Pakkende teksten

Haar ware gelaat

    door Baudolino, 19/03/2013 23:25. #44424. 21 reacties, laatste

Ik heb veel op dit forum geschreven over mijn moeder. Daarom wil ik jullie deze bijdrage niet onthouden.

Vandaag heb ik afscheid genomen van mijn moeder. Zij is vorige week overleden. Even naar huis, omdat je denkt dat dat kan. Toen is ze overleden. Ik heb mijn wezen afgezocht naar een bittere draad in dit verhaal, maar hij is er niet. Er is alleen liefde, ook in die laatste act of will, ook in de dagen die volgden.

Vandaag heb ik de vrouw die zij was gevierd. Ik begreep de onvoorwaardelijke liefde niet, ik was onvoorwaardelijke liefde. En daarin zag ik veel dat ik anders over het hoofd zou hebben gezien. De kleuren, de muziek, het temperament en de pijn. Een warm, kloppend hart.

Ik dacht wij alleen (onvrijwillig) die pijn deelden, maar we deelden meer; veel, veel meer.

Ik heb mijn broertje herdacht. Het broertje dat ze in het ziekenhuis zag, in een delier, als een klein jochie, hangend in de deurpost. Haar verwerking, zo'n 50 jaar na dato. Met een beetje hulp van een warrig brein. Het heeft haar over een drempel heengeholpen, naar een vrijheid waarin ze haar angst voor de eenzaamheid van haar zoontje mocht omarmen. En daarmee sloot ze hem weer in de armen. Ze kon hem eindelijk weer eens zien.

Ik heb haar ware gelaat gezien, die namiddag dat ze gestorven was. Wij stonden om haar heen, en we zagen haar gezicht. Die ervaring was er later niet meer, dus het zal een laatste groet zijn geweest.

Vandaag besefte ik me dat ik haar al die tijd kende....Lost in translation?

Alles is vandaag gekend, erkend, en het was goed.




Gecondoleerd Baudolino met het verlies van je moeder. Dat de goede herinneringen aan haar in jou mogen blijven leven.



Bitter.Mijn medeleven.


Wat een bijzonder mooi en helend moment, Baudolino. Heel fijn dat je dat met ons wilde delen.
Ik citeer graag een zin van je:
"Ik heb mijn wezen afgezocht naar een bittere draad in dit verhaal, maar hij is er niet. Er is alleen liefde..."


Dank Baudolino voor het delen van je mooie bijdrage over het verlies van je moeder en over onvoorwaardelijke liefde.


Dank je Baudolino voor het delen, heel bijzonder. En liefde is m.i ook niet te begrijpen, ze Is. Alles.



Gecondoleerd Baudolino, wanneer verlies binnendringt in het leven markeert het een voor en een na. Liefde erkent en is gewijd in aanwezigheid dat het voor en na goed is.




Gecondoleerd Baudolino, mooi om te lezen dat uit de liefde alles goed is.


Ik voel steeds meer de aanwezigheid van het tijdloze in de werkelijkheid. Misschien door alle doden die ik te betreuren heb gehad in de afgelopen drie maanden. Maar het is een krachtig en positief gevoel. De authenticiteit van dat gevoel trek ik wel eens in twijfel, omdat het mijn neiging naar het euforische lijkt te voeden. Maar daar was woensdag geen sprake van. En de bron is mij nu duidelijk. Die ligt in mezelf en is verbonden met alles om hem heen. Ik heb dat nog nooit zo letterlijk, zo concreet gevoeld als afgelopen dinsdag. De avond erna had ik een gesprek met mijn broer, die weer thuis was. En hij was een beetje dronken, en hij kanaliseerde alles naar buitenwaarts gerichte agressie. Dat was ondanks mijn verwachtingspatroon erg confronterend. Omdat ik hoopte dat het anders zou zijn. Waar begint het zelfbeeld hierin, en waar begint het verhaal met de ander? De spanning is voelbaar.

Dinsdag zag ik dat alles goed was, omdat het ook goed was. Alle vizieren waren open. De dag erna sluipt de illusie er weer in. Mag de directe ervaring niet blijven wat zij is.

Voor mij is ook dat maar een verhaal, maar het is wel een hardnekkig verhaal. Omdat het verbonden lijkt met de liefde voor mijn broer. Zo houdt het verhaal zich in stand.

Daardoor kruip ik ook in een beschermende cocon, en wil er eigenlijk niet meer uit komen. Daarbinnen is het allemaal heel warm en liefdevol, maar er wordt steeds tegen het membraam gestoten. Dat is er allemaal nog en ik zie er als een berg tegenop.

En daarvoor is die klare blik nodig, die er dinsdag zomaar leek te zijn, zonder aankondiging of geritualiseer.

Wat dinsdag gebeurde, was in zekere zin ook nodig. Omdat hier iets definitiefs gebeurde, een belangrijk hoofdstuk in het leven van mijn moeder, en in onze relatie, wordt gesloten. Daarvoor in de plaats komt een dieper inzicht, lijkt het wel, dat leven en dood in zich opneemt. Een breuk in het golvende oppervlak van een hele diepe oceaan (beetje Mozaïsch, dit, hihi), waardoor een blik op de bodem wordt vergund, en al het krioelende leven daar. Threading your bare essence (vast een regeltje uit een nummer van Opeth....;-).

Een sleutel is gebruikt, vanwege de urgentie, en het is aan mij of die sleutel uit mijn verbeelding verdwijnt of dat de deur weer gesloten wordt.

Dit heet nu realtime schrijven, hihi.


Dank je Baudelino voor het delen van deze mooie en bijzondere bijdrage over dit afscheid in liefde.
In wezen is zo een beleven geen wezenlijk afscheid, maar blijft er een onsterfelijke band bestaan die nooit verloren gaat.



