Pakkende teksten

Je vraagt hoe ik een gek ben geworden. Gibran.

    door Bram, 14/08/2014 09:07. #45616. 57 reacties, laatste

Je vraagt hoe ik een gek ben geworden. Dat kwam zo. Op een dag, lang voordat vele goden geboren waren, ontwaakte ik uit een diepe sluimer en kwam tot de ontdekking dat al mijn maskers waren gestolen - de zeven maskers die ik zeven levens wrochtte en droeg. Ik rende zonder masker door de overvolle straten, roepend, "dieven, vervloekte dieven." Mannen en vrouwen lachten om me en sommigen renden dodelijk verschrikt naar huis. Toen ik op de markt kwam riep een jongen vanaf het dak van een huis "hij is gek". Ik wierp een blik omhoog.

Voor het eerst kuste de zon mijn onbedekte gezicht, mijn ziel ontvlamde in liefde voor de zon en ik wilde mijn maskers niet meer. Als in een droom riep ik uit: "Gezegend de dieven die mijn maskers stalen." Zo werd ik een gek. En mijn krankzinnigheid bood mij zowel vrijheid als veiligheid. De vrijheid der eenzaamheid en de veiligheid die besloten ligt in het niet begrepen worden, want als iemand je begrijpt, maakt hij iets in je tot slaaf. Maar laat ik niet al te prat gaan op mijn veiligheid; immers ook een dief in de gevangenis is niet veilig voor een andere dief.
Jouw vreugde is jouw verdriet zonder masker.
Kahlil Gibran


Ah, dus toch niet veilig.
Ik neem aan Bram dat dit de originele tekst is?
Dan is er ooit met kopiëren van de teksten die op internet staan een foutje ingeslopen.
Dank!


"De vrijheid der eenzaamheid en de veiligheid die besloten ligt in het niet begrepen worden, want als iemand je begrijpt, maakt hij iets in je tot slaaf."

Het begrijpen dien je hier anders te verstaan dan in de alledaagse betekenis, zoals iemand kan zeggen: 'Ik begrijp jou'. In die alledaagse betekenis geef je ruimte aan de ander. Je aanvaardt diens toestand.

Maar hier is dat anders. Als een vrouw iets doet of zegt, en iemand reageert daar op met 'Echt iets voor een vrouw' dan maakt hij die medemens tot object van zijn eigen denkwereld. Hij 'begrijpt' haar. Die vrouw is nu niet meer wat ze is, nog onbepaald, maar ze wordt gereduceerd tot een vaststaand mentaal concept. Daardoor wordt ze tot slaaf van de denkwereld van het commentaar. Haar wordt de ruimte ontnomen om in openheid te zijn wie ze is. Dat is de betekenis van het 'begrijpen' in deze tekst.
Maar buiten alle concepten is er de vrijheid van de eenzaamheid en de veiligheid van het niet begrepen worden, dat wil zeggen in het niet gevangen zijn in allerlei mentale concepten.


"Maar laat ik niet al te prat gaan op mijn veiligheid; immers ook een dief in de gevangenis is niet veilig voor een andere dief."
Als mensen elkaar gevangen houden in mentale concepten dan plaatsen ze elkaar onderling in mentale gevangenissen. Je kunt je daar als individu wel uit bevrijden, maar niettemin zal je sociale omgeving voortdurend doorgaan met jou te 'begrijpen', dat wil zeggen: een concept op je te plakken, bijvoorbeeld dat je krankzinnig bent. Dan is het dreigende gevaar van de bevrijding geweerd. Want voor iemand die zichzelf gevangen heeft gezet in een mentaal concept, is de conceptloosheid een angstwekkende leegte.
Je bent dus nooit veilig, want de gevangenen om je heen zullen voortdurend proberen jou te vangen in hun eigen denkwerelden.


De tekst is eerder geplaatst door Yvonne bij logion 77. Daar is die wel op z'n plaats, maar de reacties bij de logions worden regelmatig geschoond.
Maar deze tekst is te mooi om te laten ruimen. Die heb ik daarom hier opnieuw geplaatst om hier een eigen leven te leiden.


Dank voor jouw visie op deze tekst Bram.
Kan me er goed in vinden!


