Pakkende teksten

Vol - ledig

    door Johan , 17/01/2013 23:10. #44074. 13 reacties, laatste


Vol - ledig

Ik ben van overal.
Van waar de zee spreekt tot het land,
van waar de berg de sterren raakt,
waar het donkere bos de vlakte ontmoet.
Ik ben de mist die tot de hemel wierookt
en de zon die doorheen wolken de aarde zoent.
Ik ben het harde zuivere kristal van ijs dat rotsen splijt
en het geurige kruid dat tussen stenen bloeit.
Ik ben vuur dat licht draagt door de nacht
en de onzichtbare schaduw van de dag.

Mijn stem wordt gezongen
in het lied van vogels en krekels.
Mijn dromen zijn levend
in bomen die ze dragen tot in hun kruin.
Mijn weten gaat nergens heen
want het is de loop van elke weg.
Mijn voetafdrukken in het zand
vullen zich met water en worden geëffend.
Het ene dat bij me blijft wist ik altijd:
Ik besta en leef volledig.


Johan.


Prachtig, Johan.

Vooral dit:
"Mijn weten gaat nergens heen
want het is de loop van elke weg."

en:
"Het ene dat bij me blijft wist ik altijd:
Ik besta en leef volledig."


Bedankt Bram.

Ik heb nog nooit ergens een gedicht geplaatst. Maar ik heb hier de laatste maanden op deze plek zoveel ontvangen, het heeft voor mij zoveel teweeg gebracht, dat ik ook graag iets wil teruggeven aan mijn medelezers en -schrijvers op dit forum.



Erg mooi gedicht!

Ja, ik sluit me aan. Mijn wetenschap dat ik hier op deze plek ben om iets te zien. Al ben ik een passant, wel wil ik graag iets betekenen hier voor ik verder reis...


Dag Johan, je nam me mee in je verhaal over je zuivere zielscontact en de afloop hierna.
Je prachtige gedicht Vol-ledig beschrijft voor mij je volledige ervaring met het leven.

Geweldig dat je dit voor ons hier op dit forum zo mooi en ook heel duidelijk onder woorden hebt gebracht.
Dank je wel Johan


Ik heb het anderhalf jaar geleden geschreven voor een vriendin, een maand voor ze aan kanker overleed. Haar laatste half jaar wilden veel mensen in haar buurt zijn, om iets te beleven van de zuiverheid die ze uitstraalde. Ze kon niet ver stappen, maar ging elke dag naar dezelfde boom in het Peerdsbos, waar ze vlakbij woonde. Onder die boom bracht ze dan haar dag door. Stilaan werd het wezen en het leven van die boom voor haar duidelijk. Het bracht haar ertoe om van toen een rugzakje mee te nemen en een soort altaartje onder die boom te zetten, waarnaast ze ging zitten. Het was gek, die vrouw onder de boom. Wat kon zij daar beleven, elke dag? Wij hingen aan haar lippen, want de kosmos was daar voor haar opengegaan. Ik heb daarvoor en daarna nooit iemand ontmoet die zo levend is.


Ik ben de eerste en de laatste.
Ik ben de vereerde en de verachte.
Ik ben de hoer en de heilige.
Ik ben de vrouw en de maagd.
Ik ben de moeder en de dochter.
Ik ben de DNA* van mijn moeder.
Ik ben de onvruchtbare, en vele zijn mijn kinderen.
Ik ben wiens huwelijken talrijk zijn en ik heb geen echtgenoot genomen.
Ik ben de vroedvrouw en zij die niet baart.
Ik ben de troost van mijn barensweeën.
Ik ben de bruid en de bruidegom en het is mijn echtgenoot die mij verwekte.
Ik ben de moeder van mijn vader,
en de zuster van mijn man,
en hij is mijn nageslacht........

Jullie die mij kennen, wees onwetend van mij,
en zij die mij niet hebben gekend, laten zij mij kennen.

Want ik ben kennis en onwetendheid.
Ik ben schaamte en vrijmoedigheid.
Ik ben de schaamteloosheid en ben beschaamd.
Ik ben kracht en ik ben angst.
IK ben oorlog en vrede.
Sla acht op mij.

uit: Donder: volmaakt bewustzijn.
(*melos: lid, lidmaat, melodie, klank, wijs)


Ik ben de smaak in het water,
Ik ben het licht in de Zon en Maan,
Ik ben de drie letters A.U.M. in al de Veda's.
Ik ben de klankvibraties in de Aether.
Ik ben de mogelijkheden/vermogens van/in de mens.
Ik ben de maagdelijke geur van de aarde.
Ik ben de hitte in het vuur.
Ik ben het leven in alle levende wezens.
Ik ben het doorzettingsvermogen in de asceet......

Ken mij, O Partha* als het eeuwige zaad van alle wezens.
Ik ben de wijsheid in de wijzen.
Ik ben de moed van de dapperen.
Ik ben de kracht van de sterken welke vrij zijn van begeerten en hartstocht.
Ik ben de hartstocht in allen die zich voortplanten overeenkomstig het lot van het leven**.

uit: de Bhagavat Gita
*zoon van Pritha (Arjuna)
**Dharma.


Beste Jan,
Je citeert een deel van "Donder, volmaakt bewustzijn, teruggevonden bij Nag Hammadi.
Het woord Donder is een symboolwoord voor God, zoals in de oudheid gebruikelijk.
De voor mij fraaiste passage uit deze tekst, die in jouw citaat ontbreekt, is de volgende:
"Zoek mij in uw vreugde en in uw smart, want daar zul je me vinden."
Volgens mij is dat zelfs de kernboodschap van deze tekst.

