De Herberg

(h)erkennende Zondag

    door Trudy, 03/02/2008 09:51. #22826. 7 reacties, laatste

En steeds komt diezelfde vraag weer in mij op:

Als ik mijn eigen pijn en geluk niet wil
(h)erkennen, hoe kan ik dan de pijn en het geluk van de ander herkennen?

Ik wens jullie een fijne Zondag toe.

:-)


nee, dat gaat niet, he....
wat ik in de ander wil (h)erkennen, zal lukken vanuit mijn eigen innerlijk, met alle pijn en alle geluk.
En als ik dat niet kan of wil ervaren, zal het ervaren van de ander toch ook maar het ervaren van een vernisje zijn, zo denk ik...

ha, ha, wie weet ga ik hier vanmiddag wel wat monologen schrijven, iedereen de hort op...
of toch niet?
Linda, hoe gaat het nu met jou?
Had je mooie sneeuw en heb je nog lekker geskied vorige week?


Ik geloof, Trudy, dat je hier een mooi gezichtspunt hebt geboden, dat een antwoord kan zijn op de verbazing erover, eerder op het forum, dat Kahlil Griban zo negatief stond tegenover het 'begrijpen' van de ander.
Begrijpen van een ander doe je vanuit een beeld van de werkelijkheid. Je geeft die ander een plek in je eigen beeld. De kans is levensgroot dat je die ander daarmee miskent in diens eigen bestaan.
En dat is iets heel anders dan het (h)erkennen van de ander vanuit je eigen ervaring. Dat is inderdaad herkennen en daarmee erkennen. En ook verbinden.


ik heb die discussie over Kahlil Griban even niet paraat. Maar in begrijpen lees ik het woord grijpen. En bij grijpen denk ik aan vast willen houden.
Als een ander mij begrijpt, ben ik blij voor het begrip, maar daarmee heeft die ander mij dan een beetje in zijn/haar grip. Ik denk dat het positief is, maar gelijk zal die angst bovenkomen dat ik weer losgelaten word, uit het begrip.
Het begrip van de ander maakt me dan gevoelsmatig een beetje afhankelijk van die ander, en die afhankelijkheid geeft onrust, angst...
Dus zonder het begrijpen van de ander voel ik me vrijer... die ander mag vinden wat ie wil, ik mag zijn wie ik ben.
Ben ik te volgen?
Of draaf ik nu wat door?


Ik vind het wel leuk dat je je afvraagt of je doordraaft en of je te volgen bent. Lekker herkenbaar.


ha, leuk Linda, past dus helemaal bij deze
(h)erkennende zondag.

Ik stook het vuur even op.
Ben benieuwd of de anderen hier nog even langs zullen komen.
En natuurlijk ook benieuwd naar verhalen...
Maar misschien is iedereen wel bek af en blijft het hier super rustig.
Ook goed, ik hou wel van stilte.

Toch, er is versgezette koffie en de jägermeister staat koud...


Hallo Francis, Linda en alle anderen,

Na een heerlijk weekend kan ik met veel liefde deze dag afsluiten met de volgende gebeurtenis.

Al wachtend op de volgende trein tuurde ik naar de rails. Een grote kiezelsteen leek zich te gaan bewegen. Eenmaal ziend wat daar zich voortbewoog bleek het een kleine grijze muis te zijn. Al banend, onder de ijzeren spoorrails, zich een weg zoekend.

Mooi :-)

Welterusten.


Om nog even op dat 'begrijpen' terug te komen. Ik zie daar nu niet direct macht of iets dergelijks in.

Het is net zoiets als wanneer je iemand die je ontmoet, of een vriend die je lang niet gezien hebt een hand geeft, of een omhelzing. Je 'grijpt' de hand van de ander wel even vast, dat geeft een fijn gevoel, iets van vertrouwen, maar je blijft elkaar niet vasthouden...
Daarna laat je elkaar weer los en er heeft iets moois plaatsgevonden.., niks macht!

Hetzelfde gebeurt bij elkaar begrijpen; even een blik van verstandhouding, een glimlach, een blij gevoel en weer loslaten.

Als het je een beperkend gevoel geeft, dan heeft de ander je waarschijnlijk niet goed begrepen.., of jij (of ik) de ander niet.
Maak ik me een beetje begrijpelijk? ... :-))

Zo hebben we elkaar vandaag in Utrecht ook weer ont-moet, èn begrepen!
En elkaar allemaal even vastgehouden :)
En ik denk dat we er allemaal een heel goed gevoel aan hebben overgehouden.
:-)



Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.