Pakkende teksten

de melodie van je hart

    door Nij, 25/11/2011 20:30. #41944. 30 reacties, laatste

Een vriend luistert naar de melodie van je hart

Van oudsher hebben wijze mannen en vrouwen de waarde van vriendschap geprezen en het geheim van een vriend tot uiting gebracht in steeds weer nieuwe beelden. Een beeld staat bijzonder diep in mijn geheugen gegrift: `Een vriend is iemand die luistert naar de melodie van je hart / en jou deze weer voorzingt als je haar een keer hebt vergeten.`
Ik weet niet meer van wie die uitspraak is. Maar dat een vriend luistert naar de melodie van mijn hart, is voor mij een prachtig symbool. Een vriend hoort heel precies wat mij ten diepste beweegt. Hij luistert naar mijn hart om te ontdekken wat de grondmelodie van mijn leven is, om te zien wanneer en hoe mijn leven gaat vibreren en stromen. En als ik deze melodie heb vergeten omdat ik van mijzelf vervreemd ben geraakt door de eisen die het leven van alledag aan mij stelt, dan zingt een vriend mij deze melodie voor. Hij brengt mij weer in contact met mijn eigen kern. Met mijn ware wezen. Hij laat mij weer zien wie ik ben. Een vriend herinnert mij aan datgene wat ik ten diepste ben. Zijn taak houdt dus veel meer in dan mij slechts begrijpen en mij alleen maar bijstaan. In tegendeel hij neemt de melodie van mijn hart in zich op om haar weer opnieuw te laten klinken als zij in mij is verstomd.
Bron: Anselm Grun – Boek van Levenskunst


Nij dankjewel voor deze prachtige tekst.

Luisterend kunnen liefhebben tot het uiterste van je wezen. Zo' n liefde wil onvergetelijk blijven.


@Luisterend kunnen liefhebben tot het uiterste van je wezen.

Wat zeg je dat weer mooi Marie-Therese.

Aansluitend op de tekst van Grun is er de vraag van Maurice Knegtel: wat is vriendschap?

"Vriendschap noem ik elke intermenselijke relatie waarin ik dóór wat ik van een ander maak en dóór wat ik met een ander wil heen bereid ben mijzelf werkelijk door de ander te laten raken.
Dit betekent dat ik mijn bestaan uit handen geef. Niet voorgoed natuurlijk. Misschien maar voor enkele minuten. Maar die minuten kunnen net genoeg zijn om de soliditeit van mijn bestaan en de waarheid van mijn wereld te ontkrachten. Ik word getroffen door een openheid en een intimiteit die mij tonen dat de vreugde en de vervulling van mijn bestaan niet liggen in wat ik beheers, begrijp en bezit en die de onmogelijke basis vormen voor de permanente oefening in zelfonthechting die vriendschap voor mij is."
Maurice Knegtel


Het is een mooie tekst van Knegtel, zeker. Maar dat daar nou weer die boeddhistische zelfonthechting aan te pas dient te komen, leg ik naast me neer. Ik lees het ook met enige ergernis. Waarom zou je je eigen wezen in een vriendschapsrelatie moeten ontkennen? Hoezo? Mensen zijn veel te bijzonder voor die dogmatisch verplichte zelfonthechting.

Marie-Therese zegt het veel mooier, zoals Nij al beaamde: "liefhebben tot het uiterste van je wezen". Dat gaat voor mij over zelfrealisatie, niet zelfonthechting. Liefde en zelfonthechting passen voor mij niet bij elkaar. Je kunt niet als een nobody een goede vriend zijn. Wat heeft die ander dan aan je? Letterlijk niets, lijkt me.
Ik verkies het 'Mens, sta op en herinner jezelf' verre boven zelfonthechting. En het is voor mij duidelijk dat in het proces van zelfrealisatie je medemens onmisbaar is. Alleen aan de ander kun je leren wie je bent. En je vriend kan alleen aan jouw eigenheid ontdekken wij hij of zij is. Wederzijds bevestigen noem ik dat - kennen en gekend worden.
En die betekenis geef ik ook aan de uitspraak van Jezus: "Heb je naaste lief als jezelf".

