Pakkende teksten

het liefdeslied

    door Nij, 22/08/2011 09:21. #41521. 31 reacties, laatste

Een dichter schreef eens een liefdeslied en het was wonderschoon.
En hij maakte er vele afschriften van en stuurde die aan zijn vrienden en bekenden,
en zelfs aan een jonge vrouw die hij slechts eenmaal had ontmoet
die aan gene zijde van de bergen woonde.
Na een dag of twee kwam er een boodschapper van de jonge vrouw
met een brief. In die brief zei ze:
"Laat me je verzekeren dat ik diep geroerd ben door het liefdeslied dat je hebt geschreven.
Kom nu mijn vader en mijn moeder bezoeken en wij zullen schikkingen treffen aangaande de verloving."
En de dichter schreef haar: "Mijn dierbare vriendin, het was slechts een liefdeslied uit een dichterhart,
gezongen door iedere man aan iedere vrouw."
En zij riposteerde: "Huichelaar en leugenaar in woorden,
vanaf vandaag tot aan mijn sterfdag zal ik alle dichters haten om uwentwil.

Kahlil Gibran
uit : De Zwerver


Ach, die arme vrouw! Vol verwachting en verlangen.......

Grote, bittere teleurstelling die nu zelfs omslaat naar levenslange haat.





#41521@"Laat me je verzekeren dat ik diep geroerd ben door het liefdeslied dat je hebt geschreven.
Kom nu mijn vader en mijn moeder bezoeken en wij zullen schikkingen treffen aangaande de verloving."
En de dichter schreef haar: "Mijn dierbare vriendin, het was slechts een liefdeslied uit een dichterhart,
gezongen door iedere man aan iedere vrouw."


Zo anders kunnen woorden vooral mooie woorden ontvangen en gelezen worden.
De vraag die het in deze bij me oproept is hoe reeel is het een gedicht met de mens erachter te indentificeren?
De beeldvorming is denk ik enorm.





"De beeldvorming is denk ik enorm" zeg je in je laatste zin Nij.
Dat herkende ik ook.
Ook ik ben iemand die graag in beelden ziet en geloofd. Ik heb daar als het ware een goed "gevoel" bij.
Maar.... hoe word ik gewaarschuwd door het Evangelie van Thomas en bv ook door Philippus.
Het gaat niet om de beelden maar om de waarheid of noem het werkelijkheid achter die beelden.
Met Bram hier op het forum al diverse gesprekken gehad over dit onderwerp, dat weet je zeker nog wel.
Ook voor mij, net als de jonge vrouw die het liefdesgedicht kreeg opgestuurd, is het een moeilijke zaak.
De uitleg van de dichter was misschien ook wel niet de juiste, of de echte waarheid.
Ik doe dagelijks mijn best om achter de beelden te kijken.
Soms denk ik wel eens, ik doe misschien wel teveel mijn best.
Gelukkig kijk ik niet om in wrok naar mijzelf en accepteer ik de situatie en de emotie die daar bij hoort, maar toch .......
het blijft moeilijk voor me.


Volgens mij is er niets mis met beelden of beeldvorming, omdat het ons kan helpen dat het beter met ons gaat in ons menselijke zijn. In die zin zijn beelden m.i. nodig om “de waarheid” dmv symbolen te ontvangen. Zolang je maar weet dat het niet de werkelijkheid is.

Beelden waarin "het licht van de vader" verborgen blijft, omdat het de werkelijkheid bij een leugen noemt en niet bij zijn ware naam, zijn m.i. van een andere soort.


Als we iemand 'een lelijke aap' noemen, of 'een engel', weten we dat we beelden gebruiken die je niet letterlijk moet nemen. Niettemin brengen ze een boodschap over.

Maar zodra je vergeet dat een beeld alleen maar een betekenistoekenning is, en je het beeld zelf voor de werkelijkheid houdt, alsof het beeld de werkelijkheid zelf is, dan woon je, met een term uit de gnostiek, in een leugen.
En dan kun je ook als spirituele traditie met zo'n beeld aan de haal gaan door je de betekenis toe te eigenen.

Voor mij is dierbaar het beeld van Maria met de lege handen.
Het doet er voor mij niet toe of er ooit een moeder Maria als historische persoon heeft bestaan. Het is 'maar' een beeld, en juist daarom universeel. Als beeld staat het los van enige spirituele traditie en is het een teken naar een betekenis die van alle mensen is.
Zo is ook liefde een universeel menselijke mogelijkheid en niet het monopolie van enige spirituele traditie.

