Pakkende teksten

Ring the bells that still can ring

    door Baudolino, 21/09/2012 23:57. #43315. 49 reacties, laatste

Bezinningsbijeenkomst in Arnhem

Eindelijk eens Arnhem ingegaan na mijn werk. Op weg naar een bezinningsbijeenkomst van de Rozenkruisers. Mijn vrede is enigszins verstoord door een reactie van Bram Moerland over de roots van de Rozenkruisers. Het geeft het allemaal het aanzien van een wat duister, Thule-achtig genootschap.

Ik ga dan ook in de weerstand. Is mijn kritische radar nu aangezet, of ben ik wanhopig aan het proberen om de zaak voor mij toch nog in goede banen te leiden? Iets ertussenin, waarschijnlijk. Ik kan het de volgende dag overigens niet laten om een reactie op zijn website achter te laten. Ik ben eigenlijk behoorlijk pissig. Omdat de kooltjes met een sisser gedoofd zijn door zijn ontluisterende openbaring. Een beetje kinderachtig van mezelf, vind ik dan weer achteraf.

Ondertussen loop ik peinzend door de straten van Arnhem. Langs de oude hoerenbuurt, waar ik als jong gozertje nog wel eens doorheen struinde. Ik loop er even in, en andere herinneringen komen op. In deze buurt heb ik ooit nog eens, als 15 jarige idealist en zoeker, en voor dat moment een bevlogen anarchist, een stokoude veteraan van de Spaanse Burgeroorlog geïnterviewd. Hij had een hersenbloeding gehad, was vooral verontwaardigd over de manier waarop de gemeente met hem omging. Over de spaanse burgeroorlog wist hij niet zoveel meer. De buurt zorgde goed voor hem. Twee jonge meiden leken constant om hem heen te fladderen, zijn verhaal hier en daar aanvullend, verhelderend. Ik waande mij in mijn fantasie in een Amsterdam uit een tijd die ik zelf nooit had meegemaakt. Of het Barcelona van de jaren '30. (Toen wist ik nog niet dat ik daar ooit nog eens drie maanden als berooide zwerver met mijn gitaartje de kost zou verdienen. Slapend in de straten. Sagrada Familia nooit bezocht. Wel de anarcho socialistische roodzwarte vlag van de CGT, die nog steeds kantoor hield in de stad). De inrichting van zijn zeer bescheiden woning droeg bij aan het ineenvloeien van hele tijdperken. Ik maakte contact met een realiteit die ik direct voelde. Mijn eigen verhaal over een ver verleden bleef om me heen hangen, maar ik kon me daar niet meer op concentreren. Ik werd ook in mijn eigen verleden geraakt, op een vreemde manier. Niet het verleden van mijn ouders, en hoe zij mij dat hadden voorgespiegeld. Dit was een ander, maar mij direct rakend verleden. De geest van hoop en vrees, en gedoofde revolutionaire dromen. Deprimerend, maar ook inspirerend, authentiek, nog steeds vervuld van liefde, door alles heen.

Wat een herinnering. In een flits gekomen, en in een flits ook weer voorbij. Deze stad is mijn spirituele vader geweest. Hier heb ik over seks&drugs geleerd, en over de ware aard van mijn liefde, over mensen die keuzes maken en over mensen die dat nalaten. (Hun levens verlopen heel uiteenlopend, maar uiteindelijk zitten ze in een klein kamertje te brabbelen over verlopen dromen. Of niet? Soms denk ik inderdaad van niet. Dat zij die keuzes maken en daardoor kunnen creeeren, nooit hun geest zullen doven). De kruidige geur van de wereldwinkel naast het Eusiebeusie, die me altijd een gevoel van totale vrede gaf. De metalige geur van de Rooie Arnhemmer, waar ik manifesten van de Rote Armee Fraktion las. En de AS van Anton Constandse. De nicht van de Leershop 2000, die met zijn man altijd langskwam na sluitingstijd bij het petit restaurantje waar ik als afwas en buffethulp werkte. Die me graag de zaak zag aanvegen, en me dat ook in uiterst complimenteuze bewoordingen liet merken. En daarmee onvermoede gevoelens in me opriep. Waarmee ik ook de eerste tongzoen in mijn leven heb gewisseld. Hmmmm.Het stappen, het drinken, het snuiven, het grimmiger worden van het geestelijk landschap. Dat alles was hier. Het is er allemaal weer, in mijn hart. De stad lijkt me te omhelzen nu ik haar weer bezoek.

Al het andere was in mijn woonplaats. Al fietsend werd mijn dronken hoofd helder geblazen tussen de velden, langs de sjieke panden, de prikkende sterrenlucht boven me.

De terugkeer in het dorre nest, waar de rouw over de dood van een onbekend broertje leek te overheersen. Niet dat ik me daar toen zo bewust van was. Een sfeer van conflict, wisselende stemmingen en alcohol. Mijn herinnering vertekent alles. Wat hier gebeurd is laat zich in de herinnering alleen samenvatten tot een aantal grimmige sfeerbeelden, omdat die zo heftig waren dat ze alle goede herinneringen aan die plek lijken te vervagen. Een stille terreur van de droefenis. Nooit benoemd, nooit erkend, en daardoor veranderend in een draak. Het verlangen werd gedoofd, getransformeerd in een rebels masker van puberaal verzet, dat helaas iets te lang bleef hangen.

In de stilte van de tempel in het pand van de Rozenkruisers in Arnhem word ik overvallen door een bijna agressieve vermoeidheid. Het vibreert in mijn hoofd. Ik zie beelden en hoor geluiden die er niet kunnen zijn. Droombeelden dringen zich op aan mijn wakend oog. Er is rust in mijn hoofd, maar er heerst een vreemde energie in die rust. Als ik het pand verlaat voelt mijn hoofd oud en mijn lijf gespannen. De koele lucht en de zachte regen troosten me strelend.

De weg terug naar mijn huidige woonplaats, zo'n honderd kilometer verderop verloopt in zeldzame zaligheid. In het donker, de koude lucht door het iets geopende raampje. Radio 4 aan, ik voel me zowaar diep gelukkig. Er zijn veel gedachten, en ik laat ze rustig komen en gaan. Wat er nu in deze auto gebeurt, in de late avond, met al die frisse lucht, dat is eigenlijk het belangrijkste. Ik heb ze even niet nodig.

Het is een moment van ZIJN, op een enorm tapijt van verleden, heden en toekomst. Het is allemaal goed, gekend en erkend.

Ik weet dat ik geen externe tempel nodig heb, dat het krachtveld overal is, en overal ontvangen kan worden. Maar soms bezoek ik een kerkdienst, of een tempel, of ik maak een wandeling in de natuur. Op de één of andere manier zijn dat plekken waar ik mijn geest eindelijk kan toelaten. Nu ik dat kan erkennen, mogen die momenten ook een spoor trekken in de muur die om mijn ziel is opgetrokken. Eigenlijk interesseert de geschiedenis van de Rozenkruisers, de Katholieke Kerk, de New Age beweging me geen fluit meer. Als ik me moet gaan laten leiden door ingewikkelde verhalen over slechte verledens, dan kan ik niet meer stoppen met het opentrekken van de enorme beerput van persoonlijke, institutionele en culturele daden van wansmaak en machtswellust. Moet ik er iets mee? Wil ik er iets mee? Als ik de mensen iets wil vertellen, als ik mezelf iets wil vertellen, dan is dat wat is belangrijker dan dat wat heeft ontbroken. Hoe ver moet ik me laten meenemen door de recente bloedige beelden van elkaar tot op het bot hatende geloofsfanaten, hun eigen boodschap verloochenend? Mijn hart kan huilen, Christe Eleison. Maar het is het geweld van de dag, geworteld in de mechaniciteit van de slapende ziel. Wend je blik niet af, maar neem het zoals het is. Niet meer, en ook niet minder.

