer knokken en bij de e keer wist ik dat het goed was.Ik leerde niet te verdrinken in mijn gevoelens, kon medicatie loslaten en kreeg weer grip.

Toen ik in september vorig jaar weer op zoek ging naar een 'spiegelaar'was ik ook erg bang voor weer zo'n zoektocht en je kunt je mijn verbazingvoorstellen toen de 1e meteen goed voelde :-)


Mooi Josephine hoe je laat zien hoe het tij zich toch weer kan keren!
Uit eigen kracht zo lees ik en 'n paar mensen die jou hun onvoorwaardelijk vertrouwen en bemoediging hebben geschonken.
En je eigen moed die je steeds weer getoond hebt.
Een citaat uit logion 6 over trouw aan jezelf zegt:
Als je de moed hebt voor je innerlijke antwoord te kiezen, zal dat een groeiproces in je opwekken waardoor het verborgene, het oorspronkelijke kind, in jou tevoorschijn zal komen.






#26037
Nee Josephine, dat 'zwarte gat' zal je niet weer induiken.

Overigens, dat zelfdoding een egoïstische daad is, zal ik nooit beweren. Maar wél dat het een ontzettend stomme daad zou zijn.
Als ergens die woorden van Jezus ook op van toepassing zijn:
" Vader vergeef hen want ze weten niet wat ze doen" .., dan is dat wel op zelfmoord!



#26040Leo@Maar wél dat het een ontzettend stomme daad zou zijn.

Ik zou dit niet zo durven beweren.
Bij ondraaglijk lang lijden zonder perspectief misschien niet mijn keus.
Mijn moeders lijden en haar wens niet meer te willen leven en haar poging tot beëindiging, kon ik niet anders dan begrip voor hebben.



Ach Leo toch. Misschien wil je nog even kijken naar wat je schreef #26040.
Besef je dat wat je schrijft héél pijnlijk kan zijn voor mensen die hier lezen, maar niet posten.
Ik wil er verder niet op ingaan, maar het raakt mij ook.


Dit bedoel ik niet Nij, er bestaat natuurlijk fysiek lijden waarvoor geen genezing meer mogelijk is, zoals jij dat beschrijft bij jouw moeder en waar er ook geen hoop meer is om lichamelijk op normale wijze te kunnen functioneren, dat men tot euthanasie besluit.

Wat ik bedoelde is dat iemand die lichamelijk gezond is maar psychische problemen heeft, die echt wel heel erg beangstigend en beklemmend kunnen zijn, maar die verder toch bij z'n volle verstand is en dan meent dat hij door zichzelf van het leven te beroven van alle ellende af zou zijn. Zo iemand zou zich wel eens heel erg kunnen vergissen.
Veel mystici hebben zich wel ergens uitgesproken over het lot der 'zelfmoordenaars'.
Je kunt er niet uit....; uit het LEVEN bedoel ik, zelfs al zou je je lichaam vernietigen. Dat kostelijk instrument, dat je gekregen hebt om je Zelf te vinden.

Liefs,


Lieve Carla, ik hoop me met #26043 iets duidelijker te hebben gemaakt.
Ik heb zelf voor die poort gestaan, maar hoe wanhopig ik ook was, intuïtief voelde ik dat dát nooit de oplossing kon zijn.
Gelukkig maar! jawel, gelukkig maar!!


Leo de wens van de ander door wat voor lijden dan ook fysiek, psychisch en/of emotioneel lijden een einde aan haar/zijn leven daar wil ik heel graag buiten blijven. Dat is niet aan mij.
Wat aan mij is zijn mijn al dan niet eventuele wensen.


#26044 Leo@ Ik heb zelf voor die poort gestaan, maar hoe wanhopig ik ook was, intuïtief voelde ik dat dát nooit de oplossing kon zijn.
Gelukkig maar! jawel, gelukkig maar!!

Leo lees ik het goed dat wat voor jou geldt, jij vindt dat dit voor een ander ook zo zou moeten?


#26045
@...de wens van de ander door wat voor lijden dan ook fysiek, psychisch en/of emotioneel lijden een einde aan haar/zijn leven daar wil ik heel graag buiten blijven. Dat is niet aan mij.

