De Herberg

Morsige maandag

    door annemiek, 17/09/2007 09:33. #13691. 40 reacties, laatste

reeds lekker natgeregend heet ik een ieder van harte welkom in ons herbergje!


Goedemorgen,

Ik zat gisteravond, na het laatste contact hier, nog een "laatste sigaret van de dag" te roken op mijn balkonnetje. Ik hoorde een vrouw schreeuwen, angstkreet. Nadien zag ik 3 knapen voorbij rennen met een handtas. Ik heb 112 gebeld en verteld wat ik gezien en gehoord had. Een half uur later belde een agent mij terug. De vrouw had zich gemeld. Ze was flink geschrokken en had geen lichamelijk letsel.
Ik was opgelucht .......... en toch die kreet?


Ik wil nog even terugkomen op het onderwerp dat Annemiek gisteren zo mooi en bondig samenvatte onder de Tibetaanse term Tonglen.
Het gaat om leed.
Je zou kunnen denken dat de oefeningen die Annemiek beschreef het allemaal minder erg maken, dat het dan overgaat. Niets is minder waar. Het gaat er juist om dat je het leed in volledige ongepantserdheid durft ervaren, precies zoals het aan je verschijnt. Het wordt er dus misschien alleen maar erger van.

Maar daarmee kom je wel in een andere laag van werkelijkheidsbeleving, namelijk die van verbondenheid. Die verbondenheid is geen ethisch concept, maar een ervaring van liefde.

Die overgang van de gepantserde werkelijkheidservaring (samsara op z'n boeddhistisch) naar de ongepantserde (sunyatha) kun je ervaren als sterven, als het sterven van Jezus aan het kruis.

Een misverstand wat daarbij altijd weer opdoemt is dat je dan alles maar goed zou moeten vinden. Juist in die ongepantserde ervaring wordt je echter bewogen tot handelen, maar dan niet vanuit je oordelen, maar vanuit je geraaktheid.

In de gepantserde ervaring zijn er onafhankelijke en qua betekenis helder onderscheiden 'zelven'. In het voorbeeld van Trudy: jijzelf als per ongeluk betrokkene, de vrouw als slachtoffer en de daders als criminelen.

In de ongepantserde ervaring vervaagt dat onderscheid. Daar wordt de hele gebeurtenis één geheel met jouzelf als deelnemer.

Soms zul je in de situatie waarin je dit beleeft handelend kunnen reageren. Soms lijk je praktisch machteloos. Maar juist vanwege die zich aandienende overkoepelende verbondenheid waar Annemiek over schrijft, kun je wel degelijk iets doen, namelijk helend aanwezig zijn.

Dus, Trudy, laat de schreeuw van die vrouw ongecensureerd je eigen schreeuw zijn. De rest komt vanzelf.


Vraagje:
Bram je zegt:

1. vanuit die verbondenheid kun je wel degelijk iets doen: namelijk helend aanwezig zijn.

2. Je zou kunnen denken dat de oefeningen die Annemiek beschreef het allemaal minder erg maken, dat het dan overgaat. Niets is minder waar...
Het wordt er dus misschien alleen maar erger van.

Helend werkzaam zijn zou toch betekenen dat er iets geheeld, genezen wordt!
en niet dat het alleen maar erger wordt.
Of bedoel je het zo niet Bram?


"Maar daarmee kom je wel in een andere laag van werkelijkheidsbeleving, namelijk die van verbondenheid. Die verbondenheid is geen ethisch concept, maar een ervaring van liefde."

Zo af en toe lijkt het alsof ik op een "verkeerd spoor" zit. Dat verkeerd spoor voelt vervelend en soms angstig. En toch ...... van daar uit voel ik die kracht.
En vanuit dat vervelende gevoel of angst lijk ik allerter te worden. Een beetje dubbel: van de ene kant angst en vervelend gevoel en van de andere kant die kracht. Van neusgat A naar neusgat B :-)

Ik kan het niet zo goed omschrijven hoe dat voelt.


. en toch die kreet?