And the wars, they will be fought again. And the Holy Dove, she will be caught again. And bought, and sold, and bought again. (Ring the Bells that Still can Ring/Leonard Cohen. The Title says it all…...).

Dat heb ik beleefd, dat wilde ik graag met jullie delen.


By the way: de liedtekst komt uit Anthem van Leonard Cohen. Bij dat "Ring the bells that still can ring" hou ik het meestal niet meer droog. Ach, zwijmelen is ook genieten.....


Baudolino, ik vind het indrukwekkend wat je deelt zoals ook je openheid.
Mooi je beleving en ook waar en wat de pissigheid je brengt.
Thnx.


Dag Baudolino,
Ik sluit me graag bij Nij aan!


Dag Baudolino, ik heb je verhaal met groeiende interesse gelezen, het maakte veel indruk op mij.
Net als Nij en Bram troffen ook mij je openheid en duidelijkheid waarmee je me mee nam in je belevenis in een avondje Arnhem.


Bram, je weet het altijd weer in me wakker te roepen. Gisteren nog gekeken naar een interview met jou uit 2004. Het verhaal over je zuster raakte me diep, zoals ook nu in mijn schoonfamilie een vergelijkbaar verhaal. Als de gedachten en de interpretaties even stoppen gaat de stem van het hart spreken. Dan vloeien tranen die voor even de elementen verenigen in hun quinta essentia. Esoterie beleef ik als een wetenschap van het hart en een geloof van het gevoel. Het is goed, gekend en erkend.


Dag Baudolino, ik wil nog wat toevoegen aan mijn eerdere reactie op je bericht.
Je zegt in een bericht elders: “Ik heb nog geen leerschool getroffen die niet besmet is door wanen en illusies.”
In het tweede logion van het Thomas-evangelie staat dat je geschokt zult zijn als je gevonden hebt. Misschien is een van de schokkende ontdekkingen die je al zoekende kunt doen wel dat elke overtuiging, zonder uitzondering, een waan en een illusie is. Want een overtuiging, welke dan ook, is niet de werkelijkheid. Het is een bewering over de werkelijkheid. maar niet de werkelijkheid zelf. Zodra je in een overtuiging gaat wonen ben je afgesneden van de Bron.
In Thomas 3 drijft Jezus de spot met alle overtuigingen:
“Als jullie voorgangers zeggen:
Zie, het koninkrijk is in de hemel,
dan zullen vogels je voorgaan.
Wanneer zij zeggen: Het is in de zee,
dan zullen vissen je voorgaan.”

Je verhaal deed me ook denken aan de mysticus Johannes van het Kruis. Johannes van het Kruis laat in zijn gedichten weten dat er een oneindige ruimte van ervaring ontstaat als je alle weten loslaat. In de leegte van het niet-weten kan zich een ervaring aandienen die ik zomaar prachtig verwoord vind ik jouw eigen zin: “De weg terug naar mijn huidige woonplaats, zo'n honderd kilometer verderop verloopt in zeldzame zaligheid.”
“De weg terug naar je huidige woonplaats” klinkt me zelfs als een metafoor, van een terugkeer naar de Bron, nadat je een overtuiging, of alleen het verlangen naar een overtuiging, hebt losgelaten.

Johannes van het Kruis schrijft ook over “de donkere nacht van de ziel” en jij:
“In het donker, de koude lucht door het iets geopende raampje. Radio 4 aan, ik voel me zowaar diep gelukkig.”
Die donkere nacht van de ziel was voor JvhK eerst vertwijfeling en wanhoop, maar door het loslaten van alle weten, juist in die vertwijfeling, gebeurde daarin een doorbraak: JvhK noemt het de mystieke bruiloft, de vereniging van zijn ziel met God. En dan is alles, zoals je zegt: goed, gekend en erkend. En ook dat doet me dan weer denken aan Thomas 3:
“Als je jezelf kent,
dan zul je ook gekend worden.”

Als je jezelf kent... Elders schrijf je:
“Ik kan mij alleen inwijden in de tempel van mijn eigen hart. Alleen daar kan ik een zuivere stem vinden. Ik ben geen (...), Ik ben Baudolino.”
En ook dat weer doet me denken aan JvhK, die schrijft dat er in de donkere nacht van zijn ziel alleen nog maar het licht was dat in zijn binnenste scheen. Sterker nog: pas in de donkere nacht van de ziel, in de leegte van het niet-weten, leerde hij dat licht kennen. Zoals jij ook zegt:
“Als de gedachten en de interpretaties even stoppen gaat de stem van het hart spreken. Dan vloeien tranen die voor even de elementen verenigen in hun quinta essentia.”

Maar nu toch nog even terug naar die Rozenkruisers. Ik ben ook in die tempel in Arnhem geweest, lang geleden overigens. Maar ik weet nog wel dat ik vond dat het daar lieve mensen waren. En dat is iets wat ik je graag wil voorhouden. Hoe gevangen mensen ook kunnen zitten in hun overtuigingen, het blijven altijd gewoon maar mensen. En je kunt mensen aanspreken op hun overtuiging en daar eventueel een strijd mee aangaan, maar je kunt ook daaraan voorbijgaan en altijd proberen de mens achter de overtuiging te zien en ontmoeten. Maar dat kun je alleen als je zelf elk verlangen naar een overtuiging hebt opgegeven, denk ik. En dan kun je de houding aannemen die ik verwoord vind in Thomas 39:
“wees waakzaam als de slangen en zuiver als de duiven.”
Toen ik werd uitgenodigd om een lezing te geven bij de Rozenkruisers wist ik al welke overtuigingen ze daar hadden. Daarom kan ik waakzaam zijn. Het is alsof er naast mij iemand staat die in de vragen en opmerkingen de leer van de Rozenkruisers herkent. Ik noem dat maar de filosoof in mij. Maar juist daarom kan ik eraan voorbijgaan, en ernaar streven om zuiver te zijn als de duiven, om daarmee de mens achter de leer te ontmoeten.
En als jij, zoals je eerder schreef, je in het gezelschap van de Rozenkruisers prettig voelt, dan weet ik zeker dat dat voor jou een ontmoeting op harte-niveau was. En omdat ik ook zelf vond dat het daar lieve mensen waren, begrijp ik dat heel goed. Dat hoef je jezelf ook niet te ontnemen, ook al weet je dat ze er overtuigingen op na houden die niet de jouwe zijn.

De gedichten van Johannes van het Kruis vind je onder Teksten>mystiek>Juan de la Cruz. En als je daar toch bent, luister dan ook naar de prachtige muziek van Amancio Prada.


Bram je zegt:

Hoe gevangen mensen ook kunnen zitten in hun overtuigingen, het blijven altijd gewoon maar mensen. En je kunt mensen aanspreken op hun overtuiging en daar eventueel een strijd mee aangaan, maar je kunt ook daaraan voorbijgaan en altijd proberen de mens achter de overtuiging te zien en ontmoeten.

