De Herberg

Gulle woensdag

    door Kastelein, 04/06/2008 11:18. #25125. 40 reacties, laatste

Kom erbij. Vandaag is alles gratis. De hele dag rondjes van de zaak.


En tijdens die rondjes, dank je kastelein, een vrolijk 'nootje'.

www.youtube.com/watch?v=4XPw2REmGQ0

met bijzondere aandacht voor wat dit prachtige mannetje zegt bij zijn eigen compositie.....
en ja, ook dat is gratis!
Proost.




Doe mij dan maar een pittige kop koffie Bram!

Leuk dat prachtige mannetje aan de piano Carla!



Het mooie van dat knaapje is ook dat hij eerst muziek van anderen speelt (Mozart, en blues, Janis Joplin), en dan besluit met een eigen compositie: 'Here I come'.
En dat geldt misschien ook voor het spirituele pad: eerst maar eens voorzichtig nadoen, maar wel met de bedoeling zo je eigen lied te leren zingen.
Een mooi voorbeeld van 'worden als een kind'.


Mooie manier van kijken Bram.

Dat kereltje heeft mijn hart gestolen.
6 jaar.........en de manier waarop hij mij laat horen hoe het klinkt als de zon opkomt......om stil van te worden.



Bram mag ik jouw hulp, jouw visie vragen bij een voor mij op dit moment heel moeilijke kwestie?
Het gaat om mijn kinderen en om mijn ex-man.
Op mijn vraag aan hem om als ouders samen bij onze oudste zoon de muren te verven kreeg ik
kreeg vanmorgen een antwoord/berichtje van hem via zijn vrouw , dat hij hier niet op ingaat omdat hij met een andere bril dan ik naar onze zoon kijkt. Dit speelt ook naar onze andere zoon.
Ik voel hierin zijn hele lading van afwijzing en zelfafwijzing, het is een grote muur, in mijn beleving dan..
Het is voor mij heel moeilijk te behappen naar mijn zoon toe, ik weet even niet wat te doen.
Ik wil reageren maar besef hoe nauw elk woord van mij nu erop aan komt.
Het is werkelijk een prachtige zoon en hij wil hem niet zien. Hij voldoet enkel niet aan zijn verwachtingen en durft niet te komen bij zijn eigen rol als vader.

Ik weet het even niet Bram..



Nij,
Welkom met je vraag, dat allereerst, vanzelf.
Mijn eerste reactie: ga niet de strijd aan met je man, maar bemoedig je zoon, zonder de vader daarbij ter sprake te brengen.
Vertrouw erop dat je zoon zijn eigen weg zal vinden, en dat dat ook zijn opgave in het leven is.
Hij krijgt van zijn vader ontkenning, van jou (neem ik aan) bemoediging in zijn eigen wezen. Daar moet hij het mee doen. Laat hem vrij en los in het vinden van zijn eigen antwoord op zijn vader.

Schenk je zoon vertrouwen, dat is het mooiste cadeau dat je als ouder aan een kind kunt geven. Jouw vertrouwen zal hem de kracht geven zijn eigen antwoord te vinden.
Vertrouw daar ook zelf op.


Ja, wat mooi Carla, die zonsopkomst. En dat zal dan wel een expressie van zijn eigen ervaring zijn. En ook dat geldt voor mij voor spiritualiteit: dat het lied dat je zingt verbonden is, niet met je gedachten, maar met je ervaring. Dan wordt het pas echt muziek.


Bram dit is het helemaal. Ja afblijven. Ik ga de strijd niet aan.

@ "Vertrouw erop dat je zoon zijn eigen weg zal vinden, en dat dat ook zijn opgave in het leven is."
en ook
"Jouw vertrouwen zal hem de kracht geven zijn eigen antwoord te vinden. Vertrouw daar ook zelf op."

Dank je Bram voor deze bemoediging.
Hier kan ik mee verder.



Heerlijk voor je Nij.
Ik had al een donkerbruin vermoeden toen je vanmorgen om een pittige kop koffie vroeg.
Op naar de volgende stapsteen, meid.


Nij nog even:
Doe nou niet alsof het een tekort van jou zou zijn dat je je afgewezen voelt. Je bént namelijk afgewezen. En dat doet pijn. Het zou gek zijn als het geen pijn deed.

Accepteer de pijn als een bewijs dat je een mens en raakbaar bent en geen spirituele robot. En probeer dan die pijn met weemoed los te laten. Maar loslaten wil niet zeggen dat die er niet mag zijn. Je kunt die pijn alleen maar loslaten als die er wél mag zijn. Loslaten betekent in dit geval er weemoedig en verder zo oordeelloos mogelijk naar kijken en laten zijn, zonder er tegen te strijden en zonder eraan gehecht te zijn.


dag,
fijn zeg deze vrije instuif in de herberg.
Mooi de gesprekjes, mooi om zo even mee te mogen lezen!



