De Herberg

De Soedanees

    door Harry, 19/06/2009 22:32. #34600. 23 reacties, laatste



De Soedanees.


Al enkele dagen is mijn voortuintje mijn territorium omdat ik bezig ben met het schilderen van de buitenboel.Ik doe een paar passen naar achteren om te zien of mijn “kunstwerk”een
beetje geslaagd is.Plotseling hoor ik achter mij een barse stem. “Je moet je pas gaan verlengen”sprak de stem.Ik kijk om en zie een al even barse en gebogen zeventiger met
een verzuurd aura.Daar was de stem uitgekomen.Wat is er aan de hand? Boos roept de zeventiger een jonge negerjongen na, die in trainingspak voorbij jogt.Kennelijk is de negerjongen per ongeluk tegen de spruitjesmeneer aangelopen,aangezien mijn voortuin zich op een kruispunt van wegen bevindt.De spruitjesmeneer gesticuleert en fulmineert woedend.Smans gehele dag is kapot.Dat lijdt geen twijfel.

Nog hoofdschuddend over zoveel engheid buig ik mij weer over mijn werk.


Hallo hoe is het? Sprak de donkere schoonmaker joviaal in gebroken Nederlands.Ik kwam hem tegen op de gang.Wat meteen opviel was zijn camouflagebroek onder zijn gele plastic schoonmaakvest.Ja goed joh! Loog ik.Wat doe jij? Vroeg hij breed glimlachend.Ik werk hier.
sprak ik een beetje te kort.Als wat? Op de trein zei ik.En jij?Waar kom jij vandaan?waren mijn twee wedervragen.Ik kom uit Soedan.Uit Dafoer.Terwijl hij deze woorden uitsprak deed hij zijn gele schoonmaakvest uit.Tot mijn verbazing stond hij nu plotseling in volledig soldatenuniform voor me.Compleet met sergeantstrepen en medaille’s.Een beetje jolig raakte ik de medaille’s even aan.Dat vond hij wel leuk en ging door met vertellen over zichzelf.
Hij schakelde over op foutloos Engels.Ik ben alles kwijt.Al mijn kinderen,mijn vrouw en mijn land.Het flauwe glimlachje waarmee ik hem tot dusver had beluisterd,bestierf.In mijn land was ik vliegtuigingenieur.Toen de oorlog uitbrak moest ik dit uniform aan.Hij kwam intelligent over en ik vroeg aan hem of hij geen puf had van zijn leven wat meer te maken dan
het schoonmaken van WC’s.Dat was een uiterst domme vraag van mij.Een uiterst domme vraag. Want wat was het antwoord? Ach..weetje..wanneer je alles kwijt bent zoals ik,dan maakt helemaal niets meer uit.Mijn incasseringsvermogen is nu zo groot.Het maakt me niets meer uit.Bovendien doe ik dit werk met veel plezier dus waarom zou ik?.

Hij maakte ter afscheid een vreemd,wellicht Soedanees, gebaar waar ik perplex van stond.
Hij gaf zijn eigen hand een luchtzoen alvorens mij ermee vriendelijk de hand te schudden.

Hoezo pas gaan verlengen spruitjesmeneer?




Hey Harry.

Met hem ging het goed, hij hoeft hier niet meer over te liegen denk ik.

;-)

p.s. heb weer genoten van jou verhaal.


Harry, ik geniet van je bijzondere avonturen en de manier waarop je het heel beeldend en met humor verteld.