Dit is ook een overtuiging Bram.
Het is in ieder geval mijn overtuiging.
Zitten wij allemaal gevangen ?
Een tijd geleden ging ik een gesprek aan met twee Jehova getuigen.
Er ontstond min of meer een gevecht om de waarheid.
Het gaat een beetje ver om alle details weer te geven, maar ik herinner me nog goed dat er op een gegeven moment vertwijfeling te zien was op één van de gezichten, het kristal begon als het ware te barsten.
Ik schrok hier enorm van omdat ik zag wat mijn woorden aanrichten.
Ik zal dit ook nooit meer doen nu zoek ik liever naar wat me samenbind met die mens.


Groetjes,

Johan


Nee hoor Johan, dat is geen overtuiging van mij, want ik verbind daaraan geen waarheid. Het is een houding gebaseerd op een keus.
Dat is hoe ik verkies in het leven staan in mijn relatie tot mijn medemens.
Daar kun je voor kiezen, niet omdat het waar is, maar als ontwerp van je eigen bestaan als vrij mens, en niet als gevangene in een waarheid.
Farao Echnaton noemt God 'de scheppende kracht in je hart'. Dat vind ik mooi.
Wat mij zo trof bij de katharen en later in de gnostiek was de wezenlijke vrijheid van geest. Die vrijheid werd zelfs gezien als kenmerk van het goddelijke in de mens. Als je vrij bent, vrij van waarheden, komt de scheppende kracht in je hart tevoorschijn. Dan kun je jezelf ontwerpen, ervoor kiezen wat voor mens je wilt zijn. Die vrijheid kan alleen bestaan in onvoorwaardelijke overgave aan de werkelijkheid.


Hallo Bram, klopt, het zijn inderdaad hele lieve mensen. Dat biedt ook wel veiligheid. Het ging mij op dat moment vooral om de ervaring in de tempelzaal. Ik ben mij bewust van de vraagtekens die ik zet bij de werking/aanwezigheid van een krachtveld. Op dat moment was ik echter bereid om mijn scepsis opzij te zetten. Ik kon me onvoorwaardelijk overgeven aan de stilte, waardoor iets kon ontstaan dat voorbijging aan de barrieres die ik normaalgesproken (onbewust) opwerp. Het "geloof" in een krachtveld werkte daarbij als een katalysator (Daarom vind ik de figuur van Baudolino zoals beschreven door Umberto Eco ook zo inspirerend. Baudolino fabriceert van alles, maar door zijn fabricaties wordt geraakt aan een diepere realiteit). Dank voor je verwijzingen, ik kom daar zeker even op terug.


Baudolino, er is niets verkeerd aan om je veilig te voelen tussen lieve mensen, als liefde datgeen is wat je ervaart en waar je je in geborgen voelt.


Johan@ #43324

Mooi verwoord Bram.
Het woord overtuiging, voelt ook op de één of andere manier theoretisch, passief, onveranderlijk.
Terwijl houding meer actief, handelend en veranderend al naar gelang de omstandigheden, althans in mijn beleving.

Groetjes

Groetjes


Prachtige muziek Bram. Geeft me de ruimte om te zien dat ik doorgaans op een soort deken van overtuigingen en herinneringen zweef. Ze vormen een filter tussen mij en de werkelijkheid. Het is een mechanisme voortkomend uit een krampachtige poging dat wat als "het leven" wordt ervaren in balans te houden. En als dat even niet lukt (burn-out, verslaving, hartkwalen, maagzweren, zelfhaat), dan is er altijd wel een pilletje of een therapietje, of een TV programma dat het allemaal haarfijn voor je uitlegt. Veel energie gaat op aan de strijd tussen het bewustzijn en de verbeelding (= een geheel aan overtuigingen, verlangens, angst en woede). Terwijl dat misschien helemaal niet nodig is. Ware oordeelloosheid en zuiverheid ondervind ik steeds minder sporadisch, omdat ik het erkend heb als een onderdeel van mijn leven. Meestal zal ik nog door dat filter heenmoeten. Dat filter is niet zomaar weg, dat is wat large group awareness bewegingen je graag doen geloven. Urgentie maakt het een wedstrijd om zo snel mogelijk tot een soort Supermens te (ver)worden, die weer nieuwe slierten vormt in de pasgevallen sneeuw. Naast Tabula Smaragdina is Tabula Rasa een ultieme bron van kennis, maar om daar te zijn is het nodig om een stenen mantel af te leggen. Dat kan erg verwarrend en beangstigend zijn, omdat de werkelijkheid bewust en onbewust op twee manieren beleefd wordt. Die kwelling meende ik ook terug te horen in de muziek, overigens. Dankbaarheid en melancholie. Geen onzekerheid en angst, maar een soort vertrouwen in het proces. Bewust van de tweestrijd, en ook dat met liefde ontvangen. Erkennen, zodat het steeds opener wordt en ontdaan van giftige angeltjes. Muziek (ook deze muziek) creëert nog wel eens een kortere weg om wat inzicht te bieden in wat speelt in mijn hoofd en vooral hart. Dankjewel.


Ja, die muziek is vervuld van weemoed, maar is tegelijk ook blij. Je weet hoe je die op je computer kunt downloaden?
Baudolino, die momenten van 'zeldzame zaligheid' zoals op die dijk, terugrijdend uit Arnhem, herken je die van vroeger, uit je jeugd? Zeg niet te snel nee. Zoek goed.



ehh.. ff tussendoor..Eigenaardig dat muziek welbeschouwd niet meer is dan een reeks tonen gerangschikt volgens een bepaald patroon,maar dat de klanken,de trillingen een poort zijn naar een andere werkelijkheid.Althans voor degene die oren heeft om te horen.

Zelf ben ik een geweldige snarenfreak en wat bij mij persoonlijk een gevoelige snaar raakt is het volgende in twee uitvoeringen.

Op gitaar:

www.youtube.com/watch?v=6lMSwSz9xs8&feature=related

Cello /Piano

www.youtube.com/watch?v=_JpXlliAn2I

Excuses voor de onderbreking.



Ook ff tussendoor, excuses voor de onderbreking, iets in dichttaal

Soms denk ik,


Het ware leven gaat aan mij voorbij,
als ware het in een sprookje vervat.
Dan voel ik maar een beetje waarom het gaat,
en niet het leven zelf, daarvoor heb ik niet die kracht.

We zijn zo afgedwaald, zo ver weg,
en waar in ‘t ver verleden die stroom mijn bruggetje overspoelde
daar hoor ik nu slechts het fluisteren van een golf,
of de zachte stem van een kleine verre beek.

Herinnering en toekomst: ze spreken, zwijgen,
dus kan ik er maar beter aan gewennen,
dat op die lange weg van iets naar niets
een spaarzame vriend slechts naar de verte wijst.


Prachtig Harry, dank. Volgens het Corpus Hermeticum is de kosmos opgebouwd uit trillingen. Muziek kan in die visie dus een enorme invloed hebben.

