De Herberg

Maskerade op Zaterdag.

    door Harry, 16/02/2008 09:55. #23282. 32 reacties, laatste



Als jochie van 4 wandelde ik op vrijdagmiddag vanaf het kleuterschooltje aan de Haagsche
Acaciastraat naar mijn ouderlijk huis aan de Thomsonlaan.Het was een zachte en mooie lentemiddag.

De Thomsonlaan is een mooie lommerrijke laan, gescheiden door een breed middenpad waarop grote kastanjebomen staan.

In de buurt van mijn ouderlijk huis op nr. 19 had de groenteboer zijn winkel. Op het middenpad tegenover zijn winkel stond tussen de bomen een aanhangwagen geladen met
lege aardappelkisten.

Ik bleef bij de aanhanger staan en schatte de situatie in beetje in.De aanhangwagen stond
gekoppeld aan de vaalblauwe Opel Blitz van de groenteboer en kon dus niet zomaar wegrollen.

Het plan was namelijk een aantal lege kistjes weg te halen en er zelf tussen te gaan zitten.

Waarom wilde ik dat zo graag ?

Ik kon dan door de kieren en sleuven in de kisten de buitenwereld in de gaten houden en
observeren, zonder dat ikzelf werd gezien.Ikzelf.Een mooie term.Mijn lichaam, inclusief
mijn gedachten, plaatsten zich tussen de lege kisten.

Hetzelf zat daar te zitten. Keek naar de mensen die voorbij liepen op straat.Sommigen gingen
Bij de groenteboer naar binnen.Anderen kwamen weer naar buiten.

Het enige wat ik deed was kijken.Er was geen oordeel.Alleen observatie.

De enige gedachte die ik had was; ik kan jullie zien, maar jullie zien mij niet.Mijn observerende oogjes waren gemaskeerd door de aardappelkisten.Dat gaf mij als joch een veilig gevoel.Éénrichtingsverkeer.Dat wel.

Dat oordeelloze zien van dat jochie van vier dat doe ik nu niet meer.Vrijwel voortdurend probeer ik mensen en situatie’s in te schatten aan de hand van een bevinding.Een oordeel.


Goedemorgen Harry,

Mag ik met jou meewandelen?

www.youtube.com/watch?v=r6N86cPJftk

:-)


goeiemorgen Harry, Trudy

Wat een geheugen en oog voor detail heeft dat jochie van vier!

Harry@ Dat oordeelloze zien van dat jochie van vier dat doe ik nu niet meer.Vrijwel voortdurend probeer ik mensen en situatie’s in te schatten aan de hand van een bevinding.Een oordeel.

Dat oordeel Harry is me niet duidelijk...is dat naar jezelf of naar de mensen en de situaties..?



Goedemorgen Nij.

De vraag (#23284) was niet bedoeld voor mij, toch heel erg bedankt.

:-)



Het oordeel is meer naar mij zelf Nij.

Bijvoortduring trachten mensen en situatie´s in te schatten.Misschien is het
instinctmatig.Ergens heeft het ook met zelfhandhaving te maken.

Een dier, willekeurig welk, zal dat ook doen.
Is er gevaar?.Moet ik vluchten?Of aanvallen?Of is er juist niets aan de hand en ga ik hier lekker in het zonnetje liggen?


Goeie vraag ja.

Ik hoorde weleens mensen zeggen dat ze het leuk vonden om op een terrasje te zitten en naar mensen te kijken. Ik dacht ik klop niet dat ik dat niet kan en ging erover nadenken en merkte dat ik dat niet kon, omdat ik voornamelijk bezig was met de vraag hoe een ander mij zag. Ik ben mezelf gaan leren naar mensen te kijken. Vanuit mezelf, zonder oordelen of vragen. Lukt natuurlijk niet altijd, maar door mijn meer open houding gaan mensen zich naar mij openstellen. En wat blijkt? De meeste mensen zijn veel bezig met de vraag wat een ander van ze denkt. En de mensen die zeggen dat ze "mensen kijken" zo leuk vinden, doen dat omdat ze er lol in hebben andere mensen te beoordelen.

