Pakkende teksten

Lieve lijn

    door Nij, 08/08/2012 09:04. #43126. 9 reacties, laatste

Van hoofd naar schouder
loopt de stille bocht
waarin ik vrede vind, windstille lijn,
grensvlak van weelde
en gemis,
de zachte komma,
diepe orgelpunt,
waarin ik wonen wil
als in een duin
Lieve lijn

M Vasalis



Eerlijk gezegd Nij, begrijp ik deze niet zo.
Ik vind het een beetje abstract.

Kun je het een beetje toelichten?


Het is een gedicht Harry dat me ergens raakt in de plek van vrede in mij.


Ach Harry, dat begrijp je vast heel goed. Maar je moet het vooral niet te ver zoeken.

Als ik 's ochtends ben opgestaan en naar beneden loop, de kamer in, zit mijn vrouw daar meestal al aan tafel. Ze zit dan met haar rug naar me toe als ik de kamer binnenkom. En ik kan het nooit laten, als ik naar de ontbijttafel toeloop, om dan even in haar nek te kriebelen: die stille bocht tussen hoofd en schouder.
Zo'n teder plekje.
Daar gaat het over.
Ik herkende dat meteen in dat gedicht van Vasalis.
Ik herinner me ook een gedicht dat gaat over één haar, in die stille bocht. Het zou wel eens van Rutger Kopland kunnen wezen. De schrijver van dat gedicht wordt door die ene haar helemaal ontroerd: liefde welde op.
Dat begrijp ik helemaal.



Ja duidelijk.Ik begrijp het nu.Ik begrijp ook dat wanneer je als man daar teveel aan zit,aan die stille bocht,dat je dan op een gegeven moment een hoop herrie krijgt.


Het is hier tot nu toe steeds goed afgelopen Harry.
Maar bedankt voor de waarschuwing.


Ik heb 'm, die ene haar die ik me herinnerde (zie hierboven @43129) en die ik aanvankelijk toedacht aan Kopland. Maar ineens wist ik het weer: die is van de mysticus Juan de la Cruz in zijn Cantico Espiritual:

21. Van bloemen en emeraldgroen
Bijeengelezen in de koele morgens,
Zullen wij slingers maken.
Ze ontbloeiden in uw liefde.
Eén enkle haar van mij houdt ze tezamen.

22. Het was die haar, die éne,
Die, spelend op mijn hals, uw ogen boeide;
Gij vestigde er een blik op
En zijt verstrikt gebleven,
En door één oog van mij liet Gij U wonden.

23. Mét dat Gij mij beschouwde,
Droegen uw ogen uw schoonheid in mij over:
Daarmee won ik uw liefde,
Verdienden ook de mijne
Dát te aanbidden wat zij in U schouwen.


Het Cantico Espiritual van Juan de la Cruz gaat over de ziel van de mens, hier als vrouw voorgesteld, en God. Die twee zoeken elkaar. Door de vereniging in de mystieke bruiloft wordt de menselijke ziel vervuld van de schoonheid Gods.
Heel dichterlijk, en toch ook helemaal in de stijl van Kopland, wordt die ene haar 'in de stille bocht' (zie het gedicht hiervoven) het keerpunt in hun relatie, waarna afgescheidenheid overgaat in mystieke eenheid. Opmerkelijk is dat ook God verwond is door de aanvankelijke afgescheidenheid.

De hele tekst en ook de muziek van het Cantico Espiritual vind je onder 'Teksten' in de linkerkolom, en dan naar Mystiek, naar Juan de la Cruz en tenslotte klikken op Geestelijk Hooglied.



Ja Bram. Ik kom terug van een vreemde voorkeur. Een voorkeur voor zinderend asfalt. Voor geurende benzinedampen en verbrand rubber. Voor brullende race-motoren.

Ik kom terug van die voorkeur en ik kom tot stilstand. In de luwte. In de milde schaduw van Emerald Groen.

De haar is er. En de ziel. Het spelen van de haar in de zachte windstille wind. De Adem van Emerald Groen. Het Emerald Groene Woud Ademt. Levenschenkende Adem. De koelte van de Adem in de ochtend. De doortrokken ziel. De geurende kleurende kleur van de bloem.
Die de ziel kleurt. De ziel verbindt. De ziel ademt Emerald Groen. In liefde voor het leven. Toch is er de Goddelijke afgescheidenheid. Zoals de mijne. Burning rubber.


Harry, je schreef:
"Ik kom terug"
Welcome back, lone rider.



Hij is goed.Zeker het laatste shot.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.