Pakkende teksten

Kwaad

    door Johan, 01/11/2012 14:15. #43473. 33 reacties, laatste

Heb ooit ergens gelezen dat kwaad doen een perfect gevolg is van de oorzaak onwetendheid.
Wanneer ik als persoon de KEUZE maak om mijn persoonlijk zelf te handhaven ten koste van een ander dan richt ik kwaad aan in mijn beleving.


Groetjes


@ Heb ooit ergens gelezen dat kwaad doen een perfect gevolg is van de oorzaak onwetendheid.
Wanneer ik als persoon de KEUZE maak om mijn persoonlijk zelf te handhaven ten koste van een ander dan richt ik kwaad aan in mijn beleving

hoi Johan

Dit is ook mijn ervaring.


M.i. kun je over goed en kwaad van alles leren als je kijkt naar anderen.
Dat is ook waar je als kind mee begint en dat is prima.
Wat ik vandaag als goed ervaar, ervaar ik misschien morgen wel als kwaad, en andersom.
En ik kan ook niet garanderen dat ik altijd alleen maar bewust zal zijn,
ik zal ook best fouten maken, en dat hoort m.i. ook bij het mens-zijn.
Ik denk dat er ook de mogelijkheid bestaat om goed en kwaad los te laten.
En je dan laten leiden door de bewogenheid in jezelf.
Die bewogenheid kan m.i. juist verduisterd raken door alle oordelen die ik heb over goed en kwaad.
Een soort van intuïtief weten dat me uitnodigt tot overgave.
Waarbij de reactie altijd weer nieuw is.
Soms moet ik gewoon maar iets doen, of juist niets doen.



p.s. ik bedoel dus eigenlijk het loslaten van alle concepten; goed, kwaad, onwetendheid enz.
En te vertrouwen op je eigen innerlijke compas.


Inspirerende gedachte om alle concepten over goed en kwaad los te laten en te handelen vanuit het innerlijk kompas. Er bestaan in deze wereld zoveel verschillende concepten over wat goed of kwaad is, ingebakken in een ideologische of religieuze context. Doordat die concepten zo vastgebakken zitten, vloeit er meer kwaad uit voort dan goed. Ze lijken te ontstaan op basis van de gedachte dat wij geen innerlijk kompas hebben, dat we afgescheiden wezens zijn met eigen belangen die conflicteren met die van anderen, of nog erger: dat wij van nature geneigd zijn tot het kwaad. Er lijkt een constante behoefte te zijn aan een constructie die het persoonlijke overstijgt. Mogelijk is dat slechts een geneigdheid die ingevuld wordt met zwaarwegende argumenten.

Volle overgave aan de kennis van het hart, dat aanzet tot handelen vanuit eenheid ervaar ik als een sprong in het diepe. Het is dat wat me greep in het anarchisme, die ultieme niet-ideologie die helaas ook weer velen inspireerde tot daden die overduidelijk niet aan eenheid ontsproten waren. Omdat ook anarchie een concept is.

Hoe ontsnap ik aan concepten, geworteld in de eeuwige behoefte van het brein om controle uit te oefenen over iets waar het geen jurisdictie heeft.... De eeuwige behoefte om een stromende rivier te bevriezen...

Denkend zal ik er niet uit komen, want het stellen van bovenstaande vraag komt al voort uit een oordeel gebaseerd op een concept. Een gesloten cirkel.

Gelukkig ben ik niet die gesloten cirkel, anders zou ik er niet zo mee worstelen.


Dat voelt zeker als een sprong in het diepe Baudolino, maar mijn ervaring is juist dat wanneer je eenzaam durft te zijn, daarmee bedoel ik, mezelf losmakend van de concepten van de wereld om me heen, dat dat heel pijnlijk en eenzaam kan aanvoelen, maar wel een doorgaan is naar de leegte, ruimte, verbondenheid en liefde.

Je vraagt hoe je aan de concepten kunt ontsnappen, ik denk als je dat eenmaal deze leegte en vrijheid hebt ervaren, dan weet je dat concepten je gevangen houden.


Hoi Nij,

Je bent het hier mee eens:

Wanneer ik als persoon de KEUZE maak om mijn persoonlijk zelf te handhaven ten koste van een ander dan richt ik kwaad aan in mijn beleving.

