Pakkende teksten

Advaita Shuffle

    door Yvonne, 08/12/2011 10:23. #42030. 22 reacties, laatste

Ik kwam een stukje tegen op de site van Joanika Ring op vraag en antwoord. Het sprak me aan omdat ik wel eens mensen tegen kom die buiten de verhaaltjes willen blijven, of die enkel nog waarnemer zijn. M.i. is dit ook duaal. Dit is het stukje:

Ik heb heel veel meegemaakt en er is heel veel wat mij is aangedaan, ik kan heel moeilijk nog blij zijn. ik voel me onverschillig tegenover alles, mijzelf inbegrepen. Ik heb al heel wat Satsangs afgelopen, ook dat is zinloos gebleken!

Dat soort verhalen zijn vrij algemeen! Je kunt de angst dat je nog meer of opnieuw iets wordt aangedaan heel goed bedwingen door alles als bewustzijn te zien behalve jezelf, het resultaat is dan dat je onverschillig wordt. Dat is wat wel de advaita- shuffle genoemd wordt. Dat is het ergste isolement waarin je terecht kunt komen. Mededogen is hier dan echt op zijn plaats. Alleen inzicht is de enige redding uit zo’n benarde situatie. Probeer dingen te doen die al je aandacht opeisen, dus geen dingen die je sleurmatig kunt doen. Dan rust het zenuwstelsel even uit van de constante druk die de persoon met zich meebrengt. Die druk ontstaat vanwege het vechten tegen wat IS. Daardoor ontstaat er weer wat helderheid doordat je dan niet aan jezelf (als persoon) denkt.

Het geheugen produceert namelijk steeds beelden en gevoelens die met het verleden of de toekomst te maken hebben. Maar in werkelijkheid worden er telkens beelden en gevoelens waargenomen die zich voordoen alsof ze uit het verleden stammen. Ze worden uitsluitend NU waargenomen, dus in zekere zin worden de nare gevoelens telkens opnieuw door jou gecreëerd. Er is sprake van of gehechtheid aan dit soort gevoelens en beelden of wat ook kan is dat de energie die erin besloten ligt zich wil ontladen. Maar in plaats daarvan krijgen deze beelden steeds een nieuwe energie voorraad toegediend door ze voor wérkelijk te houden. Je herkent de beelden niet als zuivere triggerpoints om de emotionele energie eruit vrij te geven, zodat het lichaam kan ontkrampen. Het zijn gewaarwordingen van de tastzin maar dat heb je niet door. Je realiseert je niet dat de tastzin, naast het ervaren van dingen die je vastpakt, ook gevoelens en emoties registreert. Probeer er nou eens géén verhaal aan te verbinden, ga de beelden nou eens niet analyseren.

Er zijn zoveel trucs…je kan bijvoorbeeld ook vol begrip zijn voor de ander…ook al doet het pijn van binnen bij jou..het begrip voor de ander zorgt ervoor dat je de pijn niet hoeft te voelen want die pijn projecteer je op die zielige ander, terwijl jij die pijn feitelijk zelf voelt… je analyseert, bedenkt en geeft raad en helpt die ander allemaal onder het mom van de liefde waarom….allemaal zelf misleiding, om het voelen van wat er IS ( voelen) uit de weg te gaan. Er is géén ander. Laat de sensaties van vreugde of pijn hun pirouette maar draaien in de straal van het spotlicht.


Interessante tekst, Yvonne.
Er staat:
"Probeer er nou eens géén verhaal aan te verbinden, ga de beelden nou eens niet analyseren."
Doet me denken Zelfwerk 5. Daar staat herhaalde malen:
"Koppel deze emotie niet aan één speciale ervaring of gebeurtenis uit je verleden, want dat heeft er niets mee te maken."

Door bepaalde emoties die je nu ervaart te koppelen aan een verhaal uit je verleden, geef je die emoties eeuwigheidswaarde. Je herhaalt in je brein almaar hetzelfde verhaal, en net als bij het filmkijken, waarbij je tot tranen toe bewogen kunt worden door een verhaal, herschep je dan steeds weer dezelfde emotie.

