De Herberg

Onwijze Woensdag

    door Harry, 19/09/2007 07:54. #13830. 48 reacties, laatste


Lig vandaag voor het grootste deel in mijn
bed.Jullie veel plezier met deze onwijze woensdag.

It may be rainin' but there's a rainbow above you..

You better let somebody love you..


Ha Harry,
ziek?
Of gewoon vanwege jouw omgekeerde ritme?
Ik wil wel even een paar sinaasappeltjes voor je persen...


Hoi Harry, je zal wel op 1 oor liggen en misschien laat je later vandaag nog van je horen.

Hoi Francis, heb je laatste berichtje nog gelezen van gisteravond;)
Wat fijn hè die herkenning in en met elkaar.
Zoveel ruimte voor jezelf en iedereen.
De Herberg doet qua inhoud zijn naam eer aan.
Wens je een warme dag toe.


Ik ben begonnen aan"schrijf je mee aan een boek"
Onwijs !!!!!!!!! gaaf,

Ben weer wegggggg.

Hele fijne dag verder en misschien tot vannavond.
Ben benieuwd hoe het verhaal afloopt Nij :)


Margreet, is het je gelukt de voor jou moeilijke mail te schrijven
Carla, 18/09/2007 19:06. #13795

Ja:))

Hij was meer noodzakelijk en belangrijk!
Koste uiteindelijk geen moeite!!

x Margreet


Het



Ben net wakker en ga voor mezelf een onwijs sterke bak koffie zetten.

Zo sterk dat het glazuur van m´n tanden
afbreekt en het lepeltje krom trekt.


Zoo Harry, jij durft!

Ik ga een lekker eitje klutsen, moet vanaaf weer weg.
Later op de avond kom ik nog eventjes binnenwippen.


och Harry,laat mij dat maar doen!


Carla, dat receptje van gister is serieus waar hoor vraag maar aan Margreet...

Ik heb nog wel een lekker receptje voor de herfst... de tijd van de cranberries breekt snel weer aan. Beregezond en vooral erg lekker als je er een compote van maakt in de magnetron...

Nodig:
250 gr cranberries
1 blik mandarijntjes op sap
2 eetlepels honing
suiker naar smaak
3 eetlepels mandarijnenlikeur (soeplepel mag ook)

Verwarm de berries met wat sap van de mandarijnen onafgedekt in magnetron.

Roer, voeg honing suiker en 2/3 van de likeur toe en verwarm in magnetron.

Roer, voeg madarijnen toe metrest van likeur.

Laat de boel afkoelen. Heerlijk bij wild of als saus bij het dessert.

Smullen maar.


Dank je wel Hans, lijkt me heerlijk.

Weet je misschien ook op hoeveel watt de magnetron moet?

Enne er zit toch een schilletje om een cranberry......toch onafgedekt?

Ploffen ze dan niet door de magnetron, :-))

Die peertjes ga ik ook een keertje klaar maken.





Hoi Carla,

Magnetron op max en per keer schrijft het recept 2 1/2 minuut voor maar ik kijk en proef altijd om de tijd te bepalen.

De cranberries goed nakijken er zit nog wel eens een slechte tussen vooral later in het seizoen. Ze moeten nog hard zijn.

Om er voor te zorgen dat de cranberries niet de hele magnetron doorspetteren leg ik er een stuk keukenrolpapier op.


Hai Hans,

Reken maar, zodra de cranberry's er zijn staat het op mijn boodschappenlijstje.

Ben blij met je aanvulling.
Vind het leuk om nieuwe dingen uit te proberen.


Gaat het verder goed met je?


Geniet er van Carla, ik vind ze heerlijk op deze wijze.

Ik ben zo weg... voor straks welterusten.
Groetjes Hans


Ohh zag je vraag nog.

Gaat wel goed met mij dank je. Met jou ook hoop ik!


Goed te horen.
Hier helemaal toppie.

Welterusten straks.

Hartelijke groetjes,


Tot gauw maar weer!


Okidoki.:-))


Als ik me niet heel stek vergis hebben we nog een vervolg te goed, van het verhaal van gisteren...
Vol verwachting klopt mijn hart. (...dat van jullie ook?)


Lijkt me lekker het cranberry recept Hans!
maak ik ook 'n keer!

Carla en andere liefhebbers....zo meteen het vervolg deel 2 ?


ha Leo ! :-)


Ja hoor, ik zit al klaar!
:-)


Die arme ezel...


Ja zielig hè


:-((


Vind mezelf een beetje een tutje, kreeg al natte oogjes toen ik las dat die ezel gevallen was


Ach wie weet neemt het nog wel een goede wending, laten we optimitisch blijven!


