Pakkende teksten

'Gezang van de geesten over de wateren'

    door Trudy, 22/01/2011 22:35. #40339. 46 reacties, laatste

De ziel van de mens
Lijkt op water:
Uit de hemel komt hij
Ten hemel stijgt hij
En weer omlaag
Ter aarde moet hij
In eeuwige wisselgang.


Stroomt van de hoge
Steile rotswand
De zuivere straal,
Dan verstuift hij lieflijk
Wolk na wolk
Naar de gladde rots
En licht ontvangen
Bruist hij in een sluier
Zacht ruisend
Naar omlaag.
Staat steen rechtop
De val in de weg,
Schuimt hij ontstemd
Trede na trede
De afgrond in.


In de vlakke bedding
Kruipt hij door het groene dal
En in het gladde meer
Spiegelen hun aangezicht
Alle sterren.

Wind is de bron
Van lieflijke rimpelingen;
Wind zweept van grote diepte
Schuimende golven op.


Ziel van de mens,
Wat lijk je op het water!
Lot van de mens,
Wat lijk je op de wind!

Goethe


Schubert heeft die tekst van Goethe op muziek gezet:
Gesang der Geister über den Wassern, D. 714

www.youtube.com/watch?v=a1UfJGorEc0


# 40342

Prachtig! Dank je Bram,

Gisteren las ik een stukje over de vrije wil en trof dit gedicht. Het raakte me zoals ook de volgende tekst:

De wil als weerhaan,

Terwijl wij denken 'ik kan doen wat ik wil', gedraagt onze wil zich als een goed geoliede weerhaan die meewaait met elke wind. Tijdens de innerlijke strijd van de motieven in onze geest richt hij zich afwisselend naar elk motief dat opkomt. Bij elk van die motieven denkt hij dat hij het kan willen, dat hij zich naar die windrichting kan fixeren en kan besluiten de handeling te willen waartoe het betreffende motief hem aanzet. Een pure illusie. Ons 'ik kan doen wat ik wil' is in werkelijkheid hypothetisch. Het gaat vergezeld van de clausule: als ik niet liever dat andere zou willen. Daarmee wordt het 'kunnen willen' opgeheven. Al met al heeft ons vermogen om te delibereren niets anders te bieden dan "het heel vaak pijnlijke conflict der motieven, onder voorzitterschap van de besluiteloosheid en met als strijdtoneel het hele gemoed en bewustzijn van de mens. Totdat ten slotte het duidelijk sterkste motief het ander uit het veld slaat en de wil bepaalt. Die afloop van het conflict heet besluit en is als resultaat van de strijd volstrekt noodzakelijk."

Dit sloot feilloos aan bij mijn gevoelens die ik heb geprobeerd te omschrijven in bijdrage: #39484 'beproeving: chocolade of vanille.


want......

Als ik
noch het zwart of het wit zie
noch het goed of het fout
noch het hoog of het laag
noch de pijn of het geluk
noch het licht of het donker

wie ben ik dan?


Ik denk dat een groot deel van wat wij denken dat onze wil is, in werkelijkheid een serie mechanische oprispingen uit een verdeeld onderbewustzijn is. Neigingen en behoeften die van oorsprong uit een ongedeeld bewustzijn ontstaan zijn, zijn gekanaliseerd, gefilterd en vertaald naar aardse begrippen, en hebben zich vastgezet in patronen en denkwijzen die een eigen leven gaan leiden. Die patronen hebben op een zeker moment in ons leven een mogelijk accuraat antwoord gevormd op een dan opkomende behoefte. Bij de juiste prikkel, treedt het patroon weer in werking om een automatische reactie te bieden die feitelijk geen enkel verband houdt met wat we werkelijk willen, noch met de situatie die zich aan ons voordoet. De esoterische oproep "Ken uzelf" is een appel aan het slapende bewustzijn, dat aan dit concert part noch deel heeft. Het orkest speelt, maar de dirigent heeft het schavot verlaten, en er staat geen partituur op de standaarden. De muzikanten spelen hun eigen ding, op aanwijzing van vage noties, wijsjes uit hun kindertijd. Zij hebben geen wil, maar ze zijn ervan overtuigd dat ze die wél hebben. De kans is groot, dat ze niet eens doorhebben dat er meer orkestleden zijn, die ook allemaal hun eigen dingetje doen. Bij gebrek aan directie en een blad met noten, klampen ze zich vast aan iedere inspiratiebron die zich aandient. Het wakende bewustzijn reageert niet, het creëert. Als het slaapt blijft alleen reactie over, een wanhopig vasthouden aan schijnbaar in rots gehouwen zekerheden uit het land van ooit. Rimpeltje? Rimmel zegt dat ik dan Q10 moet gebruiken. Ik moet bang zijn voor rimpeltjes, dus gebruik ik Q10.