Hetzelfde geldt voor mij!


Immers ook een dief i.d. gevangenis is niet veilig voor een andere dief...
Alleen iemand die zelf nog gevangen zit in concepten zal m.i. een ander gevangen proberen te zetten met concepten.


Ja natuurlijk Yvonne, die zet z'n medemensen gevangen in zijn eigen concepten.
Het daarbij behorende verhaal is dat over Heinrich in logion 61.
Heinrich wordt gevangen in de concepten van de nazi's.
Ik heb dat voorbeeld gegeven omdat het zo duidelijk is, maar in de praktijk van het leven gebeurt het meestal onopvallend overal om je heen, zelfs al in het jeugdjournaal.


Precies en de enige bevrijding is dit te doorzien.
Dit neemt de macht weg en zet je in je kracht.
Inzicht is alles.
Dan zet niemand je nog gevangen.



Meer een doorvoelen door te luisteren naar je innerlijke compas.
Wanneer iemand je probeert te vangen in concepten moet er m.i. innerlijk protest zijn.


Yvonne, je zegt twee dingen waar ik het helemaal mee eens ben en die ik zelfs als wezenlijk beschouw.
Je zegt:’De enige bevijding is dit te doorzien’.
Precies, het zien is de verlossing, ofwel het openen van de ogen van de blinden, in de symbooltaal van de gnostiek.

In je tweede bericht voeg je daar aan toe: "Wanneer iemand probeert je te vangen moet er m.i. een innerlijk protest zijn."
Ook dat ben ik met je eens.
Lang geleden vroeg iemand voorafgaand aan een open dag van een spiritueel centrum aan mij: ’Hoe kan ik degenen herkennen die macht over mij willen’. Mijn antwoord: Dat moet je aan je buik vragen. Als je een soort knoop in je buik voelt in de relatie met die medemens, dan moet je wegwezen. Ik ben er van overtuigd dat het intuitief ervaren van een poging tot gevangenneming heel lichamelijk is.

Maar niet alleen bij een poging tot gevangenneming ervaar je innerlijk protest. Ook later, als je al lang gevangen hebt gezeten in een conceptuele werkelijkheid, kun je een innerlijk protest ervaren. Ik heb dat proberen uit te leggen met mijn verhaal over ’Meneer Pastoor’. Je vindt dat verhaal bij logion 6.


Vind het heel mooi dat Gibran spreekt over de vrijheid vd eenzaamheid.
Ik hoor ook nooit ergens bij en ik vroeg me wel eens af; what's wrong with me? Maar eigenlijk wil ook nergens bijhoren en voel ik me in groepen nog eenzamer dan alleen.
Kan het prima vinden met mezelf.
En van daaruit met anderen.
Maar hoor nergens bij.




Vrijheid is aanvaarde eenzaamheid.
En daar zei Hans Jonas over:
"Het aanvaarde vreemdelingschap schept de afstand en de vrijheid die nodig is voor waarachtige naastenliefde.”


Ja mooi hoor!
Vrijheid is aanvaarde eenzaamheid!
Het schept de afstand én de openheid.
Zo ervaar ik dat inderdaad.

Dank Bram.



Is zo'n 'mentaal concept' niet vergelijkbaar met het hebben van een oordeel, of vooroordeel jegens iemand?
Dat is immers ook iets wat je herhaaldelijk tegenkomt in het dagelijks leven bij gesprekken en zo...?




In allerlei mystieke tradities wordt die eenzaamheid verbeeld als een verblijf in de woestijn. Voorbij de woestijn is het beloofde land, of de Bron.
Ik was gisteren met kleinzoon naar de film Koemba wezen kijken over een zebra die maar voor de helft strepen heeft. Hij hoort er dus niet bij. Hij is anders. Om dat te herstellen moet hij de afgesloten veiligheid van de kudde verlaten en een lange reis ondernemen, op weg naar 'de Magische Bron'. Tijdens die reis moet hij door de 'Vlakte van Verlatenheid'. Hij bereikt de Bron en verdrinkt daar in, zo lijkt het. Ondertussen zijn alle soorten van dieren hem gevolgd. Terwijl hij daar zo als dood lijkt te liggen, verklaart één van hen: 'Ik blijf in hem geloven'. Dan staat hij tot ieders verassing op uit de dood. Alle dieren zijn nu in hem verenigd.
Komt je dat niet bekend voor?



