Pakkende teksten

stukjes tekst uit het lied van liefde

    door Nij, 26/07/2015 10:41. #46254. 25 reacties, laatste


Liefde leert ons kijken met ons hart, en niet met ons hoofd.
Zij kan ontroerd worden door wat zij leest op het gezicht van de ander.
De liefde denkt niet in etiketten, maar heeft een open oog voor het unieke van ieder mens.
Liefde luistert achter de woorden en hoort wat er eigenlijk in het hart van de ander omgaat.
Zij beheerst de kunst van het zwijgen om de ander niet te kwetsen. Ook zwijgt zij omdat zij de ander niet de fouten wil afnemen die hij of zij als levensles nodig heeft.
De ware liefde verlangt er niet naar de ander te bezitten, maar laat haar of hem juist vrij.
Liefde is je hart openen en kwetsbaar durven zijn.
De liefde oordeelt niet, maar is bescheiden en terughoudend.
Daarom kiest zij nooit voor meedogenloze eerlijkheid, maar houdt zij rekening met wat het hart van de ander aan kan en op dat moment nodig heeft.
De ware liefde spreekt daarom uit wat de ander nodig heeft, en niet wat wij zelf zo graag willen zeggen.
Liefde is niet zozeer geven en nog eens geven.
Zij weet dat het de hoogste gave is om de ander toe te laten in je hart.
Meer dan wat ook heeft de ander vooral onze aandacht nodig en een open hart dat de ander omhult met respect en warmte.
Liefde weet ook hoe belangrijk het is jezelf lief te hebben: wie zichzelf niet liefheeft, kan net zo min van een ander houden.
De liefde weet grenzen te stellen en nee te zeggen wanneer dat nodig is om bij jezelf te kunnen blijven.
Zij is dan ook in staat met respect en verwondering naar zichzelf en naar de eigen levensgang te kijken.
De ware liefde vraagt ons steeds opnieuw de weg te zoeken vanuit ons ego naar ons hoger zelf, want alleen dán kan zij zich in ons ontvouwen naar haar ware aard.
Liefde maakt ons mooi.
De eigenlijke waarde van een mens ligt in de kracht van zijn of haar liefde.
Vertrouw je daarom toe aan de liefde.
Stel je hart open voor haar, en deel ervan aan wie maar ontvangen wil.
Hans Stolp


Dank je Nij voor het plaatsen van deze mooie bloemlezing over de liefde.
Heerlijk, als je de gave hebt zoals Hans om de liefde zo te verwoorden.
Ik hoop dat vele harten door het lezen hiervan geopend mogen worden.
Hartelijke Groet.


@De ware liefde vraagt ons steeds opnieuw de weg te zoeken vanuit ons ego naar ons hoger zelf, want alleen dán kan zij zich in ons ontvouwen naar haar ware aard.

Voor mij voelt dit net alsof dit een veroordeling is van ons ego, en alleen al het benoemen van het "hogere" zelf, een veroordeling van het lagere. Kan aan mij liggen, maar m.i. is er niets mis met beiden. Ik geloof zelfs dat het ons ego is die ons aanspoort om ons te ontwikkelen, spiritueel te groeien....


@De ware liefde vraagt ons steeds opnieuw de weg te zoeken vanuit ons ego naar ons hoger zelf, want alleen dán kan zij zich in ons ontvouwen naar haar ware aard.

Yvonne@ Ik geloof zelfs dat het ons ego is die ons aanspoort om ons te ontwikkelen, spiritueel te groeien....


ha Yvonne

M.i. wordt in hoewel andere bewoordingen, in beide quotes toch hetzelfde gezegd en bedoeld over ego.









Ware liefde is misschien helemaal niets vragen.
Er iets voor vragen wordt al gauw ruilhandel.
Ik weet zelfs niet wat er nodig is om mijzelf aan te sporen laat staan een ander.
Maar het leven blijft me wel verwonderen en misschien geeft het leven me keer op keer aanwijzingen.
En toch op de één of andere manier vind ik de heleboel soms zo verschrikkelijk wreed hier op de wereld, als je kijkt naar de natuur is deze toch erg wreed, ik zie eten of gegeten worden.
Zijn we hier op deze wereld childeren of a lesser god ?