Tuurlijk kan daar later best iets goed uit voortkomen.
Maar vind je dat het daarom de daad kan rechtvaardigen ?

Groetjes


Johan@Denkend zal ik er niet uit komen, want het stellen van bovenstaande vraag komt al voort uit een oordeel gebaseerd op een concept. Een gesloten cirkel.

Hoi Baudolino,
Misschien zijn de hersenen puur en alleen een instrument voor het op aarde zijn en niet meer dan dat.


Groetjes



Hallo Johan, ik denk dat het brein te vergelijken is met een computer, inderdaad een uitvoerend ding dus. Concepten zijn dan wel te vergelijken met een computerprogramma. In zich is een programma perfect, het voert uit wat het opgedragen is uit te voeren. Volgens vaste regels. Als die niet gevolgd worden, dan komt er een foutmelding of, nog erger, een soort van corrigerende actie (spellingchecker o.i.d). Maar ik ben die computer niet, noch het computerprogramma, hoewel dat een hardnekkige overtuiging is ("wij zijn ons brein" is erg populair gebleken). In die analogie zou mijn hart een modem zijn, maar dat tart mijn voorstellingsvermogen te zeer..... ;-). De vergelijking zou nog verder kunnen gaan: ook een computer heeft zintuigen, om de wereld om hem heen waar te nemen. Maar hij kan alleen maar interpreteren wat hij ziet volgens het paradigma dat hem ingeprogrammeerd is. Bovendien ziet hij alleen dat wat hem geleerd is te zien. De rest wordt genegeerd, soms met een foutmelding (object non-existent - bliep).

Ik ervaar het als schrikwekkend als ik dat beeld toepas op mijn zijn: als ik mijn brein ben dan zie ik beperkt, en kan ik maar beperkt reageren. Bovendien alleen maar binnen de context van een verzonnen concept. Dat kan hele griezelige resultaten opleveren.

Is het brein dan de boosdoener, als het alleen maar doet wat het opgedragen is te doen?


Johan@

Is het brein dan de boosdoener, als het alleen maar doet wat het opgedragen is te doen?

Nou ja, wanneer je kijkt naar de evolutie zijn onze hersenen toch een belangrijke factor waarom we aan top van de voedselketen staan.
We zijn zover gekomen ten koste van menig ander schepsel.
Is dit kwaad ?
Hoe je het ook went of keert de natuur kan je als wreed beredeneren.
Je hele aardse leven is misschien niet meer dan een fragment van je werkelijk zijn en dus ook niet volledig te begrijpen met de instrumenten die nu tot je beschikking staan.
Ach, ik lul maar wat hoor!

Groetjes

Groetjes


Dag Johan,
Er is wat er is. Dat noem ik het gegevene. Het is de werkelijkheid die je gegeven is. Aan het gegevene kun je zelf vervolgens allerlei gedachten, bedenksels toevoegen.
Je kunt van alles en nog wat bedenken over wat je aantreft in de wereld en vervolgens je handelen daarop afstemmen.

Ik heb in mijn verhaal over de roodborstjes geprobeerd aanschouwelijk te maken hoe je gevangen kunt raken in bedenksels. De eerste drie roodborstjes bedenken iets, en dat wordt vervolgens de grondslag om opniuew wat te bedenken over een daarna volgende gebeurtenis. Zo zijn ze dus al denkend met de wereld en zichzelf bezig.
Dat is dus één manier om op het gegevene te reageren: alles te vatten in bedenksels.

De meest invloedrijke bedenksels gaan over het lijden. Ze laten je weten dat het lijden eigenlijk geen lijden is. Er is een grote variatie aan dit soort bedenksels:
• Het is een straf van God, dus dikke bult, eigen schuld.
• Het is een afrekening uit een vorig leven, dus ook eigen schuld, dikke bult.
• Het is een les om van te leren waar je eigenlijk dankbaar voor zou moeten zijn, zodat je achteraf kunt zeggen dat dat het beste is wat je is overkomen.
• Het komt voort uit negatief denken - als je kanker hebt dan komt dat door negatieve gedachten.
• Je lijdt ‘nog’, omdat je gehecht bent aan je ego.
• Enzovoort

Maar het denken heeft ook zo z’n vaste gewoontes. Het maakt soms dingen van ervaringen. Het leven kan bijvoorbeeld soms pijn doen. Je kunt ontzet raken over wat elders mensen elkaar kunnen aandoen. Het denken destilleert uit die ervaringen iets dingachtigs, het Kwaad. Het Kwaad is zo, denkend, gepromoveerd tot een ding, een op zichzelf bestaand iets, dat de oorzaak is van het lijden. Bijna elke spirituele traditie heeft daar zo z’n eigen naam voor.