Bram ik voel me niet afgewezen door de vader van mijn kinderen, nee dat is het niet.
De pijn en de verwarring die ik vandaag voelde komt omdat ik bevestigd werd in wat ik wist, de pijn naar mijn zoon, zonen. Ik weet dat zij willen dat ik er niet aankom. Maar nu werden de woorden zo'n werkelijkheid en ik zie nu dat ik deze werkelijkheid niet wilde.
Jouw bemoediging en je woorden waren precies de juiste, je raakte precies het juiste aan zodat het op z'n plaats viel.
Ik liet daardoor los, toch de weemoed ja die voel ik wel. De weemoed dat ik hem als vader zo graag anders zou zien doen naar de kinderen. Dat hij een vader voor zijn eigen kinderen kan zijn, en niet alleen naar zijn stiefkinderen.
Nee, hij kan mij niet meer afwijzen Bram. Het is zo duidelijk iets van hem, ook weet ik dat hij nog aan me vast zit, zijn liefde voor mij spreekt hij soms ook uit, zo zelfs dat hij twee weken geleden nog tegen me zei dat hij een derde kind bij had gewild of wilde. Ik denk ook dat dat stuk er bij hem misschien zit.



#25152Nij@Het is zo duidelijk iets van hem, ook weet ik dat hij nog aan me vast zit, zijn liefde voor mij spreekt hij soms ook uit, zo zelfs dat hij twee weken geleden nog tegen me zei dat hij een derde kind bij had gewild of wilde. Ik denk ook dat dat stuk er bij hem misschien zit.

Pffff....fijn om te uiten en om dan te zien dat het er helemaal niets mee te maken heeft.


Dat is nou loslaten, Nij. Mooi hoor. Fijn voor je.


fijn Nij,
je mogen en kunnen uiten,
hulp krijgen in net de goede woorden
en dan weer nieuw inzicht hebben.
Fijn voor je!

Ik heb een grote pan chili con carne klaar.

Tast toe, wie maar wil!


De laatste tijd hoor ik nogal eens de woorden: “laat los!” als ik ergens over inzit of als iets mij frustreert. En dan denk ik, ja, je hebt helemaal gelijk, loslaten dus. Maar zo makkelijk is dat niet……
Ik vroeg me al af, waarom lukt het niet als het zo simpel klinkt, loslaten.
En ineens zag ik dat daar volgens mij de schoen wringt. Je kan zo makkelijk tegen een ander met een probleem zeggen: loslaten. En die ander weet dan wel dat dat het beste is. Maar door zo makkelijk dit ene woordje te gebruiken, wordt de ander niet gekend in haar/zijn probleem. Je kan het woordje op bijna elk probleem loslaten, lijkt het wel.
Ik vond de gedachtenwisseling hierboven tussen Nij en Bram zo mooi omdat er echt iets aangereikt werd. Een schouder onder het probleem, de last die daardoor vanzelf lichter voelt. Inleving en delen. Heel mooi.


lieve Francis

Ik kom even terug op het woord loslaten
wat ook jou bezighoudt begrijp ik.
Even mijn voorbeeld van vandaag.
Als ik bv vanmorgen van mezelf niet had mogen voelen wat ik voelde, zoals het voelde, dan had ik Bram niet kunnen horen en zien.
Want in eerste instantie gaat het om wat ik mezelf toesta te voelen.
Als de ander aan mij voorbij gaat, dan is het moeilijker loslaten, echt.
Het lijkt me dat het proces van het loslaten korter is door de erkenning van de ander en het delen.






Liefde=Acceptatie.


ja Nij, helemaal mee eens!
Ik sta het gevoel aan mezelf toe; ik uit het dan naar een ander, als de ander aan me voorbij gaat is het moeilijker loslaten. Maar door de erkenning van de ander en het delen, wordt loslaten als iets moois, over mijn zorg of frustratie heen zie ik een ander die met aandacht naar mij luistert....

Ha Harry! Ja, liefde uit zich in acceptatie, met aandacht, dat ook! Als het er is. dan voel ik het, dan stroomt het, dan gebeurt het..........


Ik dacht, kom ik ga eens kijken hoe het er in de herberg aan toegaat. Nou, als ik dat gezicht van de kastelein zie weet ik al genoeg: die heeft het reuze naar z'n zin.



