Pakkende teksten

Either / Or

    door Trudy, 10/01/2011 09:36. #40156. 42 reacties, laatste

Huw, en u zult het betreuren. Huw niet, en u zult het ook betreuren. Huw of huw niet, zult u het één van beide manier betreuren. Of u huwt of u niet huwt, zult u het één van beide manier betreuren. De lach bij de stompzinnigheid van de wereld, en u zal het betreuren; huil over hen, en u zult het ook betreuren. De lach bij de stompzinnigheid van de wereld of huilt over hen, zult u het één van beide manier betreuren. Of u bij de stompzinnigheid van de wereld lacht of u over hen huilt, zult u het één van beide manier betreuren. Vertrouw op een meisje, en u zult het betreuren. Vertrouw niet op haar, en u zult het ook betreuren. … Hang me of hang me niet, zult u het één van beide manier betreuren. Of u zich hangt of zich niet hangt, zult u het één van beide manier betreuren. Dit, heren, is de quintessentie van al wijsheid van het leven.

– Johannes de Silentio , Either/Or

www.youtube.com/watch?v=6S2KLdYNrMs&feature=fvst




Maak oorlog of maak het niet,zult u het één van beide manier betreuren.

Misschien had Kierkegaard dat ook wel eens in gedachten genomen.

Had hij de volgende beelden kunnen stoppen?

www.youtube.com/watch?v=Y5NOvurLQhk


Vast niet Harry,

Ik geloof echter wel dat er een mogelijkheid is voor keuze of geen keuze.


Trudy, bedankt dat je me herinnert aan Johannes de Silentio, ik kon niet meer op dit pseudoniem komen.

www.youtube.com/watch?v=bQXL_evOL6M&feature=related


Johannes de Silentio is een pseudoniem van Kierkegaard, de schrijver van 'Het een of het ander.'
Met het wellicht wat vreemde citaat dat Trudy plaatste wil Kierkegaard zeggen dat er geen veilige antwoorden op de levensvragen zijn die met zekerheid gekend kunnen worden.
Niettemin dwingt het leven je voortdurend om keuzes te maken. Ook als je geen keuze maakt is dat een keuze. Je móet kiezen, maar het maakt het leven kennelijk niet uit wát je kiest.
Dat is voor Kierkegaard de fundamentele absurditeit van het menselijk bestaan. Het citaat schetst die absurditeit.

Sartre zal later in dezelfde trant zeggen dat de mens veroordeeld is tot vrijheid. Die vrijheid komt voort uit de afwezigheid van enige zekerheid.

Sartre koppelt daar een opmerkelijke definitie aan van 'kwade trouw'. Kwade trouw is volgens hem dat je een externe autoriteit verzint die je de illusie van veilige zekerheid moet verschaffen, waarmee je schijnbaar ontkomt aan de absurditeit van het leven. Daarmee ontloop je ook je eigen verantwoordelijkheid.
De vorige paus beweerde bijvoorbeeld: "Vrouwen mogen van mij wel priester worden, maar het mag niet van God."
Voor Kierkegaard en Sartre is zo'n bewering een vlucht uit de vrijheid en verantwoordelijkheid die de menselijke existentie kenmerkt. Weliswaar neemt de paus zelf het besluit dat vrouwen niet in het ambt mogen, en voert dat ook uit, maar hij neemt niet de verantwoordelijkheid daarvoor. Die schuift hij af op een veronderstelde externe autoriteit: God.
Maar ook het verzinnen van een 'Grote Boze Vijand', kan een manier zijn om te ontsnappen aan je vrijheid. Want ook dat schept een illusie van zekerheid over wat je te doen staat.

Het dreigende verlies van deze schijnbare zekerheid leidt volgens Sartre tot 'angoisse', angst voor de vrijheid.
Hij heeft die prachtig geschetst in een verhaal dat ik heb verteld in de Bramhartigheid 'De lege straat'.