Maar je kunt ook op een andere manier met de wereld omgaan. Al die bedenksel zijn eigenlijk een soort pantser dat je moet beschermen tegen het lijden.
Dat pantser kun je loslaten. En dat doe je allereerst door alle spirituele bedenksels over het waarom van het lijden overboord te zetten. Het betekent ook dat je bereid bent je te laten raken door al-wat-is. Dan komt de bewogenheid van het hart in de plaats van het denken, als grond van het handelen in de wereld.
Is het denken dan helemaal nutteloos? Nee, natuurlijk niet. Als je bereid bent je te laten raken door al-wat-is, dan wordt het denken tot het meest waardevolle werktuig van de bewogenheid van het hart. Dan kun je, met behulp van het denken, in wijsheid richting en inhoud geven aan het handelen in de wereld vanuit de bewogenheid van het hart. Met behulp van het denken kun je op bekwame wijze doen wat je handen vinden om te doen.


#43479@Hoi Nij,

Je bent het hier mee eens:

Wanneer ik als persoon de KEUZE maak om mijn persoonlijk zelf te handhaven ten koste van een ander dan richt ik kwaad aan in mijn beleving.

Tuurlijk kan daar later best iets goed uit voortkomen.
Maar vind je dat het daarom de daad kan rechtvaardigen ?

Ik vind dat ik als mens zowel slachtoffer als dader ben.
Daar vind ik mijn antwoorden in.

Verder heb ik eigenlijk niets te zeggen.






Hoi Bram,

Dan kun je, met behulp van het denken, in wijsheid richting en inhoud geven aan het handelen in de wereld vanuit de bewogenheid van het hart. Met behulp van het denken kun je op bekwame wijze doen wat je handen vinden om te doen.

Ik doe ook mijn best !
Wanneer het hoofd het hart vertrouwt.

Groetjes


Daar zeg je wat, Johan: 'Wanneer het hoofd het hart vertrouwt.'
Daar komt het dus op aan, helemaal eens.

En realiseer je dit vooral:
Als jou wordt verteld dat je zondig bent, of nog gehecht aan je ego, of nog niet verlicht, dat je daarmee wordt aangepraat dat je jezelf niet kunt vertrouwen zoals je nu bent.
Thomas 3 zegt dat je geschokt zult zijn als je het doorhebt. Dat zou best wel eens hier op kunnen slaan.
De gnostische boodschap is dat ieder mens goed genoeg is, precies zoals je bent, hier en nu: durf daarop te vertrouwen.


@43478
Wat zeg je dat mooi, Yvonne.


Dank je wel!
Ik doe ook mijn best! :-)


@43481 Hoi Baudolino, ik heb het boek; wij zijn ons brein van Dick Swaab gelezen. Jij ook?
En ik vond het erg beperkend dat hoe ik ben vast zou liggen in mijn Brein. Dat alles te verklaren is adv mijn brein. Dit wil en kan ik niet geloven, ik ben veel meer dan mijn Brein, ik heb een Brein, maar ik ben het niet.


Hoi Yvonne, nee, ik heb het niet gelezen. Ik vond de titel veelzeggend, en de discussie die erop volgde heb ik met enige belangstelling gadegeslagen. Het kon me verder niet erg boeien. Een hardnekkige overtuiging, verpakt in een wetenschappelijk paradigma. Een boek over het brein, ontsproten aan het brein. Kun je dan verder kijken?

Ken je "A beautiful mind" ? Dat is nou een verhaal over het brein ontsproten aan het hart. Dat geeft meteen zoveel meer ruimte....


Ja, ik kan dan wel verder kijken.
Ik zie dan de beperking, het is maar een deel van, niet het complete stuk.
Maar ik lees tegelijkertijd ook veel interessante wetenschappelijkheden.

A beautifull mind, volgens mij heb ik daar de film van gezien.




Johan@

Ik vind dat ik als mens zowel slachtoffer als dader ben.
Daar vind ik mijn antwoorden in.

