De Herberg

Mensenkatten...kattenmensen...

    door Gea, 26/05/2009 10:37. #34142. 6 reacties, laatste

5 december 1995.

"Het zijn er vier"!! jubel ik dolenthousiast door de telefoon.
"Ooh! Alles goed gegaan? Vier zei je? Wat zijn het"?
Veel vragen, gevolgd door een opmerking dat de dierenarts er wel heel dichtbij zat met zijn voorspelling van vijf.
"Ja! ja! en ja! geef ik als antwoord, "het zijn allemaal poesjes en ze liggen nu tevreden te drinken".
Even is het stil aan de andere kant van de lijn en ondertussen blijven m'n ogen geboeid kijken naar deze miniatuurbeestjes.
Ze zijn vrij snel na elkaar geboren en na de laatste is er inmiddels zoveel tijd verstreken dat moederpoes nu toch echt helemaal leeg is.
We spreken nog even onze teleurstelling uit dat er geen katertje bij is, deze wilden we namelijk zelf houden.

In gedachten sta ik later bij 't fornuis waar als verwennerij voor moederpoes een visje staat te pruttelen, als plots de stilte wordt doorbroken met een (inmiddels bekende) rauw klinkende kreet.
Dus tóch vijf!??
Wanneer moederpoes klaar is met haar rituelen pak ik heel voorzichtig dit allerkleinste katje op en kijk nieuwsgierig onder 't staartje....
Zo verliep onze eerste ontmoeting met Boris, jawel, een Kater!

Dan is het 22 mei 2009, een warme en heerlijke zonovergoten dag.
Onze 2 "struikrovers" van 9 maanden blijven zowaar de gehele dag in de tuin rondbanjeren i.t.t. andere dagen.
Het valt ons allemaal op en de vraag of zij soms weet hebben van wordt een paar maal zachtjes uitgesproken.
Op wat zacht gekabbel van water en vogelgeluiden na is het aangenaam stil in de tuin.
Boris, oud en uitgeleefd bij ons ligt op zijn stoel te dutten als de deurbel gaat. Hij toont geen enkele zichtbare reactie op de bekende stem van de dierenarts.
Ik kniel neer bij Boris, zie in m'n ooghoek een injectiespuit en in m'n armen geeft hij het leven.
Even rollen tranen zich een weg naar buiten en verdwijnt m'n neus in zijn zachte vacht tot 2 armen van zoonlief hem optillen en ontroerd door zijn tedere gebaren kijken we toe hoe Boris op een dekje wordt gelegd.

Vervolgens maken we plaats voor de 2 struikrovertjes, de ene snuffeld intensief en gaat z'n gangetje richting struiken.
Dan snuffeld de ander, loopt wat om hem heen en gaat bij het hoofd van zijn maatje liggen met toegeknepen oogjes om ze soms eventjes tot een heel klein kiertje te openen.
En wij, zittend op een afstandje raken opnieuw ontroerd bij dit schouwspel en het doet ons verbazen hoe dit anders zó drukke katje nu de rust zelve is.

Bovenstaande is geschreven in de tuin welke de eerste paar dagen (on)natuurlijk leeg aanvoelde.
De 2 struikrovers volgen inmiddels ook weer hun weg en komen als vanouds met allerlei prooien bij onze voeten, niets is hun te gek:)
Takjes, knisperende zakjes, blaadjes, proppen papier, draadjes wol, kiezelsteentjes, kluwens gedroogd riet etc. etc.
En zo héél af komt er eentje een kikker brengen....













Gea, ik leef met je mee in het verdriet van je kater Boris.
Verder vind ik het heel bijzonder dat je ook nu ontroerd ben door de twee struikrovertjes.
Ik hoop dat door hen en met hen de herinnering aan Boris levend mag blijven.
Veel sterkte en een knuffel van mij.


Met vertederende gevoelens lees ik je verhaal Gea over de geboorte van de 5 poesjes en het afscheid nemen van Boris.
Dank je Gea voor het delen.


Wat een prachtige erfenis!


Gea, wat een ontroerend verhaal zeg.
Hoe gaat het nu met je?


Ja Carla, ontroerend he.
Met mij is 't verder best hoor, dank je voor 't vragen. Lief van je.


dank je voor het delen van je belevenissen bij het komen en gaan van boris..
loslaten wat je lief hebt doet pijn,hé
veel plezier met de struikrovertjes...;-)


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.