Dank je Bram voor de toelichting.
:-)



We zijn volwassen door het beleven van dat ene korte moment, dat ons op een dag te beurt viel toen wij als voor de laatste keer naar alle aardse dingen hebben gekeken, en we ervan hebben afgezien ze te bezitten, ze hebben teruggegeven aan Gods ( ... ) wil; en opeens is het of de aardse dingen op hun juiste plek onder de zon zijn gekomen, net als de menselijke wezens, terwijl wijzelf in spanning toekijken vanaf de enig juiste plek die ons gegeven is.

Natalia Ginzburg


Dank Trudy voor ook dit citaat.
Letterlijk genomen lijkt het wel alsof dit een voorbeeld is van de 'kwade trouw' in de zin van Sartre, zoals ik dat hierboven vermeldde. Natalia Ginzburg heeft haar leven teruggegeven aan Gods wil en dan lijkt het alsof ze daarmee haar eigen vrijheid ontkent.
Maar als ik dat lees, dan weigert er iets in me om daar zo over te oordelen. Nee, denk ik dan, dit is iets anders. Dit klinkt mij als iets authentieks waarover ik niet te oordelen heb. Daar moet ik afblijven.


Hallo Harry,

De beelden die jij hebt gelinkt in bijdrage #40157 met het daarbij geleverde commentaar laten mij niet los.

Alweer een aantal jaren geleden zag ik een interview op de televisie met een oud-verzetsstrijder. In dit interview maakte hij een opmerking die voor mij erg tekenend was.

Quote: “Ik had een keuze: 1. ik kies voor het verzet, 2. ik kies voor de NSB, 3. ik maak geen keuze.
Ik heb gekozen voor mezelf en van daaruit voor het verzet. Welke keuze ik ook zou hebben gemaakt aan elk van deze keuze hangt een consequentie en de daarbij behorende verantwoordelijkheid. Pas na de oorlog bleek dat ik, in de ogen van de gemeenschap, de juiste keuze had gemaakt.
Terwijl ik, in alle vrijheid, alleen maar de keuze voor mijzelf had gemaakt. Welke keuze ik ook zou hebben gemaakt, die verantwoordelijkheid zal ik moeten dragen”

Deze opmerking heeft mij nooit meer losgelaten.




#40160Bram@Met het wellicht wat vreemde citaat dat Trudy plaatste wil Kierkegaard zeggen dat er geen veilige antwoorden op de levensvragen zijn die met zekerheid gekend kunnen worden.
Niettemin dwingt het leven je voortdurend om keuzes te maken. Ook als je geen keuze maakt is dat een keuze. Je móet kiezen, maar het maakt het leven kennelijk niet uit wát je kiest.
Dat is voor Kierkegaard de fundamentele absurditeit van het menselijk bestaan. Het citaat schetst die absurditeit.

Het citaat van Kierkegaard verstond ik niet, toch bovenstaande uitleg versta ik goed.

Sartre@Die vrijheid komt voort uit de afwezigheid van enige zekerheid.

Prachtig!


De filosoof Kierkegaard wordt beschouwd als de grondlegger van het existentialisme. Hij veroorzaakte een revolutie in de filosofie door zijn formulering van een moreel dilemma: een conflict tussen het geweten en ‘men’.

Vóór Kierkegaard heerste de opvatting dat men een oplossing voor een concreet moreel problemen op rationele wijze kon afleiden uit universeel geldige algemene principes. Daar zou elk antwoord uit af te leiden zijn.

Kierkegaard zegt daarop: dat kan helemaal niet. Ik kan niet uit wat ‘men’ vindt een oplossing halen voor mijzelf.
Vraag is niet: wat doet ‘men’ in deze probleemsituatie? Maar: wat moet ‘ik’, deze unieke mens in deze unieke situatie doen?
Kierkegaard maakt een enorme sprong door datgene wat men tot dan toe rekende tot het universeel geldige te betitelen als ‘het men’. Hij keert zich daarmee radicaal tegen de in zijn tijd beroemde filosoof Hegel, die welhaast een religieuze verering van het universele predikte en het individu slechts zag als een pion van de tijdgeest.

