Pakkende teksten

Verdediging

    door Nij, 07/11/2012 09:55. #43520. 63 reacties, laatste

Ooit ben ik "gestorven" door de vernietigende kritiek die een geliefde ander op een cruciaal moment op me had.
Ik had geen verdediging, heel diep in mij wist ik dat het waar was maar waar ik niet bij kon. Ik ging de pijn aan mezelf onder ogen te komen.

Nu zoveel jaren later kan ik in het oneindige proces van mezelf de ander danken voor het licht werpen op wat ik zelf niet zie.

Byron Katie:
Verdediging is de eerste daad van oorlog. Als je tegen me zegt dat ik gemeen, negatief, hard onaardig, oneerlijk ben, zeg ik: “Dank je wel, al die eigenschappen kan ik in mezelf vinden, ik heb al die eigenschappen wel eens vertoond, en nog meer. Vertel me alles wat je ziet en samen kunnen we mij helpen het te begrijpen. Door jou leer ik mezelf kennen. Hoe kan ik zonder jou mijn onzichtbare, onaardige kant vinden? Jij brengt me terug naar mezelf, Dus, kijk me in de ogen en zeg het nog een keer. Ik wil dat je me alles geeft.” Zo ontmoeten vrienden elkaar. Het heet integriteit. Ik ben alles. Als jij me onaardig vindt is dat voor mij een gelegenheid om naar binnen te gaan en te kijken naar mijn eigen leven. Ben ik ooit onaardig geweest? Ja, dat zie ik wel. Heb ik ooit oneerlijk gehandeld? Ik hoef er niet lang over na te denken om dat toe te geven. Als ik er geen helder beeld van krijg kunnen mijn kinderen me op weg helpen. Wat zou iemand ooit over mij kunnen zeggen dat ik niet ergens in mijn leven kan vinden? Als je één ding tegen me zegt waarbij ik de aandrang voel me te verdedigen, dan is juist dat de parel die in mij ligt te wachten om ontdekt te worden.



Lieve Nij,
Wat je hier over jezelf vertelt vind ik indrukwekkend. Het is prachtig en ook moedig hoe je met die beschuldiging bent omgegaan. Dat allereerst.

Maar toch wil ik een kritische noot slaan bij die tekst van Byron Katie.
Jij vertelt dat je voelde dat het waar was. Dat lijkt mij de sleutel.
Maar gemene aanvallen van medemensen zijn niet altijd waar. Je mag uit jouw ervaring niet tot een algemene regel concluderen, zoals ik vind dat Byron Katie doet.
Er is een heel andere reden waarom mensen soms intens gemeen kunnen zijn tegen een medemens.
Mensen kunnen op last van hun omgeving heel wezenlijke eigenschappen van zichzelf onderdrukken. Als ze dan iemand tegenkomen die zomaar, heel vrij, die eigenschap leeft, kunnen ze hun eigen onderdrukkingsmechanisme toepassen op die medemens. Dat kan heel vernietigend gedrag zijn.
Boosheid en haat kan ook voortkomen uit ideologische of religieuze onverdraagzaamheid.
En natuurlijk is er ook zoiets als jaloezie die venijnig kan uitpakken.

Je kunt in je relaties met je medemensen boosheid en zelfs haat tegenkomen. Dan is het soms ook goed om te beseffen dat dat iets van die ander is waar jij helemaal buiten staat. Ik haal maar weer diezelfde voorbeelden tevoorschijn die ik al eerder noemde: het meisje in Pakistan dat door het hoofd werd geschoten omdat ze pleitte voor onderwijs voor vrouwen, de andersdenkenden die op last van de RKK op de brandstapel eindigden, enzovoort, enzovoort. Het schoolvoorbeeld in onze cultuur is natuurlijk de dood van Jezus op last van de hogepriesters. Dat had niets met Jezus zelf te maken, maar wel met onderdrukking van zijn boodschap.
Kortom, ik respecteer jouw persoonlijk verhaal, maar ik zie helemaal niets in die veralgemenisering van Katie.