Leo, ook (voor)oordelen zijn mentale concepten.
Te onderscheiden van een antwoord voortkomend uit bewogenheid.


Wat grappig synchroon.
lees het prachtige verhaal vd zebra tijdens de koffie bij de Hema en even later zie ik een zebra in de etalage bij Beter Horen...




Ha, ha, heel opmerkelijk, Yvonne.


Ik ken verschillende mensen die geregeld een medium raadplegen. Ook dit vind ik een vangen in concepten. Het kleurt m.i.altijd jouw werkelijkheid en je verspeelt m.i. innerlijke aanwijzingen van toekomstige gebeurtenissen die véél nauwkeuriger en preciezer zijn dan wat anderen zeggen. Bovendien neem je dan je toekomst in eigen hand, doorleven moet je het toch i.t.t. onderdanige apathie waarmee degene zijn lot hoort onthullen door het medium.


P.s.; v.d. andere kant kan een door jezelf "gemaakt" concept, je toch ook behulpzaam zijn, wanneer je weet dat het een concept is?


@45657
De ontdekking dat je als mens gevangen kunt zitten in mentale concepten over de werkelijkheid ligt ten grondslag aan de meeste oosterse tradities.
Maar aan dat inzicht kun je heel verschillende conclusies verbinden over je bestaan op aarde. Je kunt bijvoorbeeld ernaar streven om permanent in een conceptloze toestand te verkeren. Dan ben je verlicht heet het.
In de praktijk van het leven komt dat neer op een vlucht uit de alledaagse werkelijkheid. Dat is ook letterlijk de doelstelling van het boeddhisme zoals die aan de Boeddha wordt toegeschreven: het stopzetten van het rad van wedergeboorte. Ook de huidige Dalai Lama heeft die doelstelling nog bevestigd in een boek van hem. Je zult daarom in boeddhistische teksten vergeefs zoeken naar het begrip zingeving.
Maar het inzicht in de gevangenschap in concepten hoeft niet te leiden tot een vlucht uit het leven.
De andere mogelijkheid is een terugkeer naar het leven, mét dat inzicht. We kunnen dus het inzicht in de gevangenschap in concepten overnemen van het oosten, want dat is op zich een grootse ontdekking. We kunnen daar vervolgens op een andere manier mee omgaan.
Die andere manier vond ik tot mijn verassing terug in de gnostiek: de twee één maken is daar de levenskunst.
Dan kun je inzien dat al die concepten niet alleen maar een gevangenis zijn, maar op een vrije manier iets moois: namelijk het toekennen van betekenis als een scheppende daad. Dat zou je zingeving kunnen noemen.
Als je je theorie-examen voor je rijbewijs hebt gehaald, dan heb je een heel boekje vol met concepten aan je brein toegevoegd. Best handig.
Dat is allemaal illusie zou je op z'n oosters kunnen zeggen, en dat is natuurlijk ook zo.
Dat is creatieve betekenistoekenning zeg je op z'n westers. En dat is ook zo.



Vrijheid zit er m.i. in dat je kunt kiezen voor een oordeel of concept, terwijl gevangenschap bestaat uit het gehecht zijn aan één oordeel of concept.


De gevangenschap zit dus niet in de concepten zelf, maar in de omgang daarmee. Het is niet alleen gehechtheid. Ja, dat ook, maar daar gaat aan vooraf het voor absoluut waar houden van een stelsel van concepten, en ze daarmee tot pijlers van zekerheid maken. Die zekerheid is een illusie maar je kunt daaraan zo gehecht zijn dat je bereid bent te moorden en te sterven voor het behoud ervan. En die gehechtheid wordt versterkt en in stand gehouden door de angst voor de leegte als je die zekerheid zou loslaten.
De huidige moordlust van de fundamentalistische moslims komt volgens mij voort uit de teloorgang van de vanzelfsprekende waarheid van hun geloofszekerheid als wereldomspannend proces.
Het is niet alleen het dreigend verlies van geloofszekerheid die moordlustig maakt. Het is in de kern het verlies van de eigen identiteit, het zelfbeeld,
die angstig maakt en bezworen moet worden.