Natuurlijk Nij, is dat ook niet aan mij; maar als iemand die in de problemen zit, bij mij om raad zou komen. En zou zeggen: "Ik sta op punt zelfmoord te plegen.." , dan zou ik toch niet zeggen: "nou, dat is dan aan jou jongen, ga gerust je gang".



Nee Leo, eigenlijk niet. Je maakt het voor mij alleen maar erger. Sorry, maar zo voel ik het.
Met je uitleg in # 26043 speel je voor rechter. Je geeft aan waar er wel begrip is en waar niet. Onderbouw je dat met eventuele uitspraken van mystici.
Ik wil er graag als volgt op reageren.
Aan een dergelijke daad kunnen wel 100 oorzaken liggen, waar de omstanders er misschien maar 5 van kennen.
Ik kan er niets aan doen maar in tegenspraak op wat er overuitgesproken wordt kan ik niet anders voelen dan dat ook deze mens geschreven is in de palm van de hand van de Eeuwige. En daar niet uit zal vallen. Nooit.
En ik.......ik kan er alleen maar bij zijn, in al het verdriet en in alle machteloosheid die deze mens ook doorgemaakt moet hebben.
Iets waar geen mens een oordeel over mag en kan hebben.
Zie de mens.
Fijn Leo, dat jij er uit kon komen.




#26047

Natuurlijk is het aan jou Leo hoe te reageren als er iemand tegen jou zegt zijn/haar leven te willen beëindigen.
Toch dit was mijn vraag niet aan jou.

Uit jouw postings begrijp ik dat hoe jij het ziet jij heel graag wilt dat anderen dit ook zo zouden moeten zien.
Een soort reclame zeg maar, zonder weinig openingen voor een ander eigenlijk.
Natuurlijk wens ik je alle meningen en overtuigingen die je hebt en wilt hebben.




#26046
Als jij dat eruit leest Nij, dan lees je het niet goed, want het staat er niet. Jij vult het in.
Wat er staat is mijn persoonlijke beleving en dat slaat verder op niemand anders.

Maar zoals ik in #26047 al zei, ik zou het niet aanbevelen. Dat is wat anders als wat jij stelt.


#26048 Carla@..ook deze mens geschreven is in de palm van de hand van de Eeuwige. En daar niet uit zal vallen. Nooit.

Ik kan hier helemaal in meegaan.


#26050

Zou kunnen Leo
Misschien lezen we het allebei niet goed Leo.

Ik stel voor dat we het allebei op onze eigen manier blijven lezen.


Beste Nij als je doorgaat mij dingen in de mond te leggen, die ik beslist niet gezegd heb en die ik ook niet bedoel. Dan lijkt het me toch beter om in alle gemoede deze discussie niet verder te voeren.

#26052 Voorstel aangenomen
:-)


Nee Leo, ik vindhet ook niet stom als iemand die keus maakt, wel verdrietig.
Want het is bijna geen keus te noemen, gezond lichaam en gezonde geest en spijt.
Het is donker, koud en leeg en ik was toen niet in staat verder te kijken dan dat.
Er was geen pijn meer, het was de pijn voorbij.Er was nleven meer in mij.Ik kan me herinneren dat ik dacht ; laat me doodgaan of zwanger worden; in de hoop dat het dragen van een kind me zou laten voelen dat er leven was in mij.In mijzelf kon ik het niet voelen....

Misschien is stom hier wel passend in de andere betekenis van niet kunnen praten.Ikkon het niet uiten, kon geen contact meer maken, was alleen in het niets.

Pas veel later mocht ik eraren hoe veel leven er in het niets kán zijn, maar toen was het er echt niet.


wat mooi wat ik hier van jullie krijg; jullie zien zelfvertrouwen.....
Ik had dat tot nu toe nnog nooit zo gezien of ervaren.
Ik draag vandag een kleine glimlach op mijn lippen waarvoor dank!


#26047
"als iemand die in de problemen zit, bij mij om raad zou komen. En zou zeggen: "Ik sta op punt zelfmoord te plegen.." , dan zou ik toch niet zeggen: "nou, dat is dan aan jou jongen, ga gerust je gang".