X


#23286
ha ha..de andere kant van...
bij jou het talent van zelfreflectie? :-)




Ik reageerde op #23285

Harry glipte er tussen


En Nij nu ook :)


Ben even weg, later


het is weer zover! :-))


#23221 niet op #23291 bedoeld natuurlijk! :-)


Het is met die gedachten ongeveer hetzelfde als met de maskers en emoties waar we het eerder over hadden.
Je kunt je helemaal identificeren met maskers, emoties en gedachten, zodat je daar je bewustzijn van 'ik' aan verbindt, maar je kunt ook innerlijk tussen de aardappelkisten gaan zitten en daar naar kijken.
Als je dat doet, zal iedereen ontdekken dat er niet alleen 60.000 gedachten per dag door je hoofd schieten, maar ook allerlei oordelen - nagenoeg permanent. En daar is niets aan te doen. Er is ook niets mis mee. Zo zit ons brein nu eenmaal in elkaar.
De vraag is: gaat je ik-bewustzijn helemaal op in die gedachten en oordelen, of kun je daar als innerlijk vrij mens naar kijken?

Harry, je zegt:
"Vrijwel voortdurend probeer ik mensen en situatie’s in te schatten aan de hand van een bevinding.Een oordeel."
Als je dat "ik' nou eens buiten dat oordelen plaatste? Dan zou het kunnen worden:
"Ik neem waar dat mijn brein voortdurend bezig is mij oordelen voor te leggen over mensen en situaties. Ik ben vrij om die oordelen te volgen of te negeren."







Dat is een truukje wat ik regelmatig toepas
wanneer ik tijdens mijn werk,gedurende
het zoveelste oploopje vanwege een verstoring,tussen een grote mensenmassa
insta.

Mijn houding,mijn emotie´s,mijn gedachtenwereld en mijn uitstraling heb ik dan over het algemeen in de hand.

Ik kijk dan rustig,vanachter aardappelkistjes,naar de mensen.Mijn houding is rustig.Energetisch straal ik dat ook uit.Er hoeft niets te worden gezegd.
Mijn lichaamshouding straalt rust uit.

Het oploopje bedaard dan.De opgewonden mensen pikken de rust op.

Wanneer ik feitlijk ga deelnemen aan de opwinding van de mensen en ik zelf ook onrustig wordt,of kwaad,dan pikken de mensen dat ook op.De situatie verergert zich dan.Ook dit kan allemaal woordeloos
gebeuren.Alleen een emotionele afstraling is al voldoende.


Schitterend Harry!
Kun je dat ook toepassen op jezelf? Alsof al je eigen oordelen over jezelf precies hetzelfde zijn als dat oploopje van mensen?



Eigenlijk weet ik niet of ik dat zo doe.Daar sta ik niet zo bij stil.

Over het algemeen gebeuren die dingen
volautomatisch.

Het is een automatisch interactie tussen mijn houding en die van een groep andere
mensen.

Het is over het algemeen wel zo dat ik een
dreigende of gespannen situatie weet te neutraliseren, door me af te schermen voor
te hoog oplopende emotie´s van anderen .


Ja, het is me duidelijk hoe je dat met andere mensen - het oploopje - doet. Maar mijn vraag is: kun je dat ook met jezelf? Kun je naar je eigen oordelen en je eigen emoties kijken zoals naar het oploopje?



Moeilijk.Ik begrijp de truuk.Ik doe een stapje terug en kijk naar mezelf om vervolgens te gaan kiezen wat ik doe.

Dat is moeilijk voor mij.

Veelal in situatie´s waarin ik alleen ben en er dus geen vorm van interactie wordt gevraagd,is dat alleen nog maar moeilijker.

Helaas is het dan zo dat ik gebukt ga onder
allerlei vormen van zelfveroordeling.

Ik oefen wel en er is een lichte verbetering.Maar om nou te zeggen wat een klinkende zelfoverwinning? Nou nee.



Daarentegen...Wil een mens een goede
sparringpartner? Laat hij dan zichzelf nemen.


Stel dat je het wel zou kunnen, hoe zou dat zijn? Dat je naar al die vormen van zelfveroordeling kunt kijken als naar de veroordeling van de NS door het oploopje. Hoe zou dan je gemoedstoestand zijn?
(Ik moet overigens nu weg. Tot later.)



