Pakkende teksten

Eenzame roeier

    door Baudolino, 14/11/2012 11:32. #43596. 11 reacties, laatste

Op de rivier dobbert een bootje. De roeier heeft zijn spanen ingetrokken, want hij heeft niet het idee dat roeien veel zin heeft. Hij gaat voortdurend in een richting tegenovergesteld aan de zijne. Dus vertrekt hij achterwaarts van het punt, dat voor hem het belangrijkste is. Als hij zich omdraaide zou hij het mooie berglandschap in zich op kunnen nemen. Ongetwijfeld zouden de roeispanen dan weer uit gaan. Maar dat doet hij niet. Verlangend strekt hij zijn arm naar de vertrouwde horizon, die uit zijn zicht verdwijnt. Verstoord door de gebeurtenissen die van achter zijn rug plots in zijn beeldveld schieten. Hem afleidend, het zicht op die horizon verstorend. Zijn grootste nachtmerrie lijkt uit te komen: hij verlaat het basiskamp en zal er misschien niet meer terugkeren.

Langzaam dringen de geuren van de rivier in zijn neusgaten. Dat maakt hem alleen maar onrustiger, want hij vindt het eigenlijk wel prettig, die geuren. Eigenlijk kan hij nauwelijks de aandrang weerstaan om zich uit te strekken, en eens even diep adem te halen.

"Geluiden, jeetje, allemaal geluiden. Die ken ik niet. Gelukkig vaar ik achterwaarts, dan kan ik ze in ieder geval nog in me opnemen als ze weer voorbij zijn. Als hun bron allang weer andere dingen aan het doen is".

Dat zijn zo de gedachten die in hem opkomen. En in plaats van gelukkig wordt hij een beetje moedeloos. Hij geeft zijn paniek op, in berusting. Het leven is nou eenmaal lijden, lijden aan verlangens. Wat heeft het voor zin om daarvoor te vechten. Het mist al een beetje kleur, en geur. Al die beloften die voorbijzoeven. Als de echo van een lang verdwenen paradijs.

Plots slaat het bootje om. De schrik slaat hem om het hart. Maar de koelte van de rivier kalmt zijn gemoed. Hoewel zijn hart nog bonst van het ondergane, daalt er rust op hem neer. Zijn ogen gaan open, en automatisch gaat hij zwemmen in de rivier. Met de stroom. Het water omhult hem, en speelt met het topje van zijn neus. Hij moet er vreemd genoeg om lachen. Dit water is zijn vriend. Hij dompelt zich onder, en even is hij er getuige van dat er twee horizonten zijn, of drie, of vier.Hij komt weer boven en watertrappelend draait hij rond in de rivier. Wat hij ziet is 1 horizon, hij is erdoor omhuld!


Als dit Jezus was, zou hij zich nu verrijzen uit het water en eroverheen gaan lopen .. ;-).


@Het leven is nou eenmaal lijden, lijden aan verlangens.

Is het leven voor jou zo, Boudolino?


Soms Yvonne. Daarom ook deze parabel. Ik word me er alleen maar steeds meer bewust van. Zie het verhaal lineair, soms slaat het bootje om en dan word ik wakkergeschud. Soms neem ik zelf een duik, omdat ik me bewust word van mijn benauwenis.


En ook dat is een verhaal.


Ha, ha, als een roeier ruggewaarts de leegte in. Ja, dat is eng.
Als onderdeel van het stappenplan voor spirituele groei noem ik dat 'de ruggewaartse disidentificatie'. Dat heeft ook te maken met de innerlijke waarnemer, of de innerlijke getuige, van logion 54.
Wat bedoel ik daarmee?
Je bent gehecht aan het verleden. Daar ontleen je je identiteit, je gevoelens en je bedenksels aan.
Door daar naar te leren kijken als innerlijke waarnemer neem je afstand. Je doet een stapje naar achteren, en nog een, en nog een. Staak de strijd en kijk. Staak de strijd en kijk. En al kijkende laat je los.
Stap voor stap terugwijkend raak je zo vrij van je identificatie met het verleden. Je ik-gevoel verschuift van de 'ik' uit het verleden, naar een zelf dat steeds minder gedefinieerd is.

