Het ontwaken van het zelf, stapstenen voor spirituele groei

Zelfkennis

    door Marie, 07/12/2006 23:43. #2975. 14 reacties, laatste

Ik zal maar profiteren van de gelegenheid :-)

De relativiteitstheorie is een theorie om te relativeren met de dingen die nog niet begrepen zijn, het op proefstellen van de mensheid.
Dingen die in jullie gekend zijn, maar nog niet gevonden zijn.
Deze dingen zijn:
•Volledige controle over het primair denken.
•Volledige rust.
•Levenswegeinde.
•Het omgaan met de andere vormen van communicatie.
•Het beheersen van jullie gedachten.
•Het zelfvertrouwen.
•Eigen wil.

Het onbewuste bepaalt een mens, is primair denken. Het bewuste limiteert het primair denken. Primair denken is agressie, lusten buiten controle.

Volledige rust: het beheersen van je gevoelens. Volledig beheersen is volledige rust.

Gedachten uitwisseling met jezelf is de bron van gedachten uitwisseling andere lichten. Eerst leer je gedachten uitwisselen met jezelf, daarna leer je ermee omgaan met anderen. Men kan ook gedachten uitwisselen via je gevoel. Gedachten uitwisseling is iets duidelijk maken.

Indien je, je gedachten beheerst, heb je de bron gevonden voor innerlijke gedachten communicatie.

Om zelfkennis te bekomen dient men moed te hebben.
Zelfkennis is niet alleen de goede kanten onderkennen, maar ook geconfronteerd worden met de negatieve, als onbekende zijden. Het bereiken van deze dingen is tot nu toe pionierswerk geweest.

Vertrouwen geeft jullie de juiste informatie. Vertrouwen is in elkaar geloven.
Indien het woord ‘zelfvertrouwen’ gekend is bij de mensheid, zou ‘in elkaar vertrouwen‘ een waarheid zijn, en zou ‘wantrouwen’ niet meer bestaan, zou het einde zijn van de mensenvernietiging.

De bron van het leven is het pure, het nog niet bezoedelde.
De vervuldheid van deze bron is uw overlevings- en uw opofferingskracht.
De instandhouding van deze bron is uw pionierswerk naar wijsheid.
Het einde van deze levenskracht is het ontstaan van moeder Aarde en het Licht, dat de bron is van deze levenskracht.
Uw begin is het aanleidende tot het einde, de levensadem van Moeder Aarde.



Wat een wijsheid, Marie! ik probeer het te bevatten.


Dit is een zeer moeilijke tekst Marie. In je eerdere teksten voelde ik heel sterk een verzoenende eenheid die de bron is voor onvoorwaardelijke liefde. In die boodschap was geen plaats meer voor strijd of van afgescheidenheid van de heelheid.

En hier zie ik dan het resultaat van de mens die heel is. Die relativiteitstheorie is nog niet zo eenvoudig, wel om te begrijpen, maar of dit de toestand is van mijn huidige bestaan wil ik ernstig betwijfelen.
O, ja, er zijn momenten van grote stilte en diepe vrede in mij zelf. Zeker, maar ik ben zo nu en dan meer "een boske met vlooien", zoals mijn oma dat altijd zo mooi wist te zeggen over mijn vader.
In mijn gewone doen ben ik onstuimig: hartstochtelijk minnaar, bevlogen artiest die worstelt met huizenhoge geldzorgen en dan de zoon die stilzit bij zijn stervende moeder.
Mijn leven betaat in uitersten en vindt pas rust in het heilige gevoel van de eenheid van alles, waarin plaats is voor elke emotie en elk gevoel zonder afscheiding of strijd.
Het leven is goed zoals het komt, in gelukzaligheid of juist rampzaligheid.
In alle eerlijkheid heb ik zeker niet het gevoel dat ik het leven beheers of onder controle heb, althans zeker niet in die mate zoals ons gegeven is in de prachtige maar o zo moeilijke bovenstaande tekst.

Het is een hele opgave om alles zo beheerst onder controle te hebben. Een tekst om uit te printen om er nog eens vaker naar te kijken. Tot nu toe ontstaat mijn innerlijke rust zeker niet door beheersing maar meer door aanvaarding van het leven.


