Pakkende teksten

de zuivere Getuige

    door Nij, 15/05/2012 10:13. #42638. 10 reacties, laatste

"De ultieme werkelijkheid is niet iets wat wordt gezien, maar eerder de altijd aanwezige Ziener. Dingen die worden gezien komen en gaan, maken blij of bedroefd, zijn prettig of pijnlijk – maar de Ziener is geen van die dingen, en hij komt en gaat niet. De Getuige weifelt niet, wankelt niet, treedt die stroom van tijd niet binnen. De Getuige is geen object, geen ding dat wordt gezien, maar de altijd aanwezige Ziener van alle dingen, de eenvoudige Getuige die het ik van de Geest is, het centrum van de cycloon, de opening die God is, de open ruimte die zuivere Leegte is.
Er is nooit een moment waarop je geen toegang tot dit getuigenbewustzijn hebt. Op elk moment is er spontaan bewustzijn van wat toevallig aanwezig is – en dat simpele, spontane, moeiteloze bewustzijn is de altijd aanwezige Geest zelf. Zelfs als je denkt dat je hem niet ziet, juist dat bewustzijn is het. En zo is de Hoogste Toestand van bewustzijn – de inherente Geest zelf – niet moeilijk te bereiken maar onmogelijk te vermijden.
Mensen vinden het soms moeilijk om de Geest te begrijpen, omdat ze hem proberen te zien als object van bewustzijn of object van inzicht, het is de Ziener. De Geest is geen object; het is een radicaal, altijd aanwezig Subject, en is dan ook niet iets wat voor je op zal duiken als een rots, een beeld, een idee, een licht, een gevoel, een inzicht, neen stralende wolk, een geweldig visioen, of een gewaarwording van groot geluk. Die zijn allemaal heel aardig, maar het zijn allemaal objecten, en dat is wat de Geest niet is. Zo zul je terwijl je in de Getuige verblijft niets bijzonders zien. De echte Ziener is niet iets wat kan worden gezien, dus begin je eenvoudig met het loslaten van je identificatie met ieder object en alle objecten:
Ik ben me bewust van gevoelens in mijn lichaam; dat zijn objecten, die ik niet ben. Ik ben me bewust van mijn zelf op dit moment, maar dat is ook gewoon een object, en ik ben dat niet. Taferelen trekken langs in de natuur, gedachten trekken voorbij in de geest, gevoelens drijven voorbij in het lichaam, en geen van die dingen ben ik. Ik ben geen object. Ik ben de zuivere Getuige van al die objecten. Ik ben Bewustzijn als zodanig.
En zo zul je terwijl je in de Getuige verblijft niets bijzonders zien – alles wat je ziet is prima. Veeleer zul je, terwijl je in het radicale subject of de Getuige verblijft, terwijl je je niet langer vereenzelvigt met objecten, eenvoudig een gevoel van onmetelijke Vrijheid op te merken. Deze Vrijheid is niet iets wat je zult zien; het is iets wat je bent. Wanneer je de Getuige van gedachten bent, ben je niet gebonden aan gedachten. Wanneer je de Getuige van gevoelens bent, ben je niet gebonden aan gevoelens. In de plaats van je samengetrokken zelf is er eenvoudig een reusachtig gevoel van Openheid en Bevrijding. Als object ben je gebonden; als Getuige ben je vrij."

Ken Wilber
Uit:
De eenvoud van zijn



Wat een prachtige tekst, Nij. Ik heb die meteen bij logion 54 geplaatst. Dank.


Dank je Bram.


Inderdaad een prachtige tekst Nij.

Het geeft meteen zo'n mooi antwoord op mijn vraag van #42633 waar ik vraag : Zoveel mensen er zijn, zoveel werelden er worden ervaren, maar wat is nu in feite de werkelijke wereld?

Bedankt Nij


Fijn Luc dat je in bovenstaande tekst van KW een antwoord vond op je vraag.