Het is moeilijk om dat in te schatten.

Zo´n situatie zou moeten ontspruiten aan mijn fantasie,aangezien ik niet die ervaring
van zelfoverstijging heb.

Over het algemeen vlammen er inderdaad
allerlei gedachten door mijn hoofd.En het is niet gemakkelijk om het vuur te blussen.

Laat staan om het vlammetje naar eigen keuze aan of uit te zetten.

Moet wel zeggen dat tijd veel wonden heelt.
Wanneer de tijdspanne tussen een bepaald
(zelf)oordeel en het retrospectief groter wordt is het wel makkelijker.


#23293 Haha!

Harry, dat zou toch mooi zijn als je die energetische rust op jezelf kan afstralen. Volgens mij is dat de sleutel tot veel oplossingen. Aan jezelf geven wat je aan een ander geeft. Of wat je van buitenaf wilt ontvangen. Maar ja, tussen iets weten en het leren in de praktijk brengen kan veel tijd zitten. Geeft niets, we doen ons best toch?


Ja, Harry, ik vraag je dus inderdaad om je fantasie te gebruiken.



Oordelen, veroordelen. Al dan niet zelf opgelegd.
Het blijft waken over eigen gedachten.
Voor dat ik het weet heeft 't me te pakken.

Grappig :-)



Blijft moeilijk.

Stel ik ben ergens kwaad over.
Woedend,ziedend,des duivels.

Ik doe een stapje terug en kijk naar mezelf.

Omdat woede in een bepaalde situatie niet is gepast of er is een andere situatie die erom vraagt mezelf te beheersen-omdat bijvoorbeeld schade dreigt-en kies ervoor
mijn woede niet uiten,waar blijft die woede dan?

Het meest voor de hand ligt dat die woede
dan in mijn eigen hartkleppen gaat zitten.Dat lijkt me minder gezond.

Maar een stap terug,dan rustig kijken en vervolgens de woede uitschakelen als een aan en uitknop?Nee dat zou me niet makkelijk lukken.

Nou schets ik een beeld van mezelf alsof ik
constant maar woedend in de rondte zou lopen.Gelukkig is dat niet zo.Er kunnen zich
ook andere emotie's bij mij voordoen zoals mildheid,medeleven verdriet of vrolijkheid.

Eerlijk gezegd zie ik ook niet zo de winst van het vrij beoordelen van mijn eigen emotie's.


Nee Harry, dat is niet wat ik bedoel. Je blijft denken dat je iets moet doen met die emoties, bijvoorbeeld woede. Ik vraag je alleen maar hoe het zou zijjn als je daar in rust naar zou kunnen kijken, zoals jij ook naar de oploop van boze NS-reizigers kunt kijken.
Ik citeer een stukje uit het 7stappenplan:

Emotionele openheid ontstaat door het vermogen tot oordeelloos waarnemen van je emoties, hoe die ook zijn. Dat is behoorlijk lastig, want het oordelen over emoties zit bij de meeste mensen diep ingebakken in hun gewoontepatronen, en verbonden met allerlei taboes en zogenaamd wenselijk gedrag.
Emotionele openheid gaat niet over het hebben van de 'juiste' gevoelens, en ook niet over het vermijden van 'verkeerde'. Integendeel, want er zijn geen goede of verkeerde emoties en gevoelens. Emoties en gevoelens zijn gewoon wat ze zijn. Ze dienen zich ongevraagd aan, net zoals het weer.
Hoe moet je daar dan mee omgaan?
Als je in staat en bereid bent de toestand van je gemoed oordeelloos te bezien, vanuit de positie van de innerlijke getuige, vanuit je ‘plaats van rust’, kun je in vrijheid kiezen of je een emotie of een gevoel wel of niet tot uiting brengt, dus deel van je gedrag maakt. Daar gaat het om. Dat is wat te leren valt.



Wanneer ik naar en plaats van rust zou kunnen gaan om vandaar uit als oordeeloze
waarnemer te gaan beslissen wat ik met de
aangewaaide emotie doe, dan zou mij dat
rustiger maken,evenwichtiger misschien,
maar ook vlakker want ik ben een emotioneel mens.