En daar past ook het oorspronkelijke citaat van Anselm Grün bij:
"En als ik deze melodie heb vergeten omdat ik van mijzelf vervreemd ben geraakt door de eisen die het leven van alledag aan mij stelt, dan zingt een vriend mij deze melodie voor. Hij brengt mij weer in contact met mijn eigen kern. Met mijn ware wezen. Hij laat mij weer zien wie ik ben."
Ook dat gaat over zelfrealisatie. Niks zelfonthechting dus.


Bovenstaande doet me denken aan:

Waar twee of meer in mijn naam verenigd zijn, daar ben ik hun midden.

Fijne zondag,


@Ik verkies het 'Mens, sta op en herinner jezelf' boven zelfonthechting. En het is voor mij duidelijk dat in dat proces je medemens onmisbaar is.

Om ooit op te staan liet ik los waar ik aan gehecht was om op te kunnen staan.

Ik laat los/onthecht aan ideeen, schort tijdelijk op om met open/lege handen te staan naar de mens tegenover me.

Het vraagt van mij niet in te vullen voor de ander. En als dat niet gebeurt steeds terug te vallen op de intentie dit niet te doen.

Onthechten betekent voor mij met open ogen durven bezien van alles, het openstaan voor de kracht van de levensstroom, het durven veranderen van omstandigheden en vaste patronen die benauwend werken, het durven behouden en ontwikkelen van het goede.

@Waarom zou je je eigen wezen in een vriendschapsrelatie moeten ontkennen.

Dit gebeurde mij ooit. Ik wist niet meer wat van mij of van de ander was.
Dit kon gebeuren toen de ander macht over me kreeg, tot het moment dat ik me daaraan ontworstelde.
Het komt me nu voor alsof het in een ander leven was, toch nog steeds geeft de dieper gelegen angst hiervoor signalen af als er dreiging is.
En belangrijk is het zien van onderscheid tussen onvoorwaardelijk en grenzeloos.


Je beschrijft het heel treffend, Nij.
Zo is onthechtiing niet onthechting van het zelf, maar van allerlei aangewaaide overtuigingen en oordelen. Ja, dan lijkt het alsof je met lege handen staat, omdat je geen pasklare antwoorden meer hebt. Maar juist dan kun je waarachtig aanwezig zijn bij die ander met je naakte zelf.
Dat, Nij, berust op jouw ervaring, en dat maakt het waarachtig en waar.
En inderdaad, hoe pijnlijk soms, om te beseffen dat de eis tot zelfonthechtding de vrijbrief is voor macht.
Of, hoe je als lid van een groep geacht wordt je eigenheid te ontkennen. Anders doe je niet mee, hoor je er niet bij. Zo zie ik ook die dogmatisch verplichte toevoeging van Knegtel aan zijn overigens mooie beschrijving van vriendschap. Dat moest kennelijk nog even. Je hoort pas bij de boeddhistische gemeenschap als je meedoet aan zelfonthechting. Groepsverplicht. Niks voor mij. Ik doe niet mee. Kijk wel uit.

Ik ga voor het schaap dat de kudde en daarmee alle groepsovertuigingen verlaat van logion 107:
"Het aanvaarde vreemdelingschap schept de afstand en de vrijheid die nodig is voor de ervaring van waarachtige lotsverbondenheid met de medemens."


Mooi, Yvonne. Echt mooi. (@41954)
Daar geniet ik nou van, van zo'n onverwachtse dwarsverbinding.


Heel boeiend om er ook de Griekse filosoof Epicuros bij te halen.
Er was eerst de stammencultuur, waarbij je identiteit bepaald werd door het lidmaatschap van een groep.
Epicuros (340-270 vC), formuleerde een geheel nieuw soort medemenselijke relatie, namelijk die van vriendschap. Hij benoemde vriendschap tot het hoogst menselijke bereikbare geluk. Boven de ingang van zijn huis stond:
"Vreemdeling, hier is het goed toeven, hier is het geluk het hoogste goed."
Het geluk, dat is voor Epicuros vriendschap, los van enig groepsbelang, als mens tot mens.


Dit is kudde:
Matteüs 18: "Hij riep een kind bij zich, zette het in hun midden neer en zei: ‘Ik verzeker jullie: als je niet verandert en wordt als een kind, dan zul je het koninkrijk van de hemel zeker niet binnengaan. 4 Wie zichzelf vernedert en wordt als dit kind, die is de grootste in het koninkrijk van de hemel."

