Pakkende teksten

Woorden/gedachtes

    door Gea, 10/11/2008 12:52. #28898. 17 reacties, laatste

Woorden... voorbij de woorden...
't blijft me raken...
Het zijn voor mij net echo's:)

Laatst las ik de volgende woorden afkomstig uit een boek: Eten, bidden en beminnen, geschreven door Elizabeth Gilbert.


Elke ochtend liep ik bij zonsopgang een rondje om 't eiland, en bij zonsondergang deed ik het nog eens.
Voor de rest zat ik gewoon te kijken.
Ik keek naar mijn gedachten, naar mijn emoties, naar de vissers.

Grote yogawijzen zeggen dat alle pijn in het leven van de mens wordt veroorzaakt door woorden; hetzelfde geldt voor alle vreugde.

We scheppen woorden om onze ervaringen te definieren en die woorden brengen emoties met zich mee die ons als honden aan de lijn voortslepen.
We worden zo verleid door onze eigen mantra's ( bv ik ben een mislukkeling...ik ben eenzaam...ik ben een mislukkeling...ik ben eenzaam)...dat we die ook daadwerkelijk gaan belichamen.

Wie dus een poosje ophoudt met praten, probeert in feite de macht van woorden te ontmantelen, zichzelf niet meer met woorden te smoren, zichzelf te bevrijden van zijn verst(r)ikkende mantra's.








@Woorden... voorbij de woorden...
't blijft me raken...
Het zijn voor mij net echo's:)

Gea je woorden raken me!
Zo herkenbaar :-)

Woorden en gedachten, momenteel ze verdwijnen zomaar nog voor ik iets kan zeggen..





Men gebruikt woorden om hun betekenis uit te drukken. Wordt de betekenis verstaan, dan kunnen de woorden vergeten worden. Waar vind ik een mens die woorden vergeet, opdat ik met hem praten kan?

Van Zhuang Zi


Ooit, lang geleden, heb ik me beziggehouden met onderzoek naar damesbladen zoals Libelle en Margriet.
In die bladen vond je altijd de heerlijkste recepten. Er bleken echter maar heel weinig lezers te zijn die die recepten ook werkelijk uitvoerden. Toch wilden ze die recepten beslist niet missen. Heel opmerkelijk.
Die recepten bleken de functie te vervullen om te kunnen dromen, om even te kunnen fantaseren over hoe mooi het leven zou kunnen zijn.

De hierboven geciteerde tekst van Elizabeth Gilbert heeft precies diezelfde functie. Het is een roze droom over een leven van alleen goedheid, zonder pijn. Hoe fijn zou het niet zijn als we een eenvoudige oorzaak zouden kunnen aanwijzen voor het lijden - in dit geval dus woorden - zodat we een leven zonder pijn zouden kunnen hebben?

Ooit beseft dat de pijn aan het leven zo groot kan zijn dat je er geen woorden voor kunt vinden? Ooit tegenover een depressief mens gezeten en je machteloos gevoeld omdat je die ander niet kunt bereiken? Wat heb je dan aan zo'n roze droom? Helemaal niets.
Wat denk je van de vaders en moeders die nu in Noorwegen te horen krijgen dat hun kind is doodgeschoten? Wordt ook hun pijn veroorzaakt door woorden? Dacht het niet. Die pijn heeft niets met woorden te maken. Daar helpen geen roze dromen tegen - die leiden daar schipbreuk op de werkelijkheid.




#41345@Ooit beseft dat de pijn aan het leven zo groot kan zijn dat je er geen woorden voor kunt vinden?
Ooit tegenover een depressief mens gezeten en je machteloos gevoeld omdat je die ander niet kunt bereiken?
Wat denk je van de vaders en moeders die nu in Noorwegen te horen krijgen dat hun kind is doodgeschoten? Wordt ook hun pijn veroorzaakt door woorden? Dacht het niet. Die pijn heeft niets met woorden te maken. Daar helpen ook geen roze dromen over geluk - die leiden daar schipbreuk op de werkelijkheid.

Zeker. Het besef dat de pijn van het leven zo groot kan zijn dat er geen woorden voor gevonden kunnen worden is een besef dat ik nooit kwijt raak.
Machteloos stond ik bv jarenlang tegenover mijn eigen depressiviteit.

Daarentegen begrijp ik wat Gilbert wil zeggen zonder dat ik hier een uitleg voor heb.
Ik zie het als 'n benadering van iets,
zoals er vele wegen naar Rome kunnen leiden.