Yvonne verwijst in haar reactie hiervoor naar logion 83.



Ik denk dat de dichter zich een hoedje is geschrokken van de reactie van de vrouw.

Wat deed hij nu werkelijk? Hij schreef een prachtig liefdeslied. Stuurde dit naar zijn vrienden en bekenden én aan een vrouw die hij nog maar een keer had gezien, maar aan wie hij blijkbaar dacht, toen hij zijn mooie woorden wilde uitschenken.

Misschien had de vrouw een bijzondere indruk op hem gemaakt, misschien heeft ze hem verteld van haar eenzaamheid, wie weet..... en wilde hij haar iets goeds
doen toekomen.

Dat de vrouw hier onmiddellijk de nodige consequenties een verbond......tsja!
Wanneer een ziel hunkert van verlangen gezien te worden.....!

Voor mij heeft verhaal van Gibran te maken met verwachtingspatronen en de gevolgen wanneer daar niet aan voldaan wordt.

Grote, bittere teleurstelling. De 'liefde' van de vrouw slaat om in haat.

Zij is kennelijk niet in staat geweest het met de schoonheid van de woorden alléén te doen.

Arme dichter wiens goede bedoeling niet werd begrepen.
Arme vrouw die verder moet met een hart vol haat. ( althans t.o.v. dichters ;-)



Wat mij raakt in de tekst van het ontvangen van het liefdeslied is een herkennen van mijzelf als jonge en onervaren meisje/vrouw.
Het had mij toen ik jong was kunnen gebeuren dat ik het persoonlijk opvatte en de werkelijkheid wellicht uit het oog zou verliezen.
De uitspraak van de vrouw alle dichters te haten tot haar sterfdag vind ik iets zeggen van het moment van de teleurstelling.
Want hoe kan zij weten..het kan haar net zo goed mooie inzichten geven.


Wat mij hier juist opvalt is dat deze dichter een universeel gedicht schrijft, voor iedereen, en de mevrouw dit juist persoonlijk opvat.


Ik vind deze pakkende tekst van Gibran, heel verrassend, ook van betekenis voor het artikel van Annemiek Schrijver waarvan ik elders de link gaf.
Annemiek laat daarin zien hoe liefdevol de boeddhistische lama Sögyal Rinpoche omgaat met een stervende vrouw. Ze beschrijft treffend, vind ik, hoe die daarmee zijn eigen traditie overstijgt. In zijn liefdevolle relatie tot die stervende vrouw is hij geen boeddhist, maar in de allereerste plaats mens. Ik vond dat mooi, mooi genoeg om de link naar het artikel te plaatsen. Het is een mooi tegenwicht tegen wat ik over Sögyal zei in een van mijn Bramhartigheden, die over lichaamsbewustzijn. Daar heb ik het over zijn leer en die is zeker niet de mijne. Annemiek schildert hem echter in haar artikel in zijn menselijkheid.
Zoals de vrouw in de tekst van Gibran de liefde voor haar alleen opeist, zo kun je ook liefde opeisen als het monopolie van een spirituele traditie.
Annemiek laat zien hoe universeel menselijk liefde is. Die is niet van het christendom en ook niet van het boeddhisme. Dat vind ik mooi.
Dit is de link nogmaals: "Mijn weerstand smelt"


#41530@Met Bram hier op het forum al diverse gesprekken gehad over dit onderwerp, dat weet je zeker nog wel.

Ja Wim ik herinner me je liefde voor verhalen en beelden en je gestoei ermee.

@"Het gaat niet om de beelden maar om de waarheid of noem het werkelijkheid achter die beelden."

Ja daar gaat het mij ook om.

Ik merk nu dat het wat dichterbij staat dan toen ik de liefdesbrief net las.
Er was ooit een geliefde die mij gedichten over de liefde stuurde. Weliswaar gedichten niet van zijn hand, toch ik las ze alsof hij ze zelf geschreven had gericht aan mij.
Hiermee hoefde hij m.i. zijn ware gevoelens niet te laten zien, toch dit begreep ik pas toen ik het doorzag.
Hij maakte er tot dat moment mooie sier mee :-)
Wel...ik heb er mijn liefde voor gedichten aan overgehouden.


#41538Bram@Het is een mooi tegenwicht tegen wat ik over Sögyal zei in een van mijn Bramhartigheden, die over lichaamsbewustzijn. Daar heb ik het over zijn leer als lama van de Gelugpa-orde en die is zeker niet de mijne.