Ja nou, Baudolino, wat dan? Verder maar zo laten? Of ga je er iets aan doen?


Ja, natuurlijk. Ik doe al langer dan een jaar niet anders dan directie aanbrengen. Dat heeft me tot nu toe droog gehouden. Weten dat mijn reacties mechanisch zijn, is een eerste stap.


Ik kan doen wat ik wil: ik kàn, wanneer ik dat wil, alles wat ik bezit aan de armen geven, en er zelf een worden - wanneer ik dat wil! Maar ik ben niet in staat om dat te willen, omdat de tegengestelde motieven veel te veel macht over mij hebben: ze weerhouden mij ervan. Wanneer ik daarentegen een ander karakter zou hebben, en wel in die zin, dat ik een heilige zou zijn, dan zou ik het wel kunnen willen. Maar dan zou ik er ook niet omheen kunnen om het te willen, dan zou ik het dus ook moeten doen.

Arthur Schopenhauer



Als er iets is wat je van het boeddhisme (en dan vooral de Nyingma-tak) zou kunnen leren dan is het wel dat je niet vanuit het niveau van het geconditioneerde handelen richting kunt aanbrengen. Want die is dan ook alleen maar een voortzetting van hetzelfde, als een evengoed geconditioneerde reactie op het voorafgaande. Je blijft dan binnen de magische cirkel van het geconditioneerde handelen, denken en voelen.
In mijn zelfstappen heet het dat je op zoek moet naar de onthechte innerlijke waarnemer. Als je met je aandacht de positie zou kunnen innemen van de innerlijke waarnemer, verbindt je jezelf met een vrije, creatieve bron in jezelf. Vandaaruit kun je weer terug naar de wereld.
Maar dat betekent niet dat je dan kunt toveren. De wereldse feiten blijft gewoon hetzelfde. Je vrijheid bestaat uit het creatief toekennen van betekenis, waarmee je je overigens opnieuw hecht, maar wel anders en in vrijheid. En dat geeft vervolgens zelfgekozen richting aan je handelen, denken en voelen.





#40352
@ Je blijft dan binnen de magische cirkel van het geconditioneerde handelen, denken en voelen.

Ben me daar van bewust, geen tovenaar en al helemaal geen heilige.


Maar je kunt er wel uit, Trudy, uit die magische cirkel.
Je hoeft daar niet als Schopenhauer in te berusten alsof je onmachtig zou zijn je te bevrijden van je conditioneringen.


#40354

Dank je Bram,

Dat was ik ook niet van plan. Ben er mee bezig en heb daar hulp bij aangeboden gekregen.

:-)


#40350Baudolino@Weten dat mijn reacties mechanisch zijn, is een eerste stap.

Vind ik geweldig!






Als ik voorgaande postings lees kom ik uit bij vrijheid en de kerngedachte van de gnostiek het herinnneren van jezelf.

"Vrijheid is het blootleggen van wat er altijd al is geweest."
Stephen Levine


In onze achtertuin hangt een spiegel. Die is bedoeld als optisch grapje. Het lijkt nu net alsof je bij de buren in hun tuin kijkt.
De meeste bezoekers hebben dat vrij snel door. Wij kunnen als mens namelijk de schijnbare vanzelfsprekendheid van de waarneming toetsen, onderzoeken.

Maar een boomklever, een vaste gast in onze tuin vanwege de vrij beschikbaar gestelde zonnebloempitten, kan dat niet.
Die kan soms uren achtereen vanaf de rand van de spiegel zijn vermeende rivaal heftig bestrijden. Hij kan niet ontsnappen aan de schijnbare vanzelfsprekendheid van zijn allereerste waarneming, dat daar een andere vogel zit, een binnendringer in zijn voedselterritorium. Deze boomklever is geheel overgeleverd aan zijn genetische conditionering.