Ondertussen graaf ik in mijn geheugen naar momenten van zeldzame zaligheid in mijn jeugd. Die zijn er wel geweest, allemaal met een eigen lading. Momenten als deze had ik bijvoorbeeld onder de sterren, als ik 's nachts uit mijn bed sneakte om op het balkon van onze flat mijn zelfgemaakte telescoop uit te testen. De telescoop deed er niet meer zo toe, er was een soort algemeen welbevinden, alert en aanwezig. Ik weet dat aan de pracht van de sterrenhemel en wilde het moment hoe dan ook te pakken krijgen. Dat lukt niet met een telescoop.
Toch is het moeilijk om dit soort herinneringen te vinden. Deels omdat ik mijn verleden overgeanalyseerd heb, waarbij de negatieve aspecten nogal overbelicht zijn. Dat is ook wel een eigen leven gaan leiden (het filter van mijn overtuigingen). En deels omdat het vaak momenten zijn die achteraf blijkbaar zo vanzelfsprekend zijn, dat ze niet in het bewuste geheugen beklijven. Het lijkt het NOS journaal wel: terwijl de wereld doordraait, wordt extra aandacht besteed aan een aantal gebeurtenissen van de dag. (Dat daarbij vaak de negativiteit overheerst is een teken dat negatieve berichten nog in een bevattelijk pakketje te presenteren zijn. Er is teveel van het niet-negatieve om in een enkel bulletin te melden ;-). Die berichten gaan in het collectieve geheugen van die dag fungeren als een soort marker. De rest verdwijnt naar de achtergrond.

De stem van de stilte dient zich terughoudend aan; altijd aanwezig maar vaak overschreeuwd.

De zinnen uit dit nummer hebben me vooral geraakt vanuit het perspectief van die stem:

If it be your will

If it be your will
That I speak no more
And my voice be still
As it was before
I will speak no more
I shall abide until
I am spoken for

youtube.com/watch?v=1MDlMdu2gjw


Wat leuk, Baudolino, je zelfgemaakte telescoop. En die bezorgde je ook nog momenten van zaligheid!
Hoe oud was je toen je die telescoop maakte? Best knap, lijkt me, om dat te kunnen. Leg eens uit.


De telescoop deed dat eigenlijk niet. Althans niet zoals ik dat voor ogen had. Maar het in elkaar knutselen van het instrument had weer zijn eigen charme. Ik zal 12 of 13 zijn geweest. Twee lenzen, een grote en een kleine gevat in een PVC buis met de lengte van de brandpuntsafstand van de grootste lens. Ik geloof dat ik nog het stelmechanisme van een hobbymicroscoop heb gesloopt om de lenzen op elkaar af te kunnen stellen. Vooral het statief vormde een interessante uitdaging. Veel trial and error, kan ik me nog herinneren. Het was erg inspirerend om daar zo gefocust mee bezig te zijn. Ik probeerde om een oculair te maken door een druppel water in een gaatje in een metalen plaatje te laten vallen. Grappig. Ik sloopte het topje uit een fietslampje dat het licht versterkte als een soort vergrootglas, zodat dat als oculair kon dienen. En daarnaast had ik natuurlijk nog het oculair van die microscoop. Die was toch gesloopt. Zo had ik verschillende vergrotingsfactoren.
Later sloot ik me aan bij een volkssterrenwacht, en kocht een telescoop. Ik kon helemaal opgaan in het instrumentarium, de geuren van het materiaal, brandpuntsafstanden, hoe dichtbij je de orionnevel wel niet kon halen met deze of gene telescoop. Dat heb ik nog twee jaar volgehouden, toen was ik er wel klaar mee.
Het moment dat ik de eerste keer mijn telescoop op het balkon, midden in de nacht ging uittesten gaf me een intens gevoel van vervulling. Niet dat de telescoop erg effectief bleek (vooral het statief, ook al gemaakt van PVC buizen, had niet het gewenste effect), maar het was aangenaam koel, en de hemel was bezaaid met sterren. Dat gaf toch wel een heel bijzonder gevoel van rust en volkomenheid. Die ervaring van schoonheid, daar ging het me eigenlijk om.

Eigenlijk gaven zowel het bouwen van die telescoop als het op die manier verblijven onder de sterrenhemel me een intens besef van zijn. Hoewel het verband tussen de twee niet aan mijn verwachtingen voldeed (ik wilde het gevoel dat die sterrenhemel me gaf vangen met een telescoop, dat lukte niet), brachten ze me geheel onafhankelijk van elkaar dat besef.

Het verlangen naar die ervaring is weer van een heel andere orde, denk ik dan.


Dag Baudolino,
Bij je beschrijving van de bouw van die telescoop moest ik meteen denken aan de titel van een boek: 'Zen and the art of motor cycle maintenance.'
Want de manier waarop je met volledige aandacht en concentratie bezig was met die telescoop is typisch Zen, ook dat je daar de ervaring van zaligheid cadeau krijgt.
En die ervaring komt weer terug de volkssterrenwacht. Ook daar kon je dus op Zen-wijze, zoals je zelf zegt: 'Helemaal opgaan in het instrumentarium.'
En dan weer die ervaring van vervulling toen je midden in de nacht die telescoop aan het uittesten was, niet zozeer vanwege die telescoop, maar omdat je opging in het geheel. Je noemt het ook een ervaring van schoonheid. Je vat het samen als een besef van zijn. Ik begrijp wat je bedoelt.
Heel bijzonder allemaal. Echt heel bijzonder.

Wat me verder opvalt is dat je nu al weer een paar keer gezegd hebt dat je dat gevoel niet kon vangen. Kennelijk moet je daar heel erg naar verlangd hebben toen het voorbij was. En je zegt ook: 'Ernaar verlangen is iets anders.'
Maar was het ook echt over? Of had je diezelfde of een soortgelijke ervaring later ook nog?
In elk geval had je die weer rijdend op de dijk, terugkerend uit Arnhem. Toch?


Prachtig boek. Qualiy als ultieme bron en uitkomst van presentie, aanwezigheid. Het brengt hem ook weer in contact met zijn zoontje. Ja, heeft me heel erg aangesproken. Het uitgangspunt van dat boek is denk ik ambachtelijkheid: met liefde en aandacht dingen maken. Doe ik eigenlijk ook op mijn gitaar (en dat deed ik met die telescoop). Wat me in de herinnering erg blij maakt is, dat het me op het moment dat ik de telescoop bouwde en testte niet zoveel uitmaakte dat de uitkomst niet was die ik ervan verwachtte. Door simpelweg te doen ontstond er een samensmelting tussen geest en lichaam. Daardoor kon ik die sterrenhemel zo ervaren als ik hem ervoer. (Alchemisch proces?). Ik denk dat de sjamaan Don Juan - die door Castaneda wordt opgevoerd als zijn overbrenger van inzicht - dat bedoelde met "Impeccability": zuiverheid in het handelen. De zuiverheid bestaat uit volledige aanwezigheid in het hier en nu. (Eigenlijk is magie, of alchemie ook een soort ambacht).

Ik las Zen en de kunst van het motoronderhoud toen ik overspannen was. Phaedrus vereenzelvigde ik toen met mijn verlammende perfectionisme. Ik liet mijn onvoorwaardelijk vertrouwen in het proces varen en offerde daarmee de zuiverheid van het moment op aan hoogmoed, aan verwachtingen die van buiten kwamen maar waar ik mij mee identificeerde. Faalangst, blikvernauwing en frustratie waren mijn deel. Totdat een hoge pieptoon in mijn hoofd een einde maakte aan het verhaal. Toen kon ik in eerste instantie alleen nog maar als verlamd door de straten van Amsterdam (ik verhuis nogal eens....) dwalen.