Dag Ronald,
je schrijft weer een stukje om stil van te worden. Zo open en eerlijk. Het ontroert me. In alles wat je schrijft lees ik steeds wat een goed mens je bent, met enorme empathie. Ik laaf me aan jouw stukjes!


Maar om nog even op het stukje van Marie terug te komen, wat het mij doet;
ik dacht al zoveel meer te begrijpen en zo'n stukje pelt er weer een laagje vanaf, laat me weer wat dieper kijken. Beheersen doe ik nog zo weinig. Emoties komen en gaan. Maar deze woorden van Marie zie ik als een handreiking, in zoverre ik ze kan vatten.


Francis, je zegt het correct, emoties komen en gaan. Dat proces kun je helemaal niet beheersen. Emoties zijn net als het weer, soms regent het en soms schijnt de zon.
Waar het om gaat is dit: ga je je met die emoties vereenzelvigen, of kun je er - desnoods pas na enige tijd - met een glimlach naar kijken?
Als je er met een glimlach naar kunt kijken, ben je vrij en kun je met die emotie doen en laten wat je wilt.
Maar zodra je tegen een emotie gaat vechten, verlies je die strijd. Dan wordt de emotie je de baas. Zeker weten.
Het meesterschap over je eigen gemoed kun je alleen verwerven door er liefdevol naar te leren kijken. Ook hier is respect de sleutel, respect dus voor je eigen emoties. Respect maakt vrij, niet macht.


Mensen, hemel mij niet op!
Ik schrijf hier neer wat ik zelf heb gekregen en wat ik ook niet zo gemakkelijk vind om te beleven. Denk maar niet dat ik een doetje ben. Ik durf ook nogal eens cru uit de hoek te komen, wat niet altijd zo verstandig is, omdat je op een pedagogische manier meer kan bereiken. Maar daar mis ik soms het geduld voor. Wat wel is, ik probeer mijn primair denken en handelen onder controle te houden, omdat ik uit ervaring weet dat je daardoor veel onnodige kwaad kan veroorzaken. Primair denken en handelen is de oorzaak van alle conflicten, niet alleen in de huiselijke kring maar ook op wereldvlak: terrorisme, genocide en oorlogen, enz. Maar dat weet je vanuit je zelf als je wat verstand hebt. Ook godsdiensten met opgelegde leren zijn primair en zullen nooit vrede brengen. Ik ben blij dat ik Krishnamurti vond die dit ook bevestigde.
Wat ik wel vind van je Ronald, dat je goed op weg bent, je doet aan zelfconfrontatie, en hebt al aardig wat zelfkennis.
Henk hierboven heeft daar goede antwoorden op. Relativeren met de glimlach!
Wat mijn probleem is, is dat ik vind dat ik geen 'eigen wil' heb. Ik heb wel een eigen wil, maar als puntje bij paaltje komt, kan ik moeilijk 'nee' zeggen en heb ik er weer een zorg erbij, wat ik eigenlijk niet wil. En de opoffering die ik daarvoor dan opbreng doe ik niet uit mijn vrije wil en doe ik met tegenzin. Het zal toch mijn vrije wil zijn.
Maar ik probeer ook te genieten van het leven met de middelen die ik heb.

Ik zie hier nog een stukje 'openbaring' staan:
'Mijn Blijde Boodschap is tot jullie gekomen, om het waarlijke licht-wezen jullie verder bestaan te geven, zodanig dat de eerste levensweg in jullie biologische, verder gezet wordt in de lichtweg,
de weg tot jullie eeuwigheid.
De vervulling van de lach, is de lichtweg in jullie midden, die met De Blijde Boodschap zal uitgestippeld worden in de waarlijke levensweg.
Deze levensweg in de waarlijke zin van het biologische leven, zal de lichtweg van de Liefde zijn en de kaart van de Liefde is.

Mijn Blijde Boodschap is de Liefdesverklaring tot de mensheid, en de mensheid zal terug de puurheid en de bron van het leven kennen, zodanig dat deze bron van het leven, gedurende het biologische, zal vervuld worden met de levenskracht.
Want deze levenskracht zal niet eindigen indien vervuld, maar slechts vertaald worden tot de lichtweg. (na de dood)
En deze lichtweg met de inhoud 'Blijde Boodschap' zal terug gemanifesteerd, eigenlijk geopenbaard worden aan het biologische leven - is de verzetting.
Leer van de Openbaring is.