Dit standpunt van Kierkegaard heeft ongelooflijk veel invloed gehad. Natuurlijk is hij ook verguisd, maar zelfs zijn bestrijders zijn door hem beïnvloed.

Het is in de geest van Kierkegaard en de existentiefilosofen na hem om het leven een kunst te noemen. Want kunst is scheppend, nooit af en altijd weer nieuw.


Bram,

Ik zie ( voel) veel overeenkomsten tussen de Gnostiek en het existentialisme. Vooral in het 'Zijn' of het individu.
Hoe zie jij dat?


".............om het leven een kunst te noemen. Want kunst is scheppend, nooit af en altijd weer nieuw."

Prachtig en beaam dit van harte.



@40167
Dat zie ik ook zo, Trudy.
Ik vond de overeenkomst tussen existentialisme en gnostiek indertijd een buitengewoon verrassende ontdekking.
Wat Kierkegaard over 'het men' zegt kun je bijvoorbeeld naadloos leggen langs logion 107.


Dank je Bram,

Zoals je schrijft; verrassend, zo ervaar ik dit ook.

Sluit me graag aan bij het volgende:
'Ik kan niet uit wat ‘men’ vindt een oplossing halen voor mijzelf.
Vraag is niet: wat doet ‘men’ in deze probleemsituatie? Maar: wat moet ‘ik’, deze unieke mens in deze unieke situatie doen?'.

Dat is inderdaad een kunst, steeds weer opnieuw scheppend en ont-dekken.
:-)


#40165@Die vrijheid komt voort uit de afwezigheid van enige zekerheid.

Prachtig!

Wil ik aan toevoegen dat dat prachtig zijn
voor mij ook een pijnlijk besef omhelst.
Enerzijds het diepere besef van de vergankelijkheid en 'n werkelijkheid van de afwezigheid van enige zekerheid wat vrijheid impliceert en anderzijds het dagelijkse leven met alles erop en eraan.



#40171

Ik denk dat ik dat pijnlijk besef herken Nij, ik had dat o.a. bij het zien van het intervieuw waar ik eerder over heb bericht in dit lijntje.
Doch ..... bij het lezen van citaat #40156 ervaarde ik, ironisch genoeg, een enorm gevoel van vrijheid.

:-)


hoi Trudy

Ik ken het gevoel van vrijheid, de vrijheid van onzekerheid,
toch ook is, soms zoals vandaag, ik vermoed getriggerd door dit lijntje, tegelijk met het gevoel van vrijheid het besef van de werkelijkheid van het voorbijgaan, vergankelijkheid, eindigheid,
zekerheid.. geen greep hebben
momenten dat ik ervaar dat ik op het randje leef, zoiets.. en dat het goed is.


#40173.


Ik lees je Nij,


Ik ervaar .....
Onthechting, werkelijke aanvaarding van .......
Vandaar mijn verwijzing naar het citaat van Natalia Ginzburg

Zoals al eerder vermeld gaat dat bij mij gepaard met golven van emoties, verdriet en geluk naast elkaar.
Heerlijk!


Ja Trudy ik lees jou ook en herken.

Zelf kan ik er niet meer over uitspreken dan dat ik gedaan heb.


:-)


Ik lees het gesprekje van Nij en Trudy met warme belangstelling.

In 40173 lees ik de volheid van het leven.
In al haar facetten. En......dat het goed is.
Mooi.

Ik lees ook: " Zelf kan ik er niet meer over uitspreken dan dat ik gedaan heb. "

Begrijp ik je goed Nij dat je hiermee niet wil zeggen dat je er niet verder over wilt praten maar......dat je emotionele openheid je bij zo'n grote volheid van ervaringen bracht, dat er gewoon geen woorden voor zijn?