Mooi hoor deze tegenhanger.

"Mijn weerstand smelt" vind ik prachtig gezegd

Annemiek:
@En wie eenmaal ziet dat alles onderling afhankelijk is (zonder zonlicht geen boom, zonder stam geen takken, zonder vrucht geen voedsel), heeft geen andere optie meer dan het ontwikkelen van compassie,
zowel op persoonlijk als op wereldwijd niveau.
Het klinkt zo vertrouwd zo eenvoudig logisch.

@Tem je geest (opdat emoties niet jou hebben, maar jij de emoties hebt, en je gaandeweg leeg en ontvankelijk
worden kunt).

@En ik weet dat hoe meer verwachtingen en gehechtheden ik los zal laten, hoe liefdevoller ik worden kan.
En het is te doen.

Ja...en mooi...!


Soms doet het me goed de dingen waarmee ik worstel hardop te zeggen, zoals dat er een diepe weerstand in mij is daar waar ik niet accepteer wat ik zie. Het als te pijnlijk te ervaren. Als dat wat is er niet mag zijn en dus anders zou moeten. Ik verlang ernaar dat deze weerstand smelt en dat wat ik zie en dat wat is kan laten en aanzien.

Ook ik schipper zoals ik in het stuk van Annemiek lees, tussen gehechtheid en afkeer.
Ik herken wat zij schrijft, de vier paar tegendelen die ons tot onze dood zo wankelmoedig bezighouden:

genot en pijn
verlies en winst
roem en schaamte
loftuigingen en verwijt


Goedemorgen Nij. Wat als je nou die diepe weerstand zou accepteren? Moet ze dan nog smelten?


Herkenbaar Nij, de dingen hardop zeggen waarmee een mens kan worstelen, kan niet alleen opluchten maar ook de situatie helderder maken voor jezelf. Soms zelfs zonder een antwoord van de ander.

Als het mag, een vraagje, je zegt: " zoals dat er een diepe weerstand in mij is daar waar ik niet accepteer wat ik zie..."
Heeft datgene wat je ziet te maken met wat je ziet bij jezelf of bij een ander?








#41542@ Wat als je nou die diepe weerstand zou accepteren? Moet ze dan nog smelten?

Hoi Yvonne

Verstandelijk kijk ik naar weerstand en accepteer ik weerstand als zo zijnde.
Gevoelsmatig ligt het soms anders, daar zit een angel en die mag wat mij betreft wegsmelten.





#41543@Heeft datgene wat je ziet te maken met wat je ziet bij jezelf of bij een ander?

hoi Carla

Mijn weerstand wordt opgeroepen door wat ik bij een ander zie.
Hierdoor zie ik mijn weerstand.


Hoi Nij,
Zoals ik het zie is er dan toch geen volledige acceptatie en m.i. verandert alles wat ik volledig toestemming geef om er te zijn, in Licht. Dus ook de acceptatie dat het gevoelsmatig dan voor jou soms anders ligt.
Als je dat dan ook weer zou accepteren, dan wind je m.i. ook hiermee a.h.w. de veer af, waardoor er uiteindelijk ook niets overblijft?


Nij, er zijn twee soorten van weerstand, waarvan het zinvol is om die te onderscheiden.
De ene vorm van weerstand is de weigering om te zien wat is, in jezelf, in een ander of in de wereld. Dat is een heel krachtige weerstand omdat die paradijsliljke illusies wil handhaven over jezelf, de ander of de wereld. Bijvoorbeeld de illusie dat alles ergens goed voor is.
De andere vorm is die van een innerlijk protest tegen wat je eerlijk ziet.
Die twee lijken op elkaar.


Hoi Nij, tsja.....waar nu respons op te geven?
Op hetgeen je bij de ander ziet en dát niet kan laten of wat zich in jou aandient en juist dát niet te kunnen laten?

Ik denk zelf dat het signaal van weerstand ook iets kan zeggen.
Iets is waar je wat mee kan doen of niet natuurlijk. ;-)

Voor mijzelf sprekend, soms vraagt het om berusting en in een andere situatie vraagt het om actie.



Dank voor jullie reacties!

Een zin raakt me diep:

@De andere vorm is die van een innerlijk protest tegen wat je eerlijk ziet.
Die twee lijken op elkaar.

Hier komen de tranen.


Laat maar komen, Nij, die tranen.