Volgens Freud moesten we alles vooral opnieuw beleven om er los van te worden. Dat is zowat de basistechniek van veel psychotherapie. Maar juist daardoor raak je eraan gehecht en wordt het veel sterker. Bovendien leer je dan je 'ik' eraan te koppelen, want 'jij' was het die dat ervoer - arme ik. Zo wordt je 'ik' vastgeplakt aan droevige ervaringen die soms zelfs grotendeels op fantasie berusten. En dan maar troosten - wat soms niet veel meer is dan de sociale bevestiging van de gehechtheid aan het verhaal.

Krishnamurti: "Laat het verleden los".


Het komt ook overeen Bram met het zelfwerk 5 en het deed me ook denken aan de tekst van Krisnamurthi dat het steeds het terugvallen is op die oude geest.

Verder denk ik dat wat er gedaan wordt in de psychotherapie, nl. het bezig zijn met het verhaal op zich, dat je dan energie geeft aan het verhaal, met zoals jij zegt de identificatie. Niet dat je m.i. buiten het verhaalmoet blijven zoals wel eens wordt verondersteld, maar m.i. is het veel zinvoller om buiten het verhaal om éérst te kijken naar wie jij bent en wie alle anderen zijn. Net zoals in het stukje dat alles als bewustzijn wordt gezien, behalve jezelf. En dan eventueel pas naar het verhaal.

Krisnamurti: Er kwam een keer een jainistische monnik aanlopen, moe van de reis, het moet zowat elf uur in de ochtend zijn geweest. Krisnaji zou juist naar binnen gaan om een bad te nemen. Hij zij dat hij weken had gelopen om hierheen te komen, toen hij had gehoord dat K. daar was; moest hij hem heel dringend spreken, zei hij. En K. glimlachte en zei: "U bent op zoek naar een antwoord, is het niet? U bent op zoek naar een oplossing. Maar ik had liever dat u dat proces een andere wending gaf en gewoon eens keek naar wat u bij uzelf teweeg probeert te brengen, wat het denken bij zichzelf probeert teweeg te brengen. Het denken, probeert zichzelf zover te krijgen, zichzelf er toe te pressen, dat het zijn functioneren tot stilstand brengt, omdat het daarmee iets bereiken wil. En dat is waartoe het denken niet in staat is. U hoeft dit ene feit maar te zien, dat wat u 14 jaar lang heeft geprobeerd iets is wat het denken heeft geprobeerd, en dat het denken daar, hoe dan ook, nooit toe in staat zal zijn. Als u dit maar inziet, als iets doorslaggevends, dat het niet in het vermogen van het denken ligt om te doen wat u zou willen dat het deed. Alleen dat hoeft u maar in te zien! Ziet u het in, wat ik zeg?" De monnik was onder de indruken zei: "Ja, ik zie het in". Maar K. zei: "U probeert het denken het voor u te laten doen, doe dat niet! Kijk gewoon alleen maar wat het denken bij zichzelf probeert teweeg te brengen en dan, misschien, als u dat doet en afwacht...."En plotseling kwam er een verandering in het uiterlijk van de monnik, hij sloot zijn ogen en was volkomen stil. Toen hij na een minuut of wat zijn ogen opendeed stonden ze vol tranen; hij raakte K. voeten aan en zei: "Ik heb dit al heel lang gewild, maar het is me nooit gelukt. Daarom, dank ik u, ik zal nu gaan". En K. zei: "Nee, nee, heb niet zo'n haast, ga toch een paar minuten zitten". De monnik ging zitten. Hij zat heel stil, maar opeens barstte hij uit met: "Ik heb u toch nog één ding te vragen!"K. Zei: "Natuurlijk! Daar zit ik op te wachten!"En de monnik zei: "Kijk, dit was heel mooi; het denken was absoluut stil zonder dat ik me er voor inspande. Maar hoe kan dat blijven doorgaan, hoe kan ik dit terugkrijgen?" En K. zei: "Dat is nu precies de vraag die ik wist dat u mij stellen zou, Maar, wie stelt die vraag? Is het de geest van innerlijke rust die deze vraag stelt? Of is het de geest die niet tot rust kon komen en zich daar bezorgd over maakte, die de vraag stelt? Het is weer die oude geest, u valt weer terug op die oude geest, die is het die de vraag stelt, omdat hij dat wat u te beurt gevallen is in bezit wil hebben. Hij wil het vasthouden en laten voortduren. Dat hoort allemaal tot het normale functioneren van het denken. U had de ene kamer verlaten en u wilt u het antwoord in de andere kamer, d.w.z. u wilt een antwoord in de sfeer van het denken. Ziet u wat u aan het doen bent? Ziet u wat het denken bij u aanricht? Ziet u wat het denken bij zichzelf aanricht?" Opnieuw zweeg de monnik en deze keer zweeg hij een hele tijd. Toen hij zijn ogen opende straalden ze een diepe vrede uit, hij raakte K. voeten aanen zei: "Ik zal niet bij u terugkomen".