En ach ja, ik heb even op het internet gezocht naar Byron Katie, en inderdaad hoor, dat is weer zo'n boodschapper die beweert dat alle lijden je eigen schuld is. Alle lijden, ja, echt, alle lijden, komt voort uit negatieve gedachten. En je mag jezelf niet eens verdedigen als je beschuldigd of uitgescholden wordt, want dan zit meteen je al fout, althans volgens het verheven spirituele inzicht van Byron Katie.
En de heilsboodschap die altijd met dit soort opvattingen samengaat? Dit: alleen nog maar vrede en vreugde.
Alleen maar vrede en vreugde als je door je hoofd geschoten wordt door een fundamentalistische Taliban, en je dient te beseffen dat die kogel een produkt is van je eigen negatieve gedachten?
Wat gemeen toch eigenlijk jegens al de onschuldige slachtoffers van haat en geweld.
En verbijsterend dat dit soort opvattingen zo populair kan zijn.




Bram hoe je ernaar kijkt dat het eigen onderdrukkingsmechanisme van de ander is die op die ander (in dit geval mij daar hou ik het even bij) geprojecteerd wordt, dat begrijp ik en besef ik terdege. Ik kan niet anders zien dat er geprojecteerd wordt bewust en onbewust. Ik besef dat dit het veroorzaken van lijden is. Ook ik heb/had mijn gemeenheden vanuit het onbewuste. Om zo te zeggen een kat in het nauw maakt rare sprongen.
Als ik zeg dat het voor mij een sleutel tot mezelf is geweest daar kan en wil ik niets anders van maken. Enkel en alleen omdat het mijn ervaring is.
Er kwamen helpers op mijn weg, ook dit forum droeg/ draagt daaraan mee.
Ook het lezen (h)erkenning van Byron Katie helpt daaraan mee, datgene wat ik als waar ervaar.
Bram ik ervaar haar niet als een boodschapper die beweert dat lijden eigen schuld is. En als ik haar of wie dan ook wel zo zou ervaren zou ik het onderzoeken.
Ik draag geen enkele bagage mee vanuit indroctinerende of dogmatisch RK of anderzins godsdienstige geloofsovertuigingen, dat lijden dan eigen schuld is. Dit is ook niet wat ik zeg en/of bedoel. Komt dit toch zo over dan mijn verontschuldigingen hiervoor.
Wel gaf ik jarenlang de relatie met mijn moeder de schuld zo in onzekerheid te moeten leven omtrent mezelf.
Door het inzien en doorleven dat mijn moeder het slachtoffer was van haar eigen onvermogen en ik uiteindelijk (h)erkenning vond bij broers en zussen, werkte mee aan vergeving en zelfvergeving.
Ik voel geen enkele behoefte het leed van de wereld in welke ernstige vorm dan ook erbij te halen.
Daarentegen begrijp ik dat dit voor jou anders ligt en lees wat je in alle oprechtheid hier over schrijft.


Noxgmaals, Nij, aan jouw persoonlijke ervaring wil ik niets afdoen. Ik begrijp je en heb er bewondering voor.
Maar ik protesteer wel tegen de opvatting van Byron Katie dat het lijden je eigen schuld is. En ik protesteer vooral tegen haar opvatting dat een beschuldiging van een medemens eigenlijk een zegen zou zijn op het pad naar geluk. Daar is ze zelf bepaald niet onduidelijk in. Ik vind het niet alleen onzin, maar ook moreel verwerpelijk.


Wat een ander in jou of mij ziet is toch niet meer dan een mening?
Een vriendelijk iemand zal goede dingen in mij zien, iemand die een hekel aan mij heeft zoekt de donkere kant of verzint die zelf om gelijk te krijgen.

Je weet best diep van binnen hoe je bent, dar heb ik geen ander voor nodig.
Ik ben een kattekop, maar meestal om voor een ander in de bres te springen, neemt niet weg dat ik het ben en ik ga dat niet eens veranderen, maar zeg wel sorry als ik me vergis. Mag een ander mij best kattekop noemen, jammer dan.

Wat ik van mij vind is eigenwaarde wat een ander vindt is anderenwaarde.