Wij mensen hebben veel gemeen met boomklevers. Ook wij gedragen ons gewoonlijk geheel geconditioneerd. Maar niet alleen door onze genen, ook door wat we aangeleerd hebben gekregen.

Maar er is een wezenlijk verschil tussen boomklevers en mensen. We kunnen ons bewust worden van onszelf, zelfs van onze conditioneringen en onze dwaasheden doorzien.
In dat zelfbewustzijn ontstaat er zomaar vanzelf vrijheid. Bijvoorbeeld om te lachen om die allereerste schijnbare vanzelfsprekendheid dat je via die spiegel in de tuin van onze buren keek.
De boomklever is geheel verkleefd met zijn conditioneringen. Hij kan er niet uit.
Wij mensen kunnen van onszelf in de gaten krijgen hoezeer we verkleefd zijn met van alles en nog wat.
En dat schept de mogelijkheid om los te laten en dan opnieuw, in vrijheid, te verbinden.


Bram,

In de jaren '90 heb ik bijna een jaar in een verslavingskliniek doorgebracht. Daar leerde ik technieken om mijn verslaving onder controle te krijgen. Daarmee bleef ik binnen de magische cirkel van geconditioneerd handelen. Een terugval was een kwestie van tijd. Het afgelopen jaar ben ik tot dat inzicht gekomen. Terugkijkend, ook naar mijn reactie op jouw vraag, ontdek ik dat ik inderdaad op het niveau van geconditioneerd handelen probeer in te grijpen. En dat daarmee in feite niet veel veranderd is. Daarom ligt er ook een tube Q10 in mijn toiletkastje. Voor mij bestaat er nog een hele dunne scheidslijn tussen "het toekennen van creatieve betekenis" en conditionering. Dat komt waarschijnlijk door het feit dat de innerlijke waarnemer die ik meen te hebben gevonden niet onthecht is. Ik besef me nu dat mijn innerlijke waarnemer in een radartoren zit die elke tekortkoming feilloos aanwijst.


Baudolino:
"Ik besef me nu dat mijn innerlijke waarnemer in een radartoren zit die elke tekortkoming feilloos aanwijst."
Ja, ja, precies. Dat doet de innerlijke waarnemer. Behoorlijk heftig.
Maar nu nog het negatief oordelen over die tekortkomingen zien als een conditionering. Er zijn tekortkomingen, én er zijn negatieve oordelen daarover. Ook die negatieve oordelen leiden hun eigen, geconditioneerde leven. Ze houden vooral zichzelf in stand, omdat ze je de illusie geven van een 'ik' dat oordeelt.



Moest lachen om het voorbeeld van de spiegel en de boomklever.

Zelf zie ik het als een soort van zelf sabotage, ben er alleen nog niet uit wie nu wie saboteerd. Wie is Ik en wie is de saboteur?
Want .....
Als ik
noch het zwart of het wit zie
noch het goed of het fout
noch het hoog of het laag
noch de pijn of het geluk
noch het licht of het donker

wie ben ik dan?



Dag Trudy, volgens mij was jij daarnet degeen die moest lachen om die boomklever. Maar dat was toen en nu weer over. Nu ben je degeen die dit leest.


Hahahahahahahahaha.

Dank je Bram.


Tjeetje Bram!

Kwartje valt!


Lees nog maar eens hoe Schopenhauer zichzelf vastklampt aan een beeld van zichzelf, en dat dan aanvoert als de rechtvaardiging om niet te hoeven veranderen. Dat vindt allemaal plaats binnen de magische cirkel, vooral omdat hij zichzelf een onveranderlijk 'ik' toedenkt.
Hij lijkt nogal op die boomklever.


Bij het lezen van teksten van Schoppenhauer ervaarde ik een gevoel van dualisme en overeenkomsten met Plato.