Het kwijtraken van je oude ik kan als een crisis ervaren worden, als een angstige identiteitscrisis. Maar als je de crisis doorstaat, zal in de leegte die je ruggewaarts hebt betreden een ander ik-gevoel zich aandienen. Met dat nieuwe ik-gevoel gaat een nieuwe ervaring van verbondenheid samen.

Je hebt dat in je verhaal prachtig verbeeld. Eerst is er de roeier die zich vastklampt aan het verleden, met z'n rug naar de toekomst.
Dan is er de crisis die jij beschrijft als fatalistische berusting en zinloosheid, en het omslaan van het bootje - het verlies van het oude houvast.
Met als gevolg - in jouw verhaal - de bevrijdende lach en de ervaring van omhulling.
Heel mooi. Echt heel mooi.



It's all inclusive?!


Heb je het zelf geschreven???
Toppie


Zeker Yvonne, het is all inclusive, zelfs met die verlangens die lijden veroorzaken.

Je kunt om je heen kijken en een wereld aantreffen die pijn doet. Daarmee gaat op natuurlijke wijze samen een verlangen naar een betere wereld. Die verlangens zijn niet verkeerd. Ze zijn er gewoon, evenals de pijn die ermee samen kan gaan. Ze horen bij een innerlijk weten dat het ook anders kan.
Je kunt bijvoorbeeld verlangen naar een liefdevolle relatie met een broer. En het kan pijn doen als dat niet lukt.

Nu kun je die verlangens omschrijven als begeerte, als iets negatiefs, als een foute instelling. De belofte die met die opvatting samengaat is dat je een leven zonder lijden krijgt als je je begeertes loslaat.
Maar ik wil die verlangens naar een betere wereld niet kwijt, zelfs als ze pijn doen. Ze horen bij me als mens.

En dus zal het leven soms pijn doen. En soms is de oplossing dat je de onvervulbaarheid aanvaardt - maar niet dat je je menselijk vermogen om te verlangen uitschakelt.
En soms zal je verlangen naar liefde, vrede en gerechtigheid vervuld worden. En dat maakt dan weer veel goed.

Natuurlijk, er zijn verlangens die onrealistisch zijn. En dan is ook de pijn onrealistisch. Maar het menselijke vermogen om te verlangen, daar is niets mis mee, ook niet als de onvervulbaarheid pijn doet.


Hé wat mooi, dat had ik er zelf nog niet zo in gezien. Het is sterk geïnspireerd op logion 54. Je kunt het lineair zien, als een levenspad. Maar ik zie het eigenlijk bij iedere gebeurtenis, ieder verhaal in je leven. Ieder verhaal kan die cyclus doormaken. Zo maak ik dat mee met mijn broer, ik zie hoe ik dankzij dit forum tot de parabel van de roeier kan komen door de bijdragen over mijn broer. Dat ik hem nu uitnodig om in Nijmegen naar een mooi concert te gaan en gewoon met hem in verbinding kan zijn. Dat is één van die inzichten die je uit die rivier kan halen als je je erin onderdompelt. Je duikt rechtstreeks in je bewustzijn. Deze roeier valt nog, het bootje slaat om. Maar dat hoeft niet op die manier. Je kunt ook zelf een verfrissende duik nemen, toch?


Mooi verhaal hoor.
Bedankt.

Groetjes


Zelf geschreven? Ik weet het niet zeker, het kwam er zo uit. Maar het roept herkenning op. Mogelijk een andere parabel of een nummer. Zoals "De Alchemist" een parafrase is op "Het Lied van de Parel". Maar wel eigen geworden.


@ Maar ik wil die verlangens naar een betere wereld niet kwijt, zelfs als ze pijn doen. Ze horen bij me als mens.

Ik hou van je aardsheid. Er is maar één horizon, en die is oneindig. Hier en Nu.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.