#43523

Tuurlijk is het je vrijheid Bram te protesteren en zelfs te verwerpen daar waar je het niet mee eens bent en indruist tegen jou.

Het ontneemt mij mijn vrijheid niet op enig punt anders te zien.


En als je nu twee mensen hebt die iets tegen/over je zeggen dat precies tegengesteld is?


@En als je nu twee mensen hebt die iets tegen/over je zeggen dat precies tegengesteld is?

Ik zou ze beiden onderzoeken op wat waar is voor mij.


Nij ,Bram

@Nij, Innerlijke vrijheid,al denk ik voor haar te vechten, ik maak alleen ketens.

Voor mij voelt vrijheid verwerven beter.

@Bram, het kostbaarste wat je kunt verwerven is sereniteit.
Dat kan je niet door fee mutaties worden aangereikt, waaronder onze maatschappij haast bezwijkt.


Nij schreef:ik zou ze beiden onderzoeken op wat waar is voor mij. # 43528

Maar waarom wil je dat onderzoeken?


@Maar waarom wil je dat onderzoeken?

Heel simpel Annette:
omdat ik dat wil.


Marie-Therese#43533@Nij, Innerlijke vrijheid,al denk ik voor haar te vechten, ik maak alleen ketens.
Voor mij voelt vrijheid verwerven beter.

Ik denk dat eigenlijk ook wel Marie- Therese, kijkend naar de stuggle die er in mijn leven was.
Nu de ketens zijn losgemaakt vooral van het zelfoordeel, herinner ik mezelf en zie dat ik vrij ben. Ik ben vrij in wat ik doe of wat ik niet doe. Ook ben ik vrij om lief te hebben, niet omdat..of net die ene, nee maar gewoon het leven lief te hebben.
Daarbij is er wel dagelijks een moment dat mijn hart zingt, gewoon zomaar of omdat.
Ook de traan mag er zijn gewoon zomaar of omdat.
Het leven omarmend in de pijn en in de vreugde.




Dat is de enige goede reden, Nij.


Lieve Nij, je bijdrage heeft me erg beziggehouden. Het is als het ware opgeslokt in mijn dagelijks bewustzijn de afgelopen dagen. Het plaatste de roerselen in een wat ander licht. Graag wil ik de tekst met je delen die daaruit voortkwam. Bedankt.