#42638 @ De echte Ziener is niet iets wat kan worden gezien, dus begin je eenvoudig met het loslaten van je identificatie met ieder object en alle objecten:
Ik ben me bewust van gevoelens in mijn lichaam; dat zijn objecten, die ik niet ben. Ik ben me bewust van mijn zelf op dit moment, maar dat is ook gewoon een object, en ik ben dat niet. Taferelen trekken langs in de natuur, gedachten trekken voorbij in de geest, gevoelens drijven voorbij in het lichaam, en geen van die dingen ben ik. Ik ben geen object. Ik ben de zuivere Getuige van al die objecten. Ik ben Bewustzijn als zodanig.
En zo zul je terwijl je in de Getuige verblijft niets bijzonders zien

Dat is naar mijn mening in feite de toestand die men moet trachten te bereiken wanneer bijvoorbeeld Bram in zijn zeven zelfwerken zegt (corrigeer mij als ik mij vergis) om een plaats van rust in jezelf te vinden, of wanneer Krishnamurti zegt om het denken los te laten, of wanneer Meister Eckhart zegt om je zintuigen naar binnen te keren, om zich volledig te onthechten, om zich in zichzelf te keren, om tot inkeer te komen, om een grote diepte, een leegte, een stilte in jezelf op te zoeken, om zijn ego opzij te zetten, om zijn ego op te geven, …

En steeds wordt er in feite hetzelfde gezegd, naar mijn mening dan toch, maar zoveel mensen er zijn, zoveel werelden worden er ervaren en men begrijpt elkaar nooit echt, zelfs al spreekt men dezelfde taal (Babylonische spraakverwarring?)

Hoe kan je deze toestand bereiken? Ikzelf tracht het te doen door meditatie. Wat zie je dan? Niets. Wat ervaar je dan? Hooguit rust of een ervaring van geluk.

Maar als je deze toestand kan bereiken, dan kan de Christusnatuur in jou ontwaken, dan kan het Goddelijke vuur de vonk doen ontvlammen, dan kan je jezelf verbinden met het spirituele, dan kan de waarheid, wijsheid, werkelijkheid tot jou komen, dan kan…

En wat gebeurt er dan? Op dat ogenblik niets. Het is pas na je meditatie, wanneer je terug tot jezelf bent gekomen, wanneer je je opnieuw in je eigen leefwereld bevindt, wanneer je je ego hebt teruggeplaatst, wanneer je opnieuw begint te denken, …
Dan kan (soms pas dagen later) de waarheid, de werkelijkheid, de wijsheid, het goddelijke, … tot jou komen, je iets influisteren, in je gedachten komen als een herinnering, als een weten, ... en dat is groter dan je eigen gedachten, dan je eigen denken, dat zal je eigen denken overboord kunnen gooien, zoals ik bedoelde wanneer ik schreef dat een koekoek dat doet. Dat zal je inzicht verschaffen waarmee je deze waarheid, werkelijkheid, wijsheid, … verstaanbaar kan maken in jou leefwereld, in de wereld zoals jij die als individu ervaart. Dit inzicht wordt dan voor jou persoonlijk als een maatpak op maat gemaakt. Het is er niet meteen, het bouwt zich langzaamaan op.
Dan geef je namen, definities aan een aantal begrippen, waarbij jijzelf perfect weet wat je bedoelt, maar wat een ander soms niet begrijpt zoals jij dat bedoelt, want, zoveel mensen er zijn, zoveel werelden er worden ervaren.

Het belangrijkste is echter dat men begint met de plaats van rust te zoeken in zichzelf, de onthechting, de inkeer, … geef het maar een naam, en dat men daarna opnieuw tot zichzelf komt, omdat men nu eenmaal in deze wereld verder moet, en daarom geldt volgens mij het volgende: Blijf steeds jezelf, pas dan zal je kunnen veranderen. (Hoewel je in feite zelf niet echt verandert, maar anders tegen de wereld aankijkt waardoor je deze anders gaat ervaren en anders kan gaan leven, waardoor je in feite dan toch weer verandert).

Dat is wat volgens mij bedoeld wordt in Johannes 14, 25 – 28 “Dit zeg Ik u, terwijl Ik nog bij u ben, maar de helper, de heilige Geest, die de vader in mijn Naam zal zenden, Hij zal u alles leren en u alles in herinnering brengen wat Ik u gezegd heb. Vrede laat Ik u na; mijn vrede geef Ik u. Niet zoals de wereld die geeft, geef Ik hem u. Laat uw hart niet verontrust of kleinmoedig worden. Gij hebt Mij horen zeggen: Ik ga heen, maar Ik keer tot u terug.”