Naar mijn voelen hangt het ook van de intensiteit van de prikkel af.

Er kunnen zich situatie´s voordoen met een
relatief lage prikkel die mij een "escape"naar een plaats van rust nog mogelijk maken.

Er kunnen zich ook situatie´s voordoen waardoor ik wordt "overmand",waarin de
emotie zich van mij meester maakt.


Harry, ik heb de indruk dat je blijft hangen in het idee dat je op welke wijze dan ook controle zou moeten kunnen uitoefenen over je emoties. Vanuit dat idee geef je antwoord op mijn vraag hoe het zou zijn als je oordeelloos naar je emoties zou kunnen kijken. Kijken naar je emoties begint met de bereidheid die controle los te laten. Maar dat lijkt me voor jou nogal moeilijk. Herken je dat?



Jazeker.


Goedemorgen Harry en Bram,

Ik heb een vraag n.a.v. bovenstaande:

Als je eenmaal zicht heb op de emotie, en het dus toelaat. Zou het dan zo kunnen zijn dat je jezelf realiseerd dat je die emotie, voor het aanvaarden, in een gedachten hebt benoemd?
Eenmaal zicht en aanvaard het een andere emotie is als wat je had "bedacht"?

Dank jullie wel ....

:-)



Hoe dat bij jou werkt weet ik niet.

Wanneer ik tracht een emotie van mezelf
"van buiten af" te bekijken dan veranderd deze niet van hoedanigheid.Het is hooguit zo dat dan het kleurenspectrum van dezelfde emotie veranderd.

Bij mij is het niet zo dat een bepaalde emotie achteraf bekeken een hele andere
emotie blijkt te zijn.

Hierover valt voor mij nog veel te leren.
Ik moet Bram wel nageven dat ik dan ook de bereidheid moet hebben om het te doen.

Misschien wil ik wel gewoon mijn eigen eigenwijze zelfje blijven.

Ik zie emotie´s wel als een fenomeen dat bepalend is voor de geestelijke gezondheid.

Een heel mensenleven lang kunnen die krengen gedragsbepalend zijn.Van kleine finesses in iemands gedrag tot gevangenissen vol met gedetineerden.

Vanochtend nog zag ik een tv uitzending waarin een militair aan het woord kwam die
een aantal malen was uitgezonden op een missie.Datgene wat hij daar aan ervaringen heeft meegemaakt en wat bovendien door hem op zijn eigen persoonsgebonden wijze
is verwerkt en hem heeft gesmeed tot de persoon die hij nu is,plaatst hem op een eiland dat voor niemand te bereiken is.Die onnavolgbaarheid,die onmogelijkheid voor een ander om in zijn huid te kruipen,plaatst hem op een eenzaam eiland.Waarbij gedachten en emotie´s over die uitzendingen als een razende in zijn hoofd blijven rondtollen.

Aanvankelijk leek er niets aan de hand maar
10, 20 jaar later kan zoiets ineens de kop op steken en iemand volledig laten disfunctioneren.

Wanneer ik ooit nog eens iets met mijn leven zou mogen doen dan alleen treinmachinist zijn,dan zou ik graag mensen
die op de één of andere manier emotioneel in de knel zitten,weer opweg helpen.

Ik ben redelijk goed in staat om oordeelloos
naar een ander mens te kijken en te zien zoals die is.

Maar dat zien van een ander is nog lang niet zuiver genoeg.Wil ik een bepaalde mate van zuiverheid kunnen bereiken dan zal ik eerst zelf schoonschip moeten maken
in mijn emotionele huishouding.



Hi Harry,

Heb ik ooit gelezen dat je ook paardrijdt?
Misschien heb je aan deze vergelijking iets:

"Loslaten" betekent misschien niet dat je de teugels maar gewoon moet losgooien, maar is misschien hetzelfde als je hand ontspannen en geen vuist maken. Want hoe harder jij aan die teugels zit te trekken, hoe meer weerstand dat veroorzaakt, toch?
Af en en toe een ophouding en dan ontspannen....zoiets?

Groet,
Doriene


#23331

Dank je Harry.

:-)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.