Verder heb ik eigenlijk niets te zeggen.


Nij, je voelt je toch niet aangevallen, want dat is niet mijn bedoeling hoor.

Groetjes


Johan @

En dat doe je allereerst door alle spirituele bedenksels over het waarom van het lijden overboord te zetten.

Een hele belangrijke in mijn beleving Bram.
Er is lijden wat te verklaren is, maar er is ook lijden dat gewoonweg niet te verklaren is.
Het is inderdaad mega jammer dat vele religies i.p.v. gewoon te helpen de mensen gaan (ver)oordelen met in mijn beleving antwoorden die totaal geen antwoorden zijn maar pure speculatie waarmee je mensen in je macht kunt houden, doordat je ze afhankelijk maakt van jouw instelling.
En dat vind ik erg jammer.


Groetjes


Sorry Johan als het voor jou zo is overgekomen.
Nee het is niet dat ik me aangevallen voel.
Wat wel is is dat ik merk dat ik met dit onderwerp niet de behoefte voel uit te leggen hoe het voor mij is.
Vandaar mijn opmerking.

ook groetjes


Dag Johan,
Het is inderdaad zo dat religieuze tradities met een negatief mensbeeld nagenoeg altijd, althans voorzover ik weet, samengaan met een hiërarchische ordening, met de RK-kerk als voorbeeld.
Maar het gaat mij te ver om dat alleen maar te zien als een manipulatie van de machtigen. Misschien is het wel zo dat mensen met een laag zelfbeeld, met gebrek aan vertrouwen in zichzelf, op zoek gaan naar machtige mensen om zich veilig te voelen, en zo de machtigen zelf op de troon zetten.
Ook boze mensen roepen vaak om een sterke leider.

Maar hoe het ook zij, je hoeft er niet over te oordelen. Het is voldoende om het in te zien als patroon en te besluiten er niet aan mee te doen.



@Maar hoe het ook zij, je hoeft er niet over te oordelen. Het is voldoende om het in te zien als patroon en te besluiten er niet aan mee te doen.

Hierin zie ik een bevestiging dat het mogelijk is, - of zou zijn - om geheel oordeelloos te leven!

Worden wij mensen niet opgevoed en grootgebracht met het oordeel van: dit is goed en dat is slecht of kwaad?

Een bekend persoon uit het Nieuwe Testament zegt ergens ook dat het beter is om niet te oordelen. ...Dus het 'moet kunnen'... toch?
Zou de wereld er niet een stuk mooier en liefdevoller uitzien als mensen eens met dat ge-oordeel zouden ophouden?


Hoi Leo, ook het niet mogen oordelen is m.i. een concept. Je zet jezelf dan in een spirituele gevangenis van het niet mogen oordelen. Een verbod van oordelen van: 'gij zult' en 'gij zult niet' is dus een helder voorbeeld van een zelfgeschapen beknelling van het bewustzijn.

Oordelen komen en gaan, net zoals emoties en het weer en is een functie van het brein.
Het gebeurt dus, of je het wilt of niet.
Het streven naar een oordeelloze toestand is een strijd die je volgens mij nooit zult winnen.


Ja Yvonne, als je het als een 'verbod om te oordelen' stelt, dan heb je gelijk.
Maar ik heb heel voorzichtig gesteld dat het wellicht beter is om niet ( te snel) te oordelen; ..maar verbieden kun je het niet.
Dus zou ik zeggen: 'oordeel gerust als je vindt dat dat nodig is'.
:) dit laatste was een grapje hoor.

Je zegt: 'Oordelen komen en gaan, net zoals emoties en het weer en is een functie van het brein.'

Ook hierin heb je gelijk, dat het een functie van het brein is. Maar je hoeft niet altijd te gehoorzamen aan wat het brein je ingeeft... 't kan zich ook wel eens vergissen


Dank voor je antwoord, leo.
Ik begrijp je nu.
En idd hoef je niet te gehoorzamen aan wat het brein je ingeeft, gelukkig niet :-)

Ik wens je een fijne zondag!


Dank je Yvonne,
Jou wens ik eveneens een fijne zondag!


Zelf, ben ik van mening dat het praktisch onmogelijk is om zonder oordeel door het leven te gaan.
En dat wil ik ook totaal niet, maar ben me bewust dat er issues zijn waar het gewoonweg beter is om niet te oordelen.