3401772@Begrijp ik je goed Nij dat je hiermee niet wil zeggen dat je er niet verder over wilt praten maar......dat je emotionele openheid je bij zo'n grote volheid van ervaringen bracht, dat er gewoon geen woorden voor zijn?

Ik vind je woorden, je vraag ontroerend Carla.
Het antwoord op je vraag is Ja.


Op mijn veertiende jaar heb ik bewust afscheid genomen van het christendom dat ik had leren kennen. Dat heb ik vast al eens eerder verteld. Maar het volgende nog niet.

Enkele jaren later, ik zat nog op de middelbare school, las ik het boek De Pest van Albert Camus.
Albert Camus was een van de spraakmakende existentialisten. Hij heeft ooit de Nobel-prijs voor de literatuur gewonnen.
In het boek De Pest beschrijft Camus hoe in de stad Oran de pest uitbreekt. De stad wordt hermetisch afgesloten van de buitenwereld.
Er is een katholieke priester, Paneloupe, die weet waarom de pest uitgebroken is: een straf van God. Hij houdt een boetepreek en de kerk zit stampvol.
Halverwege het boek is Paneloupe aanwezig bij de smartelijke dood van een vierjarig jongetje. Hij ziet het lijden aan en raakt daardoor in geloofsverbijstering. Hij kan niet aanvaarden dat zijn God het lijden van dit onschuldige kind willens en wetens veroorzaakt.
Paneloupe gaat in zijn wanhoop naar Rieux. Rieux is een arts en hij werkt van 's morgens vroeg tot 's avonds laat om het lijden van de zieken te lenigen. Rieux staat in deze roman model voor Camus zelf.
Paneloupe vraagt aan Rieux: 'Waarom help jij de zieken met zo'n totale toewijding, terwijl je toch een atheïst en een nihilist bent?'
Dan wordt Rieux kwaad. Hij zegt: 'Als ik het ergens om zou doen dan was mijn handelen koopwaar. Ik doe het niet ergens om. Ik doe het omdat het gedaan moet worden.'

Dat maakte diepe indruk op mij. Want natuurlijk kon ik dat op mijzelf toepassen. Ik had als kind geleerd dat liefde bij het christendom hoorde. Door me los te maken van het christendom leek het wel alsof ik daarmee ook de liefde losgelaten had. Want ik was geen christen meer. Dus alles wat Jezus over de liefde had gezegd, daar stond ik nu buiten.
En wat bleek nu in dit boek? Rieux, de atheist en nihilist was juist degeen die de echte naastenliefde in de praktijk bracht. Niet om de hemel te verdienen, niet om de hel te ontlopen, maar omdat hij niet anders kon. Om niet.

Ik vond het geweldig. Het kwam me bijna over als een openbaring, in bijbelse termen. Ik had, om het ook zo maar te zeggen, de liefde weer terug. Die was niet van God, of de kerk, maar van iedereen, dus ook weer van mij.
Ik begreep Camus heel goed. De stad Oran en de pest die daar uitbrak staan model voor het menselijk bestaan. (Vergeet niet dat in de tijd dat dit boek geschreven werd de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog aan het volle licht kwamen.)
En in dit absurde leven, waaraan je niet kunt ontsnappen, was medemenselijke solidariteit het enige wat nog restte.
Ik voelde me door dat boek volledig gerechtvaardigd in mijn afscheid van het christendom.

En Nij, als antwoord op jouw treurnis: als elke veilige zekerheid teloor is gegaan, is er altijd nog de liefde. Waarom? Omdat wij mensen daartoe in staat zijn, en omdat het het enige is wat ons dan nog rest. Juist dan.
Ik verwijs nogmaals naar dat prachtige beeld van moeder Maria, die voor mij dezelfde levenshouding uitdrukt als die van Rieux (dus Camus) in het boek De Pest:
Maria met Lege Handen



#40179
@Paneloupe vraagt aan Rieux: 'Waarom help jij de zieken met zo'n totale toewijding, terwijl je toch een atheïst en een nihilist bent?'
Dan wordt Rieux kwaad. Hij zegt: 'Als ik het ergens om zou doen dan was mijn handelen koopwaar. Ik doe het niet ergens om. Ik doe het omdat het gedaan moet worden.'