Trudy, 17/09/2007 09:49. #13692


Ja een kreet, wat kan dat met je doen he.

In de film Sophie's Choice met oa..Streep.
werd zij bij een deportatie voor de keuze gesteld.
Zoon of dochter mee/ niet mee. Moest dus het doodvonnis van een van de twee in 2 minuten "tekenen". Ze 'koos' voor de zoon.
De kreet van de jongen die daarop volgde hoor ik u op dit moment weer en raakt me
weer tot op het diepste van mijn ziel

ff bij komen!!




Glaasje vruchtensap graag.
Las net in de krant dat drie glazen vruchtensap per dag de kans op dementie redelijker wijs zou kunnen tegen gaan.
De eiwitten die zich in de hersenen "verstenen" ofzoiets en dus niet meer afgebroken worden en daardoor de hersencellen 'wegduwen' kan hierdoor verminderd worden.
Mijn schoonvader heeft Alzheimer .Het ziekteproces mag ik /wil ik volgen. Zeer pijnlijk om het zien.
Hij is er nog "best" bij, maar zie 'm per maand achteruitgaan.
Het wrange is dat hij deze ziekte nog steeds ontkend. De mensen die m dit 'aangepraat' hebben zijn niet lekker.
Dan te bedenken dat het in zijn familie erfelijk is. Twee oudere broers en een zus zijn hier al aan overleden.
Maar hij heeft het niet.
Mijn schoonmoeder is momenteel heeeeel dapper.

Nog maar een glasje sap graag.
Wacht ik pak het zelf.
Iemand anders iets te drinken?


Ja, Trudi je geeft je afweer prijs en dan ervaar je die verbondenheid.
Maar de Liefde geneest uiteindelijk ook die vervelende gevoelens van angst en dan blijft de kracht over; je bent er juist sterker door geworden.


#13695
Nee, Leo, zo bedoel ik het niet.


Wat betreft die 3 knapen?

Iedere dag maak ik keuzes, en elke dag sta ik met mijzelf op en ga met mijzelf weer naar bed. Elke dag kijk ik naar mijzelf in de spiegel. En elke dag ben ik tevreden met Mijzelf.

Wat betreft dat "erger worden"? Het lijkt soms alsof ik een depressief gevoel heb. Maar juist DAT zijn de momenten om voor mijzelf na te gaan en te gaan voelen wat er ECHT speelt. En dat voelt soms angstig.

Ik had dat heel sterk bij de beslissing m.b.t. mijn stapje terug in functie. Had ik dit gevoel genegeerd dan waren de gevolgen mogelijk een burn out.


#13700
Dan laat ik het een open vraag..
Ik bedoel verder ook niets. :-)


@Wat betreft die 3 knapen?

Goeie vraag Trudy.


Wat is 'erger'?
Als je je modderige sokken wast, sta je toch ook versteld van de zooi die eruit komt? De rotzooi lijkt dan alleen maar erger te worden. Toch zou het niet zinvol zijn om daarvan in paniek te raken en het sokwassen te staken. Wij sokwassers weten dat we hier te maken hebben met purificatie.


Een klein voorbeeld uit eigen ervaring:

Ik zie mijn moeder.
Volkomen in een gepantserde werkelijkheid.
Zij veilig....ik veilig....
Niet aanraakbaar.......dan ook geen pijn.

Misschien wel na een zelf sterven......

Ik zie mijn moeder.
In een volkomen ongepanserde werkelijkheid.
Voel nu verbondenheid en liefde.

En ja.....het werd er even erger van.

Helend voor haar en mij.
Ik wacht niet tot mijn laatste ademtocht, zoals de groten der aarde, maar zegen haar bij elke ontmoeting.


Ik laat die verantwoording bij die 3 knapen. Ook zij zullen elke dag in de spiegel kijken en zichzelf zien.

Niet aan mij om daar verder een oordeel over te geven.