Laat ze maar gaan Nij. Dat ze je innerlijke akkertje mogen bevloeien.

In verbondenheid.


#41546@Zoals ik het zie is er dan toch geen volledige acceptatie en m.i. verandert alles wat ik volledig toestemming geef om er te zijn, in Licht. Dus ook de acceptatie dat het gevoelsmatig dan voor jou soms anders ligt.

goedemorgen Yvonne

De acceptatie dat dingen soms voor mij anders kunnen liggen is er.
En soms ook is daar tot op zekere hoogte niet alles mee gezegd, dit omdat ik niet alleen met mezelf te maken heb en kan iets wat beiden heel nauw aan het hart ligt, en dat wat ik eerlijk zie, de onmacht en machteloosheid van de ander benadrukken.


#41548@Ik denk zelf dat het signaal van weerstand ook iets kan zeggen.
Iets is waar je wat mee kan doen of niet natuurlijk. ;-)

goedemorgen Carla

Zeker. En ja, natuurlijk.


Goedemorgen Nij, ik bedoelde dat wanneer ik moeite heb om iets te aanvaarden, dat ik dan dat aanvaard. Ik kan het niet afdwingen en soms is dat dan "gewoon" wat er is.
Dat ik aanvaard dat ik het niet kan aanvaarden.
En het innerlijk protest tegen wat ik zie herken ik ook.

Maakt het jouw verdrietig om de onmacht, machteloosheid en verdriet van een medemens te ervaren? Dat je van hun pijn jouw pijn maakt? Is het moeilijk om te zien hoe de ander vastloopt?
Om het niet kunnen bereiken van de ander?
Ik denk dat je de kracht in jezelf gevonden hebt, dat je sterk bent, wanneer je dit kunt en durft.


hoi Yvonne

Ja is het antwoord op je vragen.


....." De acceptatie dat dingen soms voor mij anders kunnen liggen is er.
En soms ook is daar tot op zekere hoogte niet alles mee gezegd, dit omdat ik niet alleen met mezelf te maken heb en kan iets wat beiden heel nauw aan het hart ligt, en dat wat ik eerlijk zie, de onmacht en machteloosheid van de ander benadrukken...."

Dag Nij, ik lees je woorden en vermoed een diepere laag die zeer doet bij zowel jou als de betrokkenen.

Onmacht en machteloosheid bij de ander en bij jou, denk ik.

Misschien is het wat te gemakkelijk geweest van mij om te zeggen dat je een keuze hebt om wel of niet iets te doen.
Iets wat jezelf ook best wel weet.

En soms kan je zomaar alle kracht in jezelf mobiliseren om e.e.a. aan te gaan.
Terwijl je er ook volkomen in vast kan lopen.
Juist omdat je het zo graag anders zou willen zien.

Ik denk dat, juist vanuit het eerlijke zien,het protest gehoord mag worden. De gevoelde weerstand ook gezien mag worden. In de eerste plaats door jou zelf.

Zie het maar aan, voel het. En pas nadat je er doorheen bent gegaan, het wat zachter is geworden, komt er wellicht wat ruimte om er handen en voeten aan te geven. In welke vorm dan ook.

Wens je goede moed, wijsheid en vertrouwen. X




Hoi Nij, de bereidheid om mezelf te zien en te omarmen zoals ik ben, en op die manier ook de ander, is m.i. een diep genezende uiting van zorg. Een belichaming van compassie. En deze compassie begint bij mezelf.
Ik heb al eens gemerkt dat door mijn oordeelloze aanwezigheid bij een lijdend mens, wij samen de versmelting met de Bron ervaarden. En dat de ander hierdoor weer verder kon.


Carla en Yvonne dank jullie wel voor jullie bijdragen.

Het is mooi weer, weer om 'n terras en de fiets te pakken.

Ik wens jullie ook een fijne middag.


Nij
ik reageer verlaat ...

Zoals Khalil elders schrijft poëzie is het begrip van het geheel.

En de door jouw aangereikte tekst/ Het liefdesgedicht dringt binnen in de persoonlijke levenssfeer van de vrouw.

Misschien merkt ze het geheel niet op en wil ze mee bepalen in de scheppende beelden van de dichter.

ja het weer was mooi vandaag met een glimlach naar de jezelf en de zon





goedemorgen Marie Therese

Wat verrassend mooi jouw kijk vanuit de heelheid en de verwoording hiervan.
Dank je wel.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.