@#40360
Nou, dat vind ik een hele pittige. Wat ik kan zien is dat ik oordeel, en dat ik negatief oordeel. Ik kan ook zien dat me dat zwaar op de hand maakt, dat het me belemmert. Erkennen dat die beoordeling ook een verhaaltje is, is voor mij revolutionair. Wie zou je zijn zonder de gedachte schuldig te zijn. Nou, het is een cirkeltje, op de een of andere manier kom ik steeds weer op schuld zonder aanleiding. Verrassend dat het hier ook weer terugkomt. Dank voor deze prachtige draad, ik ga jullie niet verder vermoeien met de zoveelste herhaling van zetten.


En zo, Baudolino, zit je dus met dat beeld van een schuldig ik vastgekleefd aan het verleden. Kijk in de spiegel en besef dat jij dat niet bent.

En ehhh.. waarom denk je dat je ons vermoeit?
Misschien leren we wel veel van je, vooral door je grote openhartigheid en je gevoelige waarnemingen.
Misschien zijn er wel lezers die blij zijn met je op dit forum. Zou zo maar kunnen.


"Het is nu zes uur 's avonds, het werk zit erop. Ik kan nu een wandeling gaan maken, of ik kan naar de club gaan; ik kan de toren beklimmen om de zon onder te zien gaan, maar ik kan ook naar het theater gaan; ik kan bij deze vriend op bezoek gaan, maar ook bij een andere; ik kan zelfs de stadspoort uitlopen, de wijde wereld in en nooit meer terugkomen. Dit hangt allemaal alleen van mij af, ik heb daartoe de volledige vrijheid. Toch doe ik dat allemaal niet: ik ga even vrijwillig naar huis, naar mijn vrouw."

Schopenhauer.

Schopenhauer vertelt dit verhaal om te onderstrepen dat het idee van de vrije wil een hardnekkig misverstand is.

En hier ervaar ik weerstand want volgens mij is er meer dan de keuze die Schopenhauer zich hier voorsteld, weet alleen niet welke :-)
Hier raakt het mijn fantasie ...... een uitdaging!


#40367
@Dank voor deze prachtige draad, ik ga jullie niet verder vermoeien met de zoveelste herhaling van zetten.

Heb je mij iets zien schrijven over vermoeidheid? Integendeel! Ben erg blij met jouw bijdrage.



Je kunt met zo'n tekst van Schopenhauer verschillend omgaan.
Je kunt in zijn redenering gaan zitten (zijn magische cirkel betreden) en dan een waarheidsdiscussie met hem aangaan over de vrije wil.
Je kunt er ook op een afstand naar kijken en zien hoe hij zichzelf vastzet, wat hij met zichzelf doet.
De kern daarvan is het beeld dat hij van zichzelf creëert. Daar grijpt hij steeds op terug alsof dat een onbetwistbaar en onontkoombaar gegeven is. Het lijkt logisch maar zijn uitgangspunt is een fictie over zichzelf. Het is een schoolvoorbeeld van een cirkelredenering.
Hij is blind voor zijn eigen zelfbeeld.
Hij denkt geheel ten onrechte dat hij dat is.
Zo kan hij lekker blijven klagen over het rotleven dat hij leidt, zonder te hoeven veranderen. Hij kán niet eens meer veranderen door zijn fixatie met een vals zelf.
Zie wat hij met zichzelf doet en laat je niet vangen in zijn zelfgeschapen narratieve gevangenis.


Als je elk ik-beeld loslaat, zal het ware zelf zich van-zelf manifesteren. Dan kun je het aan je zelf overlaten, zonder dwang of controle, om zichzelf te zijn:
"Zo heeft de roos geen weet van haar geur, toch verspreidt zij haar geur volop."
(Citaat overgenomen van Gea.)
Zie ook 40362.


#40371
@Zie wat hij met zichzelf doet .....
Het raakt me.

#40374
Prachtig citaat


Waardevol lijntje.


Dat neem allemaal niet weg, Baudolino, dat jij waarschijnlijk met een aantal geconditioneerde zenuwknopen in je lijf rondloopt die bij tijd en wijle, geheel buiten je wil om, een heftig verlangen naar drugs oproepen. Is dat zo?


In mijn geval alcohol. Dat is inderdaad een bekend verschijnsel bij verslaving. Ze zijn bij mij vooralsnog niet getriggered, maar verslavingszorg is sterk gericht op het onderkennen van die zenuwknopen en het reageren daarop. Ik ben daar onbewust wel erg alert op, vooral omdat het blijkbaar bij mij 8 jaar moest duren voordat er weer een knopje werd ingedrukt. Dat is een hele sterke magische cirkel.