Baudolino,

Hierbij geef ik je een link naar een optreden van Sanel Redzic.Een jonge veelbelovende klassiek gitarist.

Misschien geeft het je afleiding en ontspanning.Ik weet dat je,net als ik,snarenfreak bent.Vandaar.

Veel kijk en luister plezier.

www.gitaarsalon.nl/GitaarSalon/Sanel_Redzic.html


Hallo Harry,

Wat een prachtig stuk is "La Cathedral"! Lang geleden dat ik het gehoord heb. En de broertjes Assad, wat mooi. Het roept goede herinneringen op aan de wekelijkse gitaarrecitals in De Vereeniging die ik met mijn broer bezocht. Toevallig heb ik de keuze om een toegangskaartje voor de GitaarSalon cadeau te krijgen. Mijn liefde voor de gitaar (in al haar verschijningsvormen) is ook in mijn nieuwe habitat niet onopgemerkt gebleven!

Dank je wel. En bedankt voor het attenderen op Opeth, bij vlagen magisch, bij vlagen grimmig voorbij alle grenzen......;-)


Dag Baudolino, ik heb er al een aantal keren over geschreven hoe schrijnend het contrast kan zijn tussen zo'n ervaring van totale, liefdevolle goedheid en de barre werkelijkheid.
De neiging kan dan ontstaan om te vluchten uit de wereld en je innerlijk leven daarvan als asceet af te schermen. Als je daar een religieus tintje aan wilt geven kun je monnik worden of kluizenaar. Meestal gaat dat samen met de intentie om je te onthechten van alles wat met je lichaam te maken heeft.
De andere mogelijkheid is dat je toch deel blijft nemen aan al het gedoe van de wereld. En daar kleeft dan weer het gevaar aan dat je die ervaring van totale, liefdevolle goedheid als een soort psychose gaat beschrijven, een euforische waan. Dan past die weer in de beschrijving van de wereld.
De derde mogelijkheid is die van het vreemdelingschap. Je koestert die eenheidservaring als reëel, maar je beseft dat je daarin slechts zelden gekend zult worden door je medemensen, en dan vooral niet door je naasten. Je bewaart de mystieke ervaring dan als een innerlijk geheim dat je slechts met enkelen kunt delen zonder dat het aangetast wordt.
En tegelijk neem je deel aan de wereld en zoek je daar een zinvolle bestemming, levend vanuit dat innerlijk weten van liefde.
Om dat te kunnen moet je in bereid zijn om eenzaam te zijn. Maar die geaccepteerde eenzaamheid hoeft niet alleen maar naar te zijn; die kan ook een intens vrijheidsbesef opleveren.
En als de eenzaamheid je zwaar valt kun je altijd troost zoeken in muziek.



En schiet weer helemaal vol bij "Farewell". Mooi.


Baudolino,

nog gecondoleerd met je moeder,

Mooi dat liefde zo sterk aanwezig is in je gedachten en gevoel over haar,

Heb zelf een goede band gehad met mijn oom, deze is bijna 13 jaar geleden gestorven in een ongeluk,

Toch mis ik hem niet echt, heb er op een vreemde manier vrede mee,

Misschien omdat ik zo'n goede band had met hem maar ik heb sterk het gevoel dat hij er nog steeds is.


Hallo Bram, ik weet het. We hebben veel uitgewisseld. Laten we dat blijven doen.

Ik heb hieronder heel veel woorden geschreven, en ik heb ze allemaal weer geschrapt. Wel muziek:

www.youtube.com/watch?v=4EJzn9D9sFA


Baudolino, je zei:
"We hebben veel uitgewisseld. Laten we dat blijven doen."
Doen we.


Top.


*Maar die geaccepteerde eenzaamheid hoeft niet alleen maar naar te zijn; die kan ook een intens vrijheidsbesef opleveren.* # 44449

Juist.
Omdat je misschien niet alles delen kan met iedereen, een éénling bent, maar je bent je-zelf.
Altijd, overal, een met je- zelf.

En in dat zelf vind je dan ook wanneer nodig, een manier om te troosten, in jou geval Baudolino de muziek, in mijn geval het bos en de bomen..




Baudolino,

dank je voor je ontroerende woorden over het afscheid van je moeder.
Ik wens je troost en moed.


Hallo Liesbeth, dank voor je woorden. Mijn moeder zou gisteren 81 zijn geworden. Ze was al in mijn gedachten, maar bij dat specifieke feit had ik niet zoveel gevoelens moet ik zeggen. Het zij zo, ik volg mijn hart meer dan ooit (ook omdat haar fluisterstem de laatste tijd beter hoorbaar is). Het is ok, ook mijn gekwetstheid, mijn plotselinge nieuwe realisaties over de impact van de elkaar voedende trauma's in het gezin waar ik in geboren en opgegroeid ben. Soms voel ik me onbeschermd, maar vraag me ook af wat ik te vrezen heb, behalve mijn eigen vrees. Als je onthecht van illusies, kan het even duren voordat de ware verbinding voelbaar wordt.


"Soms voel ik me onbeschermd, maar vraag me ook af wat ik te vrezen heb, behalve mijn eigen vrees. Als je onthecht van illusies, kan het even duren voordat de ware verbinding voelbaar wordt. "

dat ken ik..
ook lijkt het me dat die 'ware verbinding' in het begin aardig fragiel is en altijd weer een wakkelkontakt heeft..
Althans bij mij.
En toch is het altijd weer het onder ogen zien dat er niets anders is als mijn eigen vrees.., en klik de verbinding staat weer..


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.