Pakkende teksten

voorbij...

    door Nij, 11/11/2011 18:55. #41864. 30 reacties, laatste

"Als je eerlijk kan kijken naar je eigen leegte, zul je er achter komen dat er geen afhankelijkheid bestaat van wat dan ook – van geen mens, van geen geloof, van geen ervaring, van geen traditie. Dat is dat wat voorbij leegte is, creativiteit – de creativiteit van de werkelijkheid, niet de creativiteit van een talent of vermogen, maar de creativiteit van dat wat voorbij angst is, voorbij eisen, voorbij de trucs van het denken"
K


Mooie tekst van K., Nij.

Ik ken de leegte maar ken het ook dat deze vaak in beslag wordt genomen door angst, verdriet, teleurstelling, afhankelijkheid of wat dan ook.

Ik ben nu eenmaal niet alleen op deze wereld en voortdurend in interactie met anderen. Dit alles laat mij niet koud. Wel kan ik dan de leegte (ruimte) zien waar dit alles in gebeurt, maar leeg is het dan niet meer. En dat is eigenlijk ook oké.


Ik begrijp wat je bedoelt Yvonne.
Ik herken het.

Emoties en gevoelens zijn van voorbijgaande aard, ze verschijnen in de leegte. Ik ben het niet, ik ben de leegte


Precies Nij, Dát is wat het m.i. ook draaglijk maakt. Zonder dat ben ik verloren.


Ik ben niet de letters, maar het papier.
Het is de stilte tussen de noten, die de muziek maakt, de ruimte tussen de spijlen die de tijger in bedwang houdt.


Conflict in welke vorm dan ook vervormt de geest. Dit is een feit, geen achteloze mening of beoordeling. Ieder conflict tussen twee mensen belet dat ze elkaar begrijpen. Conflict staat waarneming in de weg. Inzicht in wat is, is het enige wat belangrijk is, niet de formulering van wat zou moeten zijn. Deze scheiding tussen wat is en wat zou moeten zijn is de oorsprong van het conflict. En de tussentijd tussen het idee en het handelen veroorzaakt eveneens conflicten. Het feit en het beeld zijn twee verschillende zaken. Het nastreven van het beeld leidt tot alle vormen van conflicten, illusies en hypocrisie, terwijl inzicht in wat is, hetgeen het enige is wat we werkelijk hebben, naar een heel andere geestestoestand leidt.

JKrishnamurti


#41869@terwijl inzicht in wat is, hetgeen het enige is wat we werkelijk hebben, naar een heel andere geestestoestand leidt.

Het hele citaat van K wonderlijk helder!


Kan een conflict niet leiden naar het werkelijk begrijpen? Of dat nu tussen2 mensen is, in mezelf, of in de wereld?
Er is bijv. een conflict. Dat is wat is.
Dat door het oordeelloos te zien, deze opgeheven wordt?
En soms "moet" je dan misschien wel in actie komen.


Naar aanleiding van het gesprek hierboven wil ik een paar aanvullende opmerkingen maken. Om te beginnen over de leegte.
In de leegte is de oordeelloze waarnemer aanwezig. Die ziet dat-wat-is. Dat zien slaat allereerst op de eigen gemoedsbewegingen. De waarnemer in de leegte valt niet samen met de gemoedsbewegingen.
Die waarnemer heeft ook geen inzicht. Inzicht is al te veel. Inzicht is van het verstand - niets mis mee, maar het is niet van de waarnemer. De waarnemer ziet, meer niet.

In de gnostiek heet die waarnemer ook wel 'de vreemdeling'. Die is geen deelnemer in alles wat er gezien wordt. Maar curieus genoeg biedt juist die afstand de mogelijkheid tot liefde en mededogen. In een Bramhartigheid zei ik het zo: "Het aanvaarde vreemdelingschap schept de afstand en de vrijheid die nodig is voor de ervaring van waarachtige lotsverbondenheid met de medemens." Het vreemdelingschap kun je ook omschrijven als de aanwezigheid van het zelfbewustzijn in de leegte, het is de positie van de innerlijke getuige.

Om oordeelloze waarnemer te kunnen zijn van je eigen gemoedsbewegingen is emotionele openheid een absolute voorwaarde. Zodra er ook nog maar enige druk ligt op het wel of niet mogen of moeten ervaren van welke emotie dan ook kun je je niet met je zelfbewustzijn op de plaats van de innerlijke getuige bevinden. Dan valt je zelfbewustzijn samen met de oordelende blik.