Ons gezin hing aan elkaar van kritiek. Vuige kritiek, fundamentele kritiek, kleine ergernissen. In mijn cruciale jaren (dat wil ik nu niet meer zo geloven) van spiritueel en biologisch ontwaken liep ik tegen die muur op. Het was extra kwetsend omdat het mensen betrof waar ik mij aan verbonden voelde. Kritiek is altijd terecht. Dat zou wel eens zo kunnen zijn. Waarom doet het dan zo’n pijn? Niet de gezonde pijn van een herstellende wond, maar de pijn van een soort kloppend gezwel dat ik maar niet uit mijn lichaam en ziel kan snijden. Het vergiftigt nog steeds de relaties. Op heel veel vlakken heb ik me verzoend met mijn familie, hou ik gewoon van ze. Maar de wrok blijft maar doorzeuren. Was het eigenlijk wel de kritiek die pijn deed? Of was het het gevoel van in de steek gelaten worden, aangevallen door mensen die duidelijk niet het beste met je voor blijken te hebben. Hun kritiek komt voort uit kritiek op hun eigen tekortkomingen. Alleviation. Je wordt dan een totem voor de onvrede van anderen. Dat heet slachtofferen. Of was dat ook een projectie van mij….. Vooral mijn broer heeft mij meermalen uitgelegd hoe dit systeem werkte, daar heb ik voor een groot deel mijn bovenbeschreven overtuiging van. Ik geloof dat die overtuiging ook verzacht is, overigens. Ik heb ontdekt dat ik van mijn ouders hou, en dat het er niet toe doet. Maar echt begrip? Steeds meer, achtergronden kennend. We praten hier niet meer over rechtvaardig of onrechtvaardig.
Mijn broer was een partner in crime. Hij heeft me zelf ingelijfd bij de opstandige bende. Niet wetend wat dat voor mij zou betekenen. Hij heeft me veel hardnekkige overtuigingen geleerd die ik nu, decennia later, aan het ontrafelen ben. Ik zie het, en ik vergeef hem. Maar ik kan hem alleen vergeven als ik dit allemaal naar hem uit kan spreken. Zijn houding is nog steeds niet veranderd, de mijne wel. Ik blijf nog steeds hangen in de angst voor vernietigende kritiek. Want het bouwwerkje dat ik aan het opbouwen ben, dat is zo vernietigd.
Lieve Nij, je verhaal heeft mij aan het denken gezet. Over de grootste hobbel waar ik me al jaren bewust van ben, en die steeds hoger lijkt te worden: de relatie met mijn broer. Ik ontdek dat ik het hem kwalijk neem dat hij zoveel kritiek had en heeft. Op iedereen en alles, vooral zijn ouders (hij stelt met nadruk: ONZE ouders). Een verzuurde kritiek, die voortkomt uit een gigantisch laag zelfbeeld, zo laag dat hij me toevertrouwde dat het maar goed is dat wij geen kinderen hebben. Het maakt me kotsmisselijk, en ik ga hem alleen nog maar in die kritiek zien. Hij versterkt dat met de jaren, zijn kritiek wordt alleen maar groter. Kritiek ervaar ik soms als levensgevaarlijk. Kritiek kan een wapen zijn tegen de buitenwereld, en het kan grote wonden slaan. Daar zie ik geen belofte van verheldering in, daar zie ik alleen maar een metersdiepe put van erfschuld en erfboete.
Mogelijk zijn de woorden van Byron Katie uit een diepe wijsheid voortgekomen, ik heb ook dingen van haar gelezen. Soms vat ik wat ze wil zeggen, soms niet. Ik ben steeds meer geneigd om uit te spugen wat ik niet vat. En wat ik wel vat komt steeds vaker van binnenuit en niet van buitenaf. Soms resoneert het met een tekst of met een lied, of met een film. Haar uitspraken over kritiek vat ik niet. Als ik ok ben, dan heeft feedback in die vorm geen enkele zin. Als ik het niet weet, dan word ik erdoor vermorzeld. Als ik me er wel bewust van ben, dan wordt het gesprek dat volgt een soort thee-onderonsje, waarbij de criticus waarschijnlijk in een soort milde verbijstering zal zwijgen. Ik vrees dat het eerste het meest op mij van toepassing is. Het heeft geen enkele toevoegende waarde. Ja ik oordeel.
Dat is mijn overtuiging nu.
In de verzoening met mijn ouders heb ik me maar één heel belangrijk ding herinnerd: ik hou van ze. Ik deel teveel zwartheid met mijn broer om dat met hem op dezelfde manier te doen. Te innig verstrengeld. Een groot deel van mijn karakter is hierop gebouwd. En daarmee is een nieuwe generatie toegevoegd aan de lijn die startte bij het verraad gepleegd door mijn grootvader. Die erfgenaam wil ik niet zijn, en die zal ik ook niet zijn. Het is tijd om de vier elementen te verenigen in hun quinta essentia. Daarmee heb ik dus mijn ouders voor een deel opgegeven (of: vergeven), maar blijft de eeuwige strijd bij mijn broer en mij hangen. En is dat geen werkelijke strijd tussen ons, maar tussen een anomalie en de werkelijkheid van bijna een driekwart eeuw terug.
Ik zal dat niet kunnen bereiken door in kritiek op mijn broer en mij te vervallen. Zeker in de dialoog met hem zal die kritiek ter sprake moeten komen om hem te kunnen ontwapenen (die kritiek, niet mijn broer). Daar gaan we weer, het lijkt wel een pamflet tegen kritiek! Of ik moet hem vertellen wat kritiek met mij gedaan heeft. En hem uitleggen dat dat patroon zich nog steeds opdringt. Omdat het niet af is. Dat het niet om hem gaat, en ook niet om mij, maar om het patroon. Dat we het weefsel alleen kunnen herstellen door naald en draad te pakken. In plaats van elkaar te lijf gaan met scharen.
Hij is zo ver weg dat ik mijn liefde voor hem niet meer kan vinden. Ik voel me aan hem verplicht. Ik wil dat er contact komt en geen verplichting. Dan kan ik misschien mijn liefde voor hem ontdekken. Volgt er een apotheose, of gaat het beekje weer kabbelen?


