Pakkende teksten

verstoring zelfbeeld

    door Nij, 20/09/2011 12:47. #41717. 13 reacties, laatste

"De ontmoeting met iemand met een verstandelijke handicap wekt bij de meeste mensen een gevoel van bevreemding. Allerlei heel gebruikelijke gedrags- en communicatiepatronen blijken ineens helemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn. Dat schept onzekerheid. Die bevreemding heeft echter een nog diepere laag: in de ontmoeting met een mens met een handicap voelen mensen zich vaak geconfronteerd met een bestaanswijze die weliswaar dicht bij de hunne ligt, maar die zij tegelijkertijd met kracht afwijzen als een bestaansmogelijkheid voor zichzelf. Zo wil ik niet zijn, zo wil ik niet worden.

De ontmoeting leidt tot een verstoring van wat veel mensen denken en ervaren over wat mens-zijn eigenlijk is, sterker nog: tot een verstoring van hun persoonlijke identiteit. Wat in ‘het gewone leven’ relevant, waardevol, verantwoordelijk, communicatief wordt genoemd, lijkt er in deze ontmoeting niet toe te doen. Zo leidt de confrontatie met een andere bestaanswijze, een bestaanswijze die tegelijkertijd wordt herkend als wel én niet behorend bij het mens-zijn, tot een verstoring van het zelfbeeld."
Herman Meininger


hihihi, moet erom lachen. Mijn eerste ontmoeting met een gehandicapte vond plaats toen ik 17 was en nog hiet helemaal duidelijk was over mijn eigen zelfbeeld.
En er was juist een gevoel van thuiskomen, herkenning..

want ergens had ik al gemerkt dat de ontmoeting met "normale" mensen ook lang niet altijd makkelijk is en ondanks de kennis over de "gebruikelijke gedrags en communicatiemiddelen vond ik het toch erg moeilijk met hen in kontakt te komen.

Een slaapzaal met 12 vrouwen met een zwaar vertandelijke handicap, daar vond de eerste arbeitsdag plaats. Vreselijk veel indrukken, geuren, geluiden. Ik vond het echt eng en akelig, twaalf vrouwen zo naakt en dichtbij die ik niet kende. Aan het einde van de week waren het geen mensen met verstandelijke handicap meer, maar waren het corrie, truus, bea, annemarie..etc

Voor mij was dit de grootste levensles ever; dat als je verder kijkt dat je dan pas de mens ziet...en als je de mens ziet het uiterlijk, de handicap etc er niet zo veel meer toe doet.




#41719@Voor mij was dit de grootste levensles ever; dat als je verder kijkt dat je dan pas de mens ziet...en als je de mens ziet het uiterlijk, de handicap etc er niet zo veel meer toe doet.

Mooi deze levensles Lies!

Ik las op internet dat er mensen zijn die vinden dat mensen met een beperking met namen het syndroom van Down er niet zouden moeten zijn. Dit omdat de wereld er dan om verschillende redenen er beter uit zou zien. Dat deed nogal wat stof doen opwaaien en natuurlijk en gelukkig ontstonden er tegenkrachten tegen deze visie.



ikzelf heb deze keuze nooit willen maken,heb tijdens mijn zwangerschap geweigerd de onderzoek over wel of niet downsyndroom te ondergaan. Er zijn dingen waarover ik niet wil moeten beslissen.


Goedemorgen allemaal.
Mijn neefje werd geboren met het syndroom van Down. Zwijgend zaten we vaak bij elkaar steeds weer kijkend naar die blauwe oogjes en zijn lichaampje, dat hartje dat zwoegde maanden lang voor zijn /het leven.
Zijn ouders luisterde niet naar die onheilsvermoedens van artsen(hij kwam vanwege zijn hartafwijking niet in aanmerking voor een operatie)
Een liefdevolle professor, een cardioloog en zijn team die toevallig op zijn pad kwamen gaven hem een kans en opereerde en behandelde dit kleine wezentje.
Inmiddels een volwassen jongeman met ondeugende blauwe oogjes die stralend als de zon. Een steeds sabbelende glimlach om zijn mondhoeken zeker wanneer hij mijn drankje steelt. Zijn schorre stem die mij uitlacht wanneer hij mij een tik geeft, of mij probeert te laten struikelen. Maar vooral die natte zoenen op mijn wang, het zijn net gletsjervlekken. Prachtig toch.
Mijn gevoellens zijn van een zonderlinge dubbelheid gezien zijn lichamelijke beperkingen hem zoveel pijn doen .


Beklemmend geregeld dat de wereld beter af zou zijn wanneer mensen met het syndroom van Down er iet zouden moeten zijn.

Mijn neefje werd geboren met het syndroom van Down, hij is het eigenste wezen dat ik ken.


hoi Marie-Therese

Mooi om je ervaring te lezen met je neefje.

Ik zelf heb nooit van nabij te maken gehad met iemand van het syndroom van Down.