Zo zie je maar Harry, dat de pas even inhouden kan leiden tot prachtige ontmoetingen. Je hebt er wederom een schitterend verhaal van gemaakt. Heb het met plezier gelezen en hoop me de verpakte boodschap te herinneren zodra mijn pas te snel wordt.
Met hartelijke groet,


Ha die Harry, na drie dames durf ik ook te reageren alleen anders, vrouwen zitten emotioneler in elkaar dan mannen vandaar dat ik iets anders ervaar.
Begrijp me niet verkeerd dames want ik heb jullie hoog staan.
Jouw verhaal slaat aan. Niks mis mee Harry en dames maar ik word meer geraakt door de Soedanees zelf.
We benaderen deze mensen vaak vanuit ons westers denken en doen ze daar mee te kort denk ik.
Als je naast ze gaat staan en ze als medemens benadert gebeurt er iets unieks.
Ze zien zichzelf daardoor ook als mens, als zichzelf en het licht gaat schijnen.
Onlangs was hier op dit forum een discussie over de derde wereld kinderen die verstoken zijn van de gnostische geschriften en daar niet van kunnen drinken zoals wij.
Moeten we het daarom met ze te doen hebben, en ons zelf bevoorrecht vinden boven deze medemensen(kinderen)?
Ik materiële zin denk van wel, op zeker niveau. Maar spiritueel gezien denk ik dat deze kinderen en ook volwassenen als ik naar de uitdrukking van hun ogen kijk, wat immers de spiegel van de ziel is, ons iets kunnen leren.
Zonder boeken het leven leven om te overwinnen omdat ze de kracht ervaren wat in hun diepste diepte aanwezig is waar ik (wij) zo driftig naar opzoek zijn.
Begrijp me niet verkeerd, we mogen deze kinderen niet alleen laten en waar mogelijk is onze steun te geven.
Ik ervaar de ogen van het kind op een kaartje wat men mij toestuurt om aan ze te denken en van de moeder die vecht voor het leven van haar kind als een richtingwijzer hoe ik mijn leven in moet delen. Hoe ik om moet gaan met de aan mij overgeleverde wijsheden.
Ik doe mijn best dat kan ik je verzekeren.
Ik heb weer eens van mijn emotionele buien en ik laat me gewoon even gaan. Niks mis mee denk ik dan, vergeef me als ik iemand heb geraakt, schiet maar, alles heeft zijn doel in dit leven. Kijk ernaar, leef je in, voel je emoties en wordt niet boos maar laat ze gaan en je zult ontdekken dat het leven de moeite waard is.
Het is een mysterie en een wonder tegelijk!


Ja, Wim. Om te overwinnen, maar vaak ook om te overleven.

Ik hoorde laatst van een kennis die 8 maanden in suriname was geweest dat die mensen vaak niks hebben, alleen een slecht dak boven hun hoofd en wat te eten, maar ook dat ze de hele dag zo vrolijk zijn. Eigenlijk een beetje zo als Trudy schreef. Ondanks niks hebben blij zijn met het leven.
Tot zo ver ga ik met iedereen mee.
Maar ik vind het zo onrechtvaardig als kinders voor een habbekrats daar hard moeten werken terwijl er hier zo aan verdiend wordt.
Maar die discussie is al gevoerd.

Ik laat je lekker emotioneel zijn hoor, Wim.
Prettig toch dat dat kan.


#34663@Als je naast ze gaat staan en ze als medemens benadert gebeurt er iets unieks.
Ze zien zichzelf daardoor ook als mens, als zichzelf en het licht gaat schijnen.

Mooi Wim. Ik sluit me hier helemaal bij aan.

@Maar spiritueel gezien denk ik dat deze kinderen en ook volwassenen als ik naar de uitdrukking van hun ogen kijk, wat immers de spiegel van de ziel is, ons iets kunnen leren.

Ik moet hierbij denken aan de woorden van logion 72: jij bent mij in een andere vorm

@Het is een mysterie en een wonder tegelijk!

Ben ik helemaal met je eens.
Soms is dat besef sterk,
weer andere momenten is dat zoek zoals een ogenblik geleden mijn zus mij belt. Zij stond op het perron te wachten op weg naar mij, toen enkele meters voor haar ogen een jonge jongen zich voor de trein gooide. Wat zij vertelde verder niet in woorden te vatten...




Ach Nij toch, wat een meer dan afschuwelijke ervaring voor je zus en alle omstanders ter plaatse. De Machinist, de familie van de jongen........en jij die zo meteen klaar staat om je zus weer op te vangen. Meisje toch, ik wens je heel veel kracht daarvoor. Woorden schieten zó te kort in deze. Ik denk aan jou, je zus en allen die er bij betrokken zijn of nog worden. X


Dank je Carla! Lief van je.
X


Nij, Ik sluit me aan Bij Carla, veel kracht en liefde voor jou en zus en ieder die het in deze nodig heeft.

