De Herberg

zonnige herfstzondag

    door Nij, 14/10/2007 10:28. #16228. 79 reacties, laatste

Goeiemorgen!
De haan heeft al gekraaid... en de koffie is klaar!
Zo meteen tijd voor Het Vermoeden met Annemiek en Paul van Vliet.
Veel kijk en luisterplezier en een fijne zondag!



De ochtendlijke herfstzon scheert over een
spinneweb. Ragfijne zilverdraden tekenen
zich af.

De ingenieur is niet thuis.

Hoe heeft dat beest dat in godsnaam kunnen doen ?

Koffie..


Goeiemorgen Nij.
Ja, die haan was al vroeg bezig op deze zonnige herfstdag, maar ik lag er ook al bijzonder vroeg in gisteravond. Heerlijk!
Ik heb gevulde koeken meegebracht, zet een beker thee en ga me installeren voor de buis:)
Geniet van de uitzending en de dag!

Francis...,als je nog langs komt...,heb aan je gedacht de afgelopen week.
Hoe gaat 't met 't schilderen?


Ha Har, gewoon...waar die voor geschapen is...,een web maken;)
Is een foto waard.



Die spin, die kleine ingenieur, zou hij zijn web van te voren hebben uitgetekend met
potlood en papier?.Zou hij draag- en spankracht berekeningen hebben gemaakt
om te zien en te calculeren waar zijn web
het stevigst moest zijn?

Of zou hij alles uit zijn kop hebben gedaan?

En zo ja..wat zit daar dan in, in dat kleine creatuur?

Leven. Hoe klein ook in zijn verschijningsvorm is magisch.



Gisteren sprak ik in de trein een jonge
bioloog.Hij was net afgestudeerd in
milieu-biologie.

Hij was duidelijk trots.

Hij overzag dat ook zijn wereld in kwestie is van geld.

Ik meldde hem dat het mij zeer verdroot
uit de keuken van de mileu-biologie te moeten horen, dat ook daar alles een kwestie is van geld.

Het mllieu hangt dus af van geld. Niet van intentie...Jammer.

Geld dat wordt gegenereerd door multi-nationals.Die daarmee niets anders voor
ogen hebben nog meer geld naar zich toe te trekken en dus weg te halen op plaatsten waar dat geld veel harder nodig is...Jammer.


@ Leven, hoe klein ook in zijn verschijningsvorm is magisch.
Ja, zeker weten.
Ik deel vaak m'n verwondering met mensen om me heen over vele vormen van leven, natuur. Soms met ontroering.
Jammer dat dat op de één of andere manier raar gevonden wordt.


Het gaat goed, er is echter wel onrust.
De oorspronkelijkheid van het nog onberoerde kind.
De eenzaamheid en het meeste diepe van jezelf mogen ervaren.

3 Zinnen die vanmorgen zijn uitgesproken in het programma "het vermoeden". 3 Zinnen die mij tot ontroering en beroering hebben gebracht.

Hoe mooi, soms kost het me moeite om de juiste woorden te vinden voor gevoelens, hoe anderen met gebruik van woorden DAT kunnen terweeg brengen.

Dank voor deze prachtige woorden.

:-)


Zo ervaar ik de bomen in m'n achtertuin als bijzondere, steunende, stilzwijgende, altijd aanwezige krachten.
Vooral wanneer 't begint te schemeren.
Een gevoel van verbondenheid, misschien wel een soort van herkenning.


Hallo Gea,

Ik vind het niet raar. Ik kan ontroerd raken door een simpel blad. Een paard en het geluid van zijn hoeven op het asfalt. Druppels hangend aan de railing van mijn balkonnetje.
De glimlach van de mensen waar ik dagelijks mee werk.

Ik ben samen met jou raar ;-)

Heerlijk toch?


Trudy@Hoe mooi, soms kost het me moeite om de juiste woorden te vinden voor gevoelens, hoe anderen met gebruik van woorden DAT kunnen terweeg brengen.

Hoe herkenbaar Trudy!