Daardoor ben ik waarschijnlijk ook erg huiverig om deze lijn aan te nemen (van: onderken de magische cirkel, en blijf daar gewoon buiten staan). Maar het neemt niet weg, dat voortdurend alert zijn op triggers me gevangen houdt in dat patroon. Ik denk dat dat me nou juist genekt heeft in het verleden.


En dan wordt het zo'n Schopenhaueriaanse narratieve gevangenis. Het is juist die doorbraak die ik wil maken, tot het volledige besef te komen dat ik gewoon ben, en dat de rest een verhaal is. Maar het begrip "Wil" kan bij mij erg snel verward kan raken met "Dwang", en "Conditionering" lijkt erg veel op "Het toekennen van creatieve betekenis". Maar, je vraag is heel zinvol als het gaat om het herkennen van je eigen wil en de werking van mechanismen: bij een verslaafde zou dat wel eens een tough cookie kunnen zijn.


Dat je een aantal zenuwknopen in je lijf hebt aangelegd die je doen verlangen naar drank, reken ik niet meer tot de magische cirkel. Op een gegeven moment is dat gewoon een feit waar je mee te dealen hebt, net zoals een lantaarnpaal op een stoep. Zo'n lantaarnpaal staat daar gewoon zonder dat het iets betekent. Het is wel verstandig er niet tegen aan te lopen.
Zo is het ook met die zenuwknopen. Het is goed om die te ontdoen van alle betekenis. Ze zijn er gewoon als ze er zijn. Meer niet.

Maar die zenuwknopen kunnen wel getriggerd worden door iets binnen die magische cirkel.

Zou het kunnen zijn dat het verlangen naar drank bij jou getriggerd wordt door opkomend schuldbesef? Als je schuldig ik zich roert?
En dat je dan naar de drank wilt grijpen om dat schuldig ik weg te werken?
Speelt dat een rol?

Ik bedoel het echt als een vraag. Als je antwoord nee is, dan is het gewoon nee.


Nee, de verslavingsmachine start volgens mij uit zichzelf en zet de rest van het systeem aan om een zodanige situatie te creeeren dat het "gerechtvaardigd" is om naar de fles te grijpen. Ieder negatief gevoel kan daarbij gebruikt worden.


Ok, helder. Dank voor je openhartigheid.


Hallo Baudolino,

Dank je voor jouw openharigheid, ik ervaar jouw bijdrage als erg waardevol en zeer leerzaam.

Nogmaals dank! :-)


#40387

Harigheid? :-/ Hartigheid! :-)


Dank je wel, ik vind jullie erg inspirerend. Ik ben blij dat dat wederzijds is :-). Schuld is bij mij in de generaties doorgegeven, ik zie nu ook de extra kracht die me ervan weerhoudt om het los te laten. Ik ben blij met dat inzicht, niet omdat ik daarmee weer een trigger heb gekeeld, maar omdat het me de ruimte geeft om uit de cirkel te stappen. En, ik ben aardig aan het kalen, dus met die harigheid valt het wel mee, hihi


Dit lijntje leverde mij een aantal "keywords" op die mij naar een boek van Irvin D. Yalom voerden:
Schuld, oordelen, belemmeren, heftig verlangen, verslaving, wil en dwang, verleden en openhartigheid.
Ik dacht dat Nij deze schrijver ook al eens heeft aanbevolen. (Nietzsches tranen)
Het boek dat ik zou willen aanbevelen heet "De Schopenhauer kuur."
Naar mijn mening zeer lezenswaardig en tevens een boek wat ook weer naar mijn mening bij dit lijntje past.
Het handelt over een groepstherapie alwaar op een speciale manier getracht wordt iemand te helpen.
Na verloop van tijd komt er in die groep (kring, cirkel!) iets speciaals opgang. Er ontstaat een interessante ontwikkeling.
Het lijkt wel enigszins op ons forum.
Vandaar dus ............warm aanbevolen.


#40392

Dank je Wim voor deze warme aanbeveling.

:-)


Misschien zijn er wel lezers die blij zijn met je op dit forum. Zou zo maar kunnen.