Hallo Leo,

Wil je mij vertellen wat jij in zo'n situatie zou doen?
Dank je Trudy :-)


Wat ik precies zou doen kan ik niet vantevoren zeggen,Trudy. Dat hangt helemaal van het 'Nu' af waarin zo'n situatie zich voordoet.

In elk geval zou ik die persoon eerst helemaal zijn of haar verhaal laten vertellen, en dan maar zien wat we er samen van kunnen maken.........., zoiets :)



Dank je Leo,

:-) Trudy


Hallo trudy,
Je schreef in posting 26032:

"Maar het verdriet waar zij mee kampt wordt alleen maar erger, terwijl er geen nieuwe nare ervaringen zijn."

Bovenstaande zin viel mij op en riep bij mij de volgende vraag op: is dat zo?

In onze ogen wordt haar verdriet alleen maar groter, maar nadat ik dit gepost had realiseerde ik mij dat er toch kleine sprankjes hoop zijn.

Ik gaf haar een boekje en daarin vond zij een tekst die haar raakte.
Wat de tekst was weet ik niet, maar was iets in de trant van hoe moeilijk het ook is er is altijd een uitweg.

Carla schreef: Toch ook lieve Linda, soms kan het dat verdriet tot in zijn diepe diepste doorleeft moet worden. Tranen soms veel, totdat ze op zijn. Gaan tot op de bodem.
Dit zette mij aan denken en mogelijk begint voor haar het tij te keren.
Het is iets heel kleins en had het nog niet opgemerkt.

Josephine heel moedig dat je je verhaal durft en kan vertellen.
Niet altijd kunnen andere vatten hoe moeilijk het leven kan zijn.


Fijn Linda, dat het kleine toch wordt opgemerkt. Hopelijk een begin van het weer omhoog klimmen. Het begin van een uitweg, het begin van een nieuw perspectief.
Wens haar maar goede moed en dit ook voor jou als zo nauw betrokkene.

Josephine , je mag jezelf dan wel geen makkelijke tante vinden, mag ik je zeggen dat ik je wel een mooie open tante vind.:-)
Moedig om je hier zo kwetsbaar te laten zien. En dat niet alleen, ook krachtig.



Hallo Linda,

Sorry, ik ben niet duidelijk genoeg geweest in de vraag die het mij opriep.

Je schreef:"terwijl er geen nieuwe nare ervaringen zijn."
Dit riep bij mij de vraag op: is dat zo?

Dank je voor jou reactie.

:-) Trudy


Hallo Trudy,

Je had tussen de regels doorgelezen,
Er was wel wat gebeurt, wat voor haar heel ingrijpend was.
Behalve de geestelijke moeite die ze altijd heeft kwam daar een lichamelijk ongemak bij.
Hier hersteld ze momenteel van.
Stom maar op moment van schrijven dacht ik daar niet aan, maar hoe de situatie ook zonder dit verergert.
Hoop dat dit het verduidelijkt.


Mooi Carla, heel mooi@...dat ook deze mens staat geschreven in de palm van de hand van de Eeuwige.
En daar niet uit kan vallen.

Dit brengt mij bij een joodse anekdote van Mosje en God. Deze vind ik ook zo mooi dat ik graag even een klein stukje wil aanhalen hier.

En God voegt daaraan toe, na een tijdje stil te zijn geweest: ‘Weet je, ik ben Liefde, en ik kan niet anders dan je toelaten tot de hemel, want ook ik moet als God mijn bestemming volgen. Hier is iedereen altijd welkom. Dat je welkom bent, dat is de hemel.
(Uit logion 75 dacht ik)



#26062

Dank je Linda,

:-)


#26034
....... en zij die niet gered wil worden zichzelf red door aan te geven dat ook zij op bepaalde momenten gered wilt worden.

;-)


Das een doordenker Trudy! :-)

Hoe wil jij gered worden als jij gered wilt worden?
ik bedoel ...hoe kan iemand jou redden?

Ik stel deze vragen aan mezelf en ik krijg er geen antwoord op.
Iemand kan er voor me zijn en me laten.....maar kan hij/zij mij redden?
Ik weet het echt niet.
Net zo min als ik denk dat ik een ander kan redden, ik twijfel daar hevig aan.