Ben een weekje weggeweest en kom op gulle woensdag eventjes binnen rollen, wel een leuke ontvangst hoor!
En dan al die lekkere 'nootjes' erbij, gewéldig gewoon!
Het is allemaal wel heel erg herkenbaar hoor wat ik net heb gelezen. Een jongen met z'n eigen gecomponeerde zonsopkomst...
Nij die de pijn van afwijzing voelt...
een zoon die niet voldoet/voldeed aan verwachtingen van z'n vader...
Bram z'n duidelijk sprekende woorden, vooral over de pijn van afwijzing en met weemoed loslaten...
en dan Francis die dieper ingaat op loslaten...
Al dit moois van vandaag komt voor mij als geroepen! thanks.
En die chili smaakte zalig, Francis!
Truste allemaal:)



...en dat wil heel wat zeggen...


whahahahaha!


Ja Carla je hebt gelijk...
heerlijk weer die ruimte van het los-laten.

Een ieder Thanks!
X


Mot je een kopstoot Harry?


Zoek dekking..........helmen op.............er komt een kopstoot aan.



.....Pffff.. wie heeft me die kopstoot gegeven?



@Het lijkt me dat het proces van het loslaten korter is door de erkenning van de ander en het delen.

Liefde,acceptatie,herkenning,referentiekaders,erkenning ,zijn allemaal aspecten van hoe mensen zich sociaal tot elkaar verhouden.

Bij voortduring afhankelijk zijn van de erkenning door een ander,lijkt mij geen goede zaak.Wanneer de erkenning uitblijft gaat het mis.

Bij voortduring onafhankelijk zijn van de erkenning door een ander,lijkt misschien
beter te zijn,maar toch zijn dit soort mensen vaak eenzaam.Met eenzaamheid is
in zoverre wat mis,dat ieder mens,hoe sterk ook,wel eens een back-up nodig heeft.

Dat is het vreemde van mens zijn.

We worden alleen geboren en gaan ook alleen weer dood.Tussentijds hebben we elkaar nodig,hoe sterk iemand ook is,om
tot onze ervaringen en daarmee tot onze persoonlijke groei te komen.

Daar komt bij dat kracht en zwakte nogal eens van spectrum kunnen veranderen.

Het is maar net hoe iemand,in psychologische zin,met de door hem opgebouwde ervaringen kan omgaan.



goeiemorgen Harry

Eigenlijk praat ik vanuit mezelf als ik zeg
dat het proces van los laten voor mij korter is door erkenning van de ander en het delen.
Ik weet dat ik zonder de erkenning uiteindelijk ook zal loslaten alleen duurt het langer en voelt het wat eenzamer.
Ik zie eenzaam niet enkel als negatief, toch ook daarnaast kan ik liefdevolle erkenning als helend ervaren.

Mag ik jou vragen Harry hoe dit voor jou is?

Jij schrijft@Bij voortduring afhankelijk zijn van de erkenning door een ander,lijkt mij geen goede zaak.Wanneer de erkenning uitblijft gaat het mis.

Ja Harry dat zou heel goed kunnen, die mogelijkheid bestaat denk ik wel.
Toch ook bij voortduring geen erkenning is er denk ook de mogelijkheid dat het mis kan gaan.

Ook denk ik: welk een mogelijkheid zit er in als er iets misgaat?
Ik kan me ook zo voorstellen dat er in ieders leven weleens iets misgaat.
Ik wil dat niet direct verkeerd gaan noemen eerder als een van de buitenkansjes tot menselijke groei.

Mag ik je ook hier vragen hoe jij dat ziet?






#25177Nij@Ik wil dat niet direct verkeerd gaan noemen eerder als een van de buitenkansjes tot menselijke groei.

Tenminste...de dingen die misgingen in mijn leven , om het zo maar even te noemen, ben ik als buitenkansen gaan ervaren.
Zonder teleurstellingen denk ik dat ik niet had kunnen groeien. Juist mede hierdoor ben ik als mens kunnen groeien en ervaar dit als vreugdevol.

Kun je je voorstellen Harry dat gisteren voor mij een vreugdevolle dag was in het delen, in de respons en in het los laten en dat zich daardoor weer iets heeft kunnen zuiveren en vreugdevol stemt?



Ik denk dat ieder mens,hoe sterk ook,behoefte heeft aan een bepaalde mate
van refelectie.

De wereld is één grote Arena-althans zoals het er nu voor mij bij staat-en het is idd.
fijn wanneer er af en toe iemand is die je
ondersteunt.

Verder denk ik dat iedereen precies datgene
op zijn bordje krijgt dat hij aankan.



Wat is refelectie? =reflectie!


@Het lijkt me dat het proces van het loslaten korter is door de erkenning van de ander en het delen.

