Pakkende teksten

Herinneringen

    door Nij, 14/05/2012 10:03. #42629. 6 reacties, laatste

De mystici zijn het erover eens dat wanneer ik aan het verleden denk, alles wat ik in feite weet een bepaalde herinnering is – maar, voegen ze eraan toe, die herinnering zelf is een ervaring in het heden. Alan Watts weidt uit: Maar hoe zit het met herinneringen? Door me dingen te herinneren kan ik toch zeker ook weten wat in het verleden ligt? Goed, herinner je iets. Herinner je het voorval dat een vriend over straat loopt. Wat ben je je bewust? Je slaat de echte herinnering dat je vriend over straat loopt niet werkelijk gade. Je kunt niet naar hem toe gaan om hem een hand te geven, of een antwoord te krijgen op een vraag die je hem vergat te stellen op het tijdstip in het verleden waar je aan terugdenkt. Met andere woorden, je kijkt helemaal niet naar het feitelijk verleden. Je kijkt naar een spoor van het verleden in het nu... Uit herinneringen maak je op dat er vroegere gebeurtenissen zijn geweest. Je bent je echter geen vroegere gebeurtenissen bewust. Je kent het verleden alleen in het verleden en als deel van het heden.”
Zo ken ik het werkelijk verleden in het geheel niet, nooit, ken ik alleen herinneringen aan het verleden, en bestaan die herinneringen alleen als een ervaring in het nu. Toen wat we het “verleden” noemen echt plaatsvond, was het bovendien een gebeurtenis in het nu. Op geen enkel punt ben ik me daarom ooit bewust van een werkelijk verleden. In dezelfde zin ken ik de toekomst nooit, ik ken alleen voorgevoelens of verwachtingen – die niettemin zelf onderdeel zijn van tegenwoordige ervaring. Een voorgevoel is net als een herinnering een feit in het nu. Wanneer je inziet dat het verleden als herinnering en de toekomst als voorgevoel allebei feiten in het heden zijn, begrijp je dat alle tijd nu bestaat.
Ken Wilber
Uit: de eenvoud van zijn



Ja Nij, dit vind ik een mooie bespiegeling.

Herinneringen transporteren naar het Nu
en ook toekomstbeelden tranporteren naar het Nu.Dat transporteren neemt geen tijd in beslag en is in een oogwenk gebeurd.

Het is mogelijk het verleden of toekomstige beeld in de geest in te kaderen,er een geestelijke foto van te maken.Het beeld of de foto kan dan worden uitgewerkt en nader worden beschreven.Dit is het instrument van schrijvers.

In het boek "Vertrouwd en o zo Vreemd" een verhandeling van Wim Kayzer waarin hij een bonte verscheidenheid aan mensen aan het woord laat over het geheugen en het bewustzijn, legt Mario Vargas Llosa-ooit winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur-uit dat het bij hem zo werkt.

Hij maakt foto's en filmpjes van zijn verleden.Deze transporteert hij naar het heden en legt het vervolgens vast in een boek.Leuk Hè.


#42631@Hij maakt foto's en filmpjes van zijn verleden.Deze transporteert hij naar het heden en legt het vervolgens vast in een boek.Leuk Hè.

Zeker leuk Harry deze getransporteerde gematerialiseerde herinneringen die ervaringen in het nu worden.



@ #42629

Wel Nij, moeilijke thema's die je daar aanhaalt, naar mijn mening dan toch. Het heden, het verleden en de toekomst. En dan nog de werkelijkheid van het heden, van het nu.

Het heden, zo zou ik het durven stellen, is het ogenblik waarop wij de wereld waarnemen. Maar dit ogenblik blijft wel steeds verder duren, want wat nu het heden is, terwijl ik dit typ, behoort nu alweer tot het verleden, en toch zit ik nog in het heden. Dat heden blijft altijd maar verder duren, het lijkt wel eeuwig. Toch raar dat een ogenblik een eeuwigheid verder blijft duren?
Is dit heden dan een voortdurende schepping?

Maar hoe neem ik dit heden nu waar? Daarvoor heb ik mijn zintuigen nodig, en mijn zintuigen bedriegen mij. Als ik in de verte een bliksemschicht zie, dan weet ik dat er zich daar in de verte een electrische ontlading heeft voorgedaan in de lucht, maar mijn gehoor, dat vertelt me precies hetzelfde, maar dan een aantal seconden later door de donder die ik hoor. Zo wordt die éne gebeurtenis dan op twee verschillende tijdstippen in het heden ervaren.