Daar staat haaks tegenover de tekst uit het Thomasevangelie, logion 107:
"Jezus zei:
Het koninkrijk is als een herder die honderd schapen had.
Een van hen, de grootste, ging ervandoor.
De herder verliet de negenennegentig
en zocht naar die éne, tot hij hem vond.
En nadat hij zich al die moeite had getroost
zei hij tegen het schaap:
Jij telt voor mij meer dan die negenennegentig."

"De grootste", waarnaar Matteüs vraagt, is volgens Thomas dus niet wie zichzelf vernedert. Volgens Thomas is dat het schaap dat de kudde verlaat.
De verplichte boeddhistische zelfloosheid van Knegtel is voor mij hetzelfde pot nat als de verplichte zelfvernedering van Matteüs.
Ik kies voor Thomas.




Ik heb (o.a. in de christelijke traditie )dat toch al nooit zo begrepen over die verplichte zelfvernedering. Net alsof het inzicht geeft in het mystieke proces van leegwording, maar m.i. is dit juist het omgekeerde van leegwording, deze verplichte vernedering van de mens.


@Zo zie ik ook die dogmatisch verplichte toevoeging van Knegtel aan zijn overigens mooie beschrijving van vriendschap. Dat moest kennelijk nog even. Je hoort pas bij de boeddhistische gemeenschap als je meedoet aan zelfonthechting. Groepsverplicht. Niks voor mij. Ik doe niet mee. Kijk wel uit.

Bram er ontgaat mij geloof ik iets. Waar lees ik in de tekst van Knegtel over groepsverplichting en de verplichte boeddhistische zelfloosheid?



Treffend vind ik logion 54 over het lege bewustzijn en de innerlijke waarnemer.

"Er is dan dus een merkwaardige dubbelheid: enerzijds verkeert de onthechte innerlijke waarnemer in een toestand van onaantastbare goedheid, anderzijds kan juist dan de innerlijke waarnemer censuurloos bespeuren hoezeer de omstandigheden van het leven het hart kunnen raken, en daar het handelen in de wereld op baseren.
Sterker nog: de onthechtheid van de innerlijke waarnemer laat je de pijn en de vreugde van je medeschepselen als je eigen pijn en vreugde ervaren, zonder dat het je bedreigt of begeerte opwekt. En dat zou je ook liefde kunnen noemen."





Waarom de rede,de ratio?

Waarom niet de betoverende werkelijkheid:

Twee uurtjes met een vriend.Zo kostbaar.


ha Harry

'n Betoverende werkelijkheid is voor mij ook de herkenning als ik een stukje tekst lees over vriendschap zoals van Grun en zoals van Knegtel en zoals van Epicuros en wat het Thomasevangelie hier over zegt.
De werkelijkheid voor mij bij het lezen hiervan is dat het me licht om het hart wordt. Zoals de betoverende werkelijkheid voor mij ook twee uurtjes met een vriend kan zijn. Het zijn ontmoetingen die sporen nalaten.


Nij, je schreef:
"Waar lees ik in de tekst van Knegtel over groepsverplichting en de verplichte boeddhistische zelfloosheid?"

Ik was vorige week ik Assen in het vernieuwde Drentse museum.
Daar is een tentoonstelling over China in de achtste eeuw. Heel mooi.
Bij een deel van de tentoonstelling over het chinese boeddhisme las ik dat de Boeddha aanvankelijk niet afgebeeld mocht worden omdat hij in het niets was opgegaan. Daar zie je dus weer dat steeds weer terugkerende basisthema van het boeddhisme; het uitdoven van het zelf.

Als de boeddhist Knegtel mooie dingen zegt over vriendschap, en dat vervolgens als een oefening in zelfonthechting ziet, maakt hij van vriendschap een boeddhistisch onderwerp. Dan eigent hij zich vriendschap toe. Dan denk ik: daar moet je afblijven, beste Knegtel, want daarmee tast je vriendschap in z'n wezen aan. Vriendschap is van mensen en niet van boeddhisten.
Zijn toevoeging is volkomen overbodig over wat hij daarvoor zei. Daarom noem ik het, en herken ik het als groepsgedrag.
Ik hou het liever op de persoonlijke ervaring van vriendschap zoals herkenbaar door Harry beschreven.


Ok Bram ik begrijp dat je vanuit de boeddhist Knegtel leest. Dat het 'm zit in de oefening in zelfonthechting die vriendschap voor hem is.
Dank voor je antwoord.