Het verlangen naar die staat van zuiverheid, die is van een andere orde. Verlangen impliceert een gemis, dat er helemaal niet is. Dat verlangen drukt een noodkreet uit, "verlos me van die knellende staat van gehechtheid aan zaken die niet van mij zijn". Het verlangen komt voort uit afgescheidenheid, niet van de eenheid die zo onder handbereik ligt. Verlangen schept weer eisen en bouwt daarmee aan een verdere versterking van het fort van afgescheidenheid.

Pirsig liet zich inspireren door het Boeddhisme: bevrijding van de verbeelding stopt het lijden en laat de energie stromen. Sorry, ik wil niet in die discussie over de validiteit van Boeddhisme duiken hoor (heb ik geloof ik al eens eerder gedaan, ik kan een beetje kinderachtig zijn), maar zo'n inzicht kan me in het hart raken. Het is ook enkel wat ik eraan ontleen.

Momenten van eenheid overkomen me steeds vaker. Als het verlangen afwezig is, en ik simpelweg het hier en nu laat zijn, en mijn aandacht erop richt. Byron Katie noemt dat ergens "State of Grace". Vind ik wel een mooie term.

Ik lijk me ook steeds meer bewust te worden van de spanning die er bestaat tussen handelen vanuit zuiverheid en handelen vanuit verbeelding. Tussen leven en laten leven (maar dan niet in de gangbare betekenis). Dat roept ook weer heel veel weerstand op tegen "what goes round these days". Lastig. Maar die ervaringen van zuiverheid komen bijna dagelijks voor, als ik er even goed aan denk. Soms zijn ze wat intenser, dan geven ze mijn dagelijks bestuur een soort emotionele stroomstoot.

Dat gebeurde in die tempel, en in de tocht erna. Het Dagelijks bestuur moest zich even terugtrekken, maar kwam in de dagen erna met volle inzet terug. En dan komt het verlangen ook weer. En de verbeelding. Een soort van orde op zaken stellen op een hele rare manier. Beetje paniekerig, denk ik.

Wat een cirkeltje. Het is te doorbreken door steeds weer naar de zuiverheid te gaan denk ik. En door te erkennen dat beide toestanden naast elkaar bestaan. Ook dat is dan goed, gekend, erkend.

En tot slot, het begrip "Intent" uit Castaneda's werk: dat komt hier toch ook wel om de hoek kijken. Intentie is niet hetzelfde als verlangen. Intentie is aanwezig, en wordt aangeboord door de erkenning van zuiverheid. Verlangen ontstaat door het miskennen daarvan.

Sorry, ik heb even ingetapt op de gedachtenstroom die onstond naar aanleiding van je reactie. Het zal niet allemaal even samenhangend overkomen (voor mij overigens wel).

Dank je wel.



Dag Baudolino,
Heel opmerkelijk, die combinatie van Zen en de drang naar perfectionisme in jouw leven.
Enerzijds lijkt het veel op elkaar (je vergelijkt zelf je Zen-toestanden met de 'impaccability' van Castaneda), anderzijds is het verschil levensgroot.
Zou het misschien zo zijn dat je talent voor Zen ook aan je perfectionisme ten grondslag ligt? Bij beide zet je hetzelfde talent in, maar wel heel anders. De echte vraag is natuurlijk wat je met dat perfectionisme wilde bereiken. Wat denk jij?


Zou kunnen, maar is inderdaad niet zo relevant. Impeccability zie ik meer als zuiverheid, als zorgvuldigheid, handelen naar de inspiratie. Het is een grondhouding tijdens de uitvoering van een handeling. Het proces staat centraal. De uitkomst is open, maar zal altijd voldoen aan de intentie (gekend of ongekend). Bij perfectionisme gaat het om de uitkomst, die moet voldoen aan de verlangens van jezelf of anderen. Voor een perfectionist is een niet optimaal werkende telescoop een ramp. Voor een Zenboeddhist is ieder resultaat een manifestatie van de geest, als het proces authentiek verlopen is (mijn invulling).

Perfectionisme was voor mij een uiting van faalangst. Daarin sloeg ik dan ook vreselijk door.

Dit was de context op het moment dat ik overspannen werd: ik twijfelde aan mijn professionaliteit, en ik compenseerde dat door extra hard te werken. Misschien nog wel belangrijker: ik voelde me beroofd en had heimwee naar een onbenoemd gevoel van eenheid. Ik bouwde database applicaties als een soort hobby. Het genoegen dat ik daar uit haalde is te vergelijken met het bouwen van die telescoop. Op een bepaald moment ontwikkelde ik vanuit die liefhebberij een complete applicatie die door mijn werkgever in de markt kon worden gezet. Dat werd mijn opdracht. Toen kwam er opeens een enorme druk te liggen op het resultaat, en was de liefde voor het proces omgeslagen in een verplichting. Voor mijn gevoel werden daarmee de liefde voor het proces en het gevoel van vervulling dat voortkwam uit mijn inspiratie van me afgenomen. Ervoor in de plaats kwamen bezitsdrang en heimwee naar het oorspronkelijke gevoel.

Ik twijfelde aan de werkbaarheid van een niet-professioneel in elkaar gezette applicatie, maar was zo trots op de opdracht dat ik dat voor me hield. Bovendien was ik beroofd van de oorspronkelijke inspiratie.
Dat verhoogde de druk nog verder. Bovendien voorkwam het dat ik ging samenwerken.

Om er nog wat van te maken moest ik er dus hard aan trekken. Ik was ontwikkelaar, troubleshooter, implementator en functioneel beheerder. Ik had ieder moment aan kunnen geven dat dat allemaal niet kon, maar ik weigerde dat, bleef stug volhouden dat ik dat allemaal wel aankon.

Wat ik wilde bereiken was erkenning. Ik had het gevoel dat ik een nobody was, nog onprofessioneel ook. De erkenning van mijn omgeving (ze waren allemaal heel trots op me natuurlijk) was in mijn ogen volkomen onverdiend. Ik moest daaraan voldoen, en dus moest ik er hard aan trekken.

Die staat van zijn paste ook nog eens goed in de toenmalige bedrijfscultuur. Bij een reorganisatie bleek uit groepsgesprekken met collega's dat de onzekerheid over de eigen professionaliteit erg groot was, met als gevolg allerlei compensatiegedrag. Waaronder perfectionisme. Het aantal burn-outs/gevallen van overspannenheid was behoorlijk groot.

Perfectionisme is dus het resultaat van het zoeken naar externe erkenning, omdat het fundament intern niet meer gevonden kan worden.


Baudelino je raakt me.
Dank je wel.


Hallo Nij. Jullie reacties raken mij ook, ik word geraakt door dit forum. Dank je wel.


Dag Baudolino,
Wat je vertelt over je perfectionisme is buitengewoon verhelderend.
Je hebt tijdens het knutselen aan die telescoop en het kijken naar de sterren een bijzondere ervaring gehad. Op grond van wat je daarover hebt verteld aarzel ik niet om dat een mystieke ervaring te noemen. Mystieke ervaringen zijn niet het monopolie van spirituele tradities, ze behoren tot de natuurlijke vermogens van de mens. Maar uit de christelijke mystieke traditie weet ik dat het verlangen naar de terugkeer van die ervaring heel sterk en zelfs schrijnend kan zijn. Het kan je, als die ervaring is verdwenen, heel eenzaam maken. Je zegt zelf: 'Ik voelde me beroofd en had heimwee naar een onbenoemd gevoel van eenheid.'