En dan kan je inzicht langzaamaan groeien, waardoor je zelf kan groeien als je dat inzicht dat jou als een maatpak wordt aangepast onderhoudt en toepast in je eigen leefwereld. (Johannes 14,15 “Als gij Mij liefhebt, zult ge mijn geboden onderhouden.”)

En door te groeien, ga je kunnen zien wat verhuld is, ga je door de woorden heen kunnen lezen, zal je, op jou manier, kunnen begrijpen wat een ander bedoelt, dan zal je in je eigen leefwereld de werkelijkheid kunnen zien.
Dit kan je dan op jou eigen manier trachten aan te reiken aan anderen, maar dat is een ander paar mouwen, want zoveel mensen er zijn, …

Maar wat je een ander ook wil aanreiken, men zal het toch steeds zelf moeten doen, want ieder van ons moet zijn eigen weg gaan.

Is dit nu allemaal een absolute waarheid? Neen hoor, het is slechts mijn mening.


Dag Luc, een beetje jammer vind ik het wel dat je je vorige bericht afsluit met" het is slechts een mening". Want je beschrijft zaken die niet tot de orde van de meningen behoren.
Als ik zeg dat er nu een groene Volswagen Golf voor mijn deur staat, dan is die bewering makkelijk op z'n waarheidsgehalte te controleren. Ik hoef alleen maar uit het raam te kijken en dan zie ik of die VW Golf daar staat of niet, dat wil zeggen of mijn bewering waar is of niet. Hij kan heel goed gewoon waar zijn.
Ik wil maar zeggen dat er beweringen zijn die gewoon waar kunnen zijn en niet tot de orde van de meningen behoren. Het regent of het regent niet. De thermometer wijst 23 graden aan, of niet. Ik zit achter mijn computer deze tekst te schrijven en dat is op het moment dat ik dit schrijf gewoon simpelweg waar. Enzovoort.
Nu is het lastig om dat simpele waarheidscriterium ook te verplaatsen naar verschijnselen op het spirituele pad. Maar ook daar zijn sommige zaken gewoon wat ze zijn. En als je zegt dat ze dat zijn, dan is dat gewoon waar.
Het is daarom, als je je op het spirituele pad begeeft, belangrijk om een helder onderscheid te maken tussen een geloof en een spiritueel pad. Een geloof is een onwrikbare mening. Geloven behoren tot het domein van de meningen. Je gelooft dat Jezus gestorven is voor onze zonden, of je gelooft dat niet. Ten opzichte van het werkelijk bestaande maakt het niets uit of je dat wel of niet gelooft. Het is niet waar, en ook niet niet-waar. De gele bloem die in de tuin voor mijn huis staat trekt er zich niets van aan of je die onkruid noemt of een sierplant. Het ene is evenmin waar als het anderen en ook evenmin niet-waar als het andere. Waarheid en niet-waarheid behoren niet tot het domein van de meningen.
Maar nu pluk ik die bloem en ik ruik er aan. Dan gebeurt mij de ervaring van de geur. Die gebeurtenis van de ervaring van de geur is waar. Of ik die geur aangenaam vind of niet behoort tot het domein van de meningen, maar dat ik iets ruik is een feit, een feit waarop waarheid en niet-waarheid van toepassing is.
De geur ervaren van een bloem is voor mij op dat moment een gebeurtenis die waar is. Die waarheid van die ervaring behoort niet tot het domein van de meningen. Wel behoort tot het domein van de meningen of ik die bloem vind stinken of lekker ruiken.
Wat ik wil zeggen is dat er ook op het domein van de innerlijke ervaringen waarheden en onwaarheden bestaan. Maar ik besef dat het heel lastig is om daar waarheden/onwaarheden te onderscheiden van meningen. Toch is dat onderscheid wezenllijk.
Als Ken Wilber in prachtige en welhaast poëtische taal schrijft over de innerlijke getuige, dan ervaar ik dat als waar. Het is voor mij geen mening, maar een heldere beschrijving van een herkenbare toestand.
De beschrijving is natuurlijk niet de ervaring zelf. Maar ik weet dat zijn beschrijving van de innerlijke getuige gaat over iets dat tot het domein van het bestaanbare of gebeurbare behoort en niet tot het domein van de meningen.
Maar ook: de beschrijving is niet de ware gebeurtenis. Maar ik herken in zijn beschrijving iets dat voor mij tot mijn ware werkelijkheid behoort, en niet tot mijn persoonlijke domein van mijn meningen. De beschrijving van Ken Wilber is voor mij waar. Ik heb die ervaring ook beschreven, maar in heel andere bewoordingen in mijn toelichting bij logion 54, maar, ook al zijn mijn woorden anders, ik bedoel daar dezelfde feitelijke en tot het domein van de waarheid behorende ervaring.
Je hebt helemaal gelijk dat mijn woorden "de plaats van rust" over die bestaanbare ervaring gaan van het zich bevinden in de positie van de innerlijke getuige. Jouw bewering daarover is dus waar.
En dat is maar één voorbeeld van iets wat in jouw vorige bijdrage waar is. Ook van andere beweringen is het voor mij niet vanzelfsprekend dat het alleen maar meningen zou zijn. Misschien wil je er nog eens opnieuw naar kijken, om te proberen vast te stellen wat in jouw vorige bericht tot het domein van de meningen behoort en wat niet. Maar dat kan alleen jij vaststellen. Ik zal nooit met zekerheid kunnen weten wat jij wel of niet ervaren hebt - wat dus in jouw tekst tot het domein van de meningen of zelfs tot de fantasie behoort en wat niet. Maar jij weet dat wel.
Als het slechts tot het domein van de meningen zou behoren is het als bewering over gebeurtenissen op het spirituele pad letterlijk waardeloos. Dan ben je op z'n best een intelligente fantast of een knappe kopieerder.
Gelukkig zijn niet alle beschrijvingen van gebeurtenissen op het spirituele pad zijn 'maar' een mening. De beschrijving van de innerlijke getuige door Ken Wilber is voor mij waar, ook al heb ik het zelf anders gezegd.