@

M.i. wordt in hoewel andere bewoordingen, in beide quotes toch hetzelfde gezegd en bedoeld over ego.

Ik lees dat net zoals Johan dat zegt Nij, ware liefde vraagt zich dat m.i. allemaal niet af. En dat wil niet zeggen dat dat altijd maar lief is.

Johan, misschien is het wreed om wreedheid uit te sluiten? Als het er op welke manier niet mag zijn, dan heb je er al voor gekozen, toch?


Are you a child of a lesser God, Johan?


#46260
Maar waarom Yvonne zou je vragen of je afvragen uitsluiten?

Het stukje in de tekst gebruikt het woord ware liefde.
Het is een lofzang vind ik, een mooie.
Ik merk dat het woord ware liefde nu bij mij onder druk staat.
Wellicht een woord teveel.



Hoi Nij, het gaat er m.i. niet om dat ik het afvragen of vragen uitsluit, maar Liefde handelt m.i. spontaan, vanuit het hart, zoals deze lofzang ook zegt. Spontaan vanuit geraaktheid.
Het afvragen en vragen is m.i. weer meer iets van het brein, dat calculeert en berekent.
Maar ook dit kan leiden tot inzichten en spirituele groei.

Haha Nij, ja een woord teveel.
Je hebt Liefde en Ware Liefde...
En dan nog Ultra Ware Liefde...
Liefde staat voor mij synoniem voor waarheid. En die Zijn beiden voor mij.
Punt. Liefde Is, waarheid Is...


@Spontaan vanuit geraaktheid.

@Het afvragen en vragen is m.i. weer meer iets van het brein, dat calculeert en berekent.

Spontaan reageren vanuit geraaktheid, doen vanuit geraaktheid, ja .. zeker..

Wat mezelf betreft is het dat niet alleen.
Soms vraagt geraaktheid om niet doen, niet handelen maar zwijgen en laten.
Vraagt het om waakzaamheid.






@Wat mezelf betreft is het dat niet alleen.
Soms vraagt geraaktheid om niet doen, niet handelen maar zwijgen en laten.
Vraagt het om waakzaamheid.

Helemaal mee eens Nij.


#46259
@Ware liefde is misschien helemaal niets vragen.
Er iets voor vragen wordt al gauw ruilhandel.

Wederkerigheid ervaar ik als gelijkwaardig hoewel dit ook weer een begrip is.

@ Ik weet zelfs niet wat er nodig is om mijzelf aan te sporen laat staan een ander.
Maar het leven blijft me wel verwonderen en misschien geeft het leven me keer op keer aanwijzingen.

Ik vind het mooi wat je hier zegt.

@En toch op de één of andere manier vind ik de heleboel soms zo verschrikkelijk wreed hier op de wereld, als je kijkt naar de natuur is deze toch erg wreed, ik zie eten of gegeten worden.

De heleboel Johan?

Ik keek van de week naar het programma Dilemma op de tv. Mensen die een dierbare verloren waren door moord.
De vraag speelde of zij in contact wilden met de dader.
De voor en tegens werden besproken.
De moeder van Milly die 5 jaar geleden haar dochter verloren was, zij was vermoord door hun buurman, een politieagent, zij sprak ook.
Zij vertelde dat zij de man in de rechtzaal gezien en aangekeken had en dat dat genoeg was. Zij wilde geen contact met hem, want dan zou zij hem energie geven, dat gunde ze hem niet.
Zij wilde door met haar leven, en dat lukte haar en haar gezin. Zij konden naast het verdriet en gemis, toch genieten en op vakantie gaan.


Are you a child of a lesser God, Johan?



Op onze wereld is er een kringloop van leven maar wel in een hiearchie.
Wij als mens staan aan de top van deze hiearchie.

Waarom zal er dan geen goddelijke hiearchie kunnen zijn ?

Alles één en in de bron en onderhouden door de bron maar wel een goddelijke hiearchie van entiteiten die niet allen het inzicht hebben dat de bron alles lief moet hebben kan niet anders.