Tuuuurlijk loopt 't goed af:))


Niemand wist waar hij vandaan was gekomen, niemand had hem tot dusverre opgemerkt. Het was ook maar een kleine, onaanzienlijke verschijning. Hij ging gekleed in een oude, versleten monnikspij en was helemaal met stof bedekt. Hij sprak geen woord. Hij keek die woedende man alleen maar aan met zijn grote, donkere ogen. Het gejoel verstomde plotseling. Iedereen hield zijn adem in, want men meende dat die kwade kerel zich nu op de kleine monnik zou werpen, dat hij hem zou neerslaan met zijn knuppel. Maar dat gebeurde niet. De opgeheven arm zakte machteloos neer, de knuppel viel op de grond. Dadelijk wendde de kleine monnik zich af en boog zich over het ezeltje. Zwijgend gespte hij de riemen los, waarmee de al te zware last op de rug was gebonden. Met zijn armen om de buik van het dier hielp hij het opstaan. Het beest trilde nog op zijn poten, maar het wreef met zijn zachte neus tegen de ruige pij. Toen nam de kleine monnik de grote last van de grond en laadde die op zijn eigen rug. Diep gebogen onder dit reusachtige gewicht strompelde hij op zijn blote voeten naar de markt. Het ezeltje liep dicht achter hem. En ook de ezeldrijver volgde, met gebogen hoofd en samengeklemde kaken. De mensen weken haastig terzijde voor de kleine monnik en pas toen hij met zijn lading en zijn gevolg verdwenen was in het gewoel, fluisterden zij: "Dat was Francesco, de zoon van Bernardone!"

Ja, dat was Francesco, die wij nu, ruim zevenhonderdvijftig jaar later Sint-Franciscus van Assisi noemen. Maar zijn tijdgenoten zagen hem toen nog niet als een heilige. Men meende dat de kleine monnik niet goed bij het hoofd was geworden, want wie trok zich nu het lot aan van dieren? En was het soms niet volkomen dwaas dat die koopmanszoon de rijkdom en de weelde van zijn vader versmaadde, dat hij alles wat hij bezat, had weggegeven aan de armen, dat hij melaatsen verpleegde, die door niemand anders werden aangeraakt? Men wist ook te vertellen dat hij met de vogels en met de andere dieren sprak alsof het zijn broeders en zusters waren! Men noemde hem spottend 'il Poverello', de kleine arme, en men tikte daarbij veelbetekenend tegen het voorhoofd.

Maar toch ging het verhaal van het gestruikelde ezeltje als een lopend vuurtje over het plein. Men lachte erom, men stak de draak met de kleine arme. Alleen zij, die het voorval zelf hadden gezien, lachten niet. En de eigenaar van het ezeltje had gauw zijn waren verkocht en was er hals over kop vandoor gegaan.

Voor de San Ruffino, de oude kathedraal van het stadje, stond een grote slager. Hij had juist een lam gekocht voor de slacht. Om het beter te kunnen vervoeren had hij de poten aan elkaar gebonden en het ruwweg over zijn schouder geworpen. "Pas maar op dat il Poverello je niet ziet!" waarschuwde iemand uit het volk, "straks neemt hij je dat lam nog af!" Maar de slager lachte luidkeels. "Ik heb het eerlijk gekocht en betaald!" riep hij. "Het is van mij en ik mag ermee doen wat ik wil! Ik zou het nog aan geen tien Poverello's afstaan!" En om zijn woorden meer kracht bij te zetten, schudde hij het lam stevig, waarop het klaaglijk begon te blaten. Dat vond iedereen erg flink van die slager. Men juichte hem toe en het was duidelijk dat ze het roerend met hem eens waren.
wordt vervolgd...



Oef, moeten we weer een nacht en een dag wachten... Dit is wreed...


De spanning wat er gebeuren gaat, blijft er zo wel in met 't wordt vervolgd...;)
Nog een hele nacht slapen zeg...


Ok ...laatste stukje komt eraan!


:))))


Maar toen de kleine, grauwe monnik naar voren schuifelde op zijn blote voeten, hield opeens iedereen zijn mond. Zelfs de grote slager verschoot een beetje van kleur, toen hij in de donkere ogen van Francesco keek. Hij deed onwillekeurig een stap terug en verklaarde al bij voorbaat dat hij er niet over dacht om zijn lam weg te geven.

"Dat vraag ik ook niet van je, broeder," sprak Francesco met zachte stem. "Ik weet dat je dit lam eerlijk betaald hebt en daarom wil ik het eerlijk van je terugkopen. Daar kan je toch niets op tegen hebben?"