Ook herkenbaar het vermoeden van het onvoorwaardelijk overgevenen het verdwijnen van 'n structurele eenzaamheid.

Ook de oorspronkelijkheid van je hart bewaren, terug te vinden, open te staan.

Prachtig gesprek!


Ja, fijn hè Trudy om zo de (h)erkenning te horen via woorden van Paul.
Een mooie klankkast...over en weer;)
x



Misschien een idee om jouw fijne reactie op Het Vermoeden ook op de website van Het Vermoeden te plaatsen, Trudy?
Dat kan hier:
www.ikonrtv.nl/hetvermoeden/ForumGenerator.asp?iStrForumData=448&oUitzendingId=0


Heerlijk! Ik heb enorm genoten!

En weer de bevestiging ter bevestiging!
Steeds weer zoekend naar die bevestiging.

Kan dat op een of andere manier toch nog steeds niet loslaten. Zou dat die onrust zijn?


Ja Nij.
Overgave...Ik weet het niet...hóef 't ook niet meer te weten, zoals Paul zo mooi zei.
En de rust, nee, kalmte die over hem heen kwam toen hij de dood op dat moment accepteerde.
Vooral dat gevoel van kalmte en innerlijke rust was voor mij een fijne herkenning.

Leuk ook zijn woorden van huis-tuin en keuken mystiek:)
Een bescheiden mens!


Dank je Bram,

Door het virtuele web is het soms moeilijk te traceren wat waar geplaatst kan worden.
Het is nu op z'n plek!

:-)


Heer lijk toch he, dat er zoveer 'rare' mensen zijn op dit forum, in die zin ben ik ook lekker 'raar'hoor.
Zou dat verwant zijn aan het engelse woordje 'rare', wat 'zeldzaam' betekent?

Het was werkelijk genieten en ook ontroerend, vanmorgen in het Vermoeden!
X


Ja Gea ..de magie van het leven..ook het ouder worden..heel mooi hoe dat naar voren kwam...de stilte de rust en ook de onrust...het zoeken naar evenwicht .. het leven als een cirkel...en het onzegbare..heel mooi


...de ogen van een kind-soldaat...leeg..koud. brrr
Heb nog geen kind-soldaat gezien, toch zie ik soms wel zo'n blik...


Hihi leuk Leo gevonden dat 'rare'. :)
Ben nieuwsgierig naar je Lé,
wat er voor jou uit sprong in 't gesprek


Toch zijn er scholen opgericht op sommige plaatsen in Afrika, waar kindsoldaten opgevangen worden, en waar ze geleerd wordt wat het is om iief te hebben en hoe het voelt om liefde te ontvangen.
Een tijd geleden was er zo'n uitzending op TV, en het bleek dat deze aanpak wel degelijk positief effect had op die kinderen.
Dat kan ook haast niet anders, volgens mij...


Wat Paul zelf zei over zijn heilige tekst vond ik geweldig!
Toevallig is dit ook een van mijn favoriete teksten uit de Tao te Tjing.
Maar deze vertolking trof me bijzonder.
Ik heb er wel 4 verschillende vertalingen van, die natuurlijk wel allemaal dezelfde strekking hebben, maar in andere verwoordingen.
Chinees is een heel moeikijke taal om te vertalen.


Wat een fijn bericht Leo de scholen die in Afrika zijn opgericht voor de kindsoldaten en dat de aanpak naar het positieve wendt! Er is hoop!


Scholen om kinderen te leren hoe 't voelt om geliefd te zijn.
Fijn dat die scholen er zijn en tegelijk jammer dat ze nodig zijn.

Liefde komt wel binnen:))


Wat voor gevoel was het precies dat je "gemist" noemt? Waarom had je er misschien toch bij willen zijn? Wat hield je tegen?

Veel vragen misschien maar je hoeft geen antwoord te geven.

Liefs


Hans, 14/10/2007 00:28. #16207

Hoi Hans,

Ik had je beloofd om terug te komen op deze vragen.

Ik kan je de laatste vraag beantwoorden en mogelijk beantwoord ik gaandeweg dan meteen de andere vragen.