Dag Nij,
Het eerste wat ik onder ogen kreeg na mijn terugkeer uit Roses was jou bijdrage van Ken Wilber uit 'de eenvoud van zijn'.
Wat een thuiskomst dacht ik gelijk, wat een zuivere en mooie beschrijving van de ultieme werkelijkheid.
Het geeft mij opnieuw de ruimte om in de leegte van het Zijn naar mijzelf op zoek te gaan.
Geweldig Nij, hartelijk dank voor het plaatsen.


Welkom terug, Wim.


Fijn jou hier weer te zien Wim.

Ook fijn dat de tekst van KW je aanspreekt en je inspireert in Zijn.


Beste Bram,

In reactie op #42644 :

@Nu is het lastig om dat simpele waarheidscriterium ook te verplaatsen naar verschijnselen op het spirituele pad. Maar ook daar zijn sommige zaken gewoon wat ze zijn. En als je zegt dat ze dat zijn, dan is dat gewoon waar.


Ik wou dat het zo eenvoudig was. Ik tracht inderdaad tijdens meditatie een plek van rust in mezelf te vinden. Op zich gebeurt er dan in feite niets, tenzij dat je deze rust (soms) inderdaad vindt en je daarbij dan ook (heel soms) een ervaring van geluk bij ondervindt. Nu is het zo dat er dan achteraf, meestal de dag nadien (want ik doe mijn meditaties gewoonlijk ’s avonds) plots, wanneer ik niet geconcentreerd met iets bezig ben en mijn gedachten zowat de vrije loop laat, bij het uitlaten van mijn hond bijvoorbeeld, dingen tot mij komen als een besef, als een weten, als een openbaring, geef het maar een naam, terwijl ik daar op dat ogenblik absoluut niet mee bezig was. Om deze reden beschouw ik dat als influisteringen van wat ik wil noemen mijn engel, of noem het de heilige geest, de wijsheid,mijn begeleider, mijn gids, kortom, een onstoffelijke entiteit. Ik geloof dat dit bestaat en dat dit kan putten uit de universele wijsheid, de universele ziel, geef het maar een naam. Dat is dus geloof. Ik geloof dat al het stoffelijke voortkomt uit de geest van het goddelijke Al en dat er ook nog heel veel geest is zonder stof, waarbij dat er afzonderlijk gebundelde geesten zijn zoals bijvoorbeeld engelen (om het een naam te geven), geest van overleden personen,….

Waarom geloof ik dat nu? Omdat ook dat tot mij kwam als een weten. Voor mij is hetgene dat tot mij komt als een besef, een weten, als een openbaring, de waarheid die ik moet omhelzen.

