Pakkende teksten

Luisteren

    door Wim van Utrecht, 16/06/2007 23:34. #5407. 10 reacties, laatste

Voor alle deelnemers aan dit forum.
Meerdere malen heb ik op dit forum "lief en leed" gedeeld, daar waar ik dacht dat ik iets mocht delen. Ik ben nu in de luisterfase, een soort digitale etherstilte.

Ik las in de Happinez een toepasselijk gedicht van Leo Buscaglia uit 1980 dat ik met "jullie" wil delen.

Wim.


LUISTEREN

Als ik je vraag naar mij te luisteren en
jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen
als ik voel,
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.
Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij denkt dat jij iets moet doen
om mijn probleem op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd het ook mag lijken.
Dus alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.
En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.




Dag Wim,
ik luisterde, met een glimlach!
Want, wat mooi weer van je te lezen.
En je woorden in dit gedicht, ik neem ze mee...
Dag, een lieve groet, Francis


Mooi gedicht Wim!
Ik kende het en iedere keer weer fijn om te lezen.
Dank voor het delen.
groet
Nij



Wim,

Helaas moet ik bekennen dat ik me ernstig
aangesproken voel hierdoor.

Waarvoor dank.

Vriendelijke groet

Harry


Lieve Harry en iedere andere lezer(es),

Harry, ik kan me heel goed voorstellen dat het stuk van Wim je ernstig aanspreekt.

Wim, bedankt voor het plaatsen. Ik kende het en jij bracht het weer even in herinnering.

Ik heb even niet gepost. Wilde even luisteren door alle gesproken woorden tot me te nemen.

En dan hoor ik bij jou Harry, dat je heel wat in je rugzakje hebt zitten. Ik hoor je worsteling en hoor soms je zelf bevrijdende kracht.

Ik hoor, Linda, je onmacht om met de door jou genoemde "macht " om te gaan.
De valkuilen die je tegenkomt. En het verdriet wat je daarbij hebt.

Ik hoor Nij, je zoeken naar evenwicht.
Het zoeken naar woorden die dat voor jou duidelijk zouden kunnen maken.
De onzekerheid ook , om je weg te gaan.

Ik hoor Leo, je vermogen tot relativeren.
Je kracht van de humor.

Ik hoor Francis, je lieve moed om te blijven verbinden. Om mensen het mooie te laten zien en jouw eigen kracht daar in.

Ik hoor Trudy, Je goede wil om te delen. Je herkenning die je zo open kunt delen.

Ik hoor een stukje boosheid bij Karel, die zo fraai laat zien wat woorden kunnen doen, als je daar je eigen interpretatie aan geeft.

Ik hoor Johan, die zo graag de ziel, zijn ziel wil verbinden aan wat voor hem een weg zou kunnen zijn.

Ik hoor mijzelf, die het nu even moeilijk vind om op al dit alles te reageren.

Lieve mensen, ik hoor, ik voel, heel veel verdriet, onmacht, teleurstelling, zoeken, en ik zoek driftig met jullie mee.

Maar wat ik ook hoor, wat ik ook zie, is dat er soms zo "makkelijk "wordt verwezen naar de logions.

Natuurlijk zal een ieder daar op welk moment dan ook een stukje herkenning in kunnen vinden. Een stukje lering uit kunnen halen. Een gevoel van wauw kunnen krijgen.
Dat heb ik ook, zeker weten. En ben Bram dan ook zeer dankbaar.
Het zijn weer heel mooie richtingwijzers om te kunnen komen tot....

Richtingwijzers, vuurtorens op mijn en jouw pad, zo mag ik hopen.

Maar nu dat pad, die weg die we gaan. Een ieder op zijn eigen wijze. Een ieder met zijn/haar eigen bagage. Een weg die we gaan van vandaag naar morgen. Een weg met gladde rechtte stukken en evenzovele hobbels, kuilen en bochten.