Mogelijk leest het dubbel:

Ik koetser mijn alleen zijn, het voelt prettig en veilig. Zo af en toe maak ik een "uitstapje" hier op het forum. Even ter bevestiging of zoekend naar herkenning.

Het "gevoel van missen" is de onrust, zoals Paul van Vliet vertelde in het programma Het Vermoeden. Ik herkende direct dit gevoel voor Mijzelf.
De onrust voor mij? Het gevoel hebben toch nog ergens bij te moeten horen. Een gevoel wat mij zo af en toe de onrust geeft. Het "abnormale" van het genieten van het alleen zijn. Alleen maar niet eenzaam voelen.
Mogelijk ook angst, angst om van mensen te houden en gekwetst te worden. Die "eenzaamheid" waarborgt mij tegen het gekwetst worden. Ben hier zelf nog niet helemaal over uit.

Begrijp je wat ik schrijf?

Liefs Trudy :-)


Ik vond 't ook mooi voorgedragen Leo.
Een mooie tekst.
En nu ga ik een fijne boswandeling maken. Genieten van de bont gekleurde bladeren!
Tot later lieve mensen!


"Ik ga met je mee" in gedachten, mooi weer om er op uit te gaan.

Fijne dag toegewenst,

:-)


ha Trudy

ik wil hier graag op inhaken Trudy omdat ik je gevoel herken over alleen zijn, rust en onrust. Ik merk dat het een "strijd"in mij is wel of niet ergens bij willen horen..ik ben geneigd dit niet te willen tegelijk verwart dit omdat ik het ook weer wel wil.
Als ik het niet wil besef ik dat ik de pijn niet wil...alleen de vreugde:-)..de pijn van het afscheid..de pijn van whatever.
Ze horen bij elkaar ..bij mij.
Soms verzet ik me...uiteindelijk kies ik steeds weer voor overgave..
Voelen hoe een groep voor me voelt en daarbinnen mij toch vrij weten te voelen..
is denk ik een keuze die ik momenteel maak..zoiets..
Tijden van alleen zijn en eenzaamheid en je daar aan overgeven kunnen ook heel heilzaam zijn...dan is dat wat je op dat moment nodig hebt. Tegelijk kun je het andere ook missen..ik begrijp dat.

@ Die "eenzaamheid" waarborgt mij tegen het gekwetst worden
Ja ..misschien is dat zo..in ieder geval voor jou nu..
Toch ook vraag ik me af...wat veilig lijkt..is dat veilig?
Is het mogelijk dat je daarmee jezelf kwetst? Denk je?
X





Hey Trudi, misschien mag ik ook nog even hierop reageren?

Het gevoel van , 'samen zijn' is een menselijke behoefte, evenals het alleen willen zijn, om weer helemaal tot jezelf te komen.
Als je helemaal jezelf bent is het samenzijn des te heerlijker, omdat de anderen dat dan ook zijn! En dan beleef je het samenzijn juist als een bevestiging van je eigen individualiteit, omdat je helemaal geaccepteerd wordt zoals je zelf bènt!
Zo heb ik deze zondag van 7 oktober ook ervaren.


Ha Nij,

Ik wilde die laatste woorden even corrigeren. Kwetsen kan ik natuurlijk alleen Mijzelf.
Soms is het zo moeilijk om de juiste woorden te vinden, al douchend kwam ik op de volgende woorden.

Het onprettige gevoel is om in een groep een stukje van eigen identiteit te verliezen. Mee te gaan in collectieviteit. Ik ben altijd al een einsel-ganger geweest en heb mij in groepen nooit echt prettig gevoeld. Ik kom er natuurlijk niet omheen. Ik werk bv. in teamverband en dat gaat prima. Toch vind ik het het prettigst om op mijzelf te vertroeven.

