Pakkende teksten

zo ben ik

    door Nij, 13/01/2012 12:32. #42344. 3 reacties, laatste

Wie de moed heeft zijn ware binnenste aldus tot voorwerp van meditatie te maken, weet hoe verrukkelijk en bevrijdend het is zich zo volkomen uit te leven, zelfs als het bewustzijn zijn meest schrijnende kanten toont. Maar wie meditatie opvat als een toestand van stilte, vrede en rust zal zich bedrogen voelen. De vraag is echter waar het bedrog schuilt. Wanneer ik mij zonder verdere opzet neerzet, alleen met de bedoeling onbeweeglijk en recht te zitten en mijn bewustzijn aan zichzelf overlaat, dan is wat mij onder ogen komt geen gezegende bewonderenswaardige toestand. Ik ontdek niets wat ik goddelijk, heilig of verheven zou kunnen noemen. Mijn lichaam blijkt te dienen als vat voor mijn egoisme, als hulp voor mijn begeerte, als knapzak voor mijn onverzadigde verlangens. Vrede of bevrijding ontstaat hooguit later, als onbedoeld, niet beoogde resultaat van inzicht en erkenning.
Hoe weldadig meditatie als onvoorwaardelijke overgave aan mijn werkelijkheid ook is, het zitten heeft tegelijkertijd een verschrikkelijke zijde. Na elke zitperiode weet ik: zo ben ik!
En hiermee zal ik het moeten doen! De wetenschap omtrent mijn ware ik, als ook een diep doordrongen zijn van de wonden die het leven mij toebrengt, doen mij op een bepaalde manier in het leven staan. Ook al vervul ik alle sociale rollen die er van mij verwacht worden, al roep ik mee in koor wat voor de mensheid goed en slecht is en ook al beloof ik elke dag “alle levende wezens verlichting te brengen”, ik weet: ik heb niet zoveel te makken. Ondanks mijn talenten, hoop en goede wil sta ik tamelijk onthand in dit leven. En dit is mijn goddelijke realiteit. Dit schrikbarend inzicht in mijn oneindig uitgestrekte egoisme creëert een voor mij ondoorgrondelijke wijze een sfeer van bevrijding, welke mij de moed geeft te doen wat ik naar eer en geweten te doen heb. Er is een vrijheid die de gebondenheid kent, een vreugde die het lijden omvat en een hoop die de wanhoop niet uitsluit. De beoefening van meditatie heeft geenszins als doel de staat van egoloosheid, de oplossing of opheffing van het “ik”. Meditatie beoogt het ik met alles wat er op – en aanzit te leren kennen om het te kunnen gebruiken.

uit: Dansen in het duister
van: Nico Tydeman


...Zo ben ik..? (#42344 )

..en zo dan niet?..
zoals zijn heilige tekst luidt: ?

" Wat vroeger was, laat dat verwelken
laat er in de toekomst niets voor je zijn.
Indien je in het heden niets najaagt
dan zul je in vrede kunnen leven."

Dit lijkt meer op dansen in het Licht..



@Dit lijkt meer op dansen in het Licht..

Mooie aanvulling Leo.
Wie het donkere kent en daarin danst danst als vanzelf in het licht.
Niets minder dan de hele werkelijkheid:
logion 58:
Het zal niet lukken om als 'verlicht' mens alleen maar de helft van de werkelijkheid te willen hebben en te streven naar een leven zonder lijden. Wie een heel mens wil worden, en als heel mens wil samenvallen met de bron, zal de werkelijkheid als geheel moeten omarmen, met alles erop en eraan, zonder enig voorbehoud.
Dat heet overgave. Overgave is onvoorwaardelijk.
Alleen die overgave zal de mens ook de diepst mogelijke levensvreugde kunnen brengen. Als men die vreugde wil, zal men ook het lijden erbij moeten nemen. Merkwaardig genoeg sluiten liefde en levensvreugde het lijden niet uit, maar juist in. Ze vormen met z'n drieën de diepte van de werkelijkheid


Dank je Nij voor jouw aanvulling!

Ik heb er logion 58 nog eens op nageslagen. Ook de reacties die we daarop gepost hebben in 2007 waren leuk om om weer eens te lezen.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.