Het woord redden zit me denk ik helemaal in de weg! :-)
Dus let maar niet op mij!



#26090
Dat redden zit je in de weg....

Bij mij kwam bij die woorden het beeld op van een zwemmer die gered wordt.De redder draagt de zwemmer, want dat lukt niet meer.De zwemmer ademt zelf, leeft, maar aan de kant komen lukt niet meer.
Dan is de taak van de redder dat deel overnemen wat de zwemmer zelf niet meer kan.Niet meer en niet minder.

Het gevaar zit hem in het meer overnemen dan nodig is......voor mij althans...


@Het gevaar zit hem in het meer overnemen dan nodig is......

Wat scherp van jou Josephine dit onderscheid.

En een mooi beeld van die zwemmer! Prachtig!


"Hoe wil jij gered worden als jij gered wilt worden?"

Daar kan ik heel duidelijk in zijn Carla:
door mij zelf naar mijn antwoorden te laten zoeken.

"Ik stel deze vragen aan mezelf en ik krijg er geen antwoord op."

Een mooi voorbeeld Carla: daarom is het soms fijn als een ander de vragen steld. Soms komen de antwoorden dan wel.

Carla,
Hoe wil jij gered worden als jij gered wilt worden?
ik bedoel ...hoe kan iemand jou redden?


Josephine: wat een prachtig voorbeeld.

Liefs Trudy :-)





Och sorry ....... heb ik gerageerd naar Carla. Dit is natuurlijk bedoeld voor Nij.

Mijn excuses!

:-/


oja ....... ik neem dan wel aan Josephine, dat de zwemmer wel om hulp heeft geroepen.

:-)


Ja..Josephine geeft een prachtig voorbeeld.

Ik ga ff terug toen het heel "slecht" ging, nog voor ik op het forum kwam :-)
Ik wil dan alleen maar alleen zijn, geen afleiding of wat dan ook. Geen tv, geen boodschappen doen enz. Geen kinderen enz. Ik behelp me.
Ik wil dus rust en helemaal niets moeten.
Om mezelf te bereiken was ik toen voor niemand bereikbaar en dat werd toen als beangstigend ervaren door mijn omgeving. Behalve een vriendin. Deze vriendin, kende mij, kende mij echt en geloofde in mij.


Mag ik hieruit lezen dat jou vriendin zonder te vragen al wist wat jou hulpvraag was?

Namelijk ....... de behoeften om alleen te zijn.

Mag ik hieruit ook lezen Nij, dat jij enorm blij was dat zij jou hulpvraag ZAG?


Mijn vriendin was dicht bij zichzelf.
Je hebt gelijk Trudy: mijn vriendin wist door zichzelf te zijn wat ik nodig had.

Ik twijfelde eigenlijk niet aan haar.
In crisis en zonder crisis ben ik blij met haar.
Soms kent ze me beter dan ik mezelf ken, en herinnert ze mij aan mij.
En omgekeerd gebeurt hetzelfde.

Zij zit nooit aan de computer maar volgt mij en is betrokken wat het forum betreft en het Thomas evangelie.

We zeggen weleens tegen elkaar, je kunt tenslotte elke dag wegvallen, dat we juist door de vriendschap altijd verder kunnen ook als een van de twee wegvalt, hoe groot het verdriet of gemis ook kan of mag zijn. En natuurlijk zal er een diep rouwproces zijn.
Hetzelfde weet zij dat dit ook ten opzichte van haar man is.


oja ....... ik neem dan wel aan Josephine, dat de zwemmer wel om hulp heeft geroepen.


Weet je Trudy,
wie echt kijkt kan lang toekijken , de zwemmer observeren.En ziet de schreeuw van lichaam of geest als hij daar in welke vorm dan ook is.Misscien wel nog voor die met woorden wordt ge-uit.

En met de woorden
Het gevaar zit hem in het meer overnemen dan nodig is......voor mij althans...

zie ik voor mezelf de valkuil in beide rollen als ik eerlijk ben :-s


........... en herinnert ze mij aan mij.

:-)


Hoe kostbaar en waardevol Nij, zo'n vriendschap. Zó fijn voor beiden:)

Prachtig Josephine....misschien nog wel vóór woorden worden geuit!

