Pakkende teksten

het lied van de parel voor kinderen (3)

    door Nij, 29/11/2011 11:38. #41980. 0 reacties, laatste

Dan, op een mooie zomerse dag, leer ik een jongen kennen die ook ergens uit het oosten komt.

Hij gaat rustig zijn eigen gang, ik merk dat hij wijs is. Hij is anders als anderen, net als ik een buitenbeentje, maar hij lijkt dit helemaal niet erg te vinden. Hij komt er gewoon voor uit wie hij is.
Ik voel me op mijn gemak bij hem, dus trek ik met hem op en dat gaat heel goed want we begrijpen elkaar zonder woorden, dat voelt fijn en soms zelfs troostend.
Mijn nieuwe vriend kan heel rake dingen zeggen, zoals laatst, toen anderen me hadden uitgelachen. Hij zei me: ‘ik wil je niet alleen helpen door je te troosten. Nee, ik wil je vooral wakker schudden en waarschuwen voor de gevaren hier die op de loer liggen als jij je steeds maar aanpast aan dit land. Ontwaak, jij die slaapt!’
Ik was verbaasd, ja. Ik ben hier immers al aardig geworteld, ben Egyptisch gekleed, vind het eten lekker en heb al aardig geleerd me te gedragen zoals het hier hoort. Hoezo slaap ik? Waar zou ik bang voor moeten zijn? Ik doe net of ik me beresterk voel en lach vol bravoure naar mijn vriend, zeggende: ’het bevalt me hier goed. Maak je maar niet bezorgd om mij. Trouwens, ik heb jouw bemoeienis niet eens nodig, laat mij mijn gang maar gaan, ik red me wel.’ Dat klinkt hard, he.. ik schrok er zelf een beetje van..

Zo ging het met de jongen.. hij dacht het allemaal heel goed te weten, hij trok zich niets meer aan van zijn vriend en ging steeds meer achter de populaire jongens aan.
Zo leerde hij stoer en macho te zijn en naarmate hij ouder werd sloot hij zijn gevoel steeds meer uit. Opgevoerde brommers, spannende films, uitgaan tot in de kleine uurtjes, flirtend met mooie meisjes of gokkend in de casino’s, dat was pas cool.. dat werd zijn leven. En als hij soms eens midden in de nacht naar de maan keek en die maan weer trouw naar hem lachte, dacht hij: ‘ach maan, jij was mijn kindervriend, nu heb ik je niet meer nodig..’ dan draaide hij zich om in zijn bed om de slaap te kunnen vatten, of, wat steeds vaker gebeurde, dan zwierf hij dromend zomaar door een stad..

De jaren gleden voorbij. En de koning en de koningin hoorden over hun zoon, hoe hij verloederde, zwervend, drinkend en schooiend als een bedelaar.

Zijn vrienden hadden hem allemaal verlaten, of nee, het was andersom, hij had zelf zijn vrienden verlaten, hij wist het allemaal toch zoveel beter?
Toch, er kwam een dag waarop hij met spijt terug dacht aan de stille, wijze jongen die ooit een echte vriend van hem geweest was. Wat had zijn vriend hem ook al weer proberen duidelijk te maken?
Het moest een sleutel zijn, want juist daarom had hij hem uitgelachen en was hij zijn eigen weg gegaan.. Wat was het toch? Weet jij het nog?
Ik zal het herhalen..
‘De gevaren liggen op de loer als jij je steeds maar aanpast aan dit land.. Ontwaak, jij die slaapt!’

De jongen herinnert zich deze woorden en denkt erover na.. maar wat kan hij beginnen? Hij is de stem van zijn hart vergeten.. hij is ook vergeten dat hij met een opdracht in dit land gekomen is, dat hij de parel moet zien te vinden.. hij is dit alles vergeten want hij is de zoon van het land geworden. Hij leeft zijn leven als een slaapwandelaar uit dit vreemde land. Al knaagt er van alles, hij weet niet beter.. hij is slapende.


Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.