Pakkende teksten

Non-dualiteit

    door Yvonne, 03/12/2011 12:27. #42002. 14 reacties, laatste

Het punt van verantwoordelijkheid ligt in de non-dualiteitsbenadering niet op persoonlijk vlak. Juist als er in je eigen zijnssfeer meer openheid komt dan in de persoonlijke sfeer mogelijk is, ontstaat er een echte openheid voor anderen. Er is een uitbreiding van het eigen zelf-zijn, een non-dualiteit met anderen. Je bent die anderen in hun zelf-zijn. Die openheid betekent ook een interne gevoeligheid voor wat er allemaal gebeurt, ook voor het lijden. Er is dan een acceptatie dat de afstand en de grenzen wegvallen. Er is dan een acceptatie van alles en iedereen, ook van het lijden. Er is geen weerstand en je houdt niets op een afstand. Nee, in het opene mag alles komen wat er is. En als alles mag komen, is er ook de interne gevoeligheid van wat aanwezig is. Wanneer er misstanden zijn, zijn zij ook duidelijk.
Hoe gaat het dan verder? In de openheid zie je dat alles zich vanzelf gaat regelen. Als alles open komt, is er geen 'ik wil' en 'ik handel' meer. Er is wel een universele aanwezigheid van gevoelsmatig bewust-zijn. Daarbinnen wordt alles vanzelf gedaan wat het beste is in de situatie, op een vanzelfsprekende wijze, juist doordat er geen ik en ik-belangen meer een rol spelen.
Er is geen persoon die zich verantwoordelijk weet of zich moreel aangesproken voelt en die misschien de zaken in een andere richting zou willen sturen. Nee, als je als openheid aanwezig bent, dan gebeurt het beste voor iedereen in die situatie vanzelf. Als 'je' thuis komt, pak je vanzelf even de rotzooi op. 'Je doet' dat zomaar. Dan zit je niet eerst te denken aan je eigen verantwoordelijkheid, maar alles is opgenomen in je eigen sfeer. Daarin 'doe je' automatisch de dingen die goed zijn in de situatie. Er is geen verzet tegen karweitjes zoals het stofzuigen. Alles is in een groter geheel aanwezig en daarin wordt gewoon gedaan wat voorhanden ligt om gedaan te worden. In die zin krijg je een heel andere insteek dan die van moraliteit of van verantwoordelijkheid.

Douwe Tiemersma


@Juist als er in je eigen zijnssfeer meer openheid komt dan in de persoonlijke sfeer mogelijk is, ontstaat er een echte openheid voor anderen. Er is een uitbreiding van het eigen zelf-zijn, een non-dualiteit met anderen. Je bent die anderen in hun zelf-zijn. Die openheid betekent ook een interne gevoeligheid voor wat er allemaal gebeurt, ook voor het lijden. Er is dan een acceptatie dat de afstand en de grenzen wegvallen. Er is dan een acceptatie van alles en iedereen, ook van het lijden. Er is geen weerstand en je houdt niets op een afstand.

Ik vind het een heel mooie tekst Yvonne over openheid.

Ik merk dat ik weerstand toelaat en dat deze weerstand me uit de slaap kan houden en er mee worstel en deze weerstand pijn doet.
Dan als dit leed geleden, is er iets veranderd.
Ik merk dat ik pas dan echt aanwezig kan zijn.



Prachtig verwoord inzicht van Douwe Tiemersma.
En hoe passend, Nij, jouw aanvulling uit de praktijk van het leven.


Deze tekst sprak me in het bijzonder aan omdat dit nu ook speelt in mijn leven.

Mijn schoonmoeder heeft onlangs een amputatie ondergaan van haar vinger en nu heb ik afgelopen week een hele middag met haar in het ziekenhuis doorgebracht, daar er nu ook zwarte vlekken op tenen/voeten ontstonden.

Waar ik zon moeite mee heb, is dat ze ondanks alles gewoon stevig door blijft roken en ik dit moeilijk kan accepteren. Ik weet dat zij troost vindt in haar cigaretje, maar ondanks aderverkalking, COPD en diabetes blijft ze doorgaan. De dokter vertelde afgelopen week ook dat het roken haar dood gaat worden.

Dit vind ik heel pijnlijk, en ik merk dat ik haar daarin graag wil veranderen, haar doen inzien. Ondanks wat ik allemaal voor haar doe, vind ik dat ze zelf ook wel iets kan doen. Bovendien wil ik haar nog niet missen.

Dit heb ik in mijn boosheid ook geuit, toen ik haar weer aan de cigaret aantrof, maar verder is het haar keus en verantwoordelijkheid.

Wanneer ik me daaraan overgeef, is er weer openheid. Door het loslaten ervaar ik weer die vreugdevolle ruimte.

En idd Nij, dat gaat vaak gepaard met slapeloze nachten, waarna ik uiteindelijk loslaat, ondanks het zo graag anders willen, omdat dat het beste is wat ik kan doen.

Niet mijn wil, maar uw wil geschiede.


Dank je Yvonne voor het delen en sterkte
bij het aanzien van het lijden van je schoonmoeder.


Dank je wel Nij voor jouw mede-leven.


Yvonne , ik lees net een stukje in het boek van Connie Palmen, logboek van een onbarmhartig jaar.

Het stukje raakt me.

Zij schrijft:
"Iemand vertelde me dat ze na de dood van haar dochter ging sporten. Het is het omgekeerde van het verwoestende roken en drinken dat ik doe, maar het heeft waarschijnlijk dezelfde grond, de zoektocht naar een verloren geraakt geheel, een poging om samen te vallen met je eigen lichaam, het weer op te vullen, er iemand van te maken. De bedroefden geselen hun lichaam omdat het angstaanjagend leeg is."


Hoi Nij, ik denk dat je van alles kunt kiezen om de leegte op te vullen, om maar niet uit te hoeven houden in de woestijn.
Dat er een behoeft is om je ERGENS aan vast te houden om niet in de leegte te komen.

In het geval van mijn schoonmoeder heeft ze altijd al gerookt, niet na het overlijden van haar man. Maar m.i. trekt ze een rookgordijn op om niet naar zichzelf hoeven te kijken.


@Maar m.i. trekt ze een rookgordijn op om niet naar zichzelf hoeven te kijken.

Ja Yvonne zo herkenbaar voor mij toen ik een rookgordijn optrok, een overlevingsgordijn.

Ik voel erbarmen naar je schoonmoeder.




Ik ook Nij, en ik herken het overlevingsgordijn, al had het bij mij een andere vorm.

Maar ik voel ook de pijn om haar niet te kunnen bereiken om het leven zonder gordijn aan te kunnen, omdat dit haar vernietigd. Het is al vijf voor twaalf of nog later.


Met lege handen misschien?


Ja, ook Nij, maar vooral me overgeven aan Dat wat is. Zij is en doet zoals ze is, ook al is dat roken. Ik heb daar pijn en verdriet over en soms ben ik daar ook boos over, en uit ik dit naar haar toe. Dat is ook Wat Is.

En m.i. oké.


Zeker. Dat is wat telt wat voor jou ok is!



Ja Nij, maar dat heeft eerst wel een paar slapeloze nachten gekost, die handen waren echt niet meteen leeg. :-)


Zoooo herkenbaar!


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.