Pakkende teksten

Uit omhelzing wordt geboren

    door marie-therese, 12/08/2012 13:01. #43161. 7 reacties, laatste

Aan ieder die ik liefheb.
Jou zo nabij: wat heb ik daar te zoeken, almaar verleid een ander mens nabij?
Mijn hoofd te leggen tegen je schouder en in je schoot, jouw armen om me heen?
Jou vingers aarzelend wandelend door mijn haar, jouw handen reizend over het landschap van mijn lichaam, mijn armen teder om je heen?
Waarheen verleidt ons de roep van de liefde, telkens lente, het gehele jaar door, levens in, levens uit? Mijn ogen rustend in jouw welkom, onze handen ineengeslagen, onze warmte gedeeld, onze harten in rep en roer. Hartstochtelijk omhelzen, een glimlach vol vreugde en vrede? Wat is het dat ons weglokt uit ons huis, naar wie of wat gaan we op zoek, schoorvoetend maar telkens weer?
Het antwoord, Soete Lief, speelt om je mond, je staat te lezen op je gelaat, spreekt uitje ogen. Op bezoek bij jouw vind ik –onwaarschijnlijk niet- antwoord op mijn zoeken, zoals jij ook jouw zoektocht beeindigd bij mij.
Mens als ik ben jij: open naar jou en voor jou
verandert doofheid en blindheid in horen en zien wie ik ben.

Jij vertelt me mij en ik fluister jou het geheim van je wezen in je lieve oor.
Bij jouw op bezoek kom ik thuis bij mijn-zelf; door mij te ontvangen herinner jij de men’s die je bent. Mijn tranen staan in jouw ogen, mijn glimlach op jouw gelaat, mijn hartstocht vlamt in jouw lichaam, mijn tederheid, spreekt via jouw hand.
Jij vertelt me over mijn aarzeling, jouw angst herken ik als die van mij, jouw lijden doet pijn in mijn lichaam, in jouw wanhopig zoekn kom ik thuis.
Niet een – en – dezelfde men’s zijn wij, onherkenbaar, ondeelbaar, uit een stuk. Neen. Gij en ik vrouw en man, zwart en blank, zomer en winter, zon en maan, dag en nacht.
Deelgenoten aan hetzelfde leven, eenzelfde liefde, eenzelfde licht, eenzelfde kracht, eenzelfde waarheid, eenzelfde ontroering,
dat wel!
Hetzelfde leven, dezelfde liefde, eenzelfde licht draagt jou en ieder mens, alle leven.

Voordat jij mij antwoordt gaf bleef mijn roepen onbeantwoord, voor ik jouw kon vertstaan, verstierf jouw schreeuwen in het niet. In jouw glimlach herken ik mezelf, in mijn armen hervind jij jezlef terug. In jouw ogen lees ik ontroering in mijn hart hoor jij de levensbron van jouw liefde.


Shanti van Iersel




Liefde gaat vroomheid te boven.
Liefde bekommert zich niet om ketterij of geloof.
Liefde gaat gepaard met bitter verdriet en hartenbloed.
Liefde gedijt op onuitblusbare pijn, ze rijt de ziel uiteen
En weeft de draden dan weer samen.
Liefde overwint alles,
Ze geeft levenskracht aan al wat leeft.

Uit:
‘De Samenspraak van de Vogels’,
Farid ud-Din Attar
Uitgeverij Synthese, 2009


De ruimte van het hart is geen bezit in materiële zin.
De ruimte van het hart vult zich steeds opnieuw met spirituele eigenschappen

Een vogel in vrijheid ontzegd zich niet het weidse landschap


In het tijdschrift van Als Cathars las ik een werkelijk schitterend artikel van Mieke Felix over de minne in de mystiek. En daarin trof ik dan weer het volgende fascinerend citaat aan:

Recent verscheen van de Britse filosoof Simon May een ‘Geschiedenis van de liefde’. Zelf noemt hij het in zijn inleiding eerder een ‘filosofie van de liefde’, die hij echter vanuit een historische invalshoek benadert. Voor May is liefde een gevoel van ontological rootedness. Op dit ogenblik gaat het, zegt hij, om een heuse religie, de enige waar we in de westerse wereld allemaal in geloven:
Dit geloof in de liefde als de enige, democratische en zelfs universele mogelijkheid van verlossing, is het resultaat van een lange geschiedenis, waarin de goddelijke liefde gezien werd als de oorsprong van de menselijke liefde – en als een na te bootsen model. Paradoxaal genoeg is het net door het verdwijnen van het religieuze geloof dat deze nieuwe religie zo krachtig kon worden. Men heeft de formule ‘God is Liefde’ omgedraaid tot ‘liefde is God’. Dat is het centrale dogma van deze religie, wellicht de enige waar we allemaal in geloven.

Van dat citaat vind ik twee opmerkingen treffend.
De eerste is dat liefde een gevoel is van ontological rootedness. Ik heb dat zelf steeds verwoord als geworteld zijn in jezelf. Liefde is een vanzelfsprekendheid als je geworteld bent in jezelf, meen ik. Als je niet geworteld bent in jezelf is liefde op z'n best een mooi mentaal voornemen. Daar is niets mis mee, en dat voornemen is kan zelfs een opstap zijn naar de liefde in je eigen wortels.
De tweede treffende opmerking is dat 'God is liefde' en 'Liefde is God' een bijna universeel geloof zou zijn geworden. Heel opmerkelijk! Ze beperkt dat overigens wel tot de door het christendom beïnvloede culturen.


"Op een dag leer je het subtiele verschil kennen tussen een hand vasthouden en een ziel ketenen. Dan leer je dat liefde niet betekent: leunen. En dat gezelschap niet betekent: veiligheid. Je ontdekt dat een kus geen contract is, en een cadeau geen belofte. Je begint je nederlagen te accepteren met je hoofd omhoog en je ogen open. Je leert vertrouwen op vandaag, omdat morgen te onzeker is voor je plannen. Na een poos leer je dat zelfs zonneschijn je verbrandt als je er teveel van krijgt. Dan wordt het tijd je eigen tuin te beplanten en dan zorg je voor je eigen ziel en wacht je niet langer op de wonderen van buitenaf. En dan weet je dat je echt kunt volhouden en dat je echt sterk bent en dat je echt waarde hebt. Je leert en je leert. Bij ieder afscheid leer je."

van Voltaire




Die Voltaire toch. Dat was dus een overtuigd atheïst... Wat een mooie tekst.


Ja, een werkelijk prachtige tekst!
( misschien was hij wel mnder atheist dan we wel denken... :)




Liefde is een medemens , jezelf nabij zijn in diens werkelijkheid van dat moment.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.