En hoe ervaar ik nu die wereld rondom mij? Daarvoor baseer ik me op de (foutieve) waarnemingen van mijn zintuigen, en ik ervaar die op mijn eigen unieke manier, zoals elk individu dit doet. Zo zal ik de muziek die mijn kinderen zeer luid afspelen soms als een ergernis ervaren, terwijl het voor hen juist ontspannend is, diezelfde muziek. Zo ervaart iedereen, elk individu, de wereld rondom zich op zijn eigen unieke manier, en geen van deze werelden is exact dezelfde. Zoveel mensen er zijn, zoveel werelden worden er ervaren.
Het rare daaraan is dat wij er meestal van uitgaan dat anderen de wereld rondom hen op de manier ervaren zoals wij dat zelf doen. Om er een idee van te hebben hoe anderen hun wereld ervaren, hebben wij inlevingsvermogen, empathie nodig, maar zelfs dan nog kunnen wij er maar naar gissen hoe dat gevoel dat een ander heeft door hem of door haar ervaren wordt.

Maar welke van al deze werelden die door al die unieke individuen wordt ervaren is nu in feite de werkelijke wereld? Alvast niet de wereld zoals ik ze waarneem, zo veel is zeker.
Als iedereen de wereld op zijn unieke manier waarneemt, wat is dan de werkelijkheid?

En wat de toekomst betreft, als de weg naar de toekomst onbewandeld is, wie heeft hem daar dan aangelegd?

En dan heb ik nog niet stil gestaan bij het geheugen.


Dank voor je reactie Luc.

Ik denk zelf niet over dit thema na.
Ik heb geen vragen en geen antwoorden.
Er zijn gewaarwordingen en als ik soms een stukje tekst lees zoals nu dan is er een directe herkenning.

Zo heeft Wilber het over het eindeloze nu:

"Wat is het dat mij de overweldigende indruk geeft dat ik me bewust ben van tijd, vooral van het verleden, van mijn hele persoonlijke geschiedenis, van alle dingen die geweest zijn?
Want hoewel ik zeker begrijp dat er in mijn directe ervaring geen verleden is, alleen een eindeloos heden, ben ik er niettemin vast van overtuigd dat ik iets van het verleden weet. En geen verbale goochelarij kan me van het tegendeel overtuigen, want er is iets wat duidelijk en met kracht tot mij spreekt over dingen die minuten geleden, dagen geleden, zelfs jaren geleden, zijn gebeurd.
Het antwoord lijkt duidelijk: het is de herinnering. Want hoewel ik het verleden niets rechtstreeks zie, noch aanraak, kan ik het me herinneren. Alleen herinnering verzekert me dat er een verleden was en zonder herinnering zou ik zelfs niet het minste idee van tijd hebben. Dus, veronderstel ik, verschaft herinnering me kennis van het werkelijke verleden, al kan ik dat verleden niet rechtstreeks ervaren."



Wat een prachtige bespiegeling over het beleven van al deze individuele werelden, Luc ! #42633
Je zegt:
@: Als iedereen de wereld op zijn unieke manier waarneemt, wat is dan de werkelijkheid..?

Dit is naar mijn idee een vraag die vanuit het denken is gesteld en dat denken zal daar nooit een bevredigend antwoord op vinden om de eenvoudige reden dat het slechts een tijdelijk 'apparaat' is, dat geschikt is voor het functioneren in de tijd en dat slechts een persoonlijk gekleurde denk-conclusie kan trekken.

Eigenlijk zeg je dit ook hierboven al:

@: En hoe ervaar ik nu die wereld rondom mij? Daarvoor baseer ik me op de (foutieve) waarnemingen van mijn zintuigen, en ik ervaar die op mijn eigen unieke manier, zoals elk individu dit doet.

( NB: dat je dit baseert op - foutieve - waarnemeingen van de zintuigen' is een denk-conclusie)

Dus blijft de vraag: 'Wat is nu De (ware) Werkelijkheid?'

En dan kom ik toch weer terug op het Zijn in het heden, in het NU !
Waarvan Jezus zei:
"Ik BEN de Weg, de Waarheid en het Leven"
( en niet: 'Ik denk dat ik de weg, de waarheid en het leven ben. )

Het 'IK BEN' is een Zijns-beleven dat ieder mens kan hebben en dat niet van zijn zintuigen of van zijn denken afhangt.

"To Be or not To Be, that's the question"
zei ook Shakespeare.





To be or not to be.
Bedankt Leo.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.