Het gemis van die eenheid kan tot oneigenlijke pogingen leiden om die te herstellen, bijvoorbeeld om te proberen anderen te behagen, erkenning te krijgen van anderen en zo je eenzaamheid op te lossen. Tegelijk weet je diep van binnen dat het nep is wat je aan het doen bent en daarover kun je in grote verwarring geraken, zodat je de erkenning ook weer afstoot als die dreigt zich te realiseren. Voor de omstanders en wellicht ook voor jezelf moet dat heel onbegrijpelijk zijn, maar vanuit mystiek oogpunt is het de enig juiste reactie: je red je mystieke zuiverheid, ook al heb je dat niet bewust in de gaten.
Herken je dat, Baudolino?



Wat is een zuiveringsproces anders dan ergens iets uitfilteren dat onzuiver is?

Wanneer we dus zuiver willen zijn, krijgen we eerst het onzuivere voor onze kiezen.

Dat onzuivere ligt opgeslagen in ons systeem en gaat uiteraard opspelen zodra we het overboord willen kieperen.
Het is simpelweg de eigen schaduw.

Aangezien gedachten niet meer zijn dan een scheppingsproces,zal je vast wel eens hebben gemerkt dat hoe hoger de zuiveringsgraad was die je wilde bereiken,hoe groter de weerstand was die op je pad werd geworpen.Door zelfsabotage of door omstandigheden die op je af kwamen waaien.

Voorkom dit door erkenning en acceptatie van je eigen schaduw.


Beste Harry,
Het begrip schaduw is in de psychologie geïntroduceerd door Jung. Hij geeft daaraan een bijzondere betekenis: het verborgen ware zelf. Dat ware zelf kleeft aan je zoals je schaduw bij een lantaarnpaal. Als je bij een lantaarnpaal staat kunt je hoog of laag springen, op je schaduw trappen en wat al niet, maar je raakt die schaduw niet kwijt. Dat geldt precies zo voor je ware zelf. Want je ware zelf, dat ben je, en dat blijft bij je, hoe verborgen ook en hoe je ook je best doet het te verstoppen.

Je schaduw is dus niet je slechte kant. Nogmaals: het is niet je slechte kant. En ten derden male: het is niet je slechte kant.
Waarom zeg ik dat zo nadrukkelijk?
De betekenis die Jung gaf aan het begrip schaduw was vernieuwend. Het was een nieuw inzcht over de mens als deel van een samenleving, over hoe we onze eigenheid kunnen opofferen aan de kudde. Ondanks de prachtige en inzichtelijke betekenis die Jung gaf aan het begrip schaduw duikt helaas met grote hardnekkigheid steeds weer de betekenis op dat het onze slechte kant zou zijn - alsof we in wezen slecht of zondig zouden zijn en we dat zouden moeten aanvaarden. Dat is echter de oude, traditionele christelijke opvatting over de mens. En dat is dus het tegendeel van wat Jung bedoelde. Het is niet je slechte of je zondige kant.

Ik wil op dit forum het begrip schaduw blijven gebruiken in de betekenis die Jung daaraan gaf, als het verborgen ware zelf, en niet in de betekenis die ook jij er hier aan geeft, namelijk dat het wel je slechte kant zou zijn.

Mocht je daar meer over willen weten lees dan:
Jung, schaduw
En zie ook logion 68 van het Thomas-evangelie.


Daar kan ik me wel in vinden. De context waarin beide ervaringen plaatsvonden is mystiek te noemen, hoewel de ene (de sterrenhemel) meer transcendent van aard is dan de andere (in volledige eenheid met jezelf en de wereld om je heen handelen). Twee aspecten van hetzelfde. Het één openbarend, het ander bijna ritueel.

De eenzaamheid bij de tweede ervaring voelde ik directer en concreter, maar had niet zo heftig kunnen zijn als ik niet ook een gemis van de eerste ervaring had gevoeld (is het nog wel duidelijk? Al die verwijzingen....).

In de Jungiaanse/alchemistische context: de sterrenhemel/de meditatie in de tempel en mijn rit terug deed mij direct raken aan het vijfde, verbindende element. De ervaring met het bouwen van de telescoop/het bouwen van databaseapplicaties/spelen op mijn gitaar raakt meer aan het vuur element: een potentieel om te manifesteren vanuit de bron. Die handelingen in aandacht uitgevoerd (vuur) vormden daardoor ook een poort naar een meer transcendente mystieke ervaring. Daaraan ontrukt worden door de zogenaamde harde realiteit doet veel pijn, omdat het bijna ritueel is, en dus bevattelijk voor een concreet denkend brein. Het ritueel raakt besmet en is dus niet meer bruikbaar. Dat brengt een besef van eenzaamheid en machteloosheid. Het ligt bijna voor de hand dat ik probeerde om dat te herstellen, maar het gevoel van gemis maakte het allemaal heel paniekerig. En dan lopen intentie en feitelijke uitwerking niet meer parallel.

Erkennen dat er niets te herstellen is (omdat er ook niets beschadigd is) zou me meer gebaat hebben op dat moment. Het één heeft namelijk niets met het ander te maken (Dat herken ik weer een beetje in Krishnamurti). Dat je de verbinding niet ziet, wil niet zeggen dat je niet verbonden bent.
Erkennen van die mystieke verbondenheid (o.i.d.) is een eerste stap, een tweede stap is erkennen dat het mogelijk is om die mystieke verbondenheid in het bewustzijn te brengen door zuiver te blijven. Het pad ligt er altijd, ookal loop je er een tijdje naast of heb je een andere afslag genomen. Het ligt dan niet meer in de schaduw. Dat erkennen en bewust ervaren zonder in wanhoop te vervallen over de discrepantie met een verstorende omgeving is een derde stap, en kan alleen gerealiseerd worden in zuiverheid. Gurdjieff/Ouspensky benoemden dit als het beoefenen van “Externe consideratie”: het je extern voegen naar de grillen en eisen van een verstoorde omgeving, maar intern het licht laten schijnen waar schaduw is. Onverstoorbaar. Ik zou het eerder benoemen als alziende compassie. Ooit in een eerdere conversatie (vorig jaar of zo?) diepte ik een symbool daarvan op, voortkomend uit mijn schaduw: Argos. Getransformeerd van een wantrouwig duizendogig monster naar een alziende prachtige pauw.

In de theorie van de Vierde Weg zou het bewustzijn van kosmische eenheid, het bewustzijn van de aard en inhoud van de verstorende omgeving (inclusief alle innerlijke spoken en demonen) en het beoefenen van externe consideratie uiteindelijk een krachtig innerlijk potentieel moeten ontwikkelen, dat zich ook weer naar de omgeving zal manifesteren.


Baudolino je zegt: 'De context waarin beide ervaringen plaatsvonden is mystiek te noemen.' Nou, nee hoor, dat heeft met de context weinig te maken. De ervaringen hebben met jou te maken. Die ervaringen zijn van jou, niet van de context. En dat zegt dus iets over jou, namelijk dat jij een talent hebt voor mystieke ervaringen.