Dank je Baudolino voor wat je laat zien van jouw levensgeschiedenis.
De sfeer waarin je bent opgegroeid en hoe dat in jouw ziel gebeten heeft.
Ik ben erg onder indruk van je openhartigheid.

Wat me vooral raakt is hoe graag je naar openingen in het contact met je broer verlangt.
Met jouw spirit en wijsheid gaat je dat vast en zeker lukken denk ik.

Je woorden doen me denken aan wat ik in een artikel las in Filosofie Magazine, een artikel van Leo Heuts:

De liefde die blijvend inspireert, is zowel vastberaden als terughoudend. Het verlangen is precies de kunst te handelen in het licht van het goede, zonder de lichtbron te willen bezitten


Dat zijn mooie woorden Nij. Het is mijn eigen wanhoop die het bouwwerk vlecht, het is ook mijn eigen liefde die er een licht op kan laten schijnen. Hoe kun je bezitten wat je bent?


@Hoe kun je bezitten wat je bent?

Verrassend deze vraag Baudolino, te zien hoe deze vraag tegelijk het antwoord inhoudt.


Hihi. Hij kwam zo op......


Maar als ik zo de woorden lees van Leo Heuts over de liefde, dan vinden ze wel een resonantie in mijn hart. Helaas verlies ik nog vaak de wijsheid in de verbeelding. Soms is de band die je knelt van dik ijzerdraad gemaakt. Het zicht op de liefde kan dan verloren gaan. Dat de liefde dan geduldig kan wachten, maar je nooit zal verlaten, dat besef ontroert me.


@Dat de liefde dan geduldig kan wachten, maar je nooit zal verlaten, dat besef ontroert me.

Ja ontroerend het besef dat je zelf liefde bent en je niet kan verlaten.
Het geeft je naaldjes met gouden oogjes om weefsels te kunnen herstellen steekje voor steekje en ook gevallen steekjes weer op te kunnen pakken vanuit vernieuwende creativeit van het moment.


@Het geeft je naaldjes met gouden oogjes om weefsels te kunnen herstellen steekje voor steekje en ook gevallen steekjes weer op te kunnen pakken vanuit vernieuwende creativeit van het moment.

Mooi!!!
Dit geeft je je autonomie terug, er is geen binnen en buiten, alles is in mij, en ik ben dat.



Baudolino, oude wonden kunnen soms open blijven door de drang die te helen.


In het moment blijven, beleven wat nu gebeurt, dat is leven in verbinding. In het nu geef ik mijn broer geen ruimte, omdat ik nog steeds vind dat ik hem moet vergeven. Het spant onze contacten, er is nog steeds strijd. Die strijd gewoon loslaten, erkennen voor zijn aanwezigheid in het nu en het daarmee transformerend. De dreigende grom van het verleden niet wegduwen maar je omdraaien en het aankijken zonder oordelen maar met grote belangstelling. Dan blijkt het geen monster te zijn. Dan wordt het erkend. Dan brengt het geen wonden meer toe, maar zal het je gezelschap houden Het verleden zal zich betonen in haar volle glorie, die zoveel meer omvattend is dan alleen jouw pover geschilderde verhaaltje dat zich op haar eigen manier uitbouwt tot een schijnstad van beton en teer. Wat er dan gebeurt dat weet ik niet, maar het roept op voorhand geen angstgevoelens op. Want het zal zijn hoe ik ben, niet hoe ik denk dat ik ben. Niet een vezeltje verstikt in een regen van vezeltjes, maar het tapijt. Misschien moet ik een naai-atelier beginnen ;-)

Dank Nij, dank Yvonne, dank webmaster.


Graag gedaan Baudolino, misschien is het vermogen om los te laten wel gelijk aan het vermogen lief te hebben?


Ja. Wat poetisch!


:-)))
Love is letting gooooooo......




@Hoe kun je bezitten wat je bent?

