De Herberg

hemelse woningen

    door annette, 12/02/2009 23:29. #32074. 14 reacties, laatste


Ik vond dit gewoon mooi en wou het delen met jullie


HEMELSE WONINGEN

Verheven, prachtig en sereen schittert een hemels, celestiaal hemellichaam aan de heldere hemel. Ver daaronder, aan de rand van een duistere wildernis, wonen enkele vreemdelingen in een piepkleine vesting. Zij zijn van dat prachtige hemellichaam gekomen. Hun thuis is een buitenpost die iets van het hemelse thuisland uitstraalt, maar omringt wordt door duister en voortdurend wordt aangevallen.
Bij het ochtendgloren staat een vrouw in de buitenpost op van haar bed en opent op haar knieën de communicatiekanalen met haar thuis en het hemellichaam daarboven. Er rust een lichtkolom op haar waaraan zij tevens kracht onttrekt; haar hart wordt gevuld met vrede en gemoedsrust stroomt door haar ziel en vervult haar innerlijk. De wildernis trekt zich terug van de vesting, overweldigd door het licht. Ze wendt zich tot haar heilige boeken, op zoek naar leiding van boven.
Er huilt een baby. Ze doet haar boeken dicht en wendt zich af. Kinderstemmen dringen door tot haar gedachten. Luiers, ontbijt, zoekgeraakte sokken die gezocht moeten worden, lunchpakketjes die klaargemaakt moeten worden en nog veel meer dingen komen op haar af.
“Ik ben laat schat, wil je snel de kinderen bij elkaar brengen zodat we met elkaar kunnen bidden?” Waarom is die jongen altijd zo laat? Hij laat iedereen altijd wachten. Ben had zijn ogen open tijdens het gebed” Hoe weet jij dat? Jij hebt dan stiekem gekeken.
De lichtkolom begint te vervagen. De wildernis nadert de kleine buitenpost weer. Zwarte slierten duisternis kruipen rond de deuren, op zoek naar een kleine opening – proberend, voelend.
Stapels vaatwerk, bergen wasgoed, eten dat klaargemaakt moet worden, schoonmaken, opruimen. Machines die zoemen, een fornuis dat aan staat, kinderen die spelen, een baby huilt.
De tv is aan - luid gelach, grappige situaties, maar ook kuisheid die bespot wordt, overal overspel, schreeuwen, schoten, gevloek, geweld, meer gelach, dure huizen, ongelukkige gezinnen, drank, gelach messen, pistolen, bloed. Zwarte slierten slingeren zich om de antenne.
De kinderen gaan zich vervelen. De vrouw en haar echtgenoot laten hen bij zich komen en onderwijzen ze, lezen verhaaltjes voor en knuffelen ze.
Wanneer de kinderen later een dutje doen hebben ze tijd om wat te lezen in moderne tijdschriften. ‘Zeg nooit nee, straf een kind nooit, als het kind niet presteert hebben de ouders schuld. Zorg dat ze beste zijn, dat ze altijd winnen’.
Ze duwen de duisternis weg door zich tot andere boeken te wenden. ‘Oefen het kind volgens de eis van zijn weg. Leer ze bidden, Gij zult elkander liefhebben en elkander dienen.’
Gezinsleden keren van hun excursies in de wildernis terug naar de buitenpost. Aan sommigen kleeft nog duisternis.
“Ik wil dit en dat, anderen mogen het ook. Ik ben te dom om deze sommen te doen. Ik kan niet helpen, ik heb het te druk.
Er belt een vriend, “Wat verwachten jullie eigenlijk, volmaaktheid?
Met het vallen van de avond valt ook de duisternis in.
Snel, snel, nee - geen tijd om te praten. Meer geld – we hebben meer spullen nodig.
De vrouw zoekt overal naar schaduwen en slierten, duwt ze naar buiten, sluit de deuren en ramen om ze buiten te houden. Ze maakt ruimte voor licht, versterkt de verdedigingswerken en verzamelt munitie voor de strijd van de volgende dag. “Laten we in de bijbel lezen. Vertel eens wat je vandaag hebt gedaan waardoor je je gelukkig voelde. Wat zou je morgen kunnen doen waardoor Jantje en jij beter met elkaar zullen opschieten. Tijd om met elkaar te bidden. Ik stop je in bed zodra jullie klaar zijn. Natuurlijk heb ik tijd om naar je te luisteren.
In het duister van de nacht kijken de vrouw en haar echtgenoot naar buiten en merken dat de wildernis en het duister een klein beetje verder is dan gisteren. Ze knielen neer en vangen een glimp op van de pracht die zij helpen scheppen, en ze worden verblind door de heerlijkheid ervan.

Sience fiction? Eigenlijk niet, want er zijn kleine buitenposten van Gods koninkrijk over de hele aarde verspreid, waar mannen en vrouwen samen met God deelhebben aan het scheppen – niet alleen het scheppen dat eindigt met de geboorte van een kind, maar de voortdurende schepping van hemelse woningen die begint bij het huwelijksaltaar en voortduurt tot in de eeuwigheid.