In de niet-oordelende waarneming van je gemoedsbewegingen, valt wel een wezenlijk onderscheid te ontdekken.
Sommige emoties kun je gaan herkennen als opgeroepen door gedachten een oordelen. Ze zijn min of meer conventioneel en relatief. Ook daar is niets mis mee, maar ik reken ze niet tot de bewogenheid van het hart. Je bent vrij om ermee te doen wat je wilt.
Maar er is ook een diepere laag van geraaktheid. Die is verbonden met je medemenselijkheid, met wat ik hierboven noemde: "waarachtige lotsverbondenheid met de medemens". Die geraaktheid dient zich aan als ervaring, die gebeurt in je eigen wezen. Hoewel je die wel als waarnemer oordeelloos kunt zien, kun je er als mens niet vrijblijvend mee omgaan. En dat weet je dan. Dat je dat weet is ook een ervaringsgegeven. Die geraaktheid in de diepere laag van je wezen noem ik graag 'de bewogenheid van het hart'.

Sommige emoties komen dus voort uit gedachten en oordelen. Andere emoties komen voort uit de geraaktheid van je wezen als mens. Die twee lagen van elkaar te leren onderscheiden is een belangrijke stap op het spirituele pad.

Overigens is de leegte niet zonder eigenschappen. Die eigenschappen zijn geen emoties of gevoelens, het is een bepaalde kenmerkde gestemdheid. Zie logion 54.


Over conflicten en medemenselijkheid.
Er was eens een conflict tussen Gaddafi en andere Libiërs. Ik begrijp dat conflict vanuit de gebeurtenissen die eraan voorafgingen. Ik begrijp de emoties van haat, maar ik wil en kan er wel buiten blijven.
Ik zag ook een angstige Gadaffi. Er is een foto van de gevangengenomen Gadaffi die met een blik vol verbijsterde wanhoop omhoog kijkt naar een medemens. Die blik raakte me in mijn wezen. Die geraaktheid staat buiten elk conflict en daar kan ik niet buiten blijven. Die raakt me in mijn wezen.
De arts van Michael Jackson werd onlangs schuldig bevonden aan diens dood. Ik zag een juichende menigte Jackson-fans die extatische blij waren met dat oordeel. Dat is dus weer een "Kruisig hem", denk ik dan. En ook daar wil ik buiten blijven. Ik zag ook een mens wiens leven gebroken is, dat van de arts dus. Dat raakt mij. En ook die geraaktheid staat los van elk conflict en die geraaktheid kan ik niet zomaar los laten. Die raakt mij in mijn wezen.
Als mens heb ik met beide niveaus te doen, die van het conflict en alle emoties daaromheen en die van de bewogenheid vanuit medemenselijkheid. Het is daarbij allereerst van belang ze helder van elkaar te onderscheiden. Wat je er vervolgens wel of niet mee doet behoort tot het domein van de vrijheid.



#41873

Dank voor je verhelderende aanvulling Bram.

@Sommige emoties komen dus voort uit gedachten en oordelen. Andere emoties komen voort uit de geraaktheid van je wezen als mens. Die twee lagen van elkaar te leren onderscheiden is een belangrijke stap op het spirituele pad.

Goed om te lezen en het onderscheid te kunnen zien.


#41874@Die geraaktheid staat buiten elk conflict en daar kan ik niet buiten blijven. Die raakt me in mijn wezen.

............

@Als mens heb ik met beide niveaus te doen, die van het conflict en alle emoties daaromheen en die van de bewogenheid vanuit medemenselijkheid. Het is daarbij allereerst van belang ze helder van elkaar te onderscheiden. Wat je er vervolgens wel of niet mee doet behoort tot het domein van de vrijheid

.............



Dank Bram!



Ja Bram ook ik heb de gebroken gezichten gezien van Gaddafi en Conrad Murray en was daar door aangedaan.

En ik vraag me wel eens af wat er door de hoofden van zo'n juichende,wraaklustige menigte heengaat.Al helemaal wanneer ze s`avonds weer in hun individuele bedjes liggen.Zou de genoegdoening dan nog zo zoet zijn?Zou het genoeg energie vrijmaken in zo'n hoofd,om weer leuke dingen te gaan doen?


Harry, jou kennende verbaast het me niet dat jij daar ook door aangedaan was.