Daarom geloof ik sterker en sterker dat onze wereld niet direct vanuit de bron geschapen is wel indirect er altijd mee verbonden is en zal zijn.
Kan niet anders


Met kan niet anders bedoel ik dat voor mijn gevoel ik er altijd mee verbonden zal zijn of ik dat nu wel of niet besef.


Mooi voorbeeld Nij, daarom zei ik bewust een heleboel maar gelukkig niet alles.


Ik lees die tekst van Hans Stolp en vraag me af: ga ik reageren? Want er zitten een paar opmerkingen in die me helemaal niet zinnen. Maar acht, dacht ik, laat maar. Zijn oproep tot liefde is mooi en die addertjes...
Maar nu Yvonne daarop gereageerd heeft en ik het eens ben over haar opmerking over het ego, voeg ik toch maar mijn commentaar toe.
Er zitten twee elementen in de tekst van Hans Stolp die me niet zinnen.
Dat is, allereerst die zin over het ego en het hogere zelf. Ik zie dat onderscheid helemaal niet. Dat er zoiets als een 'hoger zelf' en daarvan afgescheiden het 'lagere' ego zou bestaan, is voor mij een opsplitsing van het menszijn die me niet zint. Mijn gewone ik is dus niet goed genoeg en ik moet op zoek naar iets 'hogers', onder leiding van Hans Stolp natuurlijk. Voor mij is er niet iets laags en iets hoogs. Daar doe ik althans niet aan mee.
Maar wat me nog het meest stoorde was deze zin:
"Ook zwijgt zij omdat zij de ander niet de fouten wil afnemen die hij of zij als levensles nodig heeft."
Het is een oproep om aangedaan , maar wel 'spiritueel', aan de zijlijn toe te kijken als een medemens het moeilijk heeft. Want het lijden is een les om van te leren. Bah.
Het lijden van een medemens vraagt niet om onaangedaan vanuit een 'hoger' inzicht toe te kijken, maar om de bereidheid tot geraaktheid, tot lotsverbondenheid, en vraagt om empathie, om nabijheid, en dus juist niet om 'spirituele' afstandelijkheid.


Verschillende interpretaties van de tekst zijn mogelijk. Thnx.

Eerlijk gezegd heb ik getwijfeld of ik het stuk zou plaatsen omdat ik weet dat je voorkeur zeker niet uitgaat naar Hans Stolp.
Ik heb het toch geplaatst op de eerste plaats dat ik mezelf niet wil beperken en op de tweede plaats juist verschillende zienswijzes tot nadenken kunnen zetten.

De waarheid van vandaag is de gevangenis van morgen.


Hans Stolp is een goed mens, daar twijfel ik absoluut niet aan.
Maar zijn denkbeelden over 'het hogere' staan heel, heel ver van me af. Ik blijf liever met mijn voeten op de aarde en mijn medemens nabij, ook als die niet 'hoger' is.
Ik waardeer best wel Nij, dat je die tekst geplaatst hebt. Niks mis mee. Thnx.


Dank voor je reactie Bram.


Dank je wel Nij voor het plaatsen van de tekst.
Als we het allemaal met elkaar eens waren, valt er weinig te zeggen, toch?

Johan, ik begrijp helemaal niets van wat je zegt in #46267, voor wat mij betreft allemaal aannames.


Fijn om zo op "ons forum" de bloemlezing over liefde met elkaar van gedachte te wisselen.
Nu het zo goed als tot een eind lijkt te komen toch nog een reactie mijnerzijds.