Wat ik tegenwoordig zelf ervaar is als ik woorden gebruik in relatie tot mensen en over mensen en als dit verstaan wordt de woorden moeiteloos van me afglijden en ik woorden vergeet en luister en er wisselwerking ontstaat.
Zoiets..


Nij je zegt:
"Wat ik tegenwoordig zelf ervaar is als ik woorden gebruik in relatie tot mensen en over mensen en als dit verstaan wordt de woorden moeiteloos van me afglijden en ik woorden vergeet en luister en er wisselwerking ontstaat.
Zoiets.."
Wat je hier zegt begrijp ik heel goed, Nij, en daar is dan ook niets mis mee.
Maar dat is iets heel anders dan dat woorden de oorzaak van de pijn aan het leven zouden zijn. Dat is gewoon simplistische onzin.


#413472@ Dat is gewoon simplistische onzin.

Bram, dat sluit ik niet uit.
Woorden hebben denk ik veel kanten.

Zo kunnen m.i. woorden de oorzaak van vreugde zijn, toch ook zonder woorden kan er vreugde zijn, misschien wel juist zonder.


Zeker Nij, zonder woorden kan er vreugde zijn, maar ook pijn.
Het gaat mij om de simplistische redenering in het citaat van Gilbert dat woorden de oorzaak van de pijn aan het leven zouden zijn, dcat we ons van die pijn zoucden kunnen bevrijden, omdat zonder die woorden alleen vreugde zou zijn.
Kortom, we hebben hier weer een verklaring van het lijden en de opvatting dat het lijden onze eigen schuld is. Het ziet er zo heel lief en hoopvol uit, maar dat is wel weer de structuur.
Ik neem aan dat je weet hoe ik over dat soort verklaringen denk.
Ik vind het werkelijk heel opmerkelijk dat zulke verklaringen steeds weer opduiken en dan ook nog spiritueel geacht worden te zijn, als een vorm van diep inzicht.
Voor mij is het dus quatsch.


#28898@
"We scheppen woorden om onze ervaringen te definieren en die woorden brengen emoties met zich mee die ons als honden aan de lijn voortslepen.
We worden zo verleid door onze eigen mantra's ( bv ik ben een mislukkeling...ik ben eenzaam...ik ben een mislukkeling...ik ben eenzaam)...dat we die ook daadwerkelijk gaan belichamen.
Wie dus een poosje ophoudt met praten, probeert in feite de macht van woorden te ontmantelen, zichzelf niet meer met woorden te smoren, zichzelf te bevrijden van zijn verst(r)ikkende mantra's."

Ik herken bovenstaande woorden en wat het voor mij betekende. Ik deed dit.
Ik ben hier los van gekomen door het te doorzien.

#41349@Kortom, we hebben hier weer een verklaring van het lijden en de opvatting dat het lijden onze eigen schuld is.

Ik begrijp hoe je dit ziet Bram.
Ik geloof niet in eigen schuld en verklaringen van het lijden lost niets op.
Fijn dat je dit benadrukt en blijft benadrukken.


Ik vermoed dat er aan de geciteerde woorden van de schrijfster Elisabeth Gilbert, uit haar boek ' Eten, bidden en beminnen, een verklaring wordt verbonden die niet helemaal klopt.

Ik heb het boek ook gelezen. Een erg mooi boek. Het verhaal, gevat in een roman, over een periode uit het leven van een jonge vrouw, die op zoek gaat naar wie ze nu eigenlijk zelf is.

Ook zij heeft kennelijk woorden nodig gehad, 474 bladzijden lang, om uiteindelijk uit te komen bij woorden als, compassie, dankbaarheid en liefde.

En lieve mensen, wat ik voel bij het drama in Oslo.......daar heb ik nu even geen woorden voor.




Carla, ik zal het je voorlezen:
"Grote yogawijzen zeggen dat alle pijn in het leven van de mens wordt veroorzaakt door woorden".
Hier staat 'alle pijn', alle pijn dus, en dat alle pijn wordt veroorzaakt door woorden. Het staat er letterlijk. Letterlijker kan volgens mij niet.
Mijn vraag aan jou: en dus ook de pijn van de vaders en moeders in Noorwegen? Ja, dat moet dan wel, toch?
Kijk, Carla, juist omdat ik net als jij bewogen ben met wat er in Noorwegen is gebeurd, vind ik die zogenaamde yogawijsheid quatsch. Gewoon gelul.