Duidelijk voorbeeld dat het verlies van identiteit een hele bedreiging kan zijn.

Kan ik me ook wel iets bij voorstellen dat het een hele worsteling kan zijn die leegte zonder enig houvast binnen te gaan.Daar is ook zeker moed voor nodig.





In dit verband is het goed om het boeddhistische begrip egoloosheid eens opnieuw te onderzoeken.
Het inzicht dat je gevangen kunt zitten in een concept van de werkelijkheid met een zelfbeeld beschouw ik als een buitengewoon belangrijke ontdekking van het boeddhisme.
Ik heb daarover zelf het voorbeeld gegeven van Heinrich, de jongeman die opgenomen wordt in de ideologie van het nazisme. Hij krijgt daarbij een identiteit aangemeten: hij is een ariër.
Dat voorbeeld is duidelijk, maar veel minder duidelijk is dat we allemaal op vergelijkbare wijze opgenomen worden in de wereld met een zelfbeeld dat ons is aangeleerd, of dat we onszelf aanmeten. Dat ervaren we meestal als zo vanzelfsprekend dat we dat niet herkennen als een willekeurige betekenistoekenning, ook niet als je het verhaal van Heinrich leest en begrijpt. Het is werkelijk lastig om dat op jezelf toe te passen.

Als het boeddhisme spreekt over egoloosheid dan versta ik daaronder het loslaten van de sociaal toegekende identiteit. Dus daar zit wel wat in.
Maar het boeddhisme in zijn traditionele teksten heeft geen weet van wat er tevoorschijn kan komen na het loslaten van de nep-identiteit, namelijk het ware zelf. Het ware zelf speelt in het boeddhisme geen enkele rol. Het boeddhisme blijft steken, vind ik, in het loslaten van het valse zelf.
Ik neem die boeddhistische egoloosheid dus heel serieus maar met reserve over het vervolg. Jammer genoeg is die egoloosheid in het westen verstaan, en zo doet die althans de rondte, als een moreel oordeel over de mens, met precies dezelfde lading als de erfzonde: je deugt niet, je mag niet zijn wie je bent, je hoort dus egoloos te zijn. Zo is de egoloosheid uit het boeddhisme weer gevaarloos gemaakt voor de groepsidentiteiten, zoals bijvoorbeeld die van christenen. Egoloosheid wordt dan moralistisch verstaan als niet-egoïstisch mogen zijn en jezelf moeten wegcijferen. Maar zo was het bepaald niet bedoeld.


Als je dan steeds meer leeft vanuit je ware zelf, dan voelt dit m.i. als zijnde je bestemming.
Oftewel het begin en het einde.
Waar zou je dan in God's naam een medium voor raadplegen?


Het is heel wezenlijk, Yvonne, dat je zegt: 'dan voelt dat m.i. als je bestemming.'
De zinvolheid van het leven is geen filosofisch of spiritueel concept, maar een ervaringsgegeven.
Dat is de sprong waar we in onze tijd aan toe zijn: niet de mentale concepten over zin, maar het serieus nemen van de ervaring van zin of de ervaring van zinloosheid.
In de natuurkunde was het een geweldige sprong om afscheid te nemen van de mentale concepten over de natuur naar het proefondervindelijk onderzoek. Die sprong vond in het westen plaats aan het eind van de middeleeuwen.
Op vergelijkbare wijze zijn we nu toe aan een sprong uit de mentale geloofsartikelen naar de erkenning van de innerlijke ervaringen voor wat die in zichzelf zijn, los van enig geloof, bijvoorbeeld het ervaringsgegeven een bestemming te hebben, of, anderzijds, het ervaringsgegeven een zinloos leven te leiden.


Als je daar Bent, dan spreek je m.i. niet meer over de zin van het leven...

Trouwens Bram, je schreef eerder dat je in
Boeddistische teksten tevergeefs kunt zoeken naar zingeving.
Wat is eigenlijk het verschil?