:-)


midden in leed
de één en de ander
ik word heen en weergeslingerd
en laat het gebeuren
wil er ook zijn, bij haar die zoveel verdriet heeft
samen verdriet hebben, samen huilen
buiten alle oordeel om
maar zo moeilijk om daarna weer verder te moeten
er wordt advies gevraagd, hulp gevraagd, inzicht gevraagd,
eigenlijk wil ik er alleen maar zijn
bij haar verdriet, zij is mijn vriendin,
wat van mij gevraagd wordt is zo moeilijk,
wat zijn de goede woorden? Wat is het goed handelen?
het verdriet voelt zwaar en licht tegelijk,
ik word erheen getrokken,
er samen doorheen gaan geeft haar lucht, ik voel de zwaarte, later ook lucht,
als ik zie, als ik voel, dat er even wat last van haar schouders is.

Dit hier neerzetten, ik weet niet waarom, misschien helpt het wat.
Niet dat ik van mijn verdriet af wil. Nee, laat het er maar zijn. Maar ik wil zo graag helpen en dat is zo moeilijk.






N.B.

Lees bij het eerste stukje: ik kijk.....

En bij het tweede stukje: ik zie.....



Francis, waarom zou jij moeten helpen? Is delen niet genoeg? Is dat niet de ultieme daad van liefde: oordeelloos aanwezig zijn bij het verdriet van die ander?


Ja, Carla, dat is het onderscheid. Dan ben je van je blindheid genezen.


Vanuit je eigen kracht oordeelloos aanwezig zijn bij die ander, zonder de wil om te redden, kan voor die ander een levensreddende krachttransfusie betekenen.


#13704 'wat is erger'..

Oké, goed gezien Annemiek!
dank je.



Leo

Helend werkzaam zijn zou toch betekenen dat er iets geheeld, genezen wordt!
en niet dat het alleen maar erger wordt.


Vanaf 6 jaar geleden ben ik denk ik onbewust gaan tongelen.
Wist sinds gisteren niet dat deze term officieel bestond.
Misschien is het wat anders geweest maar het lijkt er inieder geval wel op.

Diepe dalen rust vrijheid blijheid etc, Gegroeid dus geheeld.

Dacht er "wel" te zijn. Op dat moment was dat ook zo.

De afgelopen winter, had ik nog een'vuiltje' weg te werken. Moddersok Annemarie!

Er in gegaan.
Het kon niet anders hoe graag ik het ook wilde er toch van weglopen. Het werd steeds erger zelfs met mijn toen al gevoel van zeker weten.
Ik zakte door het slijk. Mijn "redding". Overgave. Apathie. Angst Stilte Herrie. Grote choas in mijn hoofd.
Bijna ondraaglijk.
Het werd steeds erger. Erger kon niet.
Over de grond gekropen. Om hulp geroepen. Genade. "Ik wist het toch al zeker?
Hier alsjeblieft nog dieper.

Ik ben er momenteel dankbaar voor.
Ik ben heb geheeld.

Hoop deze laatste keer niet nog een keer mee temaken.
Heb daar heel veel vertrouwen in.
Maar je weet maar nooit.
Ik weet wel dat je nog weer veel sterker uit een strijd komt dan voor dat je er in ging


x Margreet

Niet met modder gooien hoor. Grapjeeeee


Nog even Francis over je vriendin.
Weet je, voor Jezus uit de dood opstond, is hij volgens de apostolische geloofsbelijdenis 'Nedergedaald ter helle'.
En daarna dus die opstanding vanuit het lege graf.
Misschien durf jij ook bij je vriendin neer te dalen tot op de bodem van haar hel. Ja, dat kan lijken op sterven omdat je dan je controle en de wil om te redden opgeeft. Zolang je nog wilt helpen ben je nog niet bij haar op de bodem. Willen helpen betekent dat je haar nog niet aanvaardt zoals ze nu is.

En als je het graf van het oordelende en willende ik echt leeg laat, waardoor je pas echt aanwezig bent bij die ander, dan kan er misschien een wonder van opstanding plaatsvinden.


Francis.....wat je krijgt aangereikt van Bram.......is van een grote rijkdom. # 13714.

Ik geloof in wonderen, jij toch ook!