Ik wil het nog even scherp stellen. Stel je voor dat je een vriend van Knegtel bent en dan plots beseft dat je voor hem een oefening in zelfonthechting bent. Mmmm....

(Voor alle duidelijkheid: ik weet dat Knegtel als mens zo niet met z'n vrienden omgaat. Er is niets mis met de mens Knegtel en zijn vermogen tot vriendschap. Dat wil ik ook nog wel even kwijt. Het ging mij er nu alleen om wat hij daar als boeddhist mee doet.)



Waarom zouden mensen zich niet in elkaar mogen verliezen?Het is heus geen zelfopoffering.Ik zie dat meer als geestlijke gemeenschap.Zoiets kan lopen tot de hoogste waarden van een mens.
Waarbij er helemaal geen noodzaak is van
hoogdravende dingen.

Ook al gaat het maar om het gooien van een propje papier naar elkaar.
Er worden géén eisen gesteld.Er zijn géén randvoorwaarden.Zodra dat in beeld komt is er analyse.Ik vind analyse en vriendschap met elkaar in tegenspraak.




Ik denk dat we hier over verschillende dingen spreken Harry. Onthechting en vriendschap gaat m.i. niet samen, maar je in de ander verliezen is zoals ik het zei de gemeenschappelijk ruimte die je betreedt wanneer twee of meer in mijn naam verenigd zijn.



Ja.Onthechting past juist niet bij vriendschap.Vind ik.

Vriendschap geeft je de ruimte om gewoon jezelf te zijn.Zoals ook de ander zich zelf blijft.

Het betreden van een gemeenschappelijke ruimte.Aangespoord door niets.Volledig uit vrijheid.Hooguit aangetrokken door de zeldzaamheid ervan.Want zeg nou eerlijk,hoevaak komt zoiets voor?



...Laat ik dat laatste bij mezelf houden..


En met dit laatste bericht van Harry (eventueel ter navolging) kunnen we dit draadje mooi afsluiten, lijkt me
Nij bedankt voor de teksten, en Nij, Yvonne, Marie-Therèse en Harry bedankt voor je reacties.
(Maar mocht je nog iets willen toevoegen, ga je gang.)


Bram ook jij bedankt voor je reacties.



Dankje Bram, Nij, Harry en Yvonne, ik kan het niet zo zeggen als jullie, maar ik voel het wel. Vriendschap is bewegend, aangrijpend, ontroerend , is in ’ t hart onverbrekelijk, voor altijd.




De voorwaarden van vriendschap zijn steeds dezelfde, de vriendschap is een zone zonder gevaar, omdat je elkaar accepteert zoals je bent. “Nergens om.” Maar ik denk dat er wel degelijk een soort doel in zulke vriendschap zit, namelijk samen spiritueel te groeien. Juist als je niet precies hetzelfde bent werkt dat. Als je van iemand houdt die anders is dan jijzelf en die ook niet van plan is, of in staat is, zichzelf aan te passen aan jouw smaak, en je blijft van die persoon houden dan moet je je hart wel wijder openzetten. En zo’n wijd open hart is het spirituele doel van het leven. Het betekent morele oordelen opschorten. Ik houd niet van diegene omdat hij/zij beantwoordt aan mijn opvattingen en verwachtingen, maar omdat hij of zij het is. Juist vrienden die anders zijn dan jezelf en van wie je toch houdt kunnen dit effect teweegbrengen. Je hart rekt steeds meer op. Er komt steeds meer ruimte voor alles wat anders, onwennig en vreemd is. Dat is het spirituele aspect van vriendschap: je wordt er een groter mens van. Je raakt vooroordelen kwijt en krijgt meer innerlijke ruimte. Vriendschap is liefde zonder vleugels, zei dichter Byron. Het is liefde zonder fantasie, zonder overspannen verwachtingen, die met beide benen op de grond blijft. Als je sterk genoeg in je schoenen staat om jezelf te blijven, kun je bewust kiezen in welk opzicht je je door de ander beïnvloed wenst te worden. Elkaar zachtmoedig corrigeren is ook een kenmerk van echte vriendschap. Het klinkt tegenstrijdig, want die vriendschap was toch ook juist gebaseerd op totale acceptatie? Het gaat erom dat er geen morele veroordeling in je vraag zit. De ander kan naar je luisteren, zonder in de verdediging te schieten, omdat er geen werkelijk gevaar is.
Wil Derkse
Hapinezz, nr 6 2010


Prachtige gedachten bij wat vriendschap kan zijn.