Anderzijds besef ik ten volle wat het brein, de gedachten, met iemand kunnen doen en weet ik dat er zinsbegoochelingen bestaan zoals er ook ingebeelde ziekten bestaan die met een placebo pil te genezen zijn. Daarom vraag ik mij soms af of ik gek aan het worden ben, of het misschien reeds ben, of dat wat mij wordt geopenbaard de waarheid is. Indien ik gek wordt of het reeds ben, dan betreffen deze openbaringen slechts gewoon fantasie die ik voor waarheid aan neem.

Bovendien is het zo dat ik over de dingen die ik hierboven noem reeds een aantal zaken gelezen heb. Zo heb ik, als ik het mij goed herinner, ongeveer een tweetal jaren geleden het Thomas-evangelie op jou website gelezen, met daarbij jou bijbehorende uitleg van de logions. Ik las dan eerst het logion en probeerde voor mijzelf na te gaan wat ik mij er bij voor moest stellen, waarna ik jou uitleg er over las. Soms lukte dit en kwam mijn interpretatie ongeveer overeen met jou uitleg er over, soms niet.
Een aantal maanden geleden en nadat er mij reeds heel wat dingen werden ingefluisterd, ingegeven, zoals ik hierboven beschreef, deed ik opnieuw hetzelfde. Ik merkte nu dat het mij veel beter afging om de logions te interpreteren. Soms lukte dit, soms had ik een (gewoonlijk kleine) afwijkende mening met jou uitleg, soms kon ik het niet interpreteren, maar als ik dan jou uitleg las, besefte ik dat dit komt dat ik het geheel niet kan kaderen in de gangbare gewoontes, gebruiken en woordgebruik van die tijd waarin dit allemaal plaats vond. Kortom, het interpreteren van de logions ging mij veel beter af nadat ik mijn ingevingen kreeg dan daarvoor, maar is dat omwille van de ingevingen die ik kreeg, of omdat ik het geheel een tweetal jaren daarvoor reeds gelezen had?

Wat ik in feite wil zeggen is dat de dingen die tot mij kwamen als een besef, als een weten, voor mij wel degelijk waar zijn, maar dat ik mij ten volle besef dat het zowel zinsbegoocheling kan zijn, ofwel wereldlijke kennis die ik ergens gelezen heb, en die, omdat ik met die zaken bezig ben, door mijn onderbewuste naar boven worden gestuwd.
In dat laatste geval zou het dan kopieergedrag zijn waarvan ik mij niet bewust ben.
Wat dat gek worden betreft of althans de twijfels daaromtrent, sta me toe te zeggen dat ik van mezelf vind dat ik voor het overige wel een evenwichtig leven leidt.

Wat is het nu? Waarheid die door openbaring gegeven wordt, fantasie door zinsbegoocheling of onbewust kopieergedrag van verweven verworven kennis door lectuur die ik in het verleden las?
Voor mij is het de waarheid, maar ik heb eerlijk gezegd mijn twijfels. Daarom is het voor mij een opluchting wanneer ik op jou website bij de ‘zelfbeginselen’ lees: Alleen door twijfel kan je groeien.

Bovendien merk ik dat ik de wereld rondom mij anders begin te beleven, dat ik mij bewust ben van het goddelijke rondom mij (klief een stuk hout en daar ben ik, til een steen op en daar zul je mij vinden), dat ik in Westerse lectuur een strijd ontwaar die lijkt te gaan tussen de katholieke kerk en de gnostische levenswijze die ondergronds en verborgen (verhuld) gestreden lijkt te worden door de gnostici (wat heel begrijpelijk is gezien de eeuwenlange vervolgingen). Hierbij verwijs ik naar Alice in Wonderland dat ik las, Don Quichot van La Mancha dat ik nu aan het lezen ben, De graaf van Monte Cristo (alleen de naam al) waarvan ik onlangs op TV de film zag (waarbij een katholieke priester uit de ‘gevangenis’ wil ontsnappen maar in ‘de verkeerde richting’ heeft gegraven en in de cel terecht komt van Edmond Dantès die er wel in slaagt om te ontsnappen uit ‘zijn gevangenis’), alsook in songteksten enzovoort.

Daaruit besluit ik dan weer dat mij de waarheid werd ingegeven, maar blijft het besef dat het evengoed kan dat ik een fantasiewereld rondom mij heb opgebouwd.