Een ogenblik staarde de slager verbluft naar de kleine arme. Maar toen begon hij opeens te bulderen van het lachen. "Wel nu nog mooier," schreeuwde hij, "broeder Francesco wil iets van mij kopen en hij heeft al zijn geld weggegeven! Vertel eens op, Poverello, waarmee wil je mijn lam betalen?"

Even keek de kleine monnik verslagen om zich heen. Had hij zelf misschien voor een ogenblik vergeten dat hij niets meer bezat, dat hij al zijn eigendommen had weggeschonken? De omstanders werden alweer rumoerig. Er werd gemompeld en gelachen. Er waren er zelfs die stenen opraapten om ermee naar Francesco te gooien! Wat had die dwaze zoon van Bernardone hier eigenlijk te maken? Waarom kwam hij zonder geld naar de markt? Meende hij misschien ongestraft een eerlijke koopman te kunnen bedriegen? De slager voelde dat hij het recht aan zijn kant had. Zelfverzekerd wendde hij zich af en wilde weglopen met zijn blatende lammetje, maar Francesco legde een hand op zijn arm.

"Wacht nog even, broeder," fluisterde hij. Verbaasd keek de slager om. Wat wilde die dwaas nu nog?

Zwijgend maakte il Poverello het koord los dat zijn midden omgordde en begon toen heel bedaard zijn pij uit te trekken. De slager verbleekte.

"Broeder Francesco, dat kun je niet doen! Je mag je hier niet voor al die mensen uitkleden!" Francesco glimlachte. "Ik zal het eerlijk betalen, broeder."

"Maar dat is onmogelijk!" stotterde de slager, "je maakt ons allebei belachelijk! Zo iets doet men niet voor een lam!"

"Nee," zei Francesco, die zijn pij nu had uitgetrokken en naakt, maar volkomen rustig tussen het volk stond, "dat heeft men zelfs niet gedaan, toen het Lam Gods naar de slachtbank werd gevoerd. Hier, broeder slager, neem mijn pij. Ik weet dat hij niet veel waarde heeft, maar ik bezit niets anders wat ik je zou kunnen aanbieden. Sta mij toe dit onschuldige lammetje vrij te kopen."

Toen boog de slager beschaamd het hoofd en gaf het lam aan Francesco. En Francesco gaf hem eerlijk zijn pij. Nog voor de slager tot bezinning kon komen en de pij, waar hij immers niets mee kon aanvangen, weer kon teruggeven, was il Poverello met het lam in zijn armen de San Ruffino binnengegaan, waar hij op de preekstoel klom en zo prachtig sprak over Jezus, het Lam Gods, dat niemand zijn ontroering kon bedwingen. En toen waren er reeds verschillenden die elkaar toefluisterden: "Waarlijk, die kleine dwaas is een heilige!"

EINDE



:) lief van Francesco.

En van jou Nij voor 't snelle vervolg;)


Tja, wat denk je,.. zouden er nog steeds heiligen zijn?
...Ik heb zo'n klein vermoeden van wel.

ze vallen alleen niet zo op.


Na het verhaaltje is het tijd om te gaan slapen :-)
Welterusten en slaap wel!
X


Truste Nij, slaap lekker! x


En Leo, blijven wij over.
Heb je nog wat leuks gedaan vandaag?


Ha Carla, jij bent ook nog wakker zie ik.
Hoe gaat 't met je moeder?


Ik kan nog niet slapen hoor, ben nog veel te opgewonden...
Eerst nog een slaapmutsje :)


Neem jij er nog een.
Last van adrenaline soms?
Spanning van 't verhaaltje?


Volgens mij doet 't slaapmutsje zijn werk al, Leo;)
Lieve mensen allemaal lekker slapen, mooie dromen dromen en tot morgen, x Gea.


O, ja Gea ik heb best wel wat leuks gedaan.
Hier niet ver vandaan is een groot overdekt winkelcentrum, met behalve winkels, ook nog eengezellig terras met restaurant.
Nadat ik m'n boodschappen had gedaan,
(op de nuchtere maag, hi,hi.) Heb ik lekker tosti met koffie zitten ontbijten daar.

En zitten lezen in een boekje van Paulo Coelho, dat ik pas gekocht heb...
't is maar een klein boekje...
Misschien ken je het..

"de strijders van het Licht" heet het".
Dat is mooi!




Niet zo ongeduldig Gea.. :-)
Dat slaapmutsje werkt niet zo snel.

Maar misschien zijn er nog enkele 'wakkeren' aanwezig?


Beetje laat maar toch val ik nog even binnen. Was benieuwd naar Franciscus. Bedankt Nij, ik heb de verhaaltjes gelezen en ga nu lekker slapen.
Truste allemaal!


'To sleep or not to sleep'..

Was that the Question?

Sleep well!


Nog even binnengeweest.

Nij bedankt voor je deel 2 ennnn 3!



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.