Vooral: " Vriendschap is een zone zonder gevaar."

In zijn boekje: ' Over vriendschap', neemt Wil Derkse, zijn lezers mee langs nog meer aspecten van vriendschap.

Zoals b.v. zijn, eenzijdige, vriendschap met Thomas More. Zijn ervaringen met een hechte vriendenclub van 4 mannen.

Waar één van die vrienden b.v. zelden als eerste het initiatief neemt voor ontmoeting.
En hij zelf niet schroomt om onverwachts met een fles korenwijn onder zijn arm en een stuk Zeeuws spek ( hij is zoon van een slager ;-), ik ken hem, hij is mijn neef ) in zijn tas bij hem aan te bellen.

Mooi dat onbekommerde accepteren van het verschillend zijn in een vriendschap.

Ik zal het, mede door jouw bijdrage Nij, na mijn vluchtige blik van vandaag, nog weer eens gaan lezen.





goedemorgen Carla

Ik kende Wil Derkse niet, mijn interesse in zijn boek Over vriendschap is nu gewekt.
Mooi voorbeeld dat je aanhaalt. Ook het onbekommerd accepteren van het verschillend zijn in vriendschap.

Zo las ik elders een stukje van hem over "Groeien in contact met bronnen van waarde" enkele suggesties over het houvast en richting geven aan:

"Het is wat aanmatigend, om niet te zeggen gênant, om anderen tips te geven betreffende het
voeden van hun geestelijke vitaliteit. Mensen en hun contexten zijn immers zo verschillend.
Aan de andere kant zijn ook de stichtende figuren van de monastieke traditie, zoals
Benedictus, zich dat bewust geweest. Hun algemene richtlijnen kunnen afhankelijk van
persoon en situatie heel verschillend vorm krijgen. En blijkbaar zijn hun suggesties flexibel en
ruim genoeg om ook mensen van zo’n vijftien eeuwen later houvast en richting te geven."

1. Cultiveer een persoonlijke dagorde (met flexibiliteit). Zorg voor een mooi en stil begin van
de dag, voor een rustig pauzemoment, voor een mooie en stille afsluiting van de dag.
2. Cultiveer dagelijks rust en stilte; vermijd lawaai en herrie. Herzie zonodig je houding ten
opzichte van de massamedia, waarbij herzien waarschijnlijk schrappen zal betekenen.
3. Cultiveer het dagelijks werk. Ook na het zogenaamde ‘arbeidsleven’ is het goed dagelijks
en vasthoudend aan je eigen ‘project’ te werken.
4. Cultiveer de dagelijkse ‘studie’, door een vasthoudend contact met teksten en andere
heldere en schone bronnen waarvan je gemerkt hebt dat ze je voeden.
5. Cultiveer een regelmatig contact met een concrete vorm van spiritualiteit – zoek als het
ware een ‘pompstation’ waar je regelmatig je ‘pneuma’ kunt voeden.
6. Cultiveer je vriendschappen, de gastvrijheid en het vieren van feestelijke dagen.
7. Leef ‘ex-centrisch’ door het andere en de ander hoog te houden en te dienen – daar floreer
je merkwaardig genoeg zelf ook het meeste bij

Wil Derkse






Wauw! Das mooi Nij!


Fijn dat je deze aanbevelingen hier plaatst Nij.

Dat blijkt al uit de reactie van Harry.

En ondanks dat ik het al kende, voelt het ook voor mij weer goed hieraan herinnerd te worden. Dank.

Zijn 'pompstation' is de Benedictijnse Spiritualiteit, welke hij vertaalt naar het dagelijks leven. En dit vanuit eigen ervaring.

Dat doet hij prachtig in de twee volgende boekjes:
' Een levensregel voor beginners' en ' Gezegend leven'.

Zijn aanbevelingen komen ook hieruit voort. Prachtig.

Ik sluit mijn 'pneuma' er maar weer eens op aan.











Goed dat je deze 7 "regels" van houvast en richting van Wil Derkse onder de aandacht brengt.
Ze passen erg goed in mijn patroon.
Ik kan ze goed gebruiken.
Dank je Nij.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.