Waarschijnlijk omdat ze zich terug trekken uit de maatschappij?
Ik ken ook Boeddisten die zich juist inzetten voor de maatschappij .


Ha, Yvonne, weet je, alle boeddhisten zijn ook gewoon maar mensen. En als mens kun je best wel aardig zijn voor je medemensen.
Ik zei daarom nadrukkelijk: in boeddhistische teksten. In het Oosten, en dat geldt ook voor de advaita vedanta uit India bijvoorbeeld, komt het concept zingeving niet voor in de religieuze teksten. Dat je als mens een individuele bestemming kunt hebben, komt in het boeddhisme niet voor. Het boeddhisme kent niet zoiets als 'de zin van je bestaan'. Echt niet.
Het leven is lijden volgens het boeddhisme en daar moet je ze snel mogelijk proberen aan te ontsnappen. Die opvatting, het basisconcept van het boeddhisme, laat geen ruimte voor zoiets positiefs als zingeving.

Dat je leven zinvol of zinloos kan zijn is een typisch westers concept.
Dat je zelf, op eigen kracht, zin kunt geven aan je leven is niet bepaald iets wat bij religies hoort met een theocratische structuur. Je zult het daarom ook niet vinden in christelijke teksten.
In het westen is zingeving, en ook het idee dat je als individu een eigen bestemming kunt hebben, vooral een filosofisch concept. Het hoort bij de westerse filosofie, en meer algemeen bij de westerse cultuur.

Maar los ervan of het al dan niet in religieuze teksten voorkomt, het is een universeel menselijke ervaring dat je je leven als zinvol of zinloos kunt ervaren. Dat ervaringsgegeven speelt een grote rol in de existentie-filosofie en indertijd tot mijn grote verbazing ook in de gnostiek. Dat gaat dus niet over een idee of een concept, maar over iets wat ervaren kan worden, ook door boeddhisten (als ze niet te streng in de leer zijn).


Dank voor jouw antwoord Bram.
Denk dat wanneer je doet wat je "moet" doen, je dit wel als een soort van kosmisch schouderklopje ervaart.


Absoluut, Yvonne, en ook dat 'kosmisch schouderklopje' is iets wat alleen in de ervaring optreedt.
En dat er zoiets is als 'doen wat je moet doen' ook dat weten is iets wat zich in de ervaring aandient, en niet als concept van een religie.
Dus: naastenliefde als gebod is geen liefde maar gehoorzaamheid. Maar er bestaat wel degelijk zoiets als naastenliefde in de ervaring. En misschien kun je die naastenliefde pas echt ervaren als je jezelf losmaakt van allerlei concepten, in de leegte dus.


Ja mooi hoor, is de cirkel weer rond Bram!


Lees nu dat Kahlil Gibran zong; zal mijn hart ooit een boom vol vruchten zijn, vruchten die ik kan plukken en uitdelen?

Vind ik mooi aansluiten .





Volgens mij doelt hij daarmee op het toepassen van verworven inzichten en Zijn in het dagelijkse leven.
De sprong van mentaal naar Zijn.


Mooie interpretatie Yvonne.


Als je gevangen zit in een stelsel van concepten zullen je handelingen voorgeschreven worden. Je reageert dan op de gebeurtenissen in je leven volgens de voorschriften van die conceptuele werkelijkheid.

Er zitten twee verschillende aspecten aan het bevrijding daaruit en het ontwaken van het zelf.
Er is het inzicht in de gevangenschap in concepten. Zoals Yvonne elders al opmerkt is het zien de verlossing. Dat is de overgang, ook volgens Yvonne hierboven, van mentaal naar Zijn.
Maar wat doe je dan? In de plaats van de voorgeschreven handelingen volgens de conceptuele werkelijkheid komt dan 'de bewogenheid van het hart'. Je reageert dan op de gebeurtenissen in je leven niet vanuit de conceptuele werkelijkheid, maar met een altijd weer nieuw antwoord vanuit je bewogenheid. Dat zijn volgens mij de vruchten waar Gibran op doelt. Die groeien, bij wijze van spreken, aan 'de boom van bewogenheid', of met een oudtestamentische variant: aan de boom van kennis van goed en kwaad. Natuurlijk verbieden priesters dat, als de behoeders van de conceptuele werkelijkheid. Maar ook hun gezag is een illusie waaruit je je kunt bevrijden.
Maar pas op, antwoorden vanuit de bewogenheid van het hart is niet hetzelfde als 'je gevoel volgen'. Want ook gevoelens kunnen worden bepaald door de gevangenschap in een conceptuele werkelijkheid - Heinrich bijvoorbeeld, die leert om Joden te haten en zijn mede-ariërs lief te hebben.