Laat het maar even binnenkomen bij je.

Knuf,

Moet nu echt weg naar mijn werk.


Zeker weten


Margreet,
Je schreef:

"Er in gegaan.
Het kon niet anders hoe graag ik het ook wilde er toch van weglopen. Het werd steeds erger zelfs met mijn toen al gevoel van zeker weten.
Ik zakte door het slijk. Mijn "redding". Overgave. Apathie. Angst Stilte Herrie. Grote choas in mijn hoofd.
Bijna ondraaglijk.
Het werd steeds erger. Erger kon niet.
Over de grond gekropen. Om hulp geroepen. Genade. "Ik wist het toch al zeker?
Hier alsjeblieft nog dieper."

Je bent er ingegaan, je kon niet anders, er niet van weggelopen. Hoe moedig, want je ervaarde de wanhoop en het verdriet. Vlak daar naast ligt het verdriet der mensen. Het is de onderdompeling in de Jordaan, de stroom van het leven.
Daar vind je ook de levende. Die je de liefde geeft om het verdriet der mensen te dragen.

Tijd voor een retourtje?



nee dank je


Bram, bedankt wat je hiervoor verwoord hebt omdat het me wat meer begip en inzicht geeft in een gebeurtenis van ongeveer 2,5 jaar geleden ,mijn zwager was ernstig ziek en de allerlaatste keer dat ik hem in leven zag ,hebben we geen woord gewisseld echt niet één woord het was goed leek het ik was er hield zijn hand vast hij lag op bed en na ongeveer een uur ben ik weg gegaan op de terug weg naar huis is hij gestorven heb me al vele malen bij tijd en wijlen afgevraagd waarom we geen woord wisselden begrijp nu waarom zie nog zijn ogen ze leken te zeggen op het moment dat ik er was fijn dat je er bent en dat was genoeg.
Woorden kwamen gewoonweg niet, als ik er aan terug denk ontroert het mij.
Groetjes


@En als je het graf van het oordelende en willende ik echt leeg laat, waardoor je pas echt aanwezig bent bij die ander, dan kan er misschien een wonder van opstanding plaatsvinden.

Dank je Bram,
ik weet, je hebt zo helemaal gelijk.
Omdat het ook zo voelt.
Het "willen helpen" komt voort uit de vraag aan mij om hulp.
Er is een warboel. Er wordt zo verschillend gedacht, en dan de goede dingen zeggen die recht doen aan wat waarheid is... maar wat is waarheid? Dus luister en vraag ik, ook bij hem...

Maar je hebt zo gelijk, er gewoon zijn met lege handen, en dan samen delen in het verdriet, dat voelt het meest heilzaam.




Francis, ik ken de situatie natuurlijk niet goed genoeg. Jij bent zelf wijs en verstandig genoeg om te bekijken of mijn commentaar ergens op slaat.


Mooie verhelderende reacties hierboven.
Dank jullie allemaal.

Margreet, ik was wel niet zo uitvoerig in mijn reactie(s), maar ik kan je wel zeggen dat ik die situatie die jij beschrijft, ook heb doorgemaakt, (op mijn manier natuurlijk en voor m'n eigen beleving.) En dat ik ook niet zit te springen op een herhaling ervan.:-)
Ik zou er nog wel meer over kunnen zeggen maar dat doe ik bewust niet, om niet opnieuw 'misverstanden ' op te roepen.
Ieder uit zich nu eenmaal op zijn eigen wijze en soms is die niet direct begrijpelijk voor iedereen.

X,
Leo

Oh ja, heb zojuist m'n sokken gewassen, viel eigenlijk wel mee hoor :-)
Nee, de modder heb ik netjes weggespoeld.



"Ik zou er nog wel meer over kunnen zeggen maar dat doe ik bewust niet, om niet opnieuw 'misverstanden ' op te roepen.
Ieder uit zich nu eenmaal op zijn eigen wijze en soms is die niet direct begrijpelijk voor iedereen."

Wijze woorden, dacht ik zo.