Dat het pijn doet als je na de mystieke ervaring ontrukt wordt uit de zaligheid van die ervaring door de barre realiteit, dat hoort erbij, helaas. Die zielepijn is welhaast de lakmoesproef achteraf van de echte mystieke ervaring.
Die zielepijn kan zelfs een intens doodsverlangen in je oproepen. Was dat ook voor jou zo, Baudolino?

Voor mij een van de mooiste passages uit het Oude Testament gaat over de aartsvader Jacob. Hij gaat een rivier oversteken. Het oversteken van een rivier is in allerlei culturen en verhalen het symbool voor een fundamentele transformatie.
Maar voor Jacob een rivier gaat oversteken worstelt hij met God, en in de statenvertaling staat dan dat hij 'overmocht'. Jacob vraagt na zijn overwinning degeen met wie hij worstelde: 'Maar zeg mij toch uw naam.' Degeen met wie hij worstelde antwoordt: 'Waarom vraagt gij nog naar mijn naam nu gij mij hebt overmocht?'
Ik vind dat werkelijk ontroerend. Want was is er gebeurd?
Je kunt een beeld hebben van God, maar God is niet dat beeld. Aan de vooravond van de grote oversteek kun je nog je laatste strijd voeren met dat beeld, met je geloof en met alles wat daarmee te maken heeft en juist in die worsteling kun je tot een bijzondere ervaring komen die dat beeld overbodig maakt, omdat je dan 'weet'. Dan heb je het beeld 'overmocht'. Die ervaring heeft geen naam meer nodig. Die gaat voorbij aan alle namen.
Maar wat vind ik nu het allermooiste inzicht van dit verhaal? Dat is dat Jacob na deze overwinning 'aan de heup geslagen wordt'. Hij is voortaan mank. Ja, dat is het gevolg van de mystieke ervaring, dat je daarna gewond bent in je ziel. Die heup, dat is maar beeldtaal voor wie oren heeft om te horen.


Nee, ik heb geen doodsverlangen. In het verleden zijn er wel momenten geweest dat ik behoorlijk extreem op situaties reageerde (overspannen worden, aan de zwerf gaan om er twee te noemen). Dat hing ook nauw samen met alcoholmisbruik en het onvermogen om daadwerkelijk voor mezelf te staan. De gedachte aan zelfmoord heeft me wel eens beziggehouden, maar dat was meer een vlucht. Dat zie ik niet als een doodsverlangen (in de dood zou ik dan de ultieme vereniging met die mystieke zijnstoestand moeten vinden, dat heb ik nooit zo gevoeld).

De neiging om te vluchten of me helemaal terug te trekken heb ik nog steeds wel, maar heb ook een flinke portie authenticiteit in mezelf kunnen ontwaren en manifesteren. Het is redelijk onder controle.

In hoeverre mijn pijn en eenzaamheid samenhangen met mystieke ervaringen kan ik niet goed bij mezelf peilen. Veel van die pijn en eenzaamheid zijn ook voortgekomen uit negatieve overtuigingen over mezelf, al dan niet vermeende onaangepastheid (en dan heel graag aangepast willen zijn) en een gevoel compleet ontworteld te zijn.

Dat hing ook weer sterk samen met het collectieve familiale minderwaardigheidscomplex dat in ons gezin leek te heersen. Dat heeft voor wat bizarre uitschieters in zelfbeeld en levenshouding gezorgd, die ik nog steeds niet helemaal goed in beeld heb. Daar had ik ook een heel ongezond een-tweetje in met mijn broer. Wat in de gezinssituatie ontsproot, bouwden wij samen nog wel even verder op.

Mijn mystieke ervaringen lieten me eerder zien dat er een wereld van ongekende schoonheid en inzicht schuilt achter die facade van minderwaardigheid en drama. Mja, ik weet het niet. De hang naar alchohol, het geexperimenteer met soft drugs, een paar keer met iets hardere drugs, het gaan voor de roes kwam wel voort uit een verlangen naar contact met een krachtige innerlijke bron van inspiratie en erkenning die ik blijkbaar kende en hartstochtelijk miste...

Ik ga een eindje rijden (jawel, die route weer), kan ik eens rustig over kippen en eieren nadenken.


Ach ja, kippen, eieren en een telescoop, wat is het verschil? Ha, ha.
Het er mee bezig zijn is hetzelfde, lijkt me zo: een kwestie van geconcentreerde Zen-aandacht. Niet dan?
En een eindje rijden is dat jouw vorm van meditatie? Dat je dan jezelf daarmee ritueel een toestand schept van geconcentreerde zen-aandacht? Niks mis mee, lijkt me. Wel origineel, dat wel, en heel erg hedendaags. De kunst van het eindje rijden (à la Pirsig)?


Nee hoor, ik werk in Arnhem en ik woon in de flevopolder. Het nuttige met het aangename verenigen. Overigens is zen en de kunst ... Ook een soort roadmovie toch? Reizen is inderdaad een prachtige manier om de geest te prikkelen....


Ik zie dat je nog een passage hebt toegevoegd aan #43357. Die passage onderstreept wel het fundamentele karakter van de transformatie die mystieke ervaringen in potentie kunnen brengen.

Wat me aan mezelf opvalt is dat ik steeds weer verwijzingen maak naar teksten/sfeerbeelden van allerlei schrijvers, filosofen, esoterici en musici. Het is als een worsteling met de wereld van verbeeldingen, omdat de ervaring eigenlijk niet goed te benoemen is. Die verwijzingen kloppen ook allemaal wel heel redelijk, maar de behoefte om dat te doen komt voort uit een poging van het brein om het allemaal bij te houden. Bovendien genereert een verwijzing meer begrip van de omgeving, of althans, dat stel ik me zo voor. In het moment is dat niet nodig.

Weer een angst om iets los te laten dat zekerheid biedt. Want zodra je erkent dat de ervaring niet te labelen is, is de geest echt vrij. Wie weet wat er dan gebeurt...

De worsteling gaat dus twee kanten op: enerzijds is er een verlangen naar die vertrouwde ordening (waarin je ook nog eens intensief geconditioneerd bent), anderzijds is er een verlangen naar eenheid die alles overstijgt.

En wat betreft die kip en het ei: Ik groei op in een bepaalde wereld, word daarin geconditioneerd, dan is elke ervaring van dat wat in het diepst van je Zelf verbinding maakt met een veel diepere werkelijkheid confronterend. En de terugkeer daaruit pijnlijk. De vraag is, of het die "harde werkelijkheid" is die de wonden slaat of de confrontatie met die diepere werkelijkheid. In mijn eerste verhaal werkt die mystieke ervaring juist helend, ik neem een inzicht mee dat vergeving en compassie brengt.

In mijn confrontaties tussen mijn Zen achtige activiteiten en het zakenleven is het vooral mijn eigen "geconditioneerde realiteitszin" die de wonden slaat, die zich verzet tegen die ongekende vrijheid. In die zin legt een mystieke ervaring een zenuw bloot, waardoor de oorspronkelijke orde wordt verstoord. Als je even buiten de grot bent geweest, dan zie je bij terugkeer pas dat je in een bedompte omgeving woont, geketend met je blik naar de wand (ik kan het niet laten).

Natuurlijk slaat dat wonden, want je weet je met jezelf geen raad. Maar de wonden die ik voel als ik aan de andere kant ben, die komen uit de harde realiteit en ze worden juist geheeld. De wonden die ik voel als ik weer terugkeer, die komen voort uit mijn eigen verlangen naar die diepere realiteit.