Bram, 24/01/2011 13:39. #40368


Ik bevestig Bram's vermoeden, er is minstens een lezer die blij met jou en je bijdragen is.
Maar ik vermoed dat het er meer zijn ;-)





Er is metafysica genoeg in denken aan niets.

Wat ik denk van de wereld?
Weet ik veel wat ik van de wereld denk!
Als ik ziek werd zou ik daaraan denken.

Welk idee heb ik over de dingen?
Welke mening heb ik omtrent de oorzaak en gevolgen?
Wat heb ik tot nu bespiegeld over God, de ziel,
Over de schepping van de Wereld?
Ik weet niet. Voor mij is daaraan denken de ogen sluiten
En niet denken. Het is de gordijnen dichtdoen
Van mijn raam (dat geen gordijnen heeft).

Het mysterie der dingen? Weet ik veel wat mysterie is!
Het enige mysterie is dat er zijn die denken over het mysterie. Wie in de zon staat en de ogen sluit,
Begint met niet te weten wat de zon is
En heel veel dingen te denken vol van warmte.
Maar dan opent hij de ogen en hij ziet de zon,
En kan al nergens meer aan denken,
Want het zonlicht is meer waard dan de gedachten
Van alle filosofen en van alle dichters.
Het zonlicht weet niet wat het doet
En daarom faalt het niet en is het gemeengoed en goed.

Metafysica? Welke metafysica hebben die bomen?
Die van groen zijn en gekruind en takken hebben
En van vruchten geven op hun tijd, hetgeen ons niet doet denken,
Ons, die niet bij machte zijn ze echt te zien.
Maar welke metafysica is beter dan de hunne,
Die is: niet weten waartoe ze leven
Noch weten dat ze het niet weten?

'Innerlijke constitutie der dingen'...
'Innerlijke zin van het Heelal'...
Dat alles is onecht, dat alles wil niets zeggen.
Het is ongelooflijk dat men denken kan aan dat soort dingen, Het is als denken aan redenen en doeleinden
Wanneer het eerste ochtendlicht straalt, en langs de rand der bomen
Een zacht en glanzend goud de duisternis verdrijft.

Denken aan de innerlijke zin der dingen
Is overtollig, zoals denken aan gezondheid
Of als een glas water dragen naar het water van de bronnen.

De enige innerlijke zin der dingen
Is dat ze geen enkele innerlijke zin hebben.

Ik geloof niet in God omdat ik hem nooit heb gezien.
Als hij zou willen dat ik in hem geloofde,
Zou hij ongetwijfeld met mij komen praten
En mijn kamer binnenstappen
En mij zeggen: Hier ben ik!

Maar als God de bloemen en de bomen is
En de bergen en zon en het maanlicht,
Dan geloof ik in hem,
Dan geloof ik in hem op ieder uur,
En mijn hele leven is één gebed en één mis,
En één communie met de ogen en door de oren.

Maar als God de bomen en de bloemen is,
En de bergen en het maanlicht en de zon,
Waarom dan noem ik hem God?
Ik noem hem bloemen en bomen en bergen en zon en maanlicht; Want als hij, opdat ik hem zou zien,
Zich zon gemaakt heeft en maanlicht en bloemen en bomen en bergen,
Als hij mij verschijnt zijnde bomen en bergen
En maanlicht en zon en bloemen,
Dan is het omdat hij wil dat ik hem ken
Als bomen en bergen en bloemen en maanlicht en zon.

En daarom gehoorzaam ik hem,
Ik gehoorzaam hem door te leven, spontaan,
Als wie de ogen openslaat en ziet,
En ik noem hem maanlicht en zon en bloemen en bomen en bergen,
En ik heb hem lief zonder aan hem te denken,
En ik denk mij hem door te zien en te horen,
En ik ga met hem op ieder uur.

Fernando Pessoa




M.,
ik heb - inzake "de geesten over de wateren" - ooit een verwijzing naar ene Ribaupierre (?).
Googlen gaf me weinig hoop.
Dank voor uw aandacht!
k b dd 5 october 2017


M.,
ik heb - inzake "de geesten over de wateren" - ooit een verwijzing gezien naar ene Ribaupierre (?).
Googlen gaf me weinig hoop.
Dank voor uw aandacht!
k b dd 5 october 2017


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.