De uiteenzetting over die waarnemer in jouw eerste citaat, Yvonne, kan ik niet helemaal volgen. Ik denk ook dat het anders zit.
Volgens mij vindt vaak het volgende plaats:
Er is een gebeurtenis. Die gebeurtenis is op zich neutraal. Maar die gebeurtenis roept een verhaal op over jezelf. Dat verhaal vertel je aan jezelf, over jezelf. En dat roept weer de emoties op die bij dat verhaal passen. Je gaat voor de zoveelste maal in dat verhaal wonen en je bent dan opnieuw de hoofdrolspeler in dat verhaal. Je 'hebt' dan dus de bij dat verhaal passende emoties, als de 'ik' van dat verhaal.
Het opnieuw oproepen van dat oude en zich steeds herhalende zelfverhaal is breinwerk. Het is een produkt van het denken, precies zoals dat uitgelegd wordt in jouw tekst over Krishnamurti.



Dat snap ik Bram, maar v.w.b. die waarnemer, kun je daar "constant in wonen?" Dit voelt voor mij als een scheiding, immers het waarnemen en het waargenomene zijn één.
Al betekent dit dan weer niet dat er identificatie met het waargenomene plaatsvindt.
Het mag gewoon "gebeuren" in het volle bewustzijn dat dit geen persoonlijke aangelegenheid is.
Want door een halsstarrige waarnemerspositie in te nemen (wat ik heb gedaan..) lijkt het leven een ivoren torenkwestie te worden.
Wat vind jij?


N.b. anders ga je je m.i. weer indentificeren met de waarnemer/getuige. Maar zowel de waarnemer als het waargenomene zijn één.
Ze zeggen ook wel eens ingezoomd en uitgezoomd zijn. Ingezoomd is dan identificatie met de persoon. Uitgezoomd is dan de ‘waarnemer’ die als het ware van bovenaf naar de persoon kijkt. Maar in dat wat je bent verschijnt dit alles, dus kun je m.i. ook de waarnemer niet zijn.



Goeie vraag, Yvonne.
In de geschiedenis van de spiritualiteit was het ooit een geweldig inzicht dat je als waarnemer jezelf buiten de emoties kunt plaatsen. Ik plaats van 'Ik ben blij, ik ben bang, ik ben boos enz.' waarbij je jezelf identificeert met de emoties, kun je dan zeggen 'Er is blijheid, er is angst, er is boosheid enz.'
Er is vooral in de oosterse tradities veel geschreven over de innerlijke waarnemer. Elders op het forum hebben we het daar ook al over gehad. De innerlijke waarnemer is amoreel, heeft geen emoties, heeft geen gedachten. Daar ben ik het mee eens.
Nu kun je er naar streven helemaal in die innerlijke waarnemer constant te gaan wonen, zoals je dat zegt. Veel oosterse spirituele tradities beogen dat.
Dan worden alle emoties, en zelfs alle gedachten, als illusie bestempeld, als niet-werkelijk, als maya. De advaita vedanta ziet dat zo.
Dat kan maar al te makkelijk leiden tot onverschilligheid. Dan wordt het inzicht dat van anderen is overgenomen in de aard van de innerlijke waarnemer tot een soort zijnsdogma voor het alledaagse bestaan. Maar dat dogma berust niet op eigen realisatie van de waarnemer. Het is een geloof zonder realisatie. Dat geloof is een mentaal construct. Dan ga je doen alsof, volgens je bedenksels over de waarnemer. Dat is volgens mij de Advaita Shuffle. Dat maakt onverschillig.