.......................


Lieve mensen, ben even zó geraakt door Sam en zijn leven dat ik het hier even bij laat.

Nij, dank voor je Ja.

Wonderlijk hoe dit samenvalt met wat ik zojuist hoorde uit de mond van het lieve vriendinnetje van Sam.........we hoefden niet te denken, alleen maar voelen én we voelden dat het goed was.

( Sam, AVRO t.v )



#401812carla@Wonderlijk hoe dit samenvalt met wat ik zojuist hoorde uit de mond van het lieve vriendinnetje van Sam.........we hoefden niet te denken, alleen maar voelen én we voelden dat het goed was.

Juist :-)

#40179

Moeder Maria met de lege handen.
Eenzelfde mooi beeldje kocht ik ooit op een franse rommelmakrt, ik was er meteen verliefd op.




Vraag jezelf, en blijf jezelf vragen, tot je het antwoord vindt; want men kan een ding vele malen hebben herkend en hebben erkend, men kan een ding vele malen hebben gewild en hebben beproefd, en toch, pas de diepe innerlijke bewogenheid, pas de onbeschrijfelijke ontroering van je hart, pas die overtuigt je ervan dat de kennis die je deelachtig bent geworden je ook toebehoort, dat geen macht je die kan afnemen; want alleen die waarheid die opbouwt is waarheid voor jou.

K.


wat ik het mooiste vind aan de gnostiek is dat ik dus geen kierkegaard, sartre of camus nodig heb, zij beschrijven dat wat al ik al in mijzelf had.
Ze raken mij omdat ze vewoorden wat ik eigenlijk al wist.
Ik weet dat toen ik voor het eerste hier op dit forum las, 'ik doe het omdat het gedaan moet worden' was dat zo een herkenning.
Of toen ik met 18 mijn scriptie over euthanasie bij verstandelijk gehandicapten schreef, ik precies tot de conclussie van kierkegaard over keuzes kwam.Zonder ooit van hem gehoord te hebben.

Eigenlijk maf hoe wij, of nee ik, kan niet voor andere spreken die 'bewoording 'nodig heb.
Alsof pas als ik het kan benoemen het echt waar word.
Waarbij dus het gevaar (voor mij wederom) te menen dat die waarheid dus bij die andere persoon nietzsche, thomas bram harry of de paus ligt, terwijl hij dus gewoon in mij is.

En daar ligt dan waarschijnlijk het gevaar van die kwade trouw..

Ik heb zelf ook steeds meer de neiging te willen zeggen, ik ben 'gnostiker' of een andere benaming om uit te willen leggen hoe deze andere houding in het leven mij geholpen heeft vrijer, rijker, echter te worden.
Maar diezelfde benamingen die mij helpen dingen in te ordenen zijn dan net als etiketten of dogma's.

woorden, taal,

daar ligt zoveel macht.



Hallo Lies,

Ik herken wat je schrijft, diezelfde constatering ervaarde ik ook.
Woorden die geschreven staan en bij mij vreugde en herkenning opriepen. Dat wat geschreven stond herkende ik als dat het waren mijn woorden, mijn gevoelens en mijn gedachten.

Een opmerking door jou gemaakt ervaar ik anders namelijk: wat ik het mooiste vind aan de gnostiek is dat ik dus geen kierkegaard, sartre of camus nodig heb.