Er gaan alarmbellen bij je bij het zien van onrecht:
In actie komen en handelen, kan dat dus vanuit bewogenheid van je hart zijn of vanuit je gevoel volgen.
Wat ik waarneem kan dus ook ontstaan van mijn idee over de werkelijkheid, en gaan de bellen rinkelen vanuit een aanname of een projectie van wat ik zie of vanuit bewogenheid van het hart.
Meestal weet ik het wel, toch roept het nu vragen bij me op.
Waar ligt het onderscheid?


Als je eenmaal die vraag hebt gesteld, Nij, weet je het onderscheid. Daar valt geen intellectueel antwoord meer op te geven. Het is een bevinden en een kiezen.
De volgende vraag is daarom: neem je jezelf serieus met dat bevinden? Of vertrouw je jezelf niet en neem je toch maar de toevlucht tot de leer?
Als je eenmaal jouw vraag hebt gesteld is dat de keus die onafwendbaar volgt.
Met jouw vraag maak je jezelf verantwoordelijk voor je antwoord. Dat is een grote stap. Het is een vraag met wezenlijke gevolgen.


Helemaal waar wat je schrijft Bram.

@"Als je eenmaal jouw vraag hebt gesteld is dat de keus die onafwendbaar volgt.
Met jouw vraag maak je jezelf verantwoordelijk voor je antwoord. Dat is een grote stap. Het is een vraag met wezenlijke gevolgen"

Klopt helemaal. Hiermee is het vleugje twijfel opgelost over het onderscheid.
Dank je.


Ik heb me ook wel eens afgevraagd wat het voor een nut heeft om de reis door de woestijn te maken. Waarom meditatie en waarom ik me bezig moet houden met deze materie, met de switch van mentaal naar Zijn, terwijl dat voelt als mijn bestemming. Haha, Ik lijk Koemba wel. :-)
Je zou misschien zeggen dat je je beter rechtstreeks in kunt zetten voor het welzijn van anderen, voor het lijden van slachtoffers van hongersnoden, oorlogen of natuurrampen. Toch geloof ik dat wanneer we echt iets voor anderen willen betekenen, dat dit dan zal gaan vanuit diep inzicht, liefde en mededogen, en dat dat niet maar zo uit de lucht komt vallen.

Ondertussen geef ik natuurlijk de hongerigen te eten en de dorstigen te drinken...:-))


De passie die ik heb voor Zijn, ten diepste te zijn wie ik ben ervaar ik als een proces,
een proces van zien, van all inclusive.
Van daaruit doet zich voor wat zich voordoet, zoiets..


Die passie deel ik Nij.
Als dit zowel micro als macro plaatsvind...
kan alleen zo'n sprong m.i. werkelijk bevrijden. De wet van de 100e aap kennende moet er volgens mij spoedig een shift komen in Bewust Zijn.


#45685

Dit zou best kunnen Yvonne.
Ik kan hier niets over zeggen
Ik weet het niet.


Gewoon maar doorgaan met onze passie, Nij? :-)


Het kan niet anders, het wil niets anders.
Een volmondig ja Yvonne.