Het Thomas-evangelie heeft het er steeds over dat je de twee één kunt maken. Dus dan ga je niet exclusief wonen in de waarnemer, maar die waarnemer wordt wel deel van je bestaan. Het is een aanzienlijke verrijking van je bewustzijn.
Eerder op het forum heb ik gezegd dat de waarnemer een scherp onderscheid kan maken tussen verschillende soorten bewegingen van het gemoed.
Er zijn de bewegingen die opgeroepen worden door almaar herhaalde verhalen die je aan jezelf, over jezelf, vertelt. Die doen er niet zo toe. Door ze te herkennen kun je jezelf leren er vrij mee om te gaan. Ik noem dat verhaal-emoties.
Maar de waarnemer kan ook bewegingen van het gemoed waarnemen die niet uit verhalen komen maar in het hier en nu plaats vinden. Ik noem die de bewogenheid van het hart. Als je daar onverschillig mee omgaat doodt je iets in jezelf. Daar wordt je koud van. Zie logion 65.
De verhaal-emoties vertonen een stereotiep herhaalpatroon. Het zijn steeds weer dezelfde emoties. Ook daaraan kun je ze trouwens herkennen.
De bewogenheid van het hart is altijd een nieuwe gebeurtenis.

Nu je vraag of je constant in de waarnemer kunt wonen. Nou, misschien wel. Maar dan moet je wel van veel afscheid nemen. Je plaatst je dan buiten het alledaagse leven.
De vraag lijkt me vooral: wil je dat? Nou ik niet. Het leven is me te rijk om asceet te willen worden. Er zijn veel zaken waarin ik mijzelf met overgave in verlies, bijvoorbeeld schaken, schrijven, koken, muziek maken, enzovoort. En: luisteren naar mijn medemensen in mijn praktijk.
Maar bij dat alles kan ik mezelf ook gadeslaan, als dat zinvol is.
Voor mij geldt als levenskunst om te kunnen heen en weer pendelen tussen overgave en waarnemen, tussen opgaan in en innerlijk afstand nemen.

Nog even persoonlijk over jou, Yvonne.
Het kan helemaal geen kwaad om een tijdje halstarrig waarnemertje te spelen. Daar kun je veel van leren. Maar toen liet de echte waarnemer je zien dat je dan in een ivoren toren terechtkomt. Op dat moment is er een keuze. Blijf je in je torentje? Of daal je weer neer op aarde? Moet je helemaal zelf weten. Dat is een vrije keus.

Kun je de waarnemer zijn? Nee, dat kan niet. De waarnemer heeft geen 'ik' zoals in het citaat van Douwe Tiemersma in de vorige pakkende tekst over dualiteit zo duidelijk werd verwoord. Maar zij is er altijd, al is het soms onopgemerkt op de achtergrond.
Maar je kunt wel net doen alsof je de waarnemer bent en er een ik-rolmodel van maken volgens de verhalen die daarover verteld worden. Dat is nep.









Dank je heel hartelijk Bram voor je duidelijke en uitgebreide antwoord. Ik ga het later nog eens duidelijk nalezen. Maar heel erg bedankt!


@Voor mij geldt als levenskunst om te kunnen heen en weer pendelen tussen overgave en waarnemen.

Ja, zo voelt dat voor mij ook.

@Maar toen liet de echte waarnemer je zien dat je dan in een ivoren toren terechtkomt. Op dat moment is er een keuze. Blijf je in je torentje? Of daal je weer neer op aarde? Moet je helemaal zelf weten.

Ja, die halsstarrige positie in die ivoren toren, wat niet goed voelde, was m.i. een boodschapper.

@Maar je kunt wel net doen alsof je de waarnemer bent en er een ik-rolmodel van maken volgens de verhalen die daarover verteld worden.

Dat is m.i. de advaita shuffle, alles is Bewustzijn, maar ik ben dan waarnemer die mezelf erbuiten plaatst.