Wim, dat je emotioneel geraakt ben en dat laat merken, is heel mooi en ik zal je er zeker niet voor neerschieten.
Je schrijft dat je als man anders reageert als de dames.
Tja ik reageerde nl. ook anders, ook ik herkende de mens in de Soedanees maar ook in Harry.
Er van uitgaande dat mijn ideeën hierover als eens geuit zijn, heb ik bewust een ander aspect aangehaald.


Ja Nij, ik ben stil en het enige wat dan overblijft is dichtbij elkaar te staan.
Ik voel mee.


Ook Linda en Wim fijn jullie meevoelen.
Dank en liefs van mij



#34663

Hallo Wim,

Ik ben blij dat je jezelf hebt toegestaan om jezelf emotioneel te laten gaan.

:-)


#34666

Tjeetje Nij,

Ik wordt hier stil van, verschrikkelijk.
Ik wens alle betrokkenen enorm veel sterkte toe bij het verwerken van deze tragedie.


Ik begrijp je Linda :-)


Dank je Trudy!
X


Sorry Wim, moest even schakelen. Pffff..

Maar wil je toch ook graag laten weten je een hele fijne vent te vinden, hier op het forum.

Je raakt me met je openhartige reactie op de bijdrage van Harry.
Ik vind het zo mooi je zachte kant te mogen zien. Dank je wel.

En wat je schrijft is voor mij heel herkenbaar. De ogen Wim als spiegels van de ziel. De ogen van een kind, een kind met een snottebel, wat gerafelde kleding, blote pootjes, maar met OH zo'n brede lach. Je hebt gelijk hoor, heel fijn dat je het zo onder woorden weer tot mij bracht.




Wat erg, Nij, ik wens jou en je zus en alle betrokkenen veel sterkte.

Zo'n jongen toch... Hoe eenzaam of ellendig kan een mens toch zijn. Ik hoop dat hij rust heeft.


Dank ook jou Annette voor je betrokkenheid.


Maar Carla, een snottebel? Even een zakdoekje halen hoor. Vuil enz vind ik niet zo erg, maar een snottebel hiet op de site!



Niet te veel eer Carla, ik zou diep kunnen vallen. :-)
Er is een versje...
De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft.
Tegelijkertijd zie ik ook de ogen gevuld met tranen, ook dat is leven.
Ook daarom ben ik blij dat ik er bij mag zijn, deel er van te zijn.


Nee hoor Wim, niet te veel eer.:-)) Niet meer maar ook niet minder mijn reactie n.a.v. je uitnodiging: .....voel je emoties en wordt niet boos maar laat ze gaan en je zult ontdekken dat het leven de moeite waard is..

Enne.....mocht je komen te vallen, ik vang je op. Slaap lekker zo. Dit voor allemaal. Met warme groet,





Nee Wim we hoeven niet met ze te doen te hebben.We moeten met onszelf te doen te hebben.

Veel van de oorsprong van de mens wijst naar Oostelijk-Afrika.Hier in het Westen
weten wij die oorsprong echter niet te respecteren.Wij blijven schaamteloos hun veel te mager gevulde bordjes leegschrapen met zogenaamde ontwikkelingshulp,terwijl achter de schermen de maatschappijen van het grote geld,weg halen wat daar nog weg te halen is.

Zelf heb ik ook veel op met mensen die,niet vergiftigd door de Westerse maatschappij,leven volgens hun kern.



Nij een tragisch bericht.


Reageer

Alle velden zijn verplicht. Je moet een geldig e-mailadres invullen.
Je e-mailadres is niet zichtbaar op de site.
Om spam te voorkomen wordt een bericht met http:// geblokkeerd.

Naam:
E-mail:
Reactie:
 

Plaats zelf een nieuw bericht.