Onmetelijk is het verschil tussen ‘bezitten’ en ‘bezeten worden’. Ge bezit slechts wat ge liefhebt. Wat ge haat bezit u! Past op ‘bezeten’ te worden.

Groetjes


Vergeven is het loslaten van de hoop op een beter verleden.
Het verleden is geweest. Het was wat het was. Dat kun je niet meer veranderen.
Het enige wat je kunt veranderen is je eigen strijd tegen je eigen herinnering aan het verleden. Als je die strijd staakt, dan laat je het verleden voor wat het was. Dan pas ben je weer vrij, voor wat dan ook, maar dat is dan wel nieuw.


@Vergeven is het loslaten van de hoop op een beter verleden.
@Het was wat het was.

Een tekst om in te lijsten en boven je bed te hangen.

Groet,
Jan.


Voor vergeving is een volledige en open blik op het verleden benodigd, en een erkenning van wat een spook uit het verleden is dat nog steeds een eigen leven leidt en wat niet. Ver-geven is het teruggeven van dat wat je niet toebehoort. Ik ben bereid om dat wat aan het verleden toebehoort te vergeven. Daar waar in het nu mijn grenzen worden overschreden daar ben ik bereid te horen, maar zal ook daar eigendomsrechten respecteren en teruggeven wat mij niet toebehoort.


Dat spook uit het verleden leeft alleen in je eigen verbeelding. Het is allang dood, maar door je eigen strijd met het verleden schenk je het zelf een imaginair hiertoenmaals. Daar kun je heel streng in zijn, merk ik.


Hallo Bram, ik krijg hier een deja-vugevoel bij. Helaas. Het is een tennisspel tussen mij en mijn broer, dat ik eigenlijk heel gemakkelijk zou kunnen doorbreken door overgave aan het hier en nu. Zo gemakkelijk is dat blijkbaar niet. Zodra ik het loslaat, woelt hij het wel weer op.


Hoi Baudolino, in je eentje kun je toch geen tennis spelen?


Hi hi, wel tegen een blinde muur. Maar ik gaf al aan dat het een heren enkel is tussen mij en mijn broer. Een voorbeeld: hij claimt mij tegenwoordig steeds dwingender. Daar reageer ik op, en mijn reactie interpreteert hij vanuit een perspectief van het verleden (je hebt me nog steeds niet vergeven). Ik ga dan weer twijfelen of dat zo is, of dat ik simpelweg een ander leven heb aan de andere kant van het land. Dat we wat mij betreft altijd verbonden zijn, ookal zit ik niet elke avond bij hem te eten. Dat wordt gelardeerd door heftige lamentaties van zijn kant over het verleden, nog verder doorspekt met zelfverwijt, verwijt aan zijn ouders en een totale doofheid voor mijn hier en nu verhaal. Mijn twijfel neemt toe, vermengd met irritatie over zijn in dronkenschap hard aangezette emotionaliteit en verwarring. Waardoor opnieuw een woordenwisseling ontstaat die het oude patroon volgt. Ik ben niet alleen heel streng in het onderhouden van een hiertoenmaals, maar ook heel geslepen. Er is een grens tot waar ik hem toelaat in mijn dagelijks bestaan. Deels fysiek/geografisch, maar ook in wat ik met hem deel uit mijn persoonlijke leven. Dat respecteert hij niet, en dat ervaar ik als bedreigend.


'en een totale doofheid voor mijn hier en nu verhaal'
En jij, Baudolino, hoe zit het met jouw doofheid voor zijn verhaal? Reageer jij vanuit je eigen oude gekwetstheid of vanuit het hier en nu in een volledige en open blik op het verleden?
Het is een vraag, Baudolino. Ik weet het antwoord niet. Maar ik vind die vraag wel wezenlijk.


Wezenlijk en realistisch. Zoals ik al beeldspraakte, is het een tennisspel. Dat vraagt om een interactie, dat betekent dat ik ook vanuit mijn eigen oude gekwetstheid reageer. Vanuit het zware gevoel dat zich in mijn middenrif kan vastzetten als wij in een telefonische woordenwisseling komen, het getob erna. Soms reageer ik automatisch, from the hip, mijzelf verbaasd achterlatend.