Om deze redenen heb ik het bericht dat ik geplaatst heb afgesloten met : “Is dit nu allemaal een absolute waarheid? Neen hoor, het is slechts mijn mening.” Al moet ik bekennen dat ik me achteraf bedacht dat ik beter had geschreven: “Is dit nu allemaal een absolute waarheid? Jazeker, dat is het voor mij, althans op de manier waarop op ik het begrijp, en dan nog slechts op dit tijdstip.”

Waarheid of mening? Laat ons zeggen dat ik voor mijzelf de mening heb dat het waarheid is, hoewel ik soms twijfel.
Wat ik echter wel als een absolute zekerheid weet, is dat ik zeker de intentie niet heb om de andere lezers een rad voor ogen te draaien met kopieergedrag of fantasie, hoewel ik, zoals ik hierboven beschreven heb, moet toegeven dat het mogelijk is, zij het dan onbewust.


Om nu terug te komen op mijn bericht #42643 wat betreft mening en waarheid :

Dat men zich in zichzelf kan keren om een plek van rust te vinden is voor mij een waarheid.
Dat de manier waarop men zich in zichzelf keert vaak anders beschreven wordt, maar dat er in feite steeds hetzelfde bedoeld wordt (een plaats van rust zoeken, tot inkeer komen, zich volledig onthechten, zijn zintuigen naar binnen richten, het ego opzij zetten, het denken stopzetten,…) is voor mij een mening, omdat ik dat zelf zo ervaar als een herkenning en in feite steeds hetzelfde lees, zij het anders geformuleerd.
Dat men daardoor, achteraf wanneer men terug tot zichzelf is gekomen ingevingen kan krijgen door de wijsheid, de heilige geest, een engel,… dat is voor mij waarheid, hoewel ik twijfel dat het ook fantasie of onbewust kopieergedrag kan zijn. Alleszins zijn er om het inzicht te kunnen bekomen volgens mij voorwaarden aan verbonden, waarbij dat pas zo is wanneer men er zelf klaar voor is, maar daar wil ik nu niet verder over uitweiden.
Dat dit inzicht gewoon als een gedachte tot jou lijkt te komen, maar dat dit weten, dit besef, deze openbaring, veel groter is dan je eigen denken, dat het als een weten tot jou komt en niet als een denkproces, en dat het soms moeilijk is te onderscheiden of je dat nu gegeven werd, of dat het een resultaat is van een denkproces, is voor mij ook een waarheid, maar dan voor mij persoonlijk, voor een anders kan dit op een andere wijze gebeuren.
Dat het inzicht slechts langzaamaan tot bij jou komt en niet meteen volledig, dat het een evolutieproces is in het groeien van je bewustzijn, dat is voor mij een waarheid, maar dat geldt dan ook voor mij persoonlijk, want voor iemand anders kan het weerom volledig anders zijn, omdat dit inzicht je persoonlijk wordt aangemeten als een maatpak om de werkelijkheid in de wereld rondom jou te kunnen begrijpen (waarheid die me ingegeven werd).
Dat je door dit groeiende inzicht de wereld anders gaat ervaren is voor mij een waarheid.
Dat de mensen elkaar niet steeds volkomen begrijpen, zelf al spreken ze dezelfde taal, is voor mij een waarheid.
Dat ieder zijn eigen weg moet gaan, dat ieder op zijn eigen manier het spirituele pad moet bewandelen en dat het geen zin heeft om dit pad wel te kennen (door kennis uit lectuur) en het niet daadwerkelijk te bewandelen, is voor mij een waarheid, maar een vrije keuze voor een ander.
Dat de mensheid in zijn geheel langzaamaan evolueert naar een hoger bewustzijn, maar dat elk individu op zich dit ook kan en kon doorheen de geschiedenis, is voor mij een waarheid.


Tot slot wil ik je van harte bedanken voor het uitgebreide antwoord dat jij me gaf Bram, want het antwoord dat ik hier neerschreef, betekent voor mij een hele opluchting, een bevrijding om er zo openhartig over te kunnen praten (schrijven).

Sta me toe mijn excuses aan te bieden voor dit ellenlange bericht, want ik besef dat ik weer uitgebreid geschreven heb, maar voor mezelf voelde ik de noodzaak daarvoor aan.

Indien je om één of andere reden geïnteresseerd mocht zijn in mijn ‘inzichten’ die ik neerschreef, dan wil ik je die met alle plezier doormailen.

Groeten, Luc


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.