Jouw antwoord Nij doet me direct denken aan Merkstenen van Dag Hammarskjöld. Heb het er even bijgezocht, heb het jáááren terug gelezen en dit stukje sprak me aan:

Eens zei ik ja, tegen iets iemand of iets.
Hoe dat gebeurd is, weet hij niet.
Het was groter dan hemzelf.
Het is een ja waarin hij zichzelf slechts kan laten vallen; alléén en zonder enig houvast. Hij beseft dat dit alles te maken heeft met de mystieke traditie.
Zeker hij heeft zijn eigen ja-woord willen spreken. Zijn keuze tot het secretaris generaal van de VN heeft hij ervaren als het ja-woord op een roeping. Toch wist hij dat dit geen actieve daad was, die hij stelde op eigen kracht. Het ja overkwam hem, werd hem geschonken en ontstond in hem voorbij en dieper dan ieder woord dat hij kon spreken. De weg heeft hem gekozen op een ongrijpbaar en onnoembaar ogenblik. Terwijl het diepste ja eerst vóór hem lag als een stap die moed vereiste, kon hij er vervolgens op terugkijken zonder dat hij het zich als verdienste kon aanrekenen; Daarna had het woord "moed" voor mij zijn betekenis verloren, omdat niets me meer ontnomen kon worden. Hij besefte dat het ja daar tussenin moest liggen als de passieve daad van zijn totale overgave. Dit ja dat hem overkomen was, had hem immers fundamenteel omgevormd.
De eenvoudige en simpele woorden van het onze Vader wezen zich steeds meer door zijn spreken als uitdrukking van dit ondeelbaar ogenblik van overgave.




Heel mooie tekst Yvonne.
Dank je wel.

Bron van Zijn, die ik ontmoet in wat mij ontroert,
Ik geef u een naam opdat ik u een plaats kan geven in mijn leven.
Bundel uw licht in mij - maak het nuttig.

Vestig uw rijk van eenheid nu,
uw enige verlangen handelt dan samen met het onze.
Voed ons dagelijks met brood en met inzicht.
Maak de koorden van fouten los die ons binden aan het verleden,
opdat wij ook anderen hun misstappen kunnen vergeven.

Laat ons de Bron niet verzaken,
Want uit u wordt geboren:
de alwerkzame wil,
de levende kracht om te handelen,
en het lied dat alles verfraait,
en zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.


Dank je Nij.

@De weg heeft hem gekozen op een ongrijpbaar en onnoembaar ogenblik.

logion 23.
Jezus zei:
Ik zal je uitkiezen,
één uit duizend en twee uit tienduizend
en zij zullen staan als een eenling.


logion 23:
Liefde, als kaderloze acceptatie van de ander, ziet die éne uit duizend en ervaart een ontmoeting met een medemens als twee uit tienduizend, als twee mensen die beiden als eenlingen trouw zijn aan zichzelf, en de ander respecteren in diens unieke eigenheid.
Alleen liefde maakt heel, ook een ontmoeting.



'Ontmoeten
is meer dan iemand tegenkomen of bij elkaar zijn,
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets van verwondering en herkenning.
De ander is een antwoord op de vraag, op iets in jou.
Een echte ontmoeting raakt je, ze vraagt openheid van jou.
Niet dat je alles moet zeggen tegen die ander, maar wel dat die ander
jou iets mag zeggen of vragen.
Ontmoeten is de ander binnenlaten in het huis van jezelf met het risico
dat hij of zij ontdekt dat niet alles echt is in je huis.
Dat je je soms anders voordoet, dat je kwetsbaar bent en soms anderen
gewoon napraat.
Iemand ontmoeten is iemand binnenlaten in de binnenste cirkel van je
leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen, gewoontes, gevoelens en opvattingen.
Pas als je de ander zo diep laat binnendringen kan je van een ontmoeting
spreken.
Een echte ontmoeting laat sporen na.'

Maurice Knegtel






@De weg heeft hem gekozen op een ongrijpbaar en onnoembaar ogenblik.
@Alleen liefde maakt heel
@Ik zal je uitkiezen

Bewustzijn op zoek naar zichzelf?


Fijn je te ont-moeten Nij!!!
:-)


Insgelijk Yvonne!


Ik vond deze over ja zeggen bij Pakkende teksten van Dag Hammarsklold:

Ik weet niet wie of wat de vraag stelde
Ik weet ook niet meer wanneer dat was
Ik weet niet eens het antwoord meer
Maar op een gegeven moment antwoordde ik
Ja op iemand of iets,
en vanaf dat uur was ik er zeker van
dat het bestaan zinvol is en
dat daarom mijn leven in zelfovergave
een doel had.





Thanxxx Nij!
Dat zocht ik óók...
Zo mooi...


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.