Vooral het gevoel dat er twee onverenigbare werkelijkheden zijn (twee oevers) verontrust mij. Ik zoek steeds weer een samensmelting van de twee, en soms lukt dat een beetje. Dat zal dan de rivier zijn die tussen de twee oevers stroomt.


Johan @#43363

Hoi Baudolino,

Ik lees je verhaal met interesse.
Er zijn momenten geweest in mijn leven dat ik echt een afkeer begon te krijgen van deze wereld.
Heb of had jij dit ook ?

Groetjes,


Baudolino, ik kom nog terug op ons gesprek hier, maar dat kan wel even duren. Ik zit komende week zonder internet.


Bram, dank je. Het lijkt tegenwoordig bijna ondenkbaar om zonder internet te zitten Daar is nog een werkelijk hilarische aflevering van South Park over.....


Hoi Johan. Die momenten ken ik. Afkeer van de wereld, vooral de wereld van de mensen. Dat voelde ook nog wel eens als een warm bad. Ik zag een keer een mevrouw op de TV die op een prachtige afgelegen boerderij woonde, alleen met haar paarden en schapen. Zij was er van overtuigd dat zij alleen nog maar op die manier kon leven. Dieren geven onvoorwaardelijke liefde, en ze zijn voor 100% te vertrouwen. Volgens haar kun je mensen nooit vertrouwen. Ze had een verleden van verlating en misbruik, gebroken vertrouwen en verraden onschuld. Mensen op die manier wegzetten betekent ook dat je je zelf wegzet (of je moet het idee hebben dat je een soort buitenaards wezen bent). Daar zou ik niet mee kunnen leven.

Dat neemt niet weg dat ik me vaak teruggetrokken heb. En dat nog wel doe. Gevlucht voor de voorbeschreven "harde realiteit". Er is altijd een draad geweest die me verbindt met de rest van de wereld, die me doet inzien dat als ik gekwetst ben er blijkbaar iets heel moois in mij en de mensen om me heen moet zijn. Hoe kun je anders zo gekwetst raken? En als je je dat realiseert, hoe kun je dan ertoe komen om te proberen alle banden te verbreken?

Ik ga toch weer refereren: de film "Into the Wild" heeft precies dat thema. Een jongeman die zich terugtrekt uit de bewoonde wereld, en uiteindelijk alleen sterft in een verlaten Magic Bus in Alaska. Het laatste en belangrijkste wat hij zich realiseert is dat je altijd verbonden bent met alles en iedereen. Of je dat nou wil zien of niet. Die film heeft me diep geraakt.

En dat je daarnaast ongekend vrij bent, dat je er als individu helemaal alleen voor staat, dat is ook een feit. Op dit forum staan een paar prachtige draden over de relatie tussen existentialisme en gnostiek. Er is een groot verschil tussen verbonden zijn en gebonden zijn.....Verbondenheid is een feit, gebondenheid is een keuze...


Hoi Baudolino,
Bedankt voor je reactie.
Die film die je beschrijft heb ik ook gezien en vind ik ook goed.

De film: As if in heaven is ook zo'n pareltje.

Groetjes,


As in heaven heb ik ook gezien, ja prachtig!

Vandaag ga ik naar Into the wild kijken

Fijne dag een ieder.


Veel plezier Nij met het kijken!
Ik vond het een van de schitterendste films die ik gezien heb! Erg indrukwekkend.


Dank je Yvonne.
Mooi hoe deze film de natuurkrachten laat zien van de mens en van de natuur.
Voorbij het materialisme, voorbij opgelegde verwachtingen en druk van buitenaf en voorbij (vermeende)veiligheid.
Mooi om te zien wat voor levenskracht en vreugde dit geeft.


Ja, Nij, maar ook mooi om te zien dat de vrijheid maar vermeend was. Hij kwam niet los van zijn verleden en zijn familie. Dat nam hij met zich mee. Je can run, but you can't hide.


@Hij kwam niet los van zijn verleden en zijn familie. Dat nam hij met zich mee. Je can run, but you can't hide.

Idd Yvonne, de kracht van zijn verleden was er zeker ook.


Ik vond het zeer indrukwekkend.


Wat ik in de film terugzag was het verschil tussen gebonden zijn in verbeelding, en leven vanuit verbinding.

Vooral de vader lijkt de kwaaie pier in dit verhaal te zijn: hij prikt met zijn dubbelleven de droom van het ideale familieleven lek. Daarmee is de illusie van de hoofdpersoon verstoord en trekt hij zich terug uit die wereld. Letterlijk. In de afzondering vindt hij de verbinding.

Zijn gebondenheid aan de illusie was reactief, van buiten opgelegd. Zijn reactie kon twee kanten opgaan: erin geloven, of zich eruit terugtrekken.

De verbinding die hij voelt komt van binnen, die is niet opgelegd en niet illusoir.

Ik vond dat heel erg ontroerend, omdat ik het herkende. Inspirerend ook. Het inspireert een terugkeer naar de wereld vanuit de authenticiteit van een pasgeborene, met de volwassenheid van de reiziger die na een lange tocht thuiskomt.

Dat is Orpheus, Homerus, dat is Gilgamesj, dat is Parsifal, dat is uit het leven gegrepen.



En dat motief vond ik ook wel terug in As it is in Heaven: de hoofdkarakters hebben allemaal te maken met een breuk met het opgelegde zelfbeeld om vervolgens vanuit hun eigen kern terug te keren en iets toe te voegen aan de wereld.

Deze zomer waren wij in Noorwegen om een trouwerij bij te wonen. Regelmatig werd een koor van "eigen stemmen" aangeheven, dat resulteerde in een prachtig divers en klankrijk harmonisch palet. Ik moest meteen aan die film denken.....



De verbinding is er m.i. altijd, maar omdat dat niet beseft wordt ga je er naar op zoek. Om te beseffen dat het er nooit niet was. Maar dat kun je achteraf pas zeggen.
Zie logion 2 je zult onthutst zijn, je wist het al lang en je zult geschokt zijn dat het nu pas doordringt.


Hoi Yvonne. Dat denk ik ook. Je kunt pas gekwetst raken of eenzaamheid voelen als er heimwee is naar een verloren plek. Alsof je een bril kwijt bent die je in je hand blijkt te hebben. Vaak staat er veel tussen dat besef en je blikveld. Een mystieke ervaring kan door dat schild heenbreken en je fundamenten behoorlijk schudden.



Dat denk ik ook Baudolino, je kunt pas naar iets op zoek gaan, wanneer je het kwijt bent geworden, maar ook omdat je weet dat het ergens te vinden is.

Het zoeken heeft dus m.i. een functie, nl. om je achteraf te doen beseffen dat er niets te vinden is. Maar daarvoor moet je wel eerst gezocht hebben. Zoekt en gij zult vinden, en als je vindt zul je onthutst zijnde dat er misschien wel helemaal Niets te vinden Is. En dat je helemaal niets kwijt bent geweest.

Doet me denken aan een vlindertje die opgesloten was in een klok en maar rondjes bleef vliegen omdat ie de uitgang niet kon vinden. Op een gegeven moment was ie zo uitgeput, dat ie zo naar onderen zakte....zo maar naar het Licht.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.