Allerlei gedachten komen bij me op, zoals Bram mij eens een mythisch beeld mailde.
Het zelfbewustzijn zo vertelde hij, daar is iets bijzonders mee aan de hand.
Wanneer ik in de spiegel kijk kan ik zeggen: "dat ben ik" maar ik ben het ook niet.
En daar begint het verhaal.
Dit zelfbeeld kan een eigen leven gaan leiden, zichzelf losmaken van het oorspronkelijke zelf, er ontstaat als het ware een vals zelf, niet geworteld in het Oerzelf.
Het valse zelf, het arrogante denken, (de demiurg) wordt een mythisch symbool genoemd in de gnosis.
Een eigen voorstelling van de werkelijkheid, van de waarheid.
Maar een wonder helpt mij uit deze schijnwereld, zodra ik door heb hoe het arrogante denken (het ego) werkt, wordt de Christusnatuur in mij geboren, de mythologische voorstelling van dit inzicht.
De gnostiek noemt dit "het luisterend denken".
Dit luisterend denken zal het arrogante denken doen oplossen zoals het licht de duisternis verdrijft.
De scheppingskracht van de gnosis is: Mens sta op en herinner jezelf.
Door nu stil te zijn zal de liefde gaan spreken, onze harten openen en een nieuwe schepping zal zich in ons openbaren, steeds
opnieuw, zoals het Aramees Onze Vader ons aan het einde openbaart:
"Uit u wordt geboren het lied dat alles verfraait en zich van eeuw tot een vernieuwt".

Ik voel me gelukkig dat ik ooit deze website heb gevonden, wie oren heeft die hore.

Een hartelijke groet voor u allen.



Wat een mooie bijdrage Wim. Dank je wel.


Johan, ik begrijp helemaal niets van wat je zegt in #46267, voor wat mij betreft allemaal aannames.

Hoi Yvonne zijn het van ons allemaal geen aannames dan ?


@Hoi Yvonne zijn het van ons allemaal geen aannames dan ?

Ik weet alleen Johan van mezelf, en ik neem niets zo maar aan.


Dag Bram,
Graag wil ik ook iets zeggen over de tekst van Hans Stolp. Je kunt diverse uitspraken soms goed gebruiken om je eigen lafheid mee te maskeren. Zoals toekijken hoe iemand zijn levensles moet leren. Ik heb diverse keren iemand horen zeggen dat hij/zij deze les moet leren. Zoals een meisje, die vanaf haar dertiende drugsverslaafd was en in een sexpaleis moest werken van haar vriend.
Dit moest zij in dit leven ondergaan, als levensles, ipv dat er ingegrepen werd.
En een mooie getalenteerde vrouw die elke dag getreiterd werd door haar man vond dat ze in dit leven moest leren omgaan met zo'n man. Tot mijn grote verbazing deed een bekende Nederlander de uitspraak dat er wel een hogere reden zal zijn dat hij zijn vrouw, zoon en kleindochter door een ongeluk had verloren. Waar ik persoonlijk veel moeite mee heb is de aanname dat in ieder mens iets goeds zit en deze daarom niet uit de weg mag gaan. Ik ben van mening dat er mensen zijn die enorm schadelijk en gevaarlijk voor je leven kunnen zijn. Ik heb op mijn werk iemand meegemaakt die jarenlang zijn omgeving terroriseerde, het afdelingshoofd was bang voor hem, hij chanteerde, hij treiterde zwakke mensen, stal als een raaf en wist de publieke opinie zo te bespelen dat hij toch als een goede kerel gezien werd. Zijn dochter liep van huis weg, hij vond haar een varken, en later heeft ze zelfmoord gepleegd. Ik heb ook met die man te maken gehad. Bij niemand kon je terecht, moest het goede in hem zien, hij was toch niet te veranderen, enz. Is het niet laf van de leiding en/of arrogant om te denken dat jij wel het goede kunt aanwakkeren in een door en door crimineel gewetenloos persoon.?? Een tante van mij is onlangs plotseling overleden omdat ze over- oververmoeid was. Haar leven lang goeddoen, zieke mensen verplegen, junks en zwervers opvangen, alles en iedereen verdedigen en altijd belazerd worden.
Ben ik nu te negatief. ....


Ina, ik ben het helemaal met je eens. Dat is precies wat ik tegen die tekst van Hans Stolp heb.
Nee, je bent niet te negatief.
Ik heb dit soort redeneringen eerder een vorm van spirituele lafheid genoemd: je kijkt toe en verzint een zogenaamd spirituele reden om niet in te hoeven grijpen. Dan kun je verheerlijkt onaangedaan langs de zijlijn toekijken hoe mensen kapot gaan.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.