Je reikt me hier iets heel moois aan:)
Dank je wel.


#26105

ha trudy

De woorden die je eruit haalt hoe zie je dat?


#26107
Ja Gea een vriendschap die door de vele jaren er als het ware, zo ervaren we dat, er niets meer tussen zit.
Ook jaren waren er dat we gevochten hebben, júist omdat we nodig wilden zijn en elkaar wilden redden! :-)


Graag wil ik wijzen op een uitzending van Soeterbeeck van 24-6-08 bij Uitzending gemist.
Wilfred Kemp is hier in gesprek met Erik Borgman, theoloog en scherpzinnig denker. Hij zoekt vooral naar de kale plekken in het leven als vindplaats van God.
Ik vind het een prachtig gesprek en het sluit naar mijn mening ook wel aan in dit lijntje.



Goed Nij, dat je hier op wijst.
Ik had het al gezien/gehoord, en deed dit nu nog een keer. De man zegt hele mooie dingen die ook mij zeer aanspreken.

' De grond waarop je staat is heilig.......daar waar je staat, bent, dáár kan het gebeuren.'

' Rituelen geven je de kans om iets te dóen, als je even niets kan doen....'

Vooral dit laatste deed mij denken aan het verhaal van een man wiens dochtertje was overleden en de man was verlamd van verdriet, machteloos en verdronk in een zware depressie.
Iedereen uit zijn omgeving kwam met adviezen......vonden dat het maar eens over moest zijn.......vonden dat hij moest accepteren, vonden dat hij ........ja iedereen vond er iets van en de man, hij kon niks.
Totdat het op een dag enorm begon te regenen, hoosbuien. De man dacht aan zijn dochterje.
Hij trok zijn jas aan en ging met een groot stuk plastic naar het kerkhof en legde dit over het graf van zijn dochtertje.
De mensen vonden er weer van alles van en vooral dat hij nu toch wel echt gek aan het worden was.
De vader, de man zei, na weken niet gesproken te hebben:
' Dit kon ik doen.'

Om in het lijntje te blijven...........ik denk dat hij hiermee zichzelf redde en de grond waarop hij stond was heilig. En zijn handeling ook, voor mij.



#26181 De man dacht aan zijn dochterje.
Hij trok zijn jas aan en ging met een groot stuk plastic naar het kerkhof en legde dit over het graf van zijn dochtertje.
De mensen vonden er weer van alles van en vooral dat hij nu toch wel echt gek aan het worden was.
De vader, de man zei, na weken niet gesproken te hebben:
' Dit kon ik doen.'

Wat een schitterende daad van deze vader, wat een liefde! Ontroerend!

Namasté



#26181
Wat een mooi verhaal Carla!
Prachtig! "Dit kon ik doen."
Ja ontroerend!

Mooi ook wat hij in dit gesprek zegt:

We zijn bang dat wat ons overkomt, maar misschien is dat wat ons overkomt wel een zegen. We proberen alsmaar ons leven overeind te houden, maar misschien moeten we juist niet proberen ons eigen
leven voortdurend overeind te houden. We mogen ook van onze sokken geblazen worden zonder dat we daar bang voor zijn.
Het leven zoals het is is een weerbarstig leven, met kale plekken waar wij niet zomaar een antwoord op hebben.




Nij en Carla zowel de uitzending als het verhaal raken mij.
Aan de ene kant wil je graag iemand uit de problemen helpen, maar het is aan de ander. De ander ondergaat een proces. Hij/ zij reageert pas dan als hij/ zij er aan toe is.
Mogelijk is het ook voor beide moeilijk.

Nij jouw volgende zin vind ik heel mooi:
We zijn bang dat wat ons overkomt, maar misschien is dat wat ons overkomt wel een zegen.
Ja zo heb ik het ook ervaren, maar ik besefte pas achteraf dat het zegen geeft en niet op moment dat je wat overkomt.

De dominee bij ons trouwen zei:"zegen is niet dat het altijd goed gaat, maar ook als niet goed gaat toch goed wordt".