Je verhaal Annette, over de buitenposten, roept emoties bij me op.
Die emoties brachten me bij het laatste gedeelte van het onze Vader vertaald uit het Aramees:
Uit U wordt geboren:
de alwerkende wil
de levende kracht om te handelen,
en het lied dat alles verfraait, en zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.

Je verhaal is voor mij een geschenk.



Graag gedaan Wim.


Annette, heb eigenlijk maar één woord voor wat dit verhaal met me doet: Hartverwarmend!



Prachtig Annette, dank je wel!


Wat een heerlijk verhaal!
'Sience fiction? Eigenlijk niet...' ?

Ik weet het niet Annette.., maar ik denk dat die buitenposten van Gods koninkrijk over het gehele oneindige universum zijn uitgespreid!
:)


Het hoeft geen fictie te zijn dat in het oneindige universum, waarvan oze wereld deel uitmaakt, er ook oneindig veel van zulke 'buitenposten', - of moet ik zeggen binnenposten -, zijn.


ik denk het ook Leo, ik denk dat we zelf ook een buiten-binnenpost kunnen zijn of worden.
Eenplek waar jezelf maar ook je naasten en anderen zich veilig en geborgen voelen. En als het even kan voelend naar iets hogers, het Al


ik herken het , voor al de verloren sokken en de jongen die altijd te laat is...

maar waarom de duisternis buitensluiten?
Die is er, en ik ben er deel van.

Waarom niet naar buiten gaan in de duisternis en daar licht brengen.

Sorry annette voor mij is dit niet hartverwarmend, maar het soort christelijk leven waarvoor ik gruw, het afsluiten van het boze, daarbuiten, onze god zorgt voor ons, maar het duistere, die andere daarbuiten die sluiten we uit.

Zo heb ik het begrepen, misschien begrijp ik het fout?


Liesl, die ander die buiten in het duister staat kan toch bij je binnen komen en meegenieten van het licht?

Ik ben niet meer christelijk maar van hun goede bedoelingen gruw ik niet, kan er soms wel om lachen.
Ik heb drie kinders, nu volwassen hoop ik haha, de oudste is al 41, al hun vriendjes en vriendinnetjes waren altijd welkom. Ik kan je verzekeren dat dat vaak gebeurde. Maar drank, drugs enz waren absoluut verboden. Dat was de duisternis die ik buitensloot.
Bijbel lezen had niet zoveel zin, omdat mijn zoon daar geen geduld voor had en overal de draak mee stak, maar ik vertelde wel waardevolle(hoop ik) annecdotes uit de bijbel en andere boeken.
Dan gingen we de hond uitlaten en liepen uren te praten. Ze zijn goed terecht gekomen.
Ja, onze God zorgt voor ons, maar niet in die zin dat alles dan op rolletjes loopt. Dat is wat veel christenen denken en zolang het goed gaat zeggen ze, zie je wel, dat komt door onze levenswandel. Maar als het slecht gaat zeggen ze, god heeft ons verlaten.
Nou ik zie het zo, leven is leven met ups en downs. Daar ga ik nuchter mee om.
Mijn man en ik hebben beloofd ik in voor en tegenspoed, dat behelst het dan toch?
Of zoals ik zeg,door dik en dun. Dun hebben we gehad, we gaan nu door dik.haha


Ja, Liesl en je hebt gelijk ook licht naar buiten brengen, maar daar ben je zelf bij. Maar je huis hoort je thuis te zijn. Een schuilplaats waar je altijd naar toe kan om je te koesteren.
Maar soms kan het thuis een overdreven christelijk pakhuis zijn en dan is binnen net zo donker als buiten. Ik bedoel als alles MOET en FANATIEK gebeurd. Dan kun je er van gruwen.


precies, annette dat bedoel ik, vooral omdat voor een groep christenen ieder die niet gelooft als zij, duistere machten zijn, en buiten de deur gehouden moeten worden.
Heb je naaste lief, maar alleen als hij hetzelfde gelooft als ons.
Maar dat was dus niet wat jij bedoelde..
(had ik ook niet gedacht)

Een plekje creeeren waar liefde en tolerantie heerst, een thuis, een plek waar kinderen zichzelf mogen zijn, waar je boos mag zijn en verdrietig en je toch onvoorwaardelijk wordt geaccepteerd. Ja zulke plekken , zulke hemelse woningen die mogen er nog veel meer zijn.


Ik ken dat, heb je naaste lief als je maar hetzelfde geloofd. brrr

Wij hebben een kennis die echt een von Däneken aanhanger is. Geloofd dat de Goden astronouten waren. Komt met hele interessante theorieën.
Er komt hier regelmatig een gematigde sofi moslim.
Kerkmensen uit allerlei richtingen. Ik heb zelfs een Heksje als vriendin.
Juist die verscheidenheid maakt het leuk. En leren kun je van iedereen.
Iedereen is welkom, maar niet iemand je geloof opleggen of strijden.
En als je niks geloofd is het ook goed.


ik wens deze aarde meer mensen van jou soort ;-)


Met meer van mijn soort wordt het een bende, Lies.
Ik lach te veel en heb te veel galgenhumor.
Moet er eens bij zijn als mijn zus er ook is.
hahaha


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.