Die weg, gaan we met elkaar. Die weg, het leven zelf, die leert mij, ( ik hoop jou ook ), met alles wat we krijgen aangereikt aan mogelijkheden om hem te gaan.

Tot slot ( alweer een ander die iets moois zegt, weer woorden, maar iets anders heb ik niet, mijn armen zijn te kort. )

Een kloosterling kwam bij Theodorus, de abt van het klooster van Sceta en zei: "Ik weet waartoe we op aarde zijn. Ik weet wat God van de mens verlangt, ik weet hoe ik Hem het best kan dienen. En toch ben ik niet in staat om te doen wat ik zou moeten doen."


De abt zweeg lange tijd en zei toen: " Je weet dat er aan de overkant van de zee een stad ligt. Maar je hebt nog geen schip gezocht, je bagage nog niet aan boord gebracht en je bent het water nog niet over gestoken. Waarom zou je blijven praten over hoe die stad is, of hoe we daar door de straten moeten lopen?"
Weten waartoe je op aarde bent is niet genoeg, zegt de abt: "Begin met wat je denkt in praktijk te brengen, en de weg zal zich vanzelf aan je tonen. "

Ik hoop zo van harte dat er vandaag en morgen en elke dag voor mij en ieder van ons, door te gaan , en als we achterom kijken een mooi stukje weg zichtbaar mag zijn.

Laten we daarin elkaar dragen en laat je soms maar even dragen.

Met liefdevolle groet,
Carla.


Ik heb ook naar jou geluisterd, lieve Carla. Dat doe ik zo graag. En wat ik dan hoor is zoveel wijsheid en invoelingsvermogen uit een warm hart!
groetjes van Francis


Ik weet niet wat te zeggen Carla. Toch wil ik op jou als gulle geefster reageren met woorden die niet weten te zeggen!
X
Nij


Tsja..., wat zal ik 'dr van zeggen..? :-)
groetjes,
Leo


Tis niet mis!


Hoi Nij en ook Leo,

Breek je hoofd en hart er niet over hoor.

Beschouw mijn bijdragen af en toe maar als een strooifolder.

Bedankt dat jullie het gelezen hebben.

Met lieve groet,
Carla.


Ik kwam een gedicht tegen een variant van bovenstaand gedicht over luisteren.
Het sprak me opnieuw aan:

Alles wat ik je vraag is te luisteren niet praten of doen alleen mij horen.
Advies is goedkoop, antwoorden van humanist en godgeleerden, staan in elk dagblad.

Wanneer ik jou vraag te luisteren naar mij, en jij vertelt me dat ik zo niet moet voelen, dan vertrap je mijn gevoelens.
Bovendien kan ik veel zelf en ben niet hulpbehoevend.
Ontmoedigd soms en wankelend zelfs maar nimmer hulpeloos.

Wanneer jij voor mij iets doet wat ik zelf kan doen, dan draag je bij aan mijn zwakheid en vergroot mijn minderwaardigheid.
Maar als jij het feit aanvaardt, dat ik voel zoals ik voel, al is het nog zo ongerijmd, dan kan ik stoppen met jou overtuigen, wat er achter deze gevoelens zit.

Luister alleen en hoor mij, verlang ik jouw inspraak, wacht dan op die vraag en dan zal ik luisteren naar jou.

Luisteren:

Is meer dan horen. Je bent gelukkig als iemand echt naar je luistert. Luisteren is tijd durven verliezen. De ander laten uitpraten, geen oplossingen geven, maar stapvoets met de ander op weg gaan.
Niet jouw tempo opdringen, maar het zijne volgen.
Niet jouw antwoord geven, maar hem het zijne laten vinden. In het luisteren ervaart de ander dat je van hem houdt, met zijn onmacht, zoeken en tasten.
Wie durft luisteren voelt niet meer de dwang om de ander te verlichten, maar begint te geloven, dat het luisteren zelf al licht is.

Bron onbekend




Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.