Maar al te makkelijk zijn we geneigd God ergens een passende plek te geven. Dat moet dan natuurlijk wel een keurig nette plek zijn, ergens waar we God graag willen hebben. God moet wel zijn plaats kennen. In de hemel bijvoorbeeld.
Maar God laat zich niet opsluiten. God, als de Bron van alle zijn, is overal en alles zegt deze raadselachtige tekst. Maar hoe kun je God dan ontmoeten, ervaren, kennen? Want ‘overal en alles’ is wel erg vaag, bijna net zo vaag als ‘nergens en niets’.
Zoals in het Aramese Jezus-gebed wordt hier gezegd dat je God, als bron van alle zijn, kunt ontmoeten in je eigen binnenste, namelijk in je ontroering over wat is, in je vreugde en smart. Je hart is dus het raakpunt tussen jou en God, tussen jou en al wat is.
Maar als je in je hart geraakt wilt worden door al wat is, dan moet je wel de vensters van je ziel durven openzetten, en elke o zo veilige spirituele fantasie loslaten, of desnoods alleen maar even tussen haakjes zetten.
Dat vertelt mij deze tekst.

Je vindt een langere samenvatting hier.



Er is een fascinerend en voor mij veelbetekenend verschil tussen het citaat uit de "Bhagavat Gita", dank daarvoor, en "Donder volmaakt bewustzijn."

Het 'Ik ben' in "Donder volmaakt bewustzijn" slaat niet alleen op al wat fraai, wijs en krachtig is, maar ook op de smart en het oneerbare.
Dat ervaar ik als een kenmerkend verschil tussen oost en west. In de oosterse tradities is het lijden een menselijke fout. Voor de verlichte is het er niet meer. De boodschap van Jezus omarmt ook de lijdende mens, onvoorwaardelijk en niet beschuldigend. Dat is voor mij persoonlijk wezenlijk.

Overigens vind ik de Bhagavad Gita een prachtige tekst. Ik ben er pas nog over geinterviewd op radio Ohm door Rinus van Warven. Je kunt het gesprek hier beluisteren.


Beste Bram.

Ik voel me meer thuis bij het gedicht Vol-Ledig van Johan dan getheoretiseer over iets abstractst als "God". Die naam is bezoedeld en door die naam is veel bloed gevloeid. Daarom houd ik niet van God en Meesters.

Ik lees en wordt diep ontroerd door het lezen van o.a. Donder en de Bhagavat Gita.

Door het kijken naar de film van de Mahabharata en de ban van de Ring.

Het het voordragen van het "lied van de Parel" wordt mijn keel dichtgesnoerd, krijg ik tranen in mijn ogen van ontroering en druk in van binnenuit mijn borst.

Ik krijg tranen in mijn ogen (wordt melancholiek) bij het lied van Malle Babbe van Rob de Nijs.

Daarbij identificeer ik me met zowel Malle Babbe als de ik-figuur die fantaseert over zijn huwelijk in het wit met Malle Babbe, alsmede met de mannen van fatsoen die overdag in de kerk vooraan staan en in het duister doen wat hun vrouw niet mag weten en ik identificeer me ook met hun vrouwen.

Wat me wel stoort is soms de muziek die veroordelend is jegens de hypocriete mannen van fatsoen die zo precies weten hoe het in elkaar zit. Ook die dragen hun noodlot: hun Dharma. Ook bij hen ben ik melancholiek.

Ik voel de dramatiek, de vreugde en de pijn van het leven. Soms zie ik het onstoffelijke licht in het oog van mijn vrouw en soms de dofheid van verdriet in haar ogen.

Ik tracht steeds niet te oordelen over een ander en slechts mijzelf te oordelen.

groet van Jan


Dank Jan, voor je laatste reactie. Dat leert mij de mens Jan kennen. En ja, dit "Ik ben" van jou overtreft alle getheoretiseer, daar heb je helemaal gelijk in.
Jij bent dus... ehh... ehhh... gewoon Jan dus.
Je lijkt eigenlijk wel op ehh... ehhh... hoe zeg ik dat nou... op iemand die ik in de spiegel tegen kom als ik me sta te scheren, zeg ik dan maar.


Ik heb het citaat van Jan uit de Bhagavad Gita in dit draadje en het citaat van Yvonne elders toegevoegd aan de parallellen van logion 77, en ja, ook het gedicht van Johan. Dank voor deze fraaie teksten. Ben er blij mee.


Inderdaad Johan, je zegt het heel terecht, de kosmos is daar voor haar opengegaan.
Ik moest denken aan een een soetra tekst uit een boekje van Tolle 'De stilte spreekt': "Als je naar een boom kijkt en ziet hoe stil hij is, word je zelf ook innerlijk stil. Je maakt er op een heel diep niveau contact mee.Je voelt een heelheid met alles wat je in en door innerlijke stilte ziet. Het voelen van de eenheid van jezelf met alle dingen is LIEFDE".
Dat heeft jouw vriendin begrepen en ervaren Johan en daarom straalde ze dat uit naar haar omgeving. Wat een voorrecht om dat mee te kunnen maken.

Jaren geleden werd er schamper gelachen gelachen om prinses Irene, "Ze praatte met bomen" zo zei men.
We begrepen er niks van.
Ook zij begreep dat de stilte te ervaren met de natuur ons kan veranderen.
Daarom ben ik blij met haar ontwikkelde programma NatuurWijs dat al op diverse scholen aan onze kinderen wordt onderwezen.
Terug naar onze basis, terug naar onze roots, de natuur.
Heerlijk.








Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.