Yvonne, dit is een mooi voorbeeld:
"Ja, die halsstarrige positie in die ivoren toren, wat niet goed voelde,...
Als je bezig bent op een wijze die niet waarachtig is (en dat zijn we allemaal bij tijd en wijle) dan levert dat een vaag gevoel van onbehagen op. Dat is een subtiel gevoel.
Dat gevoel kun je doodslaan vanuit een fundamentalistische geloofsovertuiging, omdat je bijvoorbeeld hebt geleerd dat alle gevoel illusie is, deel is van maya.
En daarom is emotionele openheid zo wezenlijk. Alleen emotionele openheid stelt je in staat dat subtiele gevoel van onbehagen als een boodschapper te erkennen.


@"Er zijn de bewegingen die opgeroepen worden door almaar herhaalde verhalen die je aan jezelf, over jezelf, vertelt. Die doen er niet zo toe. Door ze te herkennen kun je jezelf leren er vrij mee om te gaan. Ik noem dat verhaal-emoties.

Maar de waarnemer kan ook bewegingen van het gemoed waarnemen die niet uit verhalen komen maar in het hier en nu plaats vinden. Ik noem die de bewogenheid van het hart."

Dit raakt me nou. Ik herken het onderscheid.


Dan is er m.i. niets mis met mijn emotionele openheid.

Dank je Bram en een fijne avond. :-))


Ik wil nog een paar opmerkingen maken naar aanleiding van het voorafgaande.

Yvonne, je zei 'Alles is bewustzijn".
Hoezo?
Ik heb niets met dit soort "Alles is..." uitspraken.
Het klinkt mij als een geloofswaarheid in de oren. En dat is het natuurlijk ook. Het is een opvatting uit oosterse spirituele tradities. Daar hoort bij, zoals in de advaita vedanta, dat materie slechts illusie is, maya. De advaita vedanta noemt zich non-dualistisch, maar dat baseert ze op de opvatting dat er alleen bewustzijn is, en alle materie niet-bestaand - de hele stoffelijke werkelijkheid is maya, inclusief emoties.
Ik vind de uitspraak "Alles is bewustzijn" een dogmatische opvatting met gevolgen. Niet mijn pakkie-an.
Heb je een cursus advaita-vedanta gevolgd? Of vernam je dat bij mind-fullness?

Dan nog iets over 'de waarnemer'.
Dat is eigenlijk een enigszins misleidende wijze van spreken. Want 'de waarnemer' is niet een iemand, geen persoon of zo. Het is meer een toestand van het bewustzijn.
Ik onderscheid twee toestanden van het bewustzijn, het open bewustzijn en het gerichte bewustzijn. Het open bewustzijn valt samen met wat in het spraakgebruik 'de waarnemer' wordt genoemd.

Het open bewustzijn is een commentaarloze aanwezigheid in het hier en nu. Het is een grenzenloos waarnemen.
Het gerichte bewustzijn is als een lichtbundel, gericht op één verschijnsel. Als je bijvoorbeeld aan het schaken bent, met je volle aandacht bij het spel, sluit je je waarneming af voor alles wat daarbuiten plaats vindt.

De toestand van het open bewustzijn kan worden belemmerd door allerlei weerstanden. Zo'n weerstand kan bestaan uit een verbod op bepaalde emoties, of een verbod op bepaalde gedachten. Het kan ook worden belemmerd door angst voor verlies van controle.

In de toestand van open bewustzijn lijkt het wel alsof we onze innerlijke roerselen kunnen bekijken. Het lijkt alsof er 'iemand' waarneemt. Vandaar het spraakgebruik over 'de waarnemer', denk ik.

In het Zen-boeddhisme leer je met volle aandacht gericht te zijn op een handeling. Ook daardoor ontstaat een commentaarloze aanwezigheid in het hier en nu, die dezelfde kwaliteit heeft als die van het open bewustzijn.



@ Yvonne, je zei 'Alles is bewustzijn". Hoezo?