@Soms reageer ik automatisch, from the hip, mijzelf verbaasd achterlatend.

Klinkt voor me dat je dan niet bewust bent? Vader vergeef hen........


Goeie vraag, Yvonne. Ik zie je vraag als een oproep tot bewustwording.
En daarbij wil ik nog eens verwijzen naar de innerlijke waarnemer in logion 54.


Klopt. Dat zijn de mechanische reacties waar ik mij achteraf bewust van word. Het rottige gevoel erna ook. Vaak verwissel ik de waarneming daarvan met oordelend kijken. Lastig om mij niet mee te laten slepen. Logion 54 is wat dat betreft erg inspirerend. Ik focus erg veel op het verhaal, dat wil ik nou juist loslaten. Wat een inzicht weer!


Een weg naar vrede
Op een dag vergeef je iemand een fout of een karaktertrek. Dat is een onmetelijke stap in je ziel, een weg naar vrede.
Catharina Visser


@Wat een inzicht weer!

Fijn Baudolino!


@Een weg naar vrede
Op een dag vergeef je iemand een fout of een karaktertrek. Dat is een onmetelijke stap in je ziel, een weg naar vrede.

M.i. is er geen weg naar vrede,
maar vrede IS de weg.


Maar je zult toch een weg naar die weg van vrede moeten gaan om erop te komen?
Soms moet je een strijd leveren met jezelf om die weg te vinden, denk ik.


Vanmorgen in de auto naar Arnhem hoorde ik Pavane van Fauré. Het stuk vormde de filmmuziek voor mijn gedachten aan mijn familie, en dan met name mijn broer. Dat wil ik graag met jullie delen. Dank. www.youtube.com/watch?v=n2bYmnWvFKo


@Maar je zult toch een weg naar die weg van vrede moeten gaan om erop te komen?
Soms moet je een strijd leveren met jezelf om die weg te vinden, denk ik.

Als je denkt ooit vredig te kunnen zijn, dan is het iets wat je ooit nog wel eens zult bereiken.
Dit itt elke stap die je doet in vrede te zetten. En dan zijn er m.i. ook genoeg hobbels op de weg.

Heeft Jezus niet gezegd; staakt de strijd?


www.youtube.com/watch?v=n2bYmnWvFKo

Dank voor het delen!


Ja, Yvonne. Soms denk je dat je het bereikt hebt, alles is rust en vrede en dan opeens gebeurd er iets en kom je erachter dat je weer van voren af aan kunt beginnen. Heb ik je dat gedicht niet gestuurd over haten? Het is weer over hoor.


Precies Annette, je denkt dat, je woont dan in dat concept. De werkelijkheid is echter altijd weer anders, altijd nieuw.

M.i. kun je kiezen voor vrede te zijn, to be or not to be.

Ik weet niets over een gedicht van haten, en ik wens het liever ook niet ontvangen.




p.s. De enige vrede die je m.i. na kunt streven is innerlijke vrede. Als ieder deze vrede zoekt in zichzelf, zal daarmee eindelijk vrede komen, zo binnen, zo buiten, micro is macro.
In de wereld zul je nooit vrede vinden,
daarom ben ik wel in deze wereld, maar niet van deze wereld.


Geluk, vrede, twee woorden waarvan ik weet dat het voor mij niets te maken heeft met hebben, willen, maar meer met een staat van zijn in het nu.

Maar, wanneer er een persoonlijk oordeel of een veroordeling plaats vind, door meestal iemand die mij dierbaar is over wat dan ook aan mijn adres.
Tja, dan kunnen de emoties zich behoorlijk fel aandienen.
Ben ik moe, dan is de kans zeer groot aanwezig dat ik me ga verdedigen met contra aanvallen en dit voelt eigenlijk nog wel lekker ook in het moment.
Tja, het overleving instinct is er blijkbaar nog wel.
Zit ik goed en lekker uitgerust in mijn vel dan ga ik wel het gesprek aan, maar dan beheers ik mijn emoties i.p.v. er door beheerst te worden.