#13719
Herkenbaar Johan.
Fysiek contact, de ander aanraken...hand in hand...
kan vaak veekzeggender zijn dan woorden.
Een kostbaar moment van samenzijn.
Dank je.



Wil
Ik zend je wat liefde en steek vanavond ook voor jou een kaarsje aan


Wil en Leo,

Misverstanden zijn mogelijk.
Eventueel verduidelijkingen ook.
Vervolg......je kan elkaar verstaan. Toch!


Goed te merken Johan dat je ook de Herberg hebt gevonden, waar je even je ervaringsverhaal kwijt kon.

Mooi om te lezen dat je wat ruimte hebt gekregen in je eigen inzicht t.a.v. het gebeurde in je verhaal.

Zie het als weer een geslepen facetje van je eigen diamant.


ha Trudy, Harry en iedereen

Ja Trudy m'n vakantie was prima maar stemt wel verder tot nadenken ..of ik het zo nog wel wil...denk van niet.
Ik wil graag in m'n eigen tempo gaan en m'n eigen weg banen en zoek daarom steeds naar een nieuwe en/of andere manier van vakantie.
Het is nu de tweede keer dat ik met een alleenstaande reis ben meegegaan met de bedoeling er ook alleen op uit te trekken en dat lukt wel ( ook al verdwaal ik weleens :-) maar de excursies die bevallen me niet. Teveel in korte tijd!
Ook het samenklieken en de roddel vind ik niet prettig.

In de reisgroep was een vrouw zij was totaal onaangepast.In het begin werd ze erg gemeden, ze riep weerstanden op: alles wat ze dacht sprak ze hardop uit, negatief en positief, en wel zo dat bv iedereen haar in het restaurant kon horen.
Ze riep maar steeds dat iedereen in een gevangenis zat en eruit moest komen.
Ook had zij veel humor en maakte wel wat los bij de mensen, uiteindelijk.
Ik vond haar boeiend en er klikte wel iets tussen ons.
Ze heeft me haar adres gegeven om foto's naar haar op te sturen. Toch op de een of andere manier weet ik dat ik het niet doe en het contact hier bij laat. Kan dat nu nog niet goed plaatsen.

Gisteren heb ik los van de groep onder leiding van een gids een levada wandeling gemaakt . Prachtig! Zo mooi!

Een keer zat ik alleen op een terrasje aan zee een biertje te drinken terwijl de zon onderging. Naast mij zat een portugees heel zachtjes een liedje te zingen. Dit ontroerde me... toen ik wegging bedankte ik hem voor het liedje. Ik kreeg een grote glimlach terug!

Fijn weer om thuis te zijn!
X







Goed dat je er weer bent.

Je hebt toch wel zon op je bol gehad mag ik aannemen ?

Moet vannacht werken en het regent hier pijpestelen.




Ha Nij,

Welkom weer terug.
Fijn dat je er weer bent.....heelhuids en gezond, hoop ik.

Ik lees je ervaringen. En voel met je mee.

Moest wel een beetje lachen om het stukje over het zitten in een gevanenis. haha....
Heb je niet tegen haar gezegd dat wij juist alle deuren hebben opengezet van die gevangenis....

Heel mooi je ervaring van die zachtjes zingende Porugees naast je.
Een heel rijk moment hè.

Hoop dat je die grote glimlach van hem hebt meegenomen en met regelmaat bij jou te zien is.
X


Hoe herkenbaar Nij,

Heb altijd alleen gereisd, wel steeds contacten opgedaan. Maar ook nadien weer terug in Nederland het gelaten voor wat het was. Met nadruk op "wat het was".

Mijn mooiste moment:

In de ochtend aan de baai van Pythagorion een ontbijtje nuttigen. Het water kabbelend tegen de kade en de vissers bezig met het repareren van de netten.
De stilte, het water en inderdaad zo af en toe de klanken van muziek. Heel ver weg.

Dit heeft mij tot tranen gedwongen. Een moment om nooit meer te vergeten.

:-)



Fijn dat je er weer bent, Nij :))


Ja fijn Nij:)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.