Juist door 't delen met de ander en de erkenning van de ander voel ik me gehoord en gezien. Dat is gewoon iets fijns om te ervaren en staat voor mij los van afhankelijk/onafhankelijk sterk/zwak.
Bovendien komt er zo meer ruimte in wat voor proces dan ook, ruimte voor verdere groei:)



Fijn en dank voor je reactie Harry.
een hartelijke groet van mij.


#25186Gea@Bovendien komt er zo meer ruimte in wat voor proces dan ook, ruimte voor verdere groei:)

Fijn hè!?



Laatst vroeg iemand me iets(weet niet meer wat) en ik wist alleen maar een antwoord te geven door een ervaring van mezelf te vertellen. Na afloop zei de ander dat hij het er niet mee eens was....


#25191

:-)


Ja Nij, dat is heel fijn!


Nij je schreef: "eerder als een van de buitenkansjes tot menselijke groei".

Weet je Nij, je kunt met ellende in je leven op verschillende manieren omgaan. Je kunt er de de conclusie uit trekken dat je als slachtoffer geboren bent en de rest van je leven in die gedachte blijven wonen.
Maar je kunt ook, zoals jij dat doet, aan een nare gebeurtenis in je leven achteraf een positieve betekenis geven. Dan zul je een heel ander leven leiden.
Die keus is altijd beschikbaar. Zowel de slachtofferrol als de positieve omkering is een vorm van betekenisgeving waartoe wij mensen in staat zijn. Dat is de essentie van de menselijke vrijheid.
De mogelijkheid tot positieve zingeving, zelfs aan het lijden, beschouw ik als de kern van de grootsheid van de mens; wij kunnen als mens het lijden overstijgen.

Maar dat wil niet zeggen dat narigheid een 'buitenkansje' van zichzelf is. Gebeurtenissen hebben geen betekenis van zichzelf, ze hebben slechts de betekenis die wij daaraan geven. Voorzover we betekenis verlenen aan gebeurtenissen zijn we medeschepper van het leven. Je kunt niet alleen jezelf als slachtoffer zien en je daarom permanent beklagen, je kunt ook de wereld als alleen-maar-een-tranendal zien en daarmee het leven slachtofferen.
Maar je kunt ook dus ook met behoud van waardigheid het leven aangaan, zelfs als het pijn doet. Ook vanuit die houding ben je medeschepper van het leven.

Met het geven van die positieve betekenis aan het lijden moet je overigens wel voorzichtig zijn. Als dat uitwerkt als een zelfverbod op verdriet, als het een gedachte is die tot onderdrukking van de eigen pijn leidt, dan zal dat je later opbreken.
Je kunt de pijn die soms bij het leven hoort pas dan overstijgen als die erkend wordt. En vooral daarin kunnen we elkaar tot steun zijn, door nabijheid en bemoediging. Het is heel mooi dat de Heilige Geest, waarvan gezegd wordt dat die waait waarheen hij wil, en daarmee het symbnol van geestelijke vrijheid is, als bijnaam de titel van Vertrooster heeft.


#25204Bram@Maar dat wil niet zeggen dat narigheid een 'buitenkansje' van zichzelf is. Gebeurtenissen hebben geen betekenis van zichzelf, ze hebben slechts de betekenis die wij daaraan geven

Fijn deze verduidelijking Bram
Ja ik ben me ervan bewust dat ik zelf die betekenis eraan geef en ook mede hierdoor uit mijn slachtofferrol gekomen ben.

Bram@Maar ook met het geven van die positieve betekenis moet je voorzichtig zijn. Als dat uitwerkt als een zelfverbod op verdriet, als het een gedachte is die tot onderdrukking van de eigen pijn leidt, dan zal dat je later opbreken.
Je kunt de pijn die soms bij het leven hoort - naast de vreugde - pas dan overstijgen als die erkend wordt. En vooral daarin kunnen we elkaar tot steun zijn, door nabijheid en bemoediging.

Ik ken het verschil. Ik ken de pijn van de verdrukking van het zelfverbod.
Het heeft me zeker opgebroken. En uiteindelijk, dat kan ik nu zeggen, is het de liefde die me opengebroken heeft.
Ja zeker pas na de erkenning en de bemoediging.
Steun te ervaren, ook door de ander, te mogen zijn wie je bent ten diepste ervaar ik als een weldaad.


#25206Nij@Steun te ervaren, ook door de ander, te mogen zijn wie je bent ten diepste ervaar ik als een weldaad.

Ik druk me in deze zin niet goed uit.
Ik bedoel te zeggen: ik ervaar het als een weldaad mezelf ten diepste te ervaren in vreugde en verdriet, als ook me door de ander bemoedigd te voelen en als ook de ander te bemoedigen tot zelferkenning.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.