Liefs Trudy


Mooi Leo wat je schrijft!
X


Prachtig Leo

X Trudy


'Ergens bij behoren' ..
is voor mij een term die ik niet graag op mezelf zal toepassen.
Want waar hoor ik dan allemaal niet bij?
We zijn toch allen deel van het Ene Leven en dat sluit niets uit; als we maar ons zèlf zijn.


ha Trudy

Ik begrijp je! Het idee om een stukje van je eigen identiteit te verliezen is een naar gevoel.
Tegelijkertijd als ik mezelf afvraag wat is dat nu dat stukje dat ik zou kunnen kwijtraken ..dan weet ik het niet!
Dan voel ik enkel 'n kwetsbaarheid waar ik bang voor ben...en als ik daar verder over denk...kom ik er ook niet meer uit...want dan vraag ik mezelf weer af: ja maar waar moet ik bang voor zijn? Wat heb ik nu eigenlijk te verliezen? Dan kom ik uit op illusies..en op angst. Dan kom ik weer uit dat het liefde is waar ik voor kies..

Ik begrijp heel goed dat jij het liefst op je zelf wilt vertoeven..:-) en heb daar respect voor.
Ik vind het wel jammer..ik zou je graag nader willen leren kennen! Ik denk dat je een heel mooi mens bent!
liefs, Nij


Zo ontzettend herkenbaar Leo.

Voor zit daar ook de onrust, tussen gevoel en verstand. Je verwoord het mooi.

Dank je


Leo@Want waar hoor ik dan allemaal niet bij?

Gaaf Leo!


En nu ik mezelf zo terug lees, bedenk ik me:
verstand houd gevoel voor de gek!

;-)

Dat is nou zo fijn van dit forum, input en output.


Ik denk dat iedereen een mooi mens is.

Ik ga genieten van het mooie weer en de fijne gevoelens.

Fijne dag toegewenst, en bedankt dat jullie met mij mee willen voelen.

:-)


Trudy en Leo...fijne dag!

Ik ga nu de bossen in! Paddestoelen zoeken :-)
X



Nij,

Dan is er eenzaamheid.Dan is er verbinding
op zieleniveau.Dan is er angst de verbinding weer kwijt te raken.Dan is er het
kwijtraken.Dan is er pijn.Dan is er zelfbescherming.Dan is er weer eenzaamheid.


Je kùnt dus in wezen helemaal niets verliezen en niemand kan of zal je iets afnemen, deze ideeën bestaan alleen maar in ons eigen koppie!

:-))
Ja, lach alsjeblift!! Ha ha ha!
X


Ja Harry dat kan er allemaal zijn ...
en...dan is dat er...dan is dat wat is...alles komt en gaat immers? Zowel het leuke als het minder leuke..
Dat wat is kun je immers niets anders van maken dan het toelaten?
Het verzet zit in de weg...het verzet stagneert..
dat is hoe ik het ervaar...

Dank nog Harry voor de mooi meditatie die je hier in de herberg deelde.
Ik was een beetje jaloers :-) zoveel rust ging ervan uit!


En wees blij met het LEVEN!
Zo, nu ga ik ook de zon in, het is prachtig weer!
Tot later wellicht.


Leo ik lach mee! :-)) Hij is goed!!


Nij@Dank nog Harry voor de mooi meditatie die je hier in de herberg deelde.
Ik was een beetje jaloers :-) zoveel rust ging ervan uit

...is niet maar half waar...na een beetje jaloezie:-) ..bracht het me ook bij 'n stilte in mij.

En nu ben ik echt weg!Ik was al weg maar was mijn fototoestel vergeten...en besefte onderweg de halve waarheid :-)


Hij wiens geest niet meer in het Ondoorgrondelijke wortelt, moet leven vanuit de oorspronkelijkheid van zijn hart. Hij wie de oorspronkelijkheid heeft verloren, moet leven vanuit de liefde. Wie niet meer vol liefde kan leven, moet tenminste rechtvaardig handelen. Wie zelfs dat niet meer kan, moet zich laten leiden door zeden en gewoonten. Het afhankelijk worden van de heersende moraal is echter de onderste trede der zedelijkheid en duidt reeds op verval. Wie dan nog meent zijn hart te kunnen vervangen door zijn verstand, is een dwaas. Bedenk daarom: De ware mens volgt een innerlijke wet en geen uiterlijk gebod. Hij drinkt uit de bron en niet van het water dat afvalstoffen met zich voert. Hij is altijd in contact met de Oorsprong.