Red mij

Het helpt, als ik dat zeg.
Dan ben ik nog wel hier,
maar tegelijk al weg.
Eenvoudig
door een kier daarboven
naar een plek waar
moeilijk te geloven
niet bestaat.
Per droom word ik vanzelf
mijn eigen held, als ik dat wil.
Is in het echt niet naar mijn zin,
te erg, te droef, of allebei,
maak ik het stil hier bovenin
en zeg een paar keer:
red mij.

Red mij.


Bart Moeyaart


Prachtig, de woorden van Bart Moeyaart!

...en zo werd de man die zijn dochter verloor zijn eigen held...


Tegenslag is zegen in vermomming, zegt de Dalai Lama.


De woorden, die je plaatst, van Bart Moeyaart, Annemiek..........ik hou mijn adem er even bij in.


Vond deze Redding ook wel lekker:

www.youtube.com/watch?v=qI0TMTCGIjI&feature=related

:-)


........Tegenslag is zegen in vermomming, zegt de Dalai Lama....

Mooie uitspraak. Doch wanneer je midden in de tegenslag zit, soms moeilijk het ook zo te ervaren.
Als ik het achteraf zo ervaar, is dat al heel wat, vind ik.
Tot die tijd, elkaar maar zegenen!


Ja Carla, dat is waar. Was daar niet een mooi gebedje over?:

Geef me de kracht om de dingen die ik niet kan veranderen, in gelijkmoedigheid te accepteren. Geef me de moed om datgene te veranderen waartoe ik wel in staat ben. En geef me de wijsheid om het verschil daartussen te zien.


Bid met je mee!


Het tegenover gestelde van:

ver - anderen
=
dichtbij - mezelf

Moest hierbij wederom denken aan het prachtige gedicht:

Je bent zo
mooi
anders
dan ik,

natuurlijk
niet meer of
minder
maar

zo mooi
anders,

ik zou je
nooit
anders dan
anders willen.

Hein Stufkens.

Maar Otis Redding blijft voor mij gevoel ook prachtig :-)



Prachtig Trudy, het blijft zo mooi..

Dichtbij jezelf schrijf je
ook onderstaand gedicht is dicht bij mezelf

Stil zijn, afwachten, geduld hebben,
vertrouwen op wat er komen gaat.
Niets weten, laten komen.

Loslaten, verwachtingen loslaten.
Alleen jezelf, alleen met jezelf.
Anderen laten, anderen loslaten.

Angst voor niets, angst voor alles.
Een met jezelf, een met de natuur.
De natuurlijke omgeving om je heen.

Een met de eenzaamheid.
Alleen met je eenzaamheid.
Een met de heelheid in jezelf.

Een met het moment, niet afwachten.
Bewustwording van het moment,
in het moment

Alleen zijn

Bron onbekend


Mooi gedicht Trudy #26208
maar ere wie ere toekomt ; het is van Hans Andreus :-)


#26210

Hallo Josephine,

Ben blij dat jij dit opmerkt, dank je :-)


#26209
Prachtig Nij,

"Een met de eenzaamheid.
Alleen met je eenzaamheid.
Een met de heelheid in jezelf."

....... en ik me dan op zo'n moment afvraag:

wiens leven leven ik?

:-)


Mooi deze vraag Trudy


Wiens leven leef ik?

Kan ik het leven van een ander leven?Is niet elke keus, elke stap hoe ge-imiteerd ook, mijn stap?
Welk masker ik ook draag, hoe nep ik ook denk te zijn, ik ben ik.Niemand kan mijn fouten maken, kan mijn geluksmomenten leven, enkel ik...


#26214

Mooi Josephine,

Jij als unieke persoon met voor jou het unieke antwoord.

:-)


Een kaart die ik zojuist trok:
We are te world
"Als we inzien dat onze mensheid een gemeenschappelijke bron heeft, dat onze dromen en verlangens, onze hoop en onze angsten dezelfde wortels hebben, kunnen we ook inzien dat we allemaal met elkaar verbonden zijn in het grote wonder van het bestaan. Als we onze enorme innerlijke overvloed kunnen bundelen om een rijkdom aan liefde en wijsheid te creëren die beschikbaar is voor iedereen, zijn we met elkaar verenigd in het prachtige patroon van eeuwige schepping."


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.