Groetjes






@43580
Dag Baudolino,
en weet je,wanneer het verhaal zonder voedsel blijft zal het je zomaar op een keer verbazen dat 't je heeft losgelaten.


Hoi Johan, herkenbare worsteling. Je reactie op prikkelingen van buitenaf is precies datgene dat je los wil laten. Je wordt een beetje uitgedaagd, so what? Durf in dat gevoel te duiken. Beheersen klinkt een beetje als onderdrukken. Daar word je denk ik niet veel wijzer van (alsof ik in een spiegel praat, hihi)...


Hoi Gea, mooi hoe je zegt dat het jou heeft losgelaten. Zou het zo kunnen zijn dat het in de ijle verte opgenomen wordt, als de klank van een koperen bel, naarmate ze verder versterft haar rijke schakering aan boven- en ondertonen prijsgevend, zodat uit die ene toon een rijkdom ontstaat die omhelsd wordt door de stilte. (Ik luister een beetje veel naar Arvo Pärt, die heeft iets met klokken. Zo mooi.)


Hoi Baudolino, nou ja, soms kan een boosheid emotie zo heftig zijn dat deze me aanzet tot impulsief handelen.

Vroeger reageerde ik altijd instinctief en verdedigde mijn kleine paradijsje.
De heftige emoties zetten me direct aan tot handelen.

Nu (h)erken ik meestal de emoties die de potentie hebben om machtig te worden nog voor deze heftig is en dit besef geeft me de tijd om te beslissen hoe er mee om te gaan.

Groetjes



Hoi Johan, ik ben nou net op het punt gekomen dat het besef dat het goed, gekend en erkend is steeds vaker in mijn bewustzijn nestelt. Emoties vinden daar een warm bad in. Ik weet in ieder geval dat het zo kan lopen, omdat ik er gevoelig voor ben.


Ik weet in ieder geval dat het zo kan lopen, omdat ik er gevoelig voor ben.

Voor impulsief handelen ?

Groetjes


Nee, voor de roep van de stilte. Het besef dat het allemaal goed, gekend en erkend is.

Grtz


Johan, als je je boosheid ervaart als iets wat niet hoort (omdat je één en al liefde zou moeten wezen, zoiets dus) dan zal je boosheid met je aan de haal gaan.
Maar als je jezelf toestaat om soms boos te zijn kun je er in vrijheid en creatief mee omgaan.


Hoi Baudolino,

Nee, voor de roep van de stilte. Het besef dat het allemaal goed, gekend en erkend is.

Oke, nu begrijp ik je.

Bedankt.

Hoi Bram,

Helemaal mee eens Bram, ik ben echt wel eens boos, en vind dit prima, jazeker maar kan er nu t.o.v vroeger wel in een bepaalde rust mee omgaan.

Groetjes


Even zo goed als de invalshoek van Byron Katie me aanspreekt over aangedaan leed, spreekt de invalshoek van Marinus van den Berg me aan.
Hij vraagt:
"Is er een verzoening die de pijn van het overkomen en aangedane leed niet verzacht, maar zo erkent dat ze leidt tot nieuwe levenskracht?"
Uit: Leven aan de grens


"Is er een verzoening die de pijn van het overkomen en aangedane leed niet verzacht, maar zo erkent dat ze leidt tot nieuwe levenskracht?"

lijkt me een retorische vraag?


Ja Yvonne zo is de vraag m.i. ook bedoeld.


Het sleutelwoord in het citaat is 'erkent'. En daar kun je het woordje 'zo' dat er aan voorafgaat bij weglaten. Erkennen is erkennen - laten zijn wat het is, meer niet.
Die erkenning is al een vorm van kracht.


Zeker is erknning al een vorm van kracht.

Daar waar het in de briefwisseling van Marinus van den Berg en Carlo Leget over ging was dat nalatigheid van verpleging de dood van een kind veroorzaakt had. De erkenning van de veroorzaker van dit leed en de erkenning van het leed van degene die hierdoor zijn kind verloor, die erkenning was er wederzijds bij beiden.
Daarop en vanuit dit perspectief ontstond de vraag over verzoening.



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.