Dag Henk,
Je geeft me weer even een levensles om mee verder te gaan.
Dat "zeker weten" dat doet het hem! Want al neem ik graag alles wat positief is aan, ik weet dat ik zo makkelijk in mijn oude valkuilen val. Het moet me dus maar een beetje ingepeperd worden.
Dat vermanende vingertje dat ikzelf zo snel opsteek naar mezelf en waarmee ik dus tegen allerlei emoties strijd, daar wil ik graag vanaf. Dat besef ik. Laat ik het maar zien als een liefdevolle uitdaging naar mezelf toe.
Ik kom hier over een poosje graag op terug. Oké, Henk?



Omdat Marie dit onderwerp koppelt aan het 7stappenplan voor spirituele groei, hier dan maar een citaat daaruit over emoties:

3. Emotionele openheid
Emotionele openheid ontstaat door het vermogen tot oordeelloos waarnemen van je emoties, hoe die ook zijn. Dat is behoorlijk lastig, want het oordelen over emoties zit bij de meeste mensen diep ingebakken in hun gewoontepatronen, en emoties zijn verbonden met allerlei taboes.
Emotionele openheid gaat dus niet over het hebben van de 'juiste' gevoelens, en ook niet over het vermijden van 'verkeerde'. Integendeel, want er zijn geen goede of verkeerde emoties en gevoelens. Als je in staat en bereid bent de toestand van je gemoed oordeelloos te bezien, vanuit de positie van de innerlijke getuige, vanuit je ‘plaats van rust’, ben je in staat om in vrijheid te kiezen of je een emotie wel of niet tot uiting brengt, dus deel van je gedrag maakt. Daar gaat het om. Dat is wat te leren valt.
Je kunt bijvoorbeeld verliefd zijn. Dat is niet in zichzelf goed of kwaad. Het gaat erom dat je die toestand van je gemoed eerst in alle openheid durft waar te nemen en te erkennen, om vervolgens in vrijheid te besluiten of je daar wel of niet iets mee doet. Emotionele openheid betekent dus enerzijds dat je de gesteldheid van je gemoed oordeelloos kunt waarnemen, en anderzijds dat je in vrijheid kunt besluiten daar wel of niet iets mee te doen.
Emotionele openheid is ook niet het ongeremd uiten van alle emoties, zoals nog wel eens gedacht wordt. De kans is dat je daardoor een slaaf wordt van elke luim die zich toevalligerwijs aandient.
Geen enkele emotie geeft je ergens recht top. Je kunt dus niet zeggen: ik voel dat zus of zo, dus heb ik hier of daar recht op. Dat heet gewoon dwingelandij.


Graag voeg ik een klein stukje toe aan het omgaan met emoties.Uit ervaring weet ik voor mezelf dat het durven voelen van emoties naar mezelf een schakel mag zijn naar bewustwording van Liefde.
Uiteraard zet ik mezelf zo af en toe terug in verdeeldheid en merk dan op dat ik voorkeur/afkeur heb voor bepaalde gevoelens.
Wanneer ik dit opmerk ervaar ik chaos en weet dat het tijd is om mezelf terug te halen en naar binnen te keren voor een 'gesprek'.
Wat mij helpt is dan die emotie gewoon welkom te heten en bv te zeggen:"Hallo pijn...ben je daar weer...,ja...,ik zie je..,wat heb je me voor boodschap te geven?Wil je wat met me delen?Toe maar,ik luister....
Een antwoord komt altijd.Soms op hetzelfde moment,dan weer later.Dat vertrouwen is er.
Liefde en respect,ook naar mezelf toe.
En eerlijk gezegd gaat me dat makkelijker af naar de 'buitenwereld'dan naar binnen.
Dergelijke projecties terug te halen waar ze vandaan komen,dat ontgaat me soms.
Maar ook deze begin ik wel te zien :)
Groetjes, Gea.


:-)


Regelmatig ging jij door me heen vandaag.
Fijn je :) te zien.x Gea


Marie schrijft :

Volledige controle over het primair denken.
-------------------------------------------

Niks beheersen, niks controleren, niks onderwerpen, niks veroveren, niks (af)dwingen, niks bewustzijn boven
onbewustzijn, niks mannelijke dat het vrouwelijke controleert.


'Tisnieniks..
:)


Tisalles

:-)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.