Nu je vraag. Ik meen het antwoord wel te weten. Die mensen leven in angst. En ik meen dat die angst voorkomt uit een fundamenteel gevoel van zijnsonzekerheid. Op het nog wat preciezer te zeggen: hun ontbreken de basisgevoelens uit logion 54. Dat maakt mensen innerlijk bang.
Die basisgevoelens hebben ze wel, want die heeft iedereen, maar die zijn verduisterd door hun identificatie met hun conflict-emoties. Zoiets.
Hun volgende leuke ding is de kruisiging van het volgende angstspook. Het zal vast wel lukken om daar weer een medemens bij te vinden.


Bram, bedoel je met "Die waarnemer heeft ook geen inzicht. Inzicht is al te veel. Inzicht is van het verstand - niets mis mee, maar het is niet van de waarnemer. De waarnemer ziet, meer niet." dat je iets wezenlijk anders zegt dan K?

Die stelt (#41869) " ... terwijl inzicht in wat is, hetgeen het enige is wat we werkelijk hebben, naar een heel andere geestestoestand leidt."

Voor mij voelt het alsof jullie dezelfde ervaring verwoorden. Inzicht ervaar ik zelf als een onmiddelijke ongefilterde waarneming gekoppeld aan bewogenheid. Een direct weten, los van de beweging van het be"grijpen" van het verstand.


Dag Marianne,
Ik kan me heel goed vinden in het eerste citaat hier van K.
Maar met het tweede citaat heb ik enige moeite. En dat slaat onder andere op het woord 'inzicht'. Dat is me teveel inhoud. Ik bedoel het inderdaad zoals ik het zeg: inzicht is van het verstand, niet van de waarnemer. Inzicht volgt op het zien. Daarom moet er vEoEor het inzicht eerst waargezien worden. Zelfs het woord 'weten' dat jij noemt gaat mij al te ver. En ook bewogenheid valt voor mij niet onder de waarnemer. De waarnemer is in de leegte, en die leegte is los van inzicht, weten en bewogenheid. Om daartoe te kunnen komen moet het waarnemen radicaal gezuiverd worden van inzicht, weten en gevoel. In de leegte is alleen zijn. Alleen dan kan de waarnemer alle bewogenheid van het gemoed in waarheid zien.
De waarnemer zoals ik dat bedoel kan wel bewogenheid waarnemen, (ten onderscheid van andere emoties, zie hierboven) maar is niet zelf bewogen.
Maar verder begrijp ik best wel wat K bedoelt - denk ik.


Dat die kale, naakte waarnemer ook een belofte inhoudt blijkt uit het volgende, al eens eerder vertelde verhaal. Met die waarnemer kom je namelijk terecht in een zijnsgebied waar creativiteit aanwezig is, precies zoals K dat ook in het eerste citaat zegt.
Hier is het verhaal, en let op dat het 'zien' de transformerende factor is. Het zien is de verlossing, de waarnemer is de verlosser.

Kameel, leeuw, kind

Er was eens een kameel. Het was een kameel met ambitie. Hij wilde het beste kameel van de wereld worden. Hij leerde zichzelf om zo snel mogelijk grote hoeveelheden water op te slurpen, zodat hij de woestijn zou kunnen oversteken zonder een oase te bezoeken. Hij vroeg zijn meester om de allerzwaarste lasten en droeg die met trots. Hij liep altijd vooraan in de karavaan, de andere kamelen met zich meeslepend. Hij slurpte en slurpte, draafde en draafde, woestijn in, woestijn uit.
Op een dag boog hij voorover boven een waterbron om weer zoveel mogelijk water naar binnen te slurpen, en ineens zag hij zijn kop weerspiegeld in het water. Onthutst staarde hij naar zichzelf. Wat een vermoeide kop zag hij daar! Wat een dode ogen!
En hij zei tot zichzelf:
‘Ik ben een kameel. Ik slurp maar water, ik draag maar zware lasten, ik sleep mijn medekamelen achter mij aan, ik ren de woestijn in en uit...’

Op het moment dat hij zichzelf zo zag veranderde hij plotseling.
Hij werd een leeuw.