Lao Tse


#16256

Dag lieve Trudy, ben dr ook nog:)
Wat Leo schrijft in #16256 kan ik helemaal beamen.
Op Kijkduin waar ik toen op 't laatst besloot ook mee te gaan, was m'n ervaring net zo als nu achter dit schermpje. Wilde ik wat zeggen,dan was er ruimte. Wilde ik m'n mond houden, dan was er ruimte.
En alleen maar ieders eigenheid in verbondenheid. ;))

écht een hele mooie tekst van die Lao!


Fijn gewandeld in 't bos, Nij? Goed dat je dacht aan 't fototoestel... ik vergat 't helaas.
Nu ga ik weer weg, op herhaling van de son sien sakken in see. Het is net zo helder als gister.
En nu mét camera:)) en onder 't genot van frietjes,mmm


Voor Trudy...

Mijn reactie op je antwoord in #16252.

Ik begrijp heel goed wat je schrijft denk ik, je beschrijft ongeveer mijn processen van vlak na de scheiding.

Ik kon geen mens meer om me heen verdragen en wilde het liefst alleen zijn; dan voelde ik me net als jij eigenlijk pas prettig en veilig. Dit ging bij mij zo ver dat ik in het begin zelfs boos werd als ik mensen in mijn bos tegenkwam. Nooit zou ik mensen meer vertrouwen, dacht ik!

Mooi zoals je in #16257 je angst om gekwetst te worden veranderd in eerder bang zijn je identiteit te verliezen. Ik heb meen ik goed onthouden dat je ook een jaar of drie vier een zeer emotionele scheiding hebt doorgemaakt. Ik zelf denk dat je weerstandsgevoel van "er toch nog te moeten bijhoren" heel goed in jouw emotionele proces past. Ik vind het dan ook heel dapper van je dat je het wel benoemd! Je stelt je daar heel kwetsbaar mee op en dat bewonder ik.

Over identiteit verliezen: ik denk dat je je identiteit niet kunt verliezen, ik kan me wél voorstellen dat je dat gevoel hebt maar dat je dat wellicht verward met een gevoel van onzekerheid over jezelf, onvoldoende zelfbeeld of zoiets. Je bent nu helemaal op jezelf aangewezen en hebt de stukjes van je "identiteit" losgelaten die in wezen je relatie weergaven en niet jezelf.

Ik weet dat jij je eigen processen moet doorlopen Trudy maar als ik toch even naar onze paralellen mag kijken dan denk ik dat er ook bij jou weer een moment komt dat je het gevoel hebt weer helemaal jezelf te zijn en kun je misschien wel een keertje met ons mee... weet je welkom.

Ik durf mensen weer te vertrouwen. Zeker al die lieverds hierzo.


Hans,

Ik denk dat je de "koe bij de horens hebt gevat". Nog sterker, ik geloof dat ik mezelf herken in dat wat je beschrijft. Ik leer door mezelf "kwetsbaar" op te stellen.

Pas sinds kort besef ik dat het procces van loslaten m.b.t. mijn pijn ten gevolge van mijn scheiding pas NU aanga. Er is daarvoor een procces van ontkenning geweest. Sterk zijn, sterk voelen. Een soort van overlevingsdrang.

Nu alles zo'n beetje op zijn plekje valt en er rust komt is er ruimte voor die pijn.
Hoe raar het mogelijk ook klinkt, ook dit ga ik niet ontkennen. Ik probeer die pijn te traceren en het te erkennen.

Ik wens dan ook van harte dat het vertrouwen, vooral in Mijzelf, ook hier weer in hersteld zal gaan worden. Ik vertrouw erop :-)

Overigens ...... ik weet me welkom.
Dank je voor de (h)erkenning.