Woorden zijn schepen, die de zeeën der Ruimte bevaren en vele havens aandoen. Let erop waarmede ge ze laadt; want wanneer ze hun route hebben afgelegd, zullen ze tenslotte hun lading voor uw poort lossen.

Groetjes


Er is veel begripsverwarring over de uitspraak dat je niet zou moeten oordelen.

Jammer genoeg, vind ik, wordt het niet oordelen vaak verstaan alsof je alles maar goed moet vinden. Dat geldt dan zelfs als het kenmerk van liefde, of van spirituele vergevorderdheid. Maar die opvatting is zelf een oordeel.
Hoe zit het dan wel?

Ik maak zelf een onderscheid tussen enerzijds oordelen als bedenksels en anderzijds de bewogenheid van het hart. Er is een wezenlijk verschil tussen bedenksels en bewogenheid. Oordelen zijn bedenksels, bewogenheid is geen bedenksel. Oordelen produceer je zelf, je bedenkt ze. Bewogenheid gebeurt aan je, het overkomt je.

De filosoof Sartre heeft daar een helder voorbeeld van gegeven.
Hij vertelt hoe in de tweede wereldoorlog een Duitse SS-er ontspannen over de gang van een gevangenis loopt, gezellig pratend met een collega SS-er. Hij is op weg naar een cel om daar een Franse verzetsstrijder te verhoren. Als hij de deur van de cel opent ziet hij daar een menselijk wrak zitten, al eerder gemarteld en in elkaar geslagen.
Sartre beschrijft prachtig hoe in dat ene korte moment, staand in de deuropening, nog ontspannen, ongewapend, er medelijden met die medemens in hem opwelt. Dat gebeurt aan hem, letterlijk onverhoeds.
Maar dan bedenkt hij meteen weer wie hij is, een overtuigde SS-er, en dat die mens tegenover hem 'de vijand' is. Hij stapt dus terug in zijn ideologie, die hij even had losgelaten, met een zelfbeeld en een beeld van die medemens. Dat staat hem toe, verplicht hem zelfs, om die medemens weer te martelen.
Sartre maakt daarmee het onderscheid duidelijk tussen het handelen vanuit bedenksels en de bewogenheid van het hart. Hij concludeert: je hebt een ideologie nodig om een beul te kunnen zijn.
Zonder ideologie is elk mens een medemens.
Zonder de bedenksels van een ideologie is er de vanzelfsprekende medemenselijkheid.
Medemenselijkheid gebeurt en is geen oordeel.
Dat die Duitser zichzelf ervaart als SS-er en de medemens als vijand, dat zijn oordelen. Die oordelen zijn bedenksels, mentale concepten. En daarop slaat, wat mij betreft: 'gij zult niet oordelen.'

Als van Jezus wordt verteld dat hij mens geworden is, dan betekent dat voor mij dat hij alle mentale concepten over zichzelf en zijn medemensen heeft losgelaten. Hij is teruggekeerd naar zijn oorspronkelijke menszijn, naar het kind van zeven dagen in hemzelf (logion 4). En dan is naastenliefde een vanzelfsprekendheid. Want als kind van zeven dagen, in je oorspronkelijke menszijn, ben je een kind van God, althans van de God van liefde waarover Jezus spreekt.


Duidelijk Bram.

Kan een gevaarlijk iets zijn een ideologie lijkt me.
Het woord zelfverloochening komt eigenlijk met het voorbeeld dat je geeft spontaan in me op.

Groetjes


Ja Johan, logion 103 en 104 gaan daarover, over zelfverloochening.


Ja, bedankt Bram voor de verwijzing alleen 103 is niet te lezen.Maar heb deze ergens anders gelezen.

Het Thomas evangelie is voor mij als een goede wijn.

Naarmate de tijd verstrijkt krijg ik althans steeds meer inzicht over bepaalde logia die verrijpen, verdiepen.
Het is zowel melk voor de zuigeling als vast voedsel voor de verder gevorderde, dat vind ik zo mooi.

Groetjes

Groetjes


Dank, Johan, voor de vermelding dat 103 niet te lezen is. Dat is nu hersteld.
Ik ben blij dat het Thomas-evangelie je tot voedsel strekt, in welke sunstantie dan ook.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.