Bram, daar hebben we het hier toch ook vaak over gehad. Ik ben Dat, Jij bent Dat, dit alles is Dat en Dat is alles wat er is. Net zoals in logion 77 gesproken wordt over het Al. Is dat niet hetzelfde?
Dat zie ik als de Bron, Bewustzijn, God.

@ De advaita vedanta noemt zich non-dualistisch, maar dat baseert ze op de opvatting dat er alleen bewustzijn is, en alle materie niet-bestaand - de hele stoffelijke werkelijkheid is maya, inclusief emoties.

Zo zie ik dat niet, ik zie dat het Al uit log. 77 OOK in materie en emoties zit, en dat dat geen illusie is.
Dat er een stromen is uit de bron dat alles insluit, incl. materie en emoties.


Ok Yvonne, ik begrijp nu wat je bedoelt. De opvatting dat alles bewustzijn is herkende ik als behorend bij o.a. de advaita vedanta, waar hier eerder sprake van was, met de daarbij behorende opvatting dat materie illusie is, inclusief emoties.
Maar jij bedoelt dat kennelijk anders. begrijp ik nu.
Dat alles een manifestatie is van die ene Bron, ja daar kan heel goed in meegaan.


Bram, hoe wordt het in de Advaita dan bedoeld, kun jij me daar antwoord op geven?


P.s. Dat heb je natuurlijk al wel uitgelegd, maar het klinkt mij zo onlogisch, dat alle materie illusie is. Dat ik me afvraag of er nog meer aan vast zit?


De opvatting dat alle materie illusie is komt in heel veel oosterse opvattingen voor, ook in het boeddhisme. Het is ook een van de grondstellingen van de Gelug-orde van de Dalai Lama.
De grondstelling is "Alles is bewustzijn" en materie, inclusief emoties, wordt dan gezien als het produkt van gehechtheid, een waanvoorstelling dus van het bewustzijn.
Dezelfde negatieve opvatting van de materie en dan met name van het lichaam vind je in de christelijke opvattingen over 'de zondigheid des vlezes'. Dat is mij even wereldvijandig als veel oosterse stromingen.
Tja, ik kan er ook niets anders van maken dan dat ik daar niets mee heb.

De opvatting dat alle materie, inclusief emoties, illusie is, wordt gewoonlijk gekoppeld aan de opvatting dat alle lijden voortkomt uit gehechtheid aan die illusie. Ook daar heb ik niets mee en eerlijk gezegd zit daar mijn afwijzing van die opvatting.


@De grondstelling is "Alles is bewustzijn" en materie, inclusief emoties, wordt dan gezien als het produkt van gehechtheid, een waanvoorstelling dus van het bewustzijn.

Als alles bewustzijn is, dan zou daar m.i. niets van uitgesloten mogen worden, anders is alles toch geen bewustzijn?

Fijn jouw uitleg, dank je wel.


Yvonne, je zegt: "Als alles bewustzijn is, dan zou daar m.i. niets van uitgesloten mogen worden, anders is alles toch geen bewustzijn?"
Dat vind ik dus ook.
En dat vind ik nou het mooie van het Thomas-evangelie, namelijk dat je wel het één van het ander kunt onderscheiden, bijvoorbeeld lichaam en ziel, materie en geest, enz., maar dat het er steeds om gaat die twee één te maken. Het is een verscheidenheid in eenheid.
Mijn woonkamer heeft een vóór- en een achterkant. Dat onderscheid is best wel handig in gesprekken over de inrichting, net als links en rechts. Maar de kamer blijft ondanks dat onderscheid in de beleving één geheel.


Ik wil hier nog aan toevoegen dat in alle tradities er mensen zullen zijn die de dogmatiek van hun traditie weten te overschrijden, ook al gebruiken ze de taal van die traditie.
Douwe Tiemersma in de vorige Pakkende test ervaar ik als zo iemand.


Aanvankelijk had ik mijn bericht over Alles is bewustzijn ook zo bedoeld, niet wetende dat de Advaita dat anders zag.

Hartegroet, Yvonne


Wat een mooie, waarachtige en dus leerzame uitwisseling die jullie hebben (gehad). Ik ga het met grote interesse nalezen.....een stukje synchroniciteit bracht me hier......Ik ben op weg....

Dank
Namaste


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.