Liefs Trudy


Trudy,

Het klinkt voor mij niet raar om ruimte te geven aan je pijn, hem welkom heten. In de pijn liggen antwoorden verborgen die je niet ontdekt als je de pijn ontkent. Ik weet ook dat je het niet aangaat vanuit zelfmedelijden of zo! Mooi hoor.

Liefs


Hoi Hans,

Zelfmedelijden is zonde van de energie. Ik heb mezelf nooit in een slachtofferrol willen schikken.

Daar zit voor mij dan ook het dilemma. Ik probeer steeds het positieve van de ander te zien. Het hoe en waarom te ontdekken. Zelf heb ik soms het gevoel dat dit ten koste gaat van eigen gevoelens. Overigens een onderwerp wat ik al vaker heb aangesneden.

Voor mij is dan nu ook de vraag: hoe ga ik om met eigen pijn zonder de ander te veroordelen of te oordelen?

:-)


Tegelijk zie ik het antwoord op mijn eigen vraag.
;-)

Ik wil op een of andere manier maar niet aanvaarden dat DAT wat is ook IS.

Daar zit voor mij het antwoord.

Herkennen, het heeft niets met de ander te maken. Het heeft alles met mij te maken.

Erkennen, het is zoals het is. De keuze van de ander hoeft niet mijn keuze te zijn.

Accepteren, ik kan de ander niet veranderen. Zeker niet naar mijn wil schikken.

Loslaten, ik kan mezelf wel veranderen.

:-)

Loslaten,


Wil iemand nog iets, behalve liefde? De twee woorden na de komma mag ik eigenlijk niet stellen van de baas. Dus: heeft een ieder? En dan in koor graag terug: Een ieder heeft!! Anders wil ik graag rugnummers en wensen...


Dorst!


En liefde in overvloed :)


Ik tap je bij Leo!


Ha heerlijk, Proost!
Jij ook iets, kasteletske?


Ja doe mij maar zo'n kopstoot Leo!


Oké daar komt'íe!*?><!&**!^?@XX!


't Is een cocktail van eigen makelij, absoluut verdovend, maar wel lekker.


Heerlijk! Ik verdwijn! Precies wat ik ff nodig had vandaag...Thanks Leo!x



Ik heb nog wel een wens:

Ik wil een ander rugnummer.


Zeg maar Harry. Dan punnik m op je.


Ja, uh, maar nou ff niet meer. Iejoor balkt en Kokje krabt. Droom jij over je nieuwe nummer Har, dan punnik m morgen, okee?


Of...getver..als ik nu maar niet stom ga dromen dat Harry met z'n nieuwe rugnummer eigenlijk hartstikke depri is en er geen zin meer in heeft. Sjeeeees!!! Alarmfase 7! Wie legt hem en hun en ons op bed? Stro is ook goed.


Harry, mag ik dan jouw rugnummer? Zal ik je ff op de reserve zetten?


Wat een onrust ineens! Die kopstoot heeft dus geen snars geholpen!
'k Heb nog zo'n mooi brandijzer waar ze in de Wild West de keoin mee merkten. Iets voor jouw rugnummer Harry!?



Maak je geen zorgen..

Ik wil er alleen maar een nulletje achter..

Slaap zacht.


het vee bedoel ik.


Kom maar op dan......wie wil er in het stro gelegd worden?
Ik doe het met liefde, als ik er ook bij mag!
Kokje en Iejoor ook hè!


Heb je ook een rugnummer Carla, ...:-))



Dus dan ontstaat er 0-0.


Het kan er met liefde ingebrand worden!



Jij kan beter de keoin merken.



Het vee bedoel ik


O, het vee, bedoel je..
Die zijn al gemerkt, alle keoin en de stieroin ook.


Nou ff uithuilen (of lachen) naar keuze..
En dan welterusten en morgen gezond weer op!



Nou branden jullie maar 0-0 op m'n rug
dan.

Maar ik wil dat kasteletstekete het doet.

Wel gelijk blussen hè..met jonge jenever!


Dat raad ik je af Har, jonge jenever brandt in, is erg pijnlijk, neem koud bier dat helpt direct!
Je ziet dat is weer m'n menslievende raad..


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.