Beste Bram, laat ik voorop stellen je geraaktheid in zijn volle omvang, n.a.v. hetgeen je me voorleest te kennen en te begrijpen.

Wat ik echter met mijn bijdrage # 41351 wilde zeggen en wellicht ben ik niet helder geweest daarin, is het volgende:

De woorden die Elisabeth Gilbert in haar boek aanhaalt die gebruikt zij niet als een verklaring voor haar lijden van dat moment, maar die herinnert zij zich op het moment waarop zij wordt overmand en zichzelf verlamd door de door haarzelf herhalende mantra: ' Ik ben een mislukkeling, ik ben eenzaam enz...'

Gaandeweg door het jaar waarin zij op zoek gaat naar haar ware zelf, haalt zij ook woorden aan van b.v. de Hopi Indianen, de Hindoes, wat haar goeroe vertelde in de Ashram, wat zij zich herinnerde van de Griekse filosoof Epictus enz...

En steeds zal zij zich zelf spiegelen aan wat het met haar doet. Totdat zij uiteindelijk na een jaar door diepe dalen te zijn gegaan, haar eigen weg heeft gevonden.

Nu lijkt het net of ik haar zit te verdedigen. ;-)
Min of meer doe ik dat natuurlijk ook.
Want zover ik weet is zij tot op de dag van vandaag een vrouw die zich gezegend weet.

Wat blijkt nu......dat door het plaatsen van de geciteerde tekst, door Gea, die tekst een, voor iedereen, andere geraaktheid in zich draagt.
Zoals de woorden van de 'yogawijze' jou raken en de woorden die Nij aanhaalt # 41350 voor haar herkenbaar zijn. Voor beiden reden genoeg er over in gesprek te gaan hier. En m.i. is het goed dat te blijven doen.

Je hebt gelijk Bram.....het staat er, maar ik meen te mogen zeggen dat het in haar boek niet eenzelfde functie had als de recepten uit Libelle of de Margriet. ( leuk onderzoek trouwens ).

Ik denk overigens dat je mijn antwoord op je vraag betreffende het drama in Noorwegen wel kent.


Beste Carla, natuurlijk kende ik je antwoord al vooraf over die vraag betreffende het drama in Noorwegen. Ik ken je ondertussen lang genoeg om daar geen twijfels over te hebben.
Maar, ik reageerde op een tekst, niet op de persoon Gilbert. Ik weet ook niet hoe zij het bedoeld heeft.
En ik hoop dat ook Gea en Nij begrijpen dat mijn reactie niet persoonlijk op hen gericht was, maar louter op het citaat. Ook Gea en Nij ken ik lang genoeg om heel graag vriendjes te willen blijven.
Kus voor alle drie.


@Grote yogawijzen zeggen dat alle pijn in het leven van de mens wordt veroorzaakt door woorden; hetzelfde geldt voor alle vreugde.

Zoals ik al zei Bram vind ik het fijn dat je vooral deze woorden benadrukte.
En ik herhaal:
@#41349@Kortom, we hebben hier weer een verklaring van het lijden en de opvatting dat het lijden onze eigen schuld is

Eerder las ik daar te gemakkelijk overheen.
Het kan m.i. niet vaak genoeg gezegd worden dat de pijn die het leven ons aandoet niet eigen schuld is.
Ik vind dat je het er iedere keer feilloos uithaalt waarvoor petje af.


Dank je wel Nij.


Wat mij zo aansprak in dit stukje van Elisabeth was dat zij sprak van kijken naar.

Haar mantra was de mijne maar door toen alleen maar te kijken werd de afstand steeds groter. Iets weekte los en de betovering van die mantra begon te verbreken.

@Grote yogawijzen zeggen dat alle pijn in het leven van de mens wordt veroorzaakt door woorden; hetzelfde geldt voor alle vreugde.

Fijn Bram dat je dit naar voren brengt.
Toen (3jaar geleden) las ik er overheen, maar ook dit keer deed ik dat:)


Ach Gea, wat mooi je aanvulling.

Naar mijn bescheiden voelen ben je van kijken naar zien gegaan.



Gea, ik ben blij met wat je zegt. Ik was bezorgd dat jij je door mijn reactie op het door jou geplaatste citaat over die yogawijzen onaangenaam getroffen zou voelen. Ik ben opgelucht dat dat niet zo is. Fijn!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.