Nee ..... Gnostiek, Kierkegaard, Sarte of Camus heb ik, in die zin, niet nodig. Toch kan ik er niet omheen dat herkenning of erkenning via die ander, zoals bv. door stom toeval of onuitgesproken, bij mij intense gevoelens van geluk of verdriet oproepen.
Zoals ik ook verlang een bijdrage te kunnen leveren aan de (innerlijke-) groei van die ander. Die ander hoeft mij niet nodig te hebben, dat verlang ik ook niet.
Maar het zien 'groeien en zelf ont-dekken' van die ander geeft mij datzelfde unieke gevoel van h-erkenning zoals ik dat ook bij mijzelf ervaar als ik teksten uit de Nag-Hammadi lees of me verdiep in het existentialisme of bij het zien van bv. een bloem of het beluisteren van muziek.

Dus ja ....... ik heb die ander wel 'nodig'.


#40484@Waarbij dus het gevaar (voor mij wederom) te menen dat die waarheid dus bij die andere persoon nietzsche, thomas bram harry of de paus ligt, terwijl hij dus gewoon in mij is.
En daar ligt dan waarschijnlijk het gevaar van die kwade trouw..

Kun/wil je dat je dat iets meer toelichten Lies wat je in deze met kwader trouw bedoelt?


Nij, zie mijn bijdrage over Camus (40179 ) en daar vind je Sartres definitie van kwade trouw waar Lies naar verwijst: je eigen verantwoordelijkheid afschuiven op een externe autoriteit.


@ trudy, misschien had ik het niet duidelijk verwoord, ik heb dat dus ook, dat gevoel van herkenning inclusief vreugde of verdriet. maar het interessante vind ik dus dat die herkenning bij de ander het in mij aanwezige zoveel meerwaarde geeft.

Misschien omdat wij eigenlijk toch allemaal verbonden zijn, en iets alleen voor mij eigenlijk niets is.
Kan me herinneren dat ik vorig jaar in de bergen aan een beekje zaten, perfekte dag, onder een boom en ik dacht dit is zo mooi. Maar het is niets als ik het niet met anderen delen kan.



#40188
@het interessante vind ik dus dat die herkenning bij de ander het in mij aanwezige zoveel meerwaarde geeft.

Prachtig Lies hoe zo letterlijk 'afstand' overbrugt wordt.
Dank je!


#340187@Nij, zie mijn bijdrage over Camus (40179 ) en daar vind je Sartres definitie van kwade trouw waar Lies naar verwijst: je eigen verantwoordelijkheid afschuiven op een externe autoriteit.

dag Bram

Ik had de definitie van Sartre over te kwader trouw gelezen en begrepen.
Ik ben het hierin helemaal eens als het gaat om de eigen verantwoordelijkheid af te schuiven op een externe autoriteit.
Ik stelde de vraag omdat deze bij me opkwam bij het lezen van Lies haar schrijven
#40184@"Waarbij dus het gevaar (voor mij wederom) te menen dat die waarheid dus bij die andere persoon nietzsche, thomas bram harry of de paus ligt, terwijl hij dus gewoon in mij is.
En daar ligt dan waarschijnlijk het gevaar van die kwade trouw.. "

Hoewel Lies er niet stellig in is roept de definitie van Sartre bij mij de vraag op dat dit niet per definitie zo hoeft te zijn en je ook gewoon geinspireerd kunt raken doordat een waarheid bij jezelf aangeboord kan worden door geraakt te worden door de waarheid van een ander, zoals b.v. een glimlach dat ook kan doen.

M.i. is te kwader trouw voor meerdere uitleg vatbaar.
Zo wordt er weleens tegen me gezegd dat hij/zij er voor kiest om bewust in illusie te willen leven omdat de werkelijkheid te pijnlijk is, ervaar ik dat als te kwader trouw aan jezelf.
Ook het zien bij de ander van het onbewust in een schijnwerkelijkheid te leven wetende dat het ter overleving van die ander kan zijn en ik daar niets aan af zou willen doen.


@40190
Dank voor je verheldering, Nij. Dan laat ik het graag aan Lies over om daar nog nader op in te gaan.


