Pakkende teksten

Marinus van den Berg en Carlo Leget

    door Nij, 11/10/2012 10:07. #43396. 0 reacties, laatste

Een fragment uit een gesprek van Marinus van den Berg en Carla Leget uit het boek leven aan de grens

Dag 1

Beste Marinus

Als je mij een vraag stelt, weet ik dat je geen antwoord verwacht maar me uitnodigt in vragende verwondering te stappen. Dat is een verademing. En een uitnodiging die ik niet kan weigeren. Naar mijn idee worden in deze snelle en versnellende tijd te veel vragen gesteld om zo snel mogelijk een antwoord te krijgen. Te weinig wordt stil gestaan bij het belang van de vraag en het vragen zelf. Dat is een gemiste kans. Want als er een vraag opkomt, komt er ruimte voor iets nieuws. Wat dicht zit wordt geopend. Wat vastzit komt in beweging. Het opkomen van een vraag is een kostbaar moment van creativiteit. Ik zie het als een kunst om dit kostbare geschenk vast te houden en als een surfer zo lang mogelijk op de stuwende kracht van het vragen voort te drijven. Je voelt dan dat je drijft op een zee van ervaringen, ideeën, overtuigingen, gedachten en gevoelens die je innerlijk vullen. Alles wat je tot dan toe binnen hebt laten spoelen, stromen of hebt ingedronken. Alles wat je binnenste vult, maar wat je toch niet zelf bent of bezit.

Terug naar jouw ervaring dat je iemands betekenis soms pas achteraf ontdekt en je je dan afvraagt of dat te laat is. Ik herken die ervaring Wat jij schrijft over Kees Fens heb ik ook gehad met de poëzie van Herman De Coninck, die ik pas ontdekte toen hij net enkele jaren daarvoor gestorven was. Het voelt als een gemiste kans en een blamage. Waar was ik dan al die tijd? Zat ik te slapen? Hoe kan het dat ik zijn betoverende eerlijkheid en eenvoud niet eerder ontdekt had? Maar natuurlijk zegt het meer over mijzelf dan over de bekendheid van De Coninck.

Wat voor gestolde kunstwerken geldt, geldt misschien des te meer voor levende kunstwerken. Wie kan de rijkdom van een enkel mens bevatten? Van je vrienden en de mensen van wie je houdt zie je nog het meest, omdat ze je een blik naar binnen gunnen. Maar er altijd zoveel meer, denk ik dan. Er is zoveel meer dat niemand ooit te zien of te horen krijgt. Misschien soms fragmenten, als het niet meer gaat en iemand even overloopt, of iets loslaat bij een “veilige vertrouwde vreemdeling”zoals jij hen geloof ik treffend noemt.

Carlo Leget


Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.