Al spoedig ontdekte hij dat hij als leeuw geweldig kon brullen. Maar dat was niet alles. Het bijzondere was dat alle dieren dan bang van hem werden. Ze renden allemaal zo snel weg als ze konden.
Elke dag beklom hij daarom ’s ochtends een heuvel en brulde daar zo hard als hij kon. En hij genoot ervan om te zien dat alle dieren onmiddellijk op de vlucht sloegen als hij begon te brullen.
Op een dag beklom hij opnieuw de heuvel. Bovenaan gekomen keek hij om zich heen, al bij voorbaat genietend van de angst van alle dieren die daar zouden rondlopen. Maar er was in de verste verte geen enkel dier te zien.
Onthutst bedacht hij bij zichzelf:
‘Ik ben een leeuw. Ik beklim maar steeds deze heuvel, brul zo hard als ik kan en dan rennen alle dieren van me weg. Maar nu is er niemand meer die mij aanhoort.’

Op dat moment veranderde hij in een kind. Hij begon te spelen met... ja met eigenlijk niets. Maar dat gaf niet, want in zijn spel kon hij alles veranderen. Een blaadje werd een boot waarmee hij over de zeeën voer. Een tak boven zijn hoofd werd soms een kasteel, soms een boerderij. Hij zelf was soms een ridder, soms een vissersvrouw, zelfs een zeemeeuw. Aan alles gaf hij zo de betekenis die hij maar wilde.
En aan dat spel kwam nooit een eind.

Zie ook logion 22.


dat van dat kameel leeuw en kind dat staat ook in dat boek van nietzsche of is dat niet hetzelfde?


Dag Lies,
Ja, dat staat als één zin in een boek van Nietzsche, als een losse opmerking. Dat inspireerde me om er een heel verhaal van te maken.


bram en harry, het gaat gewoon door; de oordelen, ik herken het ook het geraakt zij door de pijn in de ogen van ghadaffi of murray of een paar jaar geleden saddam hussein bij dat lichamelijk onderzoek. En de neiging je af te vragen wat er in die hoofden gaat van die mensen die hun 'menselijkheid' verliezen waardoor ze weer ver weg van ons staan, maar ik weet dat als ik verder kijken kan, ik veel pijn en verdriet zal zien in de ogen van die jongens en dan denk ik ook weer aan Joyce... en achter die daders zit ook weer een hart dat geraakt worden wil..


Nogmaals dank, Bram voor het verhaal van de kameel, leeuw, kind ontwikkeling.

Dit verhaal binnen deze discussie laat mij zien dat het steeds het toeschrijven van waarnemingen aan een ik-beeld is dat plaats vindt bij de kameel en leeuw. De kameel krijgt inzicht in zijn kameel zijn (groepsbewustzijn) en wordt leeuw (zelfbewustzijn) tot het inzicht krijgt in zijn leeuw zijn.
Het kind is wat IS als het identificeren losgelaten is, als gewaar zijn IS.

Bewustzijn verschuift naar gewaar zijn. Inzicht (in identificatie met...) is dan wat plaatsvindt in het bewustwordingsproces, in het bewustzijn en niet in het gewaar zijn, daar is geen identificatie.

Als aanvulling een citaat van Frits van der Ploeg over waarnemen:

Waarnemen


Vermogen tot gewaar zijn,
dat wordt opgeroepen door zijn in een omgeving.

Waarneming gebeurt vanuit een bovenpersoonlijke openheid. Het is een ontvankelijk vermogen dat de projecties van het denken herkent en de bron ervan ontzenuwt.

De bron van waarneming is wat zonder opgeslagen kennis primair de dingen aanschouwt. Dit eerste gewaar zijn blijft buiten wat het waarneemt, en daardoor waarachtig los van oordeel.

Ruimte, vorm, zijn en tijd verschijnen in het gewaar zijn dat voor bewustzijn is. Bewustzijn is bewust van objecten, Gewaar zijn kent geen objecten.





Dank Bram,

Wederom heb ik, met een glimlach en vol h-erkenning, genoten van het verhaal over de leeuw en kameel.

Citaat: “The individual has always had to struggle to keep from being overwhelmed by the tribe. If you try it, you will be lonely often, and sometimes frightened. But no price is too high to pay for the privilege of owning yourself.”
¯ Friedrich Nietzsche



Zelf maak ik graag gebruik van 't woord (en 't is maar een woord) getuige, of nog liever spiegel.
Wat er ook gebeurt, speelt zich af voor de spiegel.
Het gebeurt niet mét de spiegel.


Dag Gea, dat is een mooi beeld, in de spiegel kijken. Maar de vraag is: Wie kijkt er?