Dag Lies, je schreef (40184):
"Ze raken mij omdat ze verwoorden wat ik eigenlijk al wist."
Ik vind het leuk om daar een eigen ervaring aan toe te voegen.
Als ik een lezing heb gegeven komt er vaak iemand naar me toe die zegt dat hij of zij dit allang wist. Soms zeggen ze zelfs: 'Ik heb niets nieuws gehoord.'
Nou weet ik meestal absoluut zeker dat ik in zo'n lezing dingen heb gezegd die ze nog nooit gehoord kunnen hebben, echt zeker weten.
Toch vind ik die opmerking het allermooiste compliment dat ze me kunnen geven.





ik heb dat geleefd, Nij, in een illusie niet persé omdat de pijn te groot was, maar de angst.
Dat zou je kwade trouw aan jezelf kunnen noemen, maar ik voel het eerder als verraad aan mezelf.

De kwade trouw van sartre, ken ik ook al te goed. Ik ben impulsief van aard en kan helemaa vuur en vlam worden voor een persoon, gedachte of stroming.
En dan is het een beetje als verliefdheid, ben ik blind en doof, en zie alleen de positive kant.
Om dan als ik met de onvermijdelijke keerzijde in aanraking kom eerst het niet wil zien en dan een draaibeweging van 180 graden maak.Niets deugt meer. Of het bestaat gewoon niet meer.

Zo funktioneerde ik dus vroeger En dat kost veel energie en veel kracht en veel ontkenning enzo.

Ik denk dat het een jaar of 10 geleden is dat ik besloot dat ik niet zo wilde zijn- leven, en dat ik vrij wilde zijn.

En langzaam, door veel gebeurtenissen, mensen, boeken natuur en muziek kom ik bij mezelf uit.
Bijna 3 jaar geleden heb ik erover nagedacht op het werk om een coaching of supervisie te doen, om dat ik me voelde als een aquarel- vlek zonder contouren leeggelopen, enheb het niet gedaan uit angst voor die kwader trouw, ik was bang dat ik iets geloven zou over mij uit respekt voor een therapeut ofzo.
En zo kwam ik bij god uit, het idee dat er iets is wat objektif, voorbij goed en fout is.
En nu op dit moment heb ik dus het gevoel dat al dat weten in mij is.
Moest vooral leren stil te worden, los te laten.


#40223

Dank je Lies voor je nadere toelichting.
Wat een mooie zuiverheid is er ontstaan in je kijken naar je kwader en je goeder trouw aan jezelf en uit te komen bij je eigen innerlijke rijkdom!


www.youtube.com/watch?v=i_xmPD28IA8&feature=related


# 40226


.:-) , mooi...

de muziek en de woorden van stef bos raken me diep..
Het lied van Job,Lot en Petrus geven mij vaak troost als ik met mijn 'job, lot en petrus' kanten van het leven gekonfronteerd word.



Pakkende tekst:

De eigenlijke ironie laat zich echter door geen enkele relatieve, eindige positie tegenhouden. Haar gaat het om een absolute vrijheid, de vrijheid die "op elk moment de mogelijkheid van een nieuw begin tot zijn beschikking heeft en niet door voorgaande verhoudingen beperkt wordt."

De ironie is nu geen middel meer (om bijvoorbeeld de eigen relatief hogere positie ten opzichte van anderen te beschermen), maar wordt een doel op zichzelf. Of anders: de ironische mystificatie heeft geen ander doel dan zich van alles te onthechten en zich te koesteren in deze negatieve vrijheid. "Wanneer de ironicus zich (...) een ander toont dan hij werkelijk is, dan kan het lijken dat het hem erom gaat anderen dit te laten geloven; zijn eigenlijke bedoeling is echter zich vrij te voelen, een vrijheid die hij juist krachtens de ironie heeft; de ironie heeft geen doel buiten zichzelf, maar is doel op zichzelf."

Auteur ?


Auteur: Soren Kierkegaard, proefschrift Über den Begriff der Ironie


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.