Pakkende teksten

EMOTIONELE ONAFHANKELIJKHEID PAULO COELHO

    door Yvonne, 18/04/2013 18:22. #44566. 3 reacties, laatste

" In het begin van ons leven en opnieuw als we oud worden hebben we de hulp en genegenheid van anderen nodig. Helaas is het zo dat we tussen beide periodes in, wanneer we sterk zijn en prima voor onszelf kunnen zorgen, aan genegenheid en mededogen minder waarde hechten. Maar als ons leven begint en eindigt met een behoefte aan affectie, zou het dan niet beter zijn als we mededogen en liefde toonden aan de anderen in een tijd dat we de kracht en het vermogen ertoe hebben? " Bovenstaande woorden zijn afkomstig van de huidige Dalai Lama.
Het is inderdaad erg merkwaardig om te zien dat wij trots zijn op onze emotionele onafhankelijkheid.
Natuurlijk is het niet allemaal zo: we blijven de ander ons hele leven nodig hebben, maar zoiets laten blijken "dat doe je niet". Dus huilen we alleen als niemand ons ziet...
En vraagt een ander ons om hulp, dan beschouwen we hem als zwak, want hij laat zich meeslepen door gevoelens.
Er bestaat een ongeschreven regel die stelt dat de wereld van de sterksten is...dat alleen de best aangepaste overleeft! Als dat zo zou zijn, zou de mens nooit kunnen bestaan, omdat hij tot een soort behoort die een lange periode bescherming nodig heeft. Maar dit is onze wereld!
Ikzelf geef mijn afhankelijkheid niet op... Ik ben afhankelijk van mijn vrouw, familie, van mijn vrienden, van mijn uitgevers. Ik ben zelfs afhankelijk van mijn "vijanden", ze houden me scherp.
Natuurlijk, er zijn momenten waarop het vuur een andere kant op waait...maar steeds stel ik me de vraag: waar zijn de anderen? Heb ik me misschien te veel afgezonderd? Net als iedereen heb ik mijn momenten van eenzaamheid en bezinning nodig. Maar daar mag ik niet aan verslaafd raken. Emotionele onafhankelijkheid leidt tot niets! Behalve tot een zogenaamd onneembare vesting, met als enig en onzinnig doel anderen te imponeren. Emotionele afhankelijkheid daarentegen is als een vuur...
Relaties zijn in het begin moeilijk. Op dezelfde manier als dat je bij een vuur dat je net aangestoken hebt een onaangename rook voor lief moet nemen - je gaat er moeilijk van ademen en je ogen beginnen te tranen...Maar zo gauw het vuur op gang gekomen is, verdwijnt de rook en verlichten de vlammen alles eromheen - ze verspreiden warmte en rust en geven soms een vonk die ons brandt, maar juist zulke dingen maken een relatie interessant!
Ik ben deze column begonnen met een Nobelprijswinnaar te citeren over het belang van menselijke relaties. Ik eindig met professor Albert Schweitzer, arts en zendeling, die ook de Nobelprijs ontving, in 1952. “Ieder van ons heeft wel eens gehoord van een ziekte in Centraal-Afrika die slaapziekte heet. Wat we ook moeten weten is dat er een soortgelijke ziekte bestaat die het op onze ziel heeft gemunt, en die erg gevaarlijk is, want ze nestelt zich in ons zonder dat we het in de gaten hebben. Als je bij jezelf het geringste teken van onverschilligheid en gebrek aan enthousiasme bemerkt ten opzichte van je medemens, wees dan op je hoede! De enige manier om je tegen deze ziekte te wapenen is je te realiseren dat je ziel lijdt, werkelijk zwaar lijdt, als je haar dwingt tot een oppervlakkig leven.. Onze ziel houdt van mooie en diepe dingen”.


Wat heb ik toch een bloedhekel aan dit soort waarheden: "Het is inderdaad erg merkwaardig om te zien dat wij trots zijn op onze emotionele onafhankelijkheid."
Hoezo 'wij"? Wie is wie dat die weet dat ik trots zou zijn op mijn emotionele onafhankelijkheid? En wie is wie dat die weet hoe mijn medemensen elkaar zouden zitten?
Ik heb niets met dit soort collectieve beschuldiging van het menszijn, niet van mij en niet van mijn medemensen.
En ook verder staat het citaat vol andere waarheden die ook niet over mij gaan en de medemensen die ik ken.

Maar het citaat van Schweitzer, ja, daar ga ik graag in mee. Want dat is iemand die uit levenservaring spreekt, daarom recht van spreken heeft, en niet vanuit een dogmatische fictie over de collectieve slechtheid van "wij', vanuit een ivoren toren in een monnikenorde die zich van het leven verwijderd heeft. Hoeveel ziekenhuizen heeft de Dalai Lama eigenlijk opgericht?


Lieve Yvonne,

Emotionele onafhankelijkheid leidt tot niets.

Emotionele afhankelijkheid leidt tot niets.

? !

Als het omgekeerde even (on)waar is, is het rond en zegt het niets en zijn het
holle frasen.

Emotionele onafhankelijkheid is een onderdeel van geestelijke groei en heeft tot doel jezelf te kennen en daardoor ook de ander.

Oftewel: Hoe afhankelijk was Jezus van de mensen om hem heen?


Paulo Coelho (°1947 in Rio de Janeiro) betreft een gerenommeerd auteur. Deze winter heb ik zijn boekje 'De Alchemist' gelezen, waarvan er in Nederland en België al meer dan 1 miljoen exemplaren werden verkocht. Ik vond het een voortreffelijk boekje.

Op de binnenflap lees ik een recensie van Milorad Pavic : "De Alchemist is een hedendaagse versie van De kleine prins. Een magistraal en eenvoudig boek."

Op de achterzijde van het boek lees ik een korte samenvatting:
De jonge schaapherder Santiago heeft één grote wens: de wereld bereizen tot in alle uithoeken om zo uit te vinden hoe deze in elkaar zit. Zijn dromen over een verborgen schat zetten hem aan tot een zoektocht. Na veel omzwervingen ontmoet hij in Egypte de alchemist, die over grote spirituele wijsheid beschikt. Hij adviseert de jongen : 'Luister naar je hart. Dat kent alles, omdat het afkomstig is van de ziel van de wereld en daar ooit naar zal terugkeren (...) Waar je hart is, is ook je schat.'
De Alchemist is een magische fabel, met de diepe wijsheid van een klassiek sprookje.

Ik vond het een fantastisch boek en ik kan iedereen aanraden om het te lezen.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.