Die uiteenzetting hiervoor over de waarnemer zal misschien wat theoretisch geklonken hebben. En daarom wil ik dat met een voorbeeld duidelijk maken.

Je kunt zeggen: 'Ik ben bang'. Dan identificeert het kijkende 'ik' zich met de angst. Het 'ik' en de angst zijn één.
Maar er is een andere mogelijkheid. De waarnemer kan ook zeggen: 'Er is angst'. Die waarnemer is niet zelf bang, maar ziet dat er in hem angst gebeurt. De waarnemer staat zelf buiten dat gebeuren, identificeert zich dus niet met de angst. De waarnemer is daarvan onthecht.
Voor alle duidelijkheid, want er bestaat hierover veel misverstand: die onthechting betekent niet dat je de angst probeert weg te werken alsof die er niet zou mogen zijn, alsof je dan angstloos zou moeten worden. Het gaat om het vermogen de angst oordeelloos waar te nemen en dat kan alleen als die angst er onverbloemd mag zijn. Juist door te proberen de angst weg te werken, omdat het 'ik' daar een negatief oordeel over heeft, word je 'ik' één met de angst. Alleen als je de angst toestemming geeft er te zijn, kun je er onthecht naar kijken.

Het is een merkwaardige gespletenheid waartoe we als mens in staat zijn, ons vermogen om onze gemoedsbewegingen onthecht waar te nemen. En waarom zouden we daarnaar streven? Wel, omdat de zijnservaring van het 'ik' dat zich met de gemoedsbewegingen identificeert volkomen anders is dan de zijnservaring van de onthechte waarnemer. Wat het oplevert heb ik proberen te verwoorden bij de toelichting van logion 54.
En hoe kom je daar? De allerbelangrijkste manier is emotionele openheid: het loslaten van elk oordeel over je emoties. Zie van de stapstenen het derde werk.

En nee, Marianne, de waarnemer krijgt geen inzicht in zijn kameel-zijn en zijn leeuw-zijn, echt niet, er is alleen zien. Inzicht kan volgen op het zien, maar de verlossing komt voort uit het alleen maar waar-zien.
Terecht citeer je Frits van der Ploeg:
'De bron van waarneming is wat zonder opgeslagen kennis aanschouwt. Dit gewaar zijn blijft buiten wat het waarneemt, en is los van oordeel.' (Ik heb het citaat enigszins ingekort.)
Maar je hebt volkomen gelijk dat het alles te maken heeft met identificatie.











Wat mij steeds weer opvalt aan verhandelingen over de leegte en onze pogingen tot benadering en beredenering daarvan, is dat dat steeds weer wordt gepoogd wanneer er sprake is van conflictueuze situaties.Met name met onze identificatie met conflictueuze situaties.Daar bedoel ik mee angst,strijd,verdriet,onbegrip,eenzaamheid,wrijvingen, woede en zo kan ik alle emotionele hoedanigheden aan de negatieve zijde van het emotie-spectrum wel opnoemen.

Wanneer er identificatie plaatsvindt met een voorval, een opmerking een situatie, een levensgeschiedenis of eigenlijk alles wat er zich in onze wereld kan afspelen, dan voegen wij dat toe aan ons persoonlijk archief.Dat persoonlijk archief bestaat , en rara hoe kan dat,nog al eens uit beelden,gedachten en emotie's aan de negatieve zijde van het spectrum.We bouwen op een dergelijke manier dat persoonlijk
archief verder uit.Tot het op een gegeven moment te groot wordt en te pijnlijk.

Er wordt dan gezocht naar vermindering van de interne spanning en dat doen we door het benaderen van of het zoeken naar de leegte.Op veel manieren.

Talloze vormen van meditatie.
Het onbetrokken waarnemen.
Mindfullness.
Het zo modieuze "hier en nu".
Hetzelf in bezigheden verliezen.
Hetzelf in een ander verliezen.
Creatief zijn.iets scheppen vanuit de leegte.
Shoppen bij de mediamarkt.
Slaap.
Vergetelheid.
Alcohol.
Drugs.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ter illustratie van het waarnemen, los van identificatie daarmee,hieronder een stukje uit Trouw van alweer een paar jaar geleden,
gechreven door Tjeu van den Berk:

Weerstandsloos gewaarzijn
In een gebeurtenis die de communicatiedeskundige Watzlawick overkwam, komen we op het spoor van weer een andere karakteristiek van aandacht. Hij vertelt dat hij, na een lezing gegeven te hebben in een badplaats, wat gewandeld had op de boulevard en op een bank had plaats genomen, waarvandaan hij een prachtig uitzicht had over de zee. Opeens hoorde hij achter zich iemand tegen een conservenblikje aan schoppen. Het blikje rinkelde over de tegels en het lawaai hield maar niet op. Het stoorde hem en langzamerhand begon hij er zich mateloos aan te irriteren. In een plotselinge opwelling van boosheid draaide hij zich om, teneinde de blikjesschopper te verstaan te geven hiermee op te houden. Tot zijn stomme verbazing merkte hij toen dat een grote hond uitgelaten bezig was met een blikje te spelen. Het beest holde het achterna, sloeg het dan weer met zijn poot weg, enzovoort. Ineens was alle weerstand weg bij hem, hij draaide zich om, keek weer uit naar de zee, en het geluid van het blikje maakte deel uit van zijn aandachtsvolle houding. Het klonk hem als muziek in de oren. De afzondering tussen hem en het 'lawaai' was opgeheven.

Maar over het algemeen is al het bovenstaande toch een vlucht uit het engagement met onszelf en met de wereld om ons heen, ter voorkoming van conflicteuze situaties.Want wanneer er dan sprake is van een ongeladen waarneming hoe doen we dat dan
wanneer we iets waarnemen aan de positieve zijde van het spectrum?Iets moois, liefs,adembenemends,humoristisch,een genieting, een rust,een succes?Gaan we dat ook neutraliseren door het een ongeladen waarnerming mee te geven.Of gaan we daarvan genieten?
Of gaan we onszelf wijsmaken dat we daar geen recht op hebben, zo iets moois mee te maken.En gaan we dan halsstarrig voorkomen dat mooie ervaringen worden opgeslagen in ons postitief persoonlijk archief?

De vraag is of dat wel handig is.Omarm en koester gerust een lichtpuntje in de tunnel.

Met de wind in de zeilen de gehele spanningsboog van het leven doorstaan.Door The Perfect Storm heen naar een rustige lagune
en weer terug wanneer het leven dat van ons vraagt.

NB Dit stukje is met opzet in wij-vorm geschreven.Ik zag géén kans mezelf los te koppelen van de ervaringen van veel mensen
om mij heen.Met inbegrip van mijzelf natuurlijk.





#41894

In mijn bijdrage poogde ik juist te benoemen dat het de "kameel" en "leeuw" zijn die inzicht krijgen, inderdaad niet de waarnemer. Dat was net de ontdekking, maar waarschijnlijk ben ik niet duidelijk genoeg.


Ik hou het er maar op dat het kameel en de leeuw geen inzicht verwierven maar zagen. Dat is ook de bedoelde moraal, althans voor mij, van dit verhaal.
Het is de waarnemer die het kameel ziet. Het is de waarnemer die de leeuw ziet. Het zijn stappen in disidentificatie, loslaten van een identiteit dus.
Anderzijds, wat maakt het uit? Wat ik hier vooral wilde zeggen is dat er twee niveaus zijn van gemoedsbewegingen die je helder kunt leren onderscheiden. Maar ook dat is geen inzicht. Het is meer een ontdekking. Voor mij is dat een subtiel maar wezenlijk onderscheid.
Maar als het voor jou wezenlijk is om het anders te benoemen en je je daar wel bij voelt, zou ik het daar maar bij houden. Je kunt tenslotte alleen je eigen weg volgen.


Zo is het, daarbij ik vind het wel heel fijn om af en toe stukjes met anderen op te trekken en van de ander te leren, bedankt voor je verheldering.


Een schitterend voorbeeld van geraaktheid met gevolgen:

Een gewapende overvaller in Noord-Duitsland heeft kennelijk overmand door wroeging een overval op een woning in Schwanewede, ten noordwesten van Bremen, opgegeven.
Hij bedreigde een oppas met een pistool en eiste geld. Toen twee kleine kinderen vervolgens hun spaarvarkens aanboden, werd het de overvaller te veel. Hij stopte zijn wapen weg en vertrok zonder een woord te zeggen en zonder buit, meldde de plaatselijke politie woensdag.


@Wie kijkt er?
Geen idee,Bram.
Het gebeurt vanzelf, sneller dan een bliksemflits.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.