Toch als ik zie dat iemand een podium heeft gevonden en haar ideeen over maatschappij en mensen met beperkingen
kwijt kan dat zij er niet zouden moeten zijn, bereikte ik zoals ik merkte een grens van wat niet kan. Ik zou het een signaal van de ziel kunnen noemen waar ik iets mee te doen heb.
Toch tegelijkertijd merk ik ook dat heel de werkelijkheid zoals in logion 58 beschreven staat mij zeer aanspreekt en ik heel de werkelijkheid wil leven. Dit betekent zonder iets uit te sluiten. Te kijken naar dat wat is.
Toch het liefst zou ik zoals bv betreffende meningen, meningen zoals geroepen worden bij wijze van de kop in willen drukken.
Het wijkt af van mijn gedachtengoed.
Ik vind het moeilijk zomaar te zeggen dat mag. Maar moet ik iets zeggen. Ik geef het daarmee energie immers.
Vanuit er zelf te mogen zijn helemaal zoals ik ben vind ik dat elk levend wezen er mag zijn helemaal zoals die is.
Het is mijn getriggerdheid.

En zo draai ik soms in een rondje en zie ik distantie wat echt overblijft.

Krishnamurti
In ons onvermogen naar onszelf te kijken zonder oordeel, zonder veroordelen, zonder vergelijken - omdat we allemaal getraind zijn om te vergelijken, beoordelen, evalueren en een mening te geven. Alleen wanneer het bewustzijn de zinloosheid van dat alles inziet, de absurditeit ervan, is het in staat naar zichzelf te kijken. Dan is dat waarvan we bang waren als zijnde eenzaam en leeg, niet langer leeg. Dan is er geen psychologische afhankelijkheid van wat dan ook, dan is liefde niet langer gehechtheid maar iets totaal anders, en relatie heeft dan een totaal andere betekenis




Misschien toont je ziel die dat er geen afgescheidenheid is en ontstaat er spontaan een beweging diep van binnen die je te laten weten wat je ten diepste net. Lijkt me spontaan begrip.

Ik wil me niet identificeren met een groep die een maatschappij creëert en die mensen met beperkingen uitsluit.
De beweging in mijzelf die opkomt is dat ik het uit wil gillen en wil schreeuwen om onaffe zaken te laten bestaan .Te ontdekken wat je echt ziet en dat is waar je naar kijkt.
Tevens, heel vaak trek ik me terug en wordt het stil in mij want wat ik zie dat ik niet zoveel verschil van de ander .

Prachtig de hele werkelijkheid in te sluiten, dat is toch de taal van oneindige liefde.


Correctie, nu zonder taalfouten....

Misschien toont je ziel dat er geen afgescheidenheid is, en ontstaat er spontaan een beweging diep van binnen die je laat weten wat je ten diepste bent. Lijkt mij spontaan begrip.Ik wil me niet identificeren met een groep die een maatschappij creëert en die mensen met beperkingen uitsluit.
De beweging in mijzelf die opkomt is dat ik het uit wil gillen en wil schreeuwen om onaffe zaken te laten bestaan .Te ontdekken wat je echt ziet en dat is waar je naar kijkt.
Tevens, heel vaak trek ik me terug en wordt het stil in mij want wat ik zie is dat ik niet zoveel verschil van de ander .

Prachtig de hele werkelijkheid in te sluiten, dat is toch de taal van oneindige liefde.


Wat je in #41728 schrijft Marie-Therese, hoe je ernaar kijkt, raakt me.
Ik laat het op me door werken.
Dank je.


@De beweging in mijzelf die opkomt is dat ik het uit wil gillen en wil schreeuwen om onaffe zaken te laten bestaan .Te ontdekken wat je echt ziet en dat is waar je naar kijkt.

Ik lees en lees je weer en zie mijn eigen onaffe zaken.
En dat is waar ik momenteel naar kijk.


:-)
onaffe zaken, die uitspraak bevalt me goed.
accepteer ik die onaffe zaken dan heeft het moeten meteenl minder macht...

liever onaffe zaken als moeten


Nij,
bedoel je hetgeen ik schrijf onaf is, begrijp het niet zo goed hetgeen je schrijft. Te wijten aan mijn moeilijke uiteenzetting.
Het spijt me wanneer ik je pijlijk raak dat is zeer zeker niet mijn bedoeling.

De natuur en voor mij ook de mens heeft de neiging om onaffe zaken te herstellen, Mijn ervaring is dat zodra ik wil af maken hetgeen onaf is, het voelt alsof het onaffe(als het al bestaat) wordt versterkt.
Kijkend in mij en om mij heen naar hetgeen er wordt onthuld zoals het is, betekent voor mij ruimer zijn.
Zowel in het schreeuwen en in de stilte ontvouwt zich die ruimte als een geheel. Door te verblijven of aanwezig te zijn in dat moment van wat is, is het alsof een ongeschonden eenvoud dat alles omvat,
en er ontstaat een groots gevoel van vrij zijn vrijheid.

Lies
moeten maakt toch onvrij, onbuigzaamheid of star zijn.
misschien Lies had beperkingen kunnen zeggen.
onaf is zo onaf :)




#41732@bedoel je hetgeen ik schrijf onaf is, begrijp het niet zo goed hetgeen je schrijft. Te wijten aan mijn moeilijke uiteenzetting.
Het spijt me wanneer ik je pijnlijk raak dat is zeer zeker niet mijn bedoeling.

MT, ik denk dat ik degene ben geweest die onduidelijk is geweest.
Nee zeker was ik niet pijnlijk geraakt door wat je schreef. Ik vond het mooi wat je over onaf schreef. Ik kon daardoor naar het onaffe dat zich momenteel in me beweegt kijken. Het onaffe dat bij tijd en wijlen naar de oppervlakte komt en waarvan ik weet dat dat het nooit af zal zijn. En dat is goed, helemaal goed